ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 600-2 ข้านอนที่จวนผู้สำเร็จราชการ

ตอนที่ 600-2 ข้านอนที่จวนผู้สำเร็จราชการ
เวลานี้ภายในศาลารับลมมีแค่องค์หญิงใหญ่ ท่านย่าหม่าและฉินหมอมอ คนอื่นๆ ได้แต่คอยรับใช้อยู่ด้านนอก

องค์หญิงใหญ่ถามขึ้นว่า

“ข้าได้ยินท่านพูดถึงครอบครัวลูกสามกับหลานสาวคนเล็กบ่อยๆ…

…ดูเหมือนลูกสามของท่านจะมีแค่ลูกสาวคนเดียวใช่หรือไม่”

ท่านย่าหม่าตอบตามตรง “เพคะ มีแค่คนเดียว หมี่โซ่วเป็นทายาทเพียงคนเดียวของครอบครัวเฉียน พระองค์ก็เคยเจอ ตอนนี้ครอบครัวลูกชายคนสามของข้าน้อยเลี้ยงดูอยู่”

นางคิดว่าไม่มีอะไรที่บอกองค์หญิงใหญ่ไม่ได้ ชนชั้นต่างกันขนาดนี้ องค์หญิงไม่มีความจำเป็นต้องดูถูกหรือหัวเราะเยาะ ยิ่งต่างกันเยอะก็ยิ่งไม่มีทาง พวกที่ฐานะกลางๆ ต่างหากถึงชอบแอบหัวเราะเยาะความด้อยของคนอื่นอยู่ในใจ

ที่องค์หญิงถามก็แค่อยากทำความเข้าใจเท่านั้น

คนเราจะกระชับความสัมพันธ์ได้อย่างไร ก็ต้องเปิดอกคุยกันในสถานการณ์ที่เหมาะสม

“ถ้าเช่นนั้นท่านเสียดายหรือไม่”

ท่านย่าหม่านั่งอยู่บนเก้าอี้หินในศาลารับลม หรี่ตามองน้ำตก นางตอบอย่างตรงไปตรงมา

“บอกพระองค์ตามตรง เสียดาย…

…ข้าน้อยเคยไปขอพระโพธิสัตว์หลายครั้ง ขอให้สะใภ้สามของข้าน้อยสุขภาพแข็งแรง ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยประทานลูกชายให้ลูกชายคนสามของข้าน้อยสักคน…

…กำไล แหวน ทอง ยังไม่สู้มีลูกชายตัวอ้วนสักสองคน”

ท่านย่าหม่าหันไปมององค์หญิงแล้วยิ้มให้ รอยเหี่ยวย่นยังเยอะกว่าเหล่าฮูหยินที่อายุมากกว่าด้วยซ้ำ

“แต่ต่อให้อยากได้หลานชายตัวอ้วนขนาดไหนก็ไม่สู้มีครอบครัวที่อบอุ่น…

…ถ้าครอบครัวลูกสามต้องทะเลาะกันเพราะอยากให้ข้าน้อยมีหลานชาย สู้ไม่เอาดีกว่า อย่าให้ต้องมานั่งนึกเสียใจหลังจากได้มา สะใภ้สามของข้าน้อย เอาแค่ฐานะครอบครัวเดิมของนาง ข้าน้อยก็ไม่ควรทำแบบนั้น…

…อีกอย่าง พูดจากใจเลยนะเพคะ อันที่จริงข้าน้อยมีหลานชายอยู่แล้ว มีตั้งสามคน เกิดจากลูกชายอีกสองคนที่เหลือ พวกเขาสนิทกับอาสามของพวกเขามาก”

มีคนช่วยถือป้ายงานศพแล้ว

ทันใดนั้นเหล่าฮูหยินก็ได้ตบแขนของท่านย่าหม่าเบาๆ

ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะทำตัวสนิทสนม แต่ก็ไม่ได้ถึงเนื้อถึงตัว แสดงให้เห็นว่าตอนนี้เหล่าฮูหยินรู้สึกปลงขนาดไหน

“นั่นสินะ พอมาถึงอายุอย่างพวกเราก็ยิ่งเข้าใจ คนเราต้องรู้จักพอ ทะนุถนอมสิ่งที่มีอยู่…

…ก็เหมือนกับข้า…

…พวกชาวบ้านรู้เพียงว่า พ่อของหมินหรุ่ยสร้างผลงานการรบที่ยิ่งใหญ่ คิดว่าข้ามีลูกชายอยู่แค่คนเดียว แท้จริงแล้วไม่ใช่แบบนั้น หมินหรุ่ยมีลุงใหญ่ด้วย…

…ชีวิตนี้ของข้ามีลูกชายอยู่สองคน ก็แค่เขาไม่อยู่แล้ว”

ฉินหมอมอตกใจ เกือบหลุดปากออกไปว่าองค์หญิงอย่าทรงตรัสต่อเลย ทำไมคุยไปคุยมา จากที่ปลอบคนอื่นกลับกลายเป็นเปิดบาดแผลของตัวเองเสียได้

ท่านย่าหม่าหันมามององค์หญิงใหญ่ ดวงตาฉายแววตกใจ หัวใจหดเกร็ง

เหล่าฮูหยินใช้สายตาปลดปลงมองไปยังน้ำตกที่เมื่อครู่ท่านย่าหม่ามอง พลางพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“หากพระโพธิสัตว์บอกข้าว่า สามารถให้ลูกชายคนโตของข้ามีชีวิตอยู่ต่อได้ อย่าว่าแต่เขาจะไม่มีภรรยาไม่มีลูกเลย ต่อให้เขาต้องนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงให้ข้าดูแลด้วยตัวเองทุกเรื่อง ข้าต้องดูแลเขาไปจนกว่าเขาจะแก่เฒ่า ข้าก็ยังรู้สึกซาบซึ้งในพระคุณ ขอแค่เขาได้อยู่ต่อ…

…ต่อมาก็พ่อของหมินหรุ่ย เขาจากไปอย่างกะทันหัน เรื่องพวกนี้ท่านเองก็ทราบ…

…ดังนั้น ข้าชอบคำพูดเมื่อครู่ของท่านมาก ก็เลยพูดเยอะหน่อย…

…ก็จริงอย่างว่า ไม่มีอะไรจะดีไปกว่าครอบครัวมีความสุข…

…เมื่อใดที่จิตใจสับสนกระวนกระวาย แค่คิดว่าพวกเขาอยู่ดีมีสุข ก็เหนือกว่าอะไรทั้งนั้นแล้ว”

พ่อบ้านของเรือนลู่หมินหรุ่ยกำลังยืนฟังคำสั่งอยู่ที่ข้างสะพาน

เขากำลังฟังว่าอีกเดี๋ยวเหล่าฮูหยินจะพาแขกคนนั้นไปเดินเล่นที่เรือนคุณชาย บอกให้เขาเตรียมตัวไว้

ระหว่างฟังเขาก็สังเกตคนที่อยู่ในศาลารับลมไปด้วย

แค่มองปราดเดียวก็รู้สึกว่า เหล่าฮูหยินนั่งอยู่กับหญิงชาวบ้าน แต่บรรยากาศกลับดูเข้ากันได้ดีอย่างเหนือความคาดหมาย อยู่ไกลขนาดนี้ยังรู้สึกได้

ถูกต้อง พ่อบ้านคนนี้รู้สึกไม่ผิด

เพราะเพื่อให้องค์หญิงใหญ่อารมณ์ดีขึ้น ย่าหม่ายิ้มพลางจิบชากับองค์หญิงใหญ่ ระหว่างนั้นก็เล่าเรื่องสนุกของนางให้ฟัง

“พระองค์ไม่รู้หรอกว่า บางครั้งหมี่โซ่วก็ทำให้ข้าน้อยลืมไปว่าเขาไม่ใช่หลานแท้ๆ ฉลาดเหลือเกิน พอเงยหน้าน้อยๆ ขึ้นมาข้าน้อยก็อยากจับเข้ามาหอมแก้ม…

…หอมเสร็จข้าน้อยยังรู้สึกหมั่นเขี้ยว ควบคุมความรู้สึกเอ็นดูภายในใจไม่ได้”

“…หมี่โซ่ว วันนั้นยังนั่งเด็ดผักข้างข้าพลางถอนหายใจพูดว่า เฮ้อ ข้าอายุตั้งเท่าไหร่แล้วแต่กลับยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน คิดดูสิ เขาเพิ่งจะอายุเท่าไหร่ เขากลุ้มใจจริงๆ หรือว่าแกล้งทำกันแน่ ข้าขำเขามาก”

“พระองค์ถามถึงหลานสาวคนเล็กของข้าน้อย ควรอธิบายความสัมพันธ์ของเราสองคนอย่างไรดี…

…ข้าน้อยลำเอียงรักนาง ไม่ว่าเมื่อไหร่ ข้าน้อยก็ยอมรับอย่างเปิดเผยต่อหน้าหลานคนอื่นๆ…

…เพราะหลานสาวคนนี้ช่วยทำให้ข้าน้อยกล้าที่จะก้าวออกจากบ้าน…

…กล้าที่จะออกไปเดินข้างนอก กล้าที่จะพูดต่อหน้าคนร่วมร้อย…

…กล้าที่จะโพกผ้าสีชมพูโดยที่ไม่ต้องสนว่าสวยหรือไม่ ต่อให้ดูขี้เหร่ในสายตาคนอื่น ข้าน้อยก็ยังสบายใจที่ได้ทำงานหาเงิน”

พอท่านย่าหม่าพูดถึงซ่งฝูหลิงก็หยุดไม่ได้

มองไปยังทะเลสาบที่ชวนให้สบายใจ นึกถึงคำพูดของพั่งยา

“หลานสาวคนเล็กบอกว่า ท่านย่า ความรู้กับประสบการณ์ต่างหากคือทรัพย์สมบัติที่ควรมีให้มาก…

…ข้าน้อยคิด ก็จริง…

…นึกถึงเมื่อหลายสิบปีก่อน ไม่มีอะไรให้น่าพูดถึง…

…แต่นับตั้งแต่มาที่เมืองเฟิ่งเทียน ข้าน้อยก็มีเรื่องให้เล่ามากมาย…

…ข้าน้อยทำงานงกๆ แบบนี้ไปตลอด เกิดวันไหนแก่ลงจริงๆ เคลื่อนไหวไม่สะดวกแล้ว นอนว่างอยู่บนเตียง แต่ก็มีเรื่องให้นึกถึงมากมาย ช่างดีเหลือเกิน”

องค์หญิงใหญ่ถูมือ ยิ้มราวกับสื่อว่าเล่าให้ฟังอีกหน่อย ชอบฟัง

พั่งยาสามารถพูดกับท่านย่าของตัวเองว่า ความรู้กับประสบการณ์ต่างหากคือทรัพย์สมบัติที่ควรมีให้มาก ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าเด็กคนนี้หูตากว้างไกล

เก่งกว่าพวกคุณหนูในจวนเสียอีก

คนพวกนั้นมองเห็นแต่เงินทอง ผลประโยชน์ตรงหน้า ยศถาบรรดาศักดิ์ แต่กลับไม่เคยตระหนักได้ว่า บนโลกนี้มีสิ่งจับต้องไม่ได้มากมายที่สำคัญที่สุด

ที่แท้หมินหรุ่ยหลานชายของนาง แม้แต่สายตาในการเลือกคนก็ยังเป็นเลิศ

ท่านย่าหม่า “หลานสาวคนเล็กของข้าน้อยก็เป็นคนปากหวาน ยกตัวอย่างเมื่อเช้านี้แล้วกัน ข้าน้อยมีผมขาว เมื่อเช้านางช่วยข้าน้อยสระผมพลางพูดว่า ท่านย่า ของท่านย่าไม่ใช่ผมหงอก แต่เป็นสติปัญญา ฟังดูเอานะ เดิมทีเป็นเรื่องที่ไม่น่ายินดี แต่ข้าน้อยฟังแล้วกลับอารมณ์ดี”

องค์หญิงใหญ่ ปากหวานสิดี บ้านข้ามีคนปากหนักอยู่คนหนึ่ง

แต่ในความเป็นจริง นางเดาว่าหมินหรุ่ยชอบฟังคำชมจากปากคนที่ชอบยิ่งกว่าใคร นี่เป็นสิ่งที่แน่นอน พอถึงตอนนั้น ถ้าได้ยินพั่งยาชมบ่อยๆ ถึงแม้ปากจะไม่พูดอะไร แต่ในใจของเขาต้องเบิกบานมากแน่นอน

ได้เวลากินข้าวแล้ว

เปลี่ยนสถานที่ ไปกินบนเรือหิน

อาหารจานเล็กจานน้อยที่น่าเอร็ดอร่อยวางอยู่เต็มโต๊ะ ฉินหมอมอมองออกว่าเหล่าฮูหยินอารมณ์ดี ทั้งยังให้เล่นเครื่องดนตรีพิณโบราณกับขลุ่ยน้ำเต้าที่ริมฝั่ง ไม่ต้องเข้ามาใกล้เกินไป เดี๋ยวจะส่งผลกระทบต่อการพูดคุย

แต่จะไกลเกินไปก็ไม่ได้ ไม่อย่างนั้นจะเสียอรรถรส

เปิดม่านออก เพื่อให้องค์หญิงใหญ่กับท่านย่าหม่าได้ชมพื้นผิวทะเลสาบอันราบเรียบที่ด้านนอกระหว่างกินข้าว

ผืนน้ำดุจท้องฟ้า สะพานดุจสายรุ้ง ทิวทัศน์งดงาม ควรแก่การดื่มด่ำ

ท่านย่าหม่ากระซิบถามองค์หญิงใหญ่ “ตะเกียบนี่เลี่ยมทองหรือเพคะ” นางไม่กล้ากินเลยทีเดียว

องค์หญิงใหญ่หัวเราะพลางตอบ “กลัวอะไร จะใช้อะไรทำมันก็เป็นแค่ตะเกียบ มา ลองชิมอันนี้ดูนะ ข้าต้องดื่มทุกวัน วันหลังถ้ามีโอกาส ข้าก็จะไปลองชิมบ้างว่าท่านกินอะไรทุกวัน”

ถ้าเรื่องย้ายเมืองหลวงทำเอายุ่งมากจนไม่มีโอกาสแล้ว ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็นัดเจอกันที่ชานเมืองหลวง

องค์หญิงใหญ่มั่นใจ

สักวันหนึ่งนางต้องนัดท่านย่าหม่าไปเดินเล่นที่เมืองหลวงได้แน่

ต่อให้เป็นตอนที่พั่งยายังไม่ได้แต่งเข้ามา นางก็เชื่อว่าซ่งฝูเซิงจะต้องพาแม่ของเขาเข้าเมืองหลวงแน่นอน

ดันรังนกเข้าไปให้

ท่านย่าหม่าคิดในใจ ข้าชอบกินเกี๊ยวไส้ผักกาดขาวผัดมากที่สุด แต่ว่าองค์หญิง พระองค์จะกินได้เหรอ

ไอ๊หยา คิดไปไกลแล้ว ทางนั้นเขาก็แค่พูดส่งเดช

กินข้าวเสร็จ องค์หญิงก็ประทานที่นอนให้ท่านย่าหม่านอนสักงีบ อายุมากแล้ว ต้องนอนเอาแรงตอนบ่าย

ท่านย่าหม่านอนลงบนเตียง ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมที่สาวใช้จุด นางห่มผ้าแพรหลับตาลง ให้ตายเหอะ เรื่องนี้ฟังดูตลกไหมล่ะ ข้ายังได้นอนที่นี่ด้วยนะ พั่งยาเอ๊ย ที่นี่สนุกจริงๆ

แม้แต่อัครเสนาบดีลู่ก็ทราบเรื่องแล้วว่าฮูหยินกำลังมี ‘เพื่อน’ ถึงขนาดไล่ลูกสะใภ้กลับบ้านแม่ตัวเอง หมินหรุ่ยก็อยู่ข้างนอก เช่นนั้นเขาไม่ไปรบกวนดีกว่า

พอตื่นมาเป็นช่วงแดดยามบ่ายกำลังดี หญิงชราทั้งสองก็เริ่ม ‘ออกเที่ยว’ อีกครั้ง

เดินเล่นไปจนถึงเรือนของลู่หมินหรุ่ยอย่างไม่รู้ตัว

“ข้าจะพาท่านเข้าไปดู”

องค์หญิงใหญ่ชี้ไปที่ห้องตีเหล็กเหมือนไม่ตั้งใจ จากนั้นก็เริ่มนินทาหลานชาย…