ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 597 ม้าพันลี้มีบ่อย แต่พรีเซ็นเตอร์มีไม่บ่อย

ตอนที่ 597 ม้าพันลี้มีบ่อย แต่พรีเซ็นเตอร์มีไม่บ่อย
ลู่พั่นเขียน ‘จดหมายเชิญ’ สิบกว่าฉบับในระหว่างรอประชุมราชสำนัก

ในสายตาของคนอื่น จดหมายเชิญก็คือบัตรเชิญ อย่างเช่น นัดพบกันเมื่อไหร่ เมื่อไหร่จะมาเที่ยวเล่นที่จวน อะไรทำนองนี้

แต่ในสายตาของลู่พั่น จดหมายที่บอกกล่าวเรื่องราวก็คือ ‘จดหมายเชิญ’

เขาเองก็น้อยครั้งที่จะชวนคนอื่นมาเที่ยวบ้าน

คิดว่าจวนผู้สำเร็จราชการคือบ้านของเขา ในบ้านจะมีอะไรน่าสนุก บ้านก็คงหนีไม่พ้นเป็นสถานที่ที่ทำให้เขาสบายใจ

ผู้ชายไม่ชมดอกไม้ ตัดเรื่องที่แต่ละบ้านมีดอกไม้ต่างชนิดกันออกไป อันนั้นน่าสนใจอยู่บ้าง แต่เรื่องอย่างพายเรือ ให้อาหารปลา ระเบียงยาว ภูเขาจำลองอะไรพวกนี้ จวนไหนไม่มีบ้าง ถึงกับต้องมาดูที่จวนของเขาเชียวหรือ

ถ้าอยากแข่งเรือก็ไปแข่งที่แม่น้ำสิ

ว่าไปไกลแล้ว

เวลานี้ลู่พั่นเขียนจดหมายเชิญอย่างกระชับ

ความโดยรวมประมาณว่า ‘จวนของเจ้าอีกไม่นานจะย้ายตามฝ่าบาทใช่หรือไม่’ จากนั้นก็เขียนที่อยู่ร้านรับขนย้ายที่ชื่อม้าพันลี้ของซ่งฝูเซิง

จบแค่นี้

สำหรับลู่พั่นแล้ว ไม่ต้องเอ่ยอะไรไร้สาระ

เขาออกหน้าก็คือการรับรองให้ ‘ม้าพันลี้’

ถึงขั้นที่ไม่ต้องเขียนจดหมายเชิญให้มากมาย เขียนแค่พอประมาณ แต่ละจวนก็สามารถรู้ข่าวได้อย่างทั่วถึงกัน

ขุนนางใหญ่ที่ย้ายตามฮ่องเต้ โดยทั่วไปกลุ่มแรกจะมีแค่ขุนนางใหญ่กับฮูหยินที่ไปก่อน จากนั้นถึงเป็นผู้อาวุโสในจวน เหล่าคุณชาย และบรรดาสาวๆ

ย้ายเป็นรอบๆ

นี่คือในส่วนของคน ส่วนลู่พั่นรู้ดีว่าอาซ่งวางแผนอย่างมั่นคง ไม่รับขนคน

ถ้าของเยอะมากก็ขนไปทางทะเล

ในเวลานี้เอง ขันทีฝ่ายในก็ได้มาแจ้งบรรดาขุนนางใหญ่ให้เตรียมตัวประชุมราชสำนัก

ตอนที่อัครเสนาบดีลู่เดินนำเข้าไปข้างใน ยังได้หันมามองลู่พั่น คิดในใจ เมื่อครู่หมินหรุ่ยเขียนอะไร เหมือนไม่ใช่เขียนฎีกา

จะว่าไป นับตั้งแต่หลานชายกลับมาก็ดู ‘สงบเสงี่ยมมาก’ เวลาประชุมราชสำนักก็เอาแต่เงียบ

คนอื่นเถียงกันเรื่องย้ายเมืองหลวงกันจนหน้าดำหน้าแดง แต่หลานชายของเขาทำเหมือนไม่ได้ยิน ไม่สนใจ

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วยามกว่าเกือบสองชั่วยาม ลู่พั่นเลิกประชุมก็คิดในใจว่า ขุนนางใหญ่พวกนั้นขี้บ่นกันเสียจริง เขารีบร้อนออกจากวังหลวง

เล่นเอาเขาเกือบทนไม่ไหว ขอไปปลดทุกข์ก่อน

เดิมทีอัครเสนาบดีลู่อยากเรียกหลานชายให้ไปเดินเล่นข้างนอก แต่เรียกไม่ทัน

“พวกเขาไปรอนานแล้วใช่ไหม”

ซุ่นจื่อปรนนิบัติคุณชายเปลี่ยนไปใส่ชุดธรรมดา “ขอรับ พวกคุณชายน่าจะรอได้ครึ่งชั่วยามกว่าแล้ว”

ลู่พั่นบอก “ไป”

ขึ้นรถม้า

วันนี้ ติงเจียน หลินโส่วหยาง ซย่าเหวินอวี่ ในที่สุดทั้งสามคนก็นัดลู่พั่นได้ อีกทั้งยังนัดที่ร้านอาหารที่เอาบ้านหลังใหญ่มาดัดแปลงตรงแถบใกล้ชานเมือง

สถานที่อย่างภัตตาคาร เวลาคุยอะไรก็จะมีคนได้ยิน

แต่ที่ร้านอาหารชานเมืองไม่ต้องกลัว ภายในห้องอาหารวางโต๊ะแค่ตัวเดียว มีความเป็นส่วนตัวสูงมาก

พอดีกับที่ดอกติงเซียงในเขตร้านบานหมดแล้ว ข้างต้นติงเซียงมีสาวงามหลายคนกำลังเล่นเครื่องดนตรีประเภทสาย

เปิดหน้าต่างออก ม่านพลิ้ว ดมกลิ่นหอมของดอกไม้ ดื่มสุราฟังเสียงดนตรี แบบนี้เรียกดื่มด่ำกับความสุนทรีย์

เส้นทางที่มาร้านอาหารแห่งนี้ ถ้าอยากใช้ทางลัดก็ต้องผ่านซอยแคบ

ลู่พั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะอยู่ๆ รถม้าก็หยุดลง

ไม่นานซุ่นจื่อก็เปิดม่านรายงาน

“เรียนคุณชาย ม้าของคุณหนูหกบ้านรองแห่งจวนหนิงอันโหวเกิดตกใจไม่รู้เพราะสาเหตุใด ถามว่าพอช่วยได้หรือไม่ บ่าวถามกลับว่าพวกเราจะช่วยอย่างไร ม้าของพวกเราก็ยังต้องใช้ สิ่งที่นางควรทำคือให้คนกลับจวนแล้วส่งม้ามาใหม่มิใช่หรือ”

ลู่พั่นฟังแล้วก็แอบนึกรังเกียจในใจ ดูเอานะ ไม่ต้องพูดถึงซุ่นจื่อ ต่อให้ถามคนแถวนี้ก็ยังเข้าใจหลักการ คุณหนูตระกูลใหญ่พวกนั้นดูเหมือนสมองจะไม่ได้เรื่อง

ส่วนซุ่นจื่อคิดว่า

ชิ อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าอยากเจอคุณชายของข้า ดีไม่ดีเจ้านั่นแหละที่มาสร้างสถานการณ์ทำเป็นบังเอิญเจอที่นี่ ข้าก็ต้องปกป้องให้ดีสิ

นี่ใช่คนที่เจ้าอยากเจอก็เจอได้อย่างนั้นเหรอ

เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า

ขนาดหนิงอันโหวปู่ของเจ้ายังไม่กล้ามาโผล่หน้าคุณชายข้า ปู่ของเจ้าเป็นหนิงอันโหว แต่พวกเราคือจวนผู้สำเร็จราชการ ผู้สำเร็จราชการเชียวนะ

ไม่เคยพบเคยเจอคนฐานะต่ำกว่ายังจะกล้ามาทำอวดดีต่อหน้าคนฐานะสูงกว่า

เพราะแบบนี้ซุ่นจื่อก็เลยฟ้องอีกครั้ง “คุณชาย บ่าวฟังแล้วเหมือนอยากจะขอนั่งรถม้าไปด้วย นางบอกว่านางเป็นสตรีไม่สะดวก เลยอยากขอ…บ่าวเลยตอบกลับไปว่า พวกเรารีบ ต่อให้พวกเราไม่รีบ รถม้าของคุณชายก็ไม่ยอมให้คนอื่นนั่งส่งเดชอยู่ดี ใช่หรือไม่ขอรับ”

ลู่พั่น อืม ถูก

ไม่ได้รู้สึกว่าไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษแม้แต่น้อย

เช่นนั้นก็ไปสิ

“คุณชาย แต่ม้าของจวนนาง ไม่รู้ว่าตกใจอะไร คลุ้มคลั่งอยู่ข้างหน้า รถม้าผ่านไปไม่ได้ ติดอยู่ตรงนี้ขอรับ”

จากนั้นคุณหนูหกบ้านรองแห่งจวนหนิงอันโหวก็รู้สึกหัวใจแหลกสลาย

ในที่สุดก็ได้เจอเขา

เขาเดินผ่านรถม้าของนางโดยไม่ชายตาแลนางแม้แต่น้อย เมื่อเดินผ่านม้าที่อยู่ข้างหน้า เขาก็เหลือบมองม้า

นางยังสู้ม้าไม่ได้ด้วยซ้ำ

อีกทั้งนางเสนอขอยืมรถม้า เขาก็ยอมปล่อยรถเปล่ากลับไป ไม่ยอมให้นางยืมรถม้า

“คุณหนู?”

สาวน้อยร่ำไห้เศร้าโศก ต่อไปถ้าท่านแม่พูดเรื่องออกเรือน นางก็คงไม่กล้าอาจเอื้อมคนฐานะสูงส่งอีกแล้ว

ณ ร้านอาหาร

ลู่พั่นกับซุ่นจื่อเดินมา

เดินมายังเร็วกว่ารถม้าที่ต้องวิ่งอ้อม

เล่นเอาเถ้าแก่กับเด็กในร้านรวมถึงบ่าวรับใช้ของหลินโส่วหยางต่างตกใจ ไม่มีถือตัวเลยสักนิด

ม่านมุกถูกแหวกออก ลู่พั่นถึงปรากฏตัว

พวกติงเจียนยิ้ม แกล้งหยอกเหมือนเห็นเจ้าบ่าว

“ฝูหลิง”

“แม่นางฝูหลิง”

หลินโส่วหยางหุบพัด ชี้ขนมที่วางอยู่บนโต๊ะ หัวเราะพลางพูด “ขนมฝูหลิง”

ลู่พั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย หันตัวเดินออก

รอยยิ้มของติงเจียนค้างบนใบหน้าทันที “…”

หลินโส่วหยางกับซย่าเหวินอวี่มองหน้ากัน ทั้งสองคนมีสีหน้าลนลาน “…”

“เอ๊ะ เอ๊ะ หมินหรุ่ย” ติงเจียนวิ่งตามไป

หลินโส่วหยางกับซย่าเหวินอวี่ก็ตามไปติดๆ รีบร้อนวิ่งออกไป “หมินหรุ่ย”

ซุ่นจื่อจงใจไม่วิ่งตามคุณชายตัวเองออกไป รอคุณชายพวกนี้มาถึงตรงหน้า

เขาขมวดคิ้วพลางพูดกระซิบเป็นเชิงแนะนำ “คุณชายทุกท่าน บ่าวมีคำพูดบางอย่างไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่”

“ว่ามา”

“แม่นางฝูหลิงไม่ใช่คนที่จะนำมาพูดล้อเล่นได้ บ่าวเดาว่า คุณชายของบ่าวยอมให้เอาเขามาล้อเล่นยังจะดีกว่า”

ติงเจียนทำสีหน้าเหมือนอาหารติดคอ “เจ้าหมายความว่าในอนาคตนางก็คือ…”

“คุณชาย บ่าวไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น” ซุ่นจื่อก้มหน้าพูดด้วยความนอบน้อม

ซย่าเหวินอวี่กับหลินโส่วหยางวิ่งไปทางประตูเพื่อจะดึงลู่พั่นกลับมา แต่ช่วงระหว่างทางไม่กี่ก้าวนั้นก็มองหน้ากัน สายตาเต็มไปด้วยคำถามที่ว่า ‘มันเรื่องอะไรกัน’

ข่มความตะลึงเอาไว้

“หมินหรุ่ย ข้าขอโทษ เจ้าเพิ่งกลับมา วันนี้ก็เพิ่งจะได้เจอกัน อย่าทำอย่างนี้เลยน่า”

“เข้าใจผิดทั้งนั้น นึกไม่ถึงจริงๆ จะไม่ล้อเล่นแบบนี้อีกแล้ว จริงๆ นะ”

ลู่พั่นมองทั้งสองคนที่ทำท่าคารวะพร้อมยิ้มเหมือนอยากสาบาน เขาจึงกลับเข้าไปอีกครั้งด้วยความจนปัญญา

เพิ่งนั่งลงก็กระอักกระอ่วนนิดหน่อย เสียงดนตรีดอกติงเซียงอะไรนั่นลืมไปหมดแล้ว ต่างคิดกันในใจ คุณพระ อยากแต่งไปเป็นเมียเอกจริงด้วย

ลู่พั่นหยิบ ‘จดหมายเชิญ’ ออกมา “ให้พวกเจ้า”

ไอ๊หยา จะประกาศแต่งเมียตอนนี้เลยเหรอ รับมาดู อะไร ม้าพันลี้

ในเวลาเดียวกัน ซ่งเก้าสกุลก็กำลังเรียกประชุมใหญ่ ‘ม้าพันลี้’

การประชุมครั้งนี้ปวดหัวพอสมควร ข้อแรกซ่งฝูเซิงยังเมาค้างอยู่ ข้อสองมักจะถูกขัดจังหวะ

เดี๋ยวคนนี้ก็มาบอกเขาว่าเจ้าหน้าที่อำเภอไหนๆ ส่งจดหมายเชิญไปกินเหล้า เดี๋ยวคนนั้นก็มาบอกเขาว่ามีรถม้าเข้ามาในหมู่บ้านอีกแล้ว เศรษฐีคนนั้นคนนี้มาเชิญเขา

ตอนนั้นช่วงแรกสุดที่ฮ่องเต้เพิ่งพระราชทานป้าย อาจเพราะยังไม่ผ่านช่วงไว้ทุกข์ ก็เลยยังไม่กล้ากันขนาดนี้

นับตั้งแต่ที่ลู่พั่นมาบ้านก็ได้ทิ้ง ‘ภาระ’ ไว้หนักมาก เขาซ่งฝูเซิงกลายเป็นตัวเลือกยอดนิยมที่คนอยากมาประจบ

เมื่อมีรถม้าเข้ามาในหมู่บ้านอีกครั้ง ทุกคนก็ทำหน้านิ่งไม่อยากต้อนรับ เตรียมจะโกหกว่าหัวหน้าของพวกเราไม่อยู่บ้าน แต่ท่านย่าหม่าก็รู้สึกเหนือความคาดหมาย

ชะโงกหน้าออกมาจากห้องเก็บของใต้ดิน

ว่าอย่างไรนะ ไม่ได้มาหาลูกชายคนสามของนางรึ คุณหนูสามส่งคนมาหานาง

“พั่งยาเอ๊ย ดูเหมือนย่าจะได้เปิดร้านขนมอีกครั้งแล้ว ทำอย่างไรดี ยังต้องออกไปซื้ออิฐด้วย”

เตาเอาไปทำขนมปังดำหมดแล้ว ทางด้านอิฐนมก็ไม่อยากปล่อยให้คนอื่น ทำอย่างไรดี

ซ่งฝูหลิงกำลังจะอ้าปาก ท่านย่าหม่าก็ส่ายมือขัดจังหวะ “พอเลย ไปเจอก่อนค่อยว่ากัน เจ้าช่วยย่าเลือกชุดที่จะไปพบคุณหนูสามพรุ่งนี้ก่อนดีกว่า” ไม่เจอกันมาระยะหนึ่งแล้ว จะให้เขามาดูถูกเราไม่ได้