ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 601-2 คู่สร้างคู่สม

ตอนที่ 601-2 คู่สร้างคู่สม
ส่วนทางด้านองค์หญิงใหญ่ หลังจากที่จิบชาไปหนึ่งคำก็นั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายใจ ทันใดนั้นได้พูดขึ้น

“พวกท่านก็เคยเจอหมินหรุ่ยหลายครั้ง ไม่รู้ว่าหมินหรุ่ยในสายตาของพวกท่านเป็นอย่างไร…

…ไม่ว่าเมื่อก่อนจะเป็นอย่างไร วันนี้ข้าพาท่านเดินชมเรือนของเขา คนนอกไม่รู้ แต่ท่านกลับได้รู้…

…เขาตีเหล็กในจวน ทำเสียงระเบิดตูมตาม เล่นเอาข้าสะดุ้งตื่นกลางดึก หรือบางทีในหน้าร้อนก็เข็นท่อนไม้อยู่ในเรือน…

…พูดออกไป คนนอกได้หัวเราะเยาะแน่นอน”

ท่านย่าหม่า “ไม่เพคะไม่ ข้าน้อยคิดว่าไม่มีใครหัวเราะเยาะ” ใครจะกล้า

องค์หญิงใหญ่ส่ายหน้าเล็กน้อยพลางพูด

“ไม่ว่าจะตัวตนหรือฐานะของเขา มีงานอดิเรกตั้งมากมาย แต่เขากลับชอบงานช่าง…

…พูดออกไป คนนอกย่อมมีเหตุผลที่จะแอบนินทา…

…แต่ข้าไม่เคยกลัวคนนอกหัวเราะเยาะ และก็ไม่เคยคิดจะปิดบัง…

…ท่านรู้หรือไม่ว่าเพราะอะไร”

เพราะอะไรหรือ ท่านย่าหม่าทำสีหน้า ‘รอท่านอธิบาย’

เรามาเป็นเพื่อนคุย อะไรคือเพื่อนคุย มันก็ต้องมีการตอบสนองกัน สีหน้าท่าทางต้องตามไปพร้อมกันด้วย

ตามคาด องค์หญิงใหญ่ต่อบททันที

“เพราะข้าไม่สนใจเรื่องอย่าง แต่งงานต้องฐานะเท่าเทียม จะชอบทำนาทำสวนทำงานช่าง ข้าไม่สนใจเรื่องพวกนั้น”

แต่งกับฐานะไม่เท่าเทียมท่านก็ไม่ถือสารึ

“ดูท่านสิ เหมือนไม่เชื่อข้า”

“ไม่ใช่เพคะ ข้าน้อยแค่ประหลาดใจ นึกไม่ถึง เรื่องบางอย่างพระองค์ปลงได้ยิ่งกว่าหญิงชาวบ้านแบบข้าน้อยเสียอีก”

“เพราะข้าเชื่อในสายตาของหลานชายข้า…

…หากเขามาพูดกับข้าว่า ท่านย่า หมินหรุ่ยชอบลูกสาวครอบครัวชาวสวน อยากแต่งเข้าจวน…

…ข้าก็จะพูดจากใจว่า นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีครั้งใหญ่ของจวนลู่ จวนผู้สำเร็จราชการเปิดประตูกว้างรอต้อนรับเกี้ยวใหญ่…

…เมื่อเข้ามาอยู่ในบ้านข้าแล้ว ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถ ห้าม แน่นอนว่าก็ไม่มีใครกล้าดูถูกหลานสะใภ้ของข้าได้ ไม่ว่าฐานะของนางจะเคยเป็นอย่างไรก็ตาม…

…ข้าจะเอาเครื่องประดับศีรษะที่เสด็จพ่อเคยให้ข้ายกให้ทั้งชุด…

…หากคนนอกพวกนั้นไม่ให้ความเคารพ พวกคนที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงพวกนั้นก็จะต้องคุกเข่าทำความเคารพหลานสะใภ้ของข้า”

ท่านย่าหม่าอ้าปากค้างด้วยความตะลึง องค์หญิง ท่านคิดไปไกลแล้ว

อีกอย่าง ดูท่าทางท่านตอนพูดสิ ทำอย่างกับว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ แล้ว อยากพูดปลอบเหลือเกินว่า ใจเย็นๆ แค่คุยเล่นทำไมถึงคิดไปไกลจนโมโหได้ล่ะ ประเด็นคือท่านแม่ทัพหลานชายของท่านยังไม่ได้สู่ขอหลานสะใภ้ชาวสวนมาให้ท่านเลยนะ

เวลานี้ ท่านย่าหม่าสัมผัสได้อย่างแท้จริงแล้วว่าองค์หญิงก็คือองค์หญิง พอโกรธขึ้นมาทีก็แสดงอำนาจ

อยู่ในจวนผู้สำเร็จราชการกินๆ ดื่มๆ มาทั้งวันแล้ว ก่อนหน้านี้รู้สึกแค่ว่าองค์หญิงอัธยาศัยดีจริงๆ

แม้แต่ฉินหมอมอก็ยังเลิกคิ้วด้วยความรู้สึกเหนือความคาดหมาย วันนี้ก่อนเจอกัน องค์หญิงไม่ได้คิดเรื่องชนชั้นฐานะเลยด้วยซ้ำ

ดูท่าจะเป็นเพราะแอบสืบเรื่องว่าที่ฮูหยินน้อยมาได้หลายเรื่อง ผ่านการพูดคุยกับท่านย่าบ้านสกุลซ่ง ยิ่งคุยก็ยิ่งพอใจ

เก็บงาน

พอองค์หญิงใหญ่เก็บมาดของตัวเองไว้ก็กลายเป็นหญิงชราที่คุยด้วยง่าย

ทั้งยังได้ตบแขนท่านย่าหม่าเบาๆ อมยิ้มพลางพูด

“เมื่อครู่ข้าพูดว่าข้าเชื่อในสายตาของหลานชายใช่ไหม ไม่ว่าฐานะจะต่างกันขนาดไหน ข้าก็ยินดีทั้งนั้น

อันที่จริงยังมีอีกจุดหนึ่ง และก็เพราะวันนี้คุยกับท่านถูกคอ ก่อนหน้านี้ท่านเคยพูดไว้”

ท่านย่าหม่าสงสัย หืม วันนี้ข้าพูดเยอะมาก คำพูดไหนเหรอ

“ที่ท่านพูดว่า ตอนแรกที่ลี้ภัย ท่านเคยคิดว่าว่าวันหน้าถ้ามีเงินเหลือจะให้ลูกสามมีเมียอีกคน จะได้มีลูกชายสืบสกุล…

…แต่หลังจากมาถึงที่นี่ พอได้อยู่ร่วมกันท่านก็เกิดเปลี่ยนความคิด…

…รวมถึงประโยคที่ท่านบอกว่า ชาวบ้านให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่า เมื่อก่อนคิดว่าการมีลูกสาวก็คือตัวขัดดอก…

…แต่เมื่อท่านได้ออกไปเจอโลกข้างนอก ตัวเองเป็นผู้หญิง แต่ก็พบว่าไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ชาย พวกหลานสาวก็กตัญญูมาก จึงไม่คิดแบบนั้นอีก”

นี่ก็เป็นสาเหตุที่องค์หญิงใหญ่ยินดีคุยกับท่านย่าหม่าอย่างจริงใจ

นางบอกว่า

“แบบนี้เรียกว่า มีเพียงการประสบพบเจอเรื่องราวต่างๆ ให้มาก คนเราถึงจะปล่อยวางได้…

…ถ้าไม่ได้ผ่านเรื่องราวพวกนั้น ท่านก็ไม่มีทางคิดแบบนี้…

…ข้าเองก็เช่นกัน…

…ชีวิตนี้ สมัยสาวๆ สูญเสียลูกชายไปหนึ่งคน…

…และข้าในวัยนี้ ก็ยังมาสูญเสียลูกชายไปอีกคน คนหัวหงอกส่งคนหัวดำ…

…หากไม่เจอกับเรื่องพวกนี้ ข้าอาจไม่มีทางบอกว่า ไม่ถือสาคนที่ฐานะต่างกัน ไม่มีทางบอกว่า ไม่ถือสาความคิดของคนอื่น…

…จวนผู้สำเร็จราชการ มีทายาทสืบสกุลน้อย มีแค่หมินหรุ่ยคนเดียว ข้าอายุขนาดนี้อยากเห็นเขามีความสุขก็เพียงพอแล้ว”

ท่านย่าหม่าฟังแล้วก็พยักหน้าต่อเนื่อง รู้สึกเหมือนคุยกับพี่สาวจริงๆ

ใช่ไหมล่ะ

มิน่าหลานสาวคนเล็กถึงพูดว่า ประสบการณ์เป็นสิ่งที่หาซื้อไม่ได้ ถึงแม้ประสบการณ์บางอย่างเราจะไม่อยากได้ มันน่าเหน็ดเหนื่อยใจก็ตาม

หืม? องค์หญิงใหญ่สังเกตเห็นว่าท่านย่าหม่ามัวแต่ปลง ไม่พูดต่อแล้ว

ไม่ได้นะ เป้าหมายของนางไม่ใช่อันนี้

แสร้งทำเป็นกลุ้ม กลับเข้าเรื่องอีกครั้ง “พูดถึงเรื่องหมินหรุ่ยมีครอบครัว บางครั้งข้าก็เป็นเหมือนย่าคนอื่นๆ ทั่วไป ถึงแม้จะบอกว่าต้องผ่านช่วงไว้ทุกข์ก่อนถึงแต่งงานได้ แต่การกำหนดคู่ครองไปจนถึงเตรียมการก็ต้องใช้เวลานาน พอผ่านพ้นช่วงไว้ทุกข์ ถึงตอนนั้นหลานชายของข้าก็อายุไม่น้อยแล้ว

บางครั้งข้าก็อยากเตือนเขาว่า ถ้าเจ้าอยากกตัญญูจริงๆ ก็รีบมีครอบครัวเสีย ย่ากลัวจะอยู่ไม่ไหวแล้ว”

“ไอ๊หยา ข้าน้อยเห็นพระองค์แข็งแรงกว่าข้าน้อยด้วยซ้ำ อย่าพูดอะไรแบบนั้น”

“แต่เขาเอาแต่ตีเหล็ก วันนี้ท่านก็เห็นเรือนหลังของเขาแล้ว ไม่คิดแบบนั้นหรือ”

เพื่อเป็นการปลอบองค์หญิงใหญ่ที่จินตนาการเป็นเลิศอีกแล้ว นิสัยใจร้อนของท่านย่าหม่า บทจะมาก็มา นางเป็นฝ่ายเปิดเผยก่อน “ไอ๊หยา ตีเหล็กไม่เท่าไรหรอก ไม่เกี่ยวกับเรื่องแต่งงาน ขนาดหลานสาวของข้าน้อยยังเอาแต่เล่นดินเล่นโคลนเลย”

คิดในใจ ท่านบอกข้อบกพร่องของหลานชายตัวเอง ข้าบอกข้อบกพร่องของหลานสาวสุดที่รัก พวกเราก็ถือว่าเสมอกันแล้วนะ แบ่งปันความลับ ต่างไม่ต้องติดค้างกัน

“ข้าน้อยจะเล่าให้ฟัง นี่ก็เป็นเพราะพระองค์ ข้าน้อยถึงได้กล้าพูดตรงๆ…

…หลานสาวคนเล็กของข้าน้อย วันนี้ท่านฟังไปเยอะ ดูเหมือนนางจะดีมากใช่ไหมล่ะ…

…อันที่จริงอะไรที่ไม่มีประโยชน์นางก็ทำ งานมีประโยชน์อย่างเย็บปักถักร้อย ลงไปช่วยทำงานในสวน ทำอาหาร นางไม่เอาสักอย่าง”

ถูกต้อง ท่านย่าหม่าก็กลุ้มใจเรื่องพวกนี้เหมือนกัน เจ้าสาม เจ้าต้องตั้งใจสอบเป็นขุนนางนะ ไม่อย่างนั้นพั่งยาแต่งเข้าบ้านอื่น ได้ถูกรังแกจนต้องร้องไห้กลับบ้านแน่

แม้แต่เย็บเสื้อให้ผู้ชายก็ทำไม่เป็น ว่าที่แม่สามีของพั่งยาจะต้องรังเกียจแน่นอน

“แต่เรื่องวาดรูป เขียนอักษร อ่านหนังสือ เดินหมาก ศึกษาว่าอะไรอร่อย เอาเป็นว่าอะไรที่ชาวบ้านชาวสวนอย่างพวกข้าน้อยคิดว่ามันไม่จำเป็น นางก็เป็นหมดทุกอย่าง…

…ข้าน้อยให้นางไปหว่านเมล็ดผักที่สวนหลังบ้าน นางก็ตั้งสักร้อยแปดคำถาม ทำไมตรงนี้ปลูกฟักทอง ทำไมตรงนั้นปลูกมะเขือ…

…ถ้าข้าน้อยไม่สนใจก็พอไหว แต่พอตอบ นางก็จะนั่งลงแล้วเริ่มศึกษาดินตรงนั้น เอาสมุดเล่มเล็กมาจด บอกว่าต้องการหาเงื่อนไขอะไรทำนองนั้น…

…ช่วยทำงานแต่กลับกลายเป็นทำให้เหนื่อยกว่าเก่าเล่นเอาข้าน้อยไม่กล้าใช้งานนางแล้ว…

…อย่างตอนนั้นที่ทำดินระเบิดก็เหมือนกัน นางถือสมุดกับตราชั่ง ทำซ้ำ…”

ท่านย่าหม่ารีบหยุดทันที แย่แล้ว ทำไมถึงพูดเรื่องดินระเบิดออกมาได้

มองหน้าเหล่าฮูหยิน

เหล่าฮูหยิน “…” มองหน้าไป มองหน้ามา กลั้นขำไม่อยู่แล้ว

พอเห็นนางหัวเราะ ท่านย่าหม่าก็รีบพูดขึ้น “พระองค์ ข้าน้อยขอร้องนะ ช่วยทำเป็นไม่ได้ยินเรื่องดินระเบิดด้วย”

“หึหึ ได้ ฟังถึงตรงนี้”

ท่านย่าหม่าพูดต่อ “ข้าน้อยเลยบอกว่าไปเล่นดินเล่นโคลนแล้วกัน ปรากฏว่าช่วงนี้นางไปเล่นจนได้เรื่อง เล่นเอาพวกพี่ชายเหนื่อยกว่าเดิม…”

ในขณะที่ท่านย่าหม่าคิดว่าพอประมาณแล้ว เล่าเรื่องขายหน้าของบ้านเราออกไปเยอะไม่ต่างจากเรื่องคุณชายลู่ตีเหล็ก เหล่าฮูหยินก็ยิ้มตาหยีพลางพูด “ข้ากลับรู้สึกว่าหลานสาวคนเล็กของท่านดีทุกอย่าง ท่านไม่รู้สึกว่านางดูเข้ากันได้ดีกับหลานชายของข้าในทุกเรื่องหรือ ข้าล่ะอยากเจอนางจริงๆ”

ท่านย่าหม่า “…”

ระหว่างทางที่นั่งรถม้ากลับ ท่านย่าหม่ายังอึ้งไม่หาย

ถ้านางยังฉุกคิดไม่ได้ นางก็คงไม่ใช่ยายแก่ที่กล้าเดินเข้าหอนางโลม เข้าภัตตาคาร เข้าหอน้ำชา เพื่อเอาขนมไปขายแล้ว

แม่ทัพเล็ก หลานสาวคนเล็ก

ไอ๊หยาสิ่งศักดิ์สิทธิ์