ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 602-1 ย่าหัวใจจะวาย

ท่านย่าหม่าออกแรงกลืนน้ำลาย

ไม่มีทางฟังผิดหรือเข้าใจผิด

เพราะก่อนนางออกจากจวนผู้สำเร็จราชการ องค์หญิงยังได้พูดคำพูดพวกนั้นกับนาง

คำพูดนั้นที่แฝงความหมาย

องค์หญิงพูดว่า

“ข้าหวังเหลือเกินว่า ในอีกไม่นานท่านจะพาหลานสาวคนเล็กของท่านมาเยี่ยมข้าที่จวนบ้าง…

…ให้ข้าได้เห็นสาวน้อยที่น่ารักคนนั้น…

…แต่คนเป็นย่า ข้ารู้ว่าท่านมีเรื่องให้ต้องคิดเยอะ คงมาไม่ได้ในเร็วๆ นี้ ไม่เป็นไร ข้าก็ไม่ได้รีบร้อนว่าจะต้องเดี๋ยวนี้…

…ท่านอย่าได้รู้สึกลำบากใจเป็นอันขาดนะ…

…อีกไม่นานข้าก็ต้องติดตามฮ่องเต้ไปแล้ว ไว้พวกเราค่อยติดต่อกัน เจอกันที่เมืองหลวง…

…พอถึงตอนนั้น ถ้าท่านไปเมืองหลวง ไม่เจอข้าไม่ได้นะ…

…ได้พูดคุยกับท่าน ข้าก็รู้สึกว่าทิวทัศน์ของสวนแห่งนี้งดงามจริงๆ ได้นึกถึงว่าภูเขาพวกนี้ถูกสร้างขึ้นเมื่อไหร่…

…พอถึงตอนนั้น ข้าค่อยแนะนำทิวทัศน์ของจวนแห่งใหม่ให้ท่านรู้อย่างละเอียด…

…แบบนั้นพอผ่านไปอีกหลายปี พวกเราได้มานั่งจิบชาคุยกัน เชิญแขกมางานเลี้ยงที่จวน ถ้าข้าอายุเยอะ เกิดนึกไม่ออกว่าทิวทัศน์แบบไหนเป็นอย่างไร ท่านก็จะได้ช่วยเตือนข้าอยู่ข้างๆ ช่วยบอกพวกนางแทนข้า”

เวลานี้ ท่านย่าหม่าที่อยู่ในรถม้าเอามือลูบหน้า นึกถึงคำพูดขององค์หญิงอย่างจริงจังอีกครั้ง เหงื่อเริ่มผุดที่หน้าผาก

พยายามข่มความตกใจที่พุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด นางพยายามใช้สมองอย่างใจเย็นในการวิเคราะห์คำพูดนั้น

ข้อแรก ตอนนี้องค์หญิงแค่อยากเจอหลานสาวของนาง

ข้อสอง หากนางยังไม่คิดว่าไม่ดีก็ไม่ต้องพามา ไม่ได้ต้องการพบตอนนี้ งั้นก็เจอกันที่เมืองหลวง

เจออะไรล่ะ นี่มันดูตัวชัดๆ

อีกอย่าง ถ้าตีความคำพูดให้ลึกลงไปอีก ก็จะเข้าใจได้ว่า องค์หญิงต้องการจับจองพั่งยา

ก่อนที่จะได้เจอกัน เป็นการเตือนนางที่เป็นย่าว่า ห้ามคุยเรื่องออกเรือนของหลานสาวคนเล็กกับคนอื่น ไม่สิ แม้แต่ดูตัวก็ห้ามเหมือนกัน นี่เป็นการแจ้งให้นางทราบ

ข้อสาม องค์หญิงคิดไปไกลจริงๆ ถึงขั้นที่นึกไปถึงการอยู่ร่วมกันในวันหน้าเพื่อบอกนางเป็นนัยๆ

หากงานนี้สำเร็จขึ้นจริง นางก็เท่ากับปรากฏตัวในจวนผู้สำเร็จราชการในฐานะย่าของฝ่ายหญิง

ถึงขั้นที่สามารถมีสถานะกึ่งนาย สตรีชาวสวนธรรมดาๆ แต่กลับสามารถช่วยแนะนำต้นไม้ใบหญ้าของจวนผู้สำเร็จราชการให้พวกสตรีในราชสำนักฟังได้

ต้องทราบก่อนว่า ความสัมพันธ์ที่เกี่ยวดองกันนี้ บางครอบครัวก็ไปมาหาสู่กันอย่างใกล้ชิด บางครอบครัวก็ไม่อยากอย่างนั้น จะอยู่ห่างๆ กันก็ได้

แต่ความหมายขององค์หญิงชัดเจนมาก ตอนที่จัดงานเลี้ยงเชิญแขกมา จะให้นางคอยอยู่ข้างๆ นั่นก็แสดงว่าหลังจากเกี่ยวดองกันสำเร็จ ความสัมพันธ์ก็จะใกล้ชิดกันมาก

และก็ถือเป็นการเน้นย้ำอีกครั้งว่า ไม่มีเรื่องความแตกต่างทางฐานะ ไม่มีทางรังเกียจที่จะให้นางปรากฏตัวต่อหน้าเหล่าสตรีสูงศักดิ์

พอวิเคราะห์พวกนี้ออกมา พูดตามตรง สำหรับท่านย่าหม่ามันล่อตาล่อใจสูงมาก

ทันใดนั้น ท่านย่าหม่าก็รู้สึกว่ารถม้าได้หยุดลง เปิดม่านชะโงกหน้าออกไปดู นางยิ่งคิดหนักกว่าเดิม

จึ๊ เห็นไหม

แค่รถม้าของจวนผู้สำเร็จราชการปรากฏ ประตูใหญ่ก็เปิดออกแล้ว

ประตูใหญ่บานนั้นแตกต่างจากประตูมุมสำหรับพวกชาวบ้านเยอะมาก

จำได้ว่าเคยมีมือปราบมากระชากผ้าโพกผมสีชมพูของนางออก เล่นเอานางตกใจจนแข้งขาอ่อนแรง

เข้าเมืองออกเมืองก็มักจะเจอสถานการณ์ที่ถูกมือปราบเฝ้าประตูเร่งให้เร็วๆ

แล้วมาดูตอนนี้ เพราะรถม้าที่นางนั่งอยู่เป็นรถม้าของจวนผู้สำเร็จราชการ มือปราบพวกนั้นต่างยืนนิ่งสองฝั่งน้อมส่งนาง

ส่วนภายในรถม้าก็มีชาร้อน ผลไม้สดหลากสีหนึ่งถาด ผลไม้แห้งที่เอาไว้เคี้ยวเล่นหนึ่งถาด เบาะนุ่มบุผ้าทออย่างดี ที่พอให้เอนตัวได้ นางไม่กล้าลูบด้วยซ้ำ กลัวจะไปเกี่ยวด้ายหลุดออกมา อีกทั้งยังมีกลิ่นหอมอบอวลอยู่ภายในรถ

ไม่ใช่เกวียนวัวที่นางเคยนั่ง ฝ่าลมฝ่าหิมะ แถมวัวยังเดินไปอึไป

เหม็นงั้นเหรอ

ไม่สิ

จะหอมหรือเหม็นไม่ใช่ประเด็น

ประเด็นคือต้องหยุดเกวียนทันที หนาวจนตัวสั่นแต่กลับต้องทนหนาว ยื่นมือออกไปเก็บขี้วัวกลับบ้าน

ขี้วัวมีประโยชน์มาก ทิ้งส่งเดชไม่ได้

ถ้าไม่ใช่เพราะต่อมาพวกลูกสะใภ้ยอมเอาผ้าเย็บเป็นกางเกงวัวให้ นางอาจต้องคอยเก็บขี้วัวไปตลอดทาง

ไม่มีใครรู้ว่า ทำไมอยู่ๆ ท่านย่าหม่าที่อยู่ภายในรถม้าก็เอาแขนเสื้อเช็ดน้ำตา ร้องไห้อยู่เงียบๆ

อย่าถามนางว่าทำไมเป็นแบบนี้ เหตุผลมันซับซ้อน

รู้สึกเหลือเชื่อที่หลานสาวดูเหมือนอาจจะได้ขึ้นสวรรค์ในก้าวเดียว จากนี้ไปจะได้นั่งรถม้าที่มีกลิ่นหอม กินรังนกแสนอร่อย

ไม่เหมือนย่าอย่างนางที่มีชีวิตลำบากมาจนแก่ และก็ไม่เหมือนเฉียนซื่อแม่ของพั่งยาที่ต้องแบกจอบแบกเสียมสร้างฐานะกับเจ้าสามด้วยมือเปล่า

เกิดเป็นผู้หญิงลำบากที่สุด อันนี้ก็ต้องทำเป็น อันนั้นก็ต้องทำเป็น ทิ้งเข็มกับด้ายเพื่อไปทำอาหาร ทำอาหารเสร็จก็ต้องเลี้ยงลูก บางคนยังต้องช่วยทำงานหาเงินด้วย

นับตั้งแต่ในหมู่บ้านทำอิฐนม นางเป็นผู้ดูแลมองออกจริงๆ ว่าผู้หญิงบางคนขยันหาเงินยิ่งกว่าผู้ชาย

แต่แค่นี้ก็ยังจะมีแม่สามีที่ไม่รู้จักพอคอยด่าว่า ดูเจ้าซิ สู้สะใภ้บ้านนั้นบ้านนี้ก็ไม่ได้

นางเองก็เป็นแม่สามี เดิมทีธรรมดาเสียที่ไหน ช่างจับผิด ถึงขั้นที่คำพูดของบางคนนางยังทนฟังไม่ได้

ถ้าหลานสาวคนเล็ก ‘ขึ้นสวรรค์’ ได้จริงๆ ก็จะไม่มีสถานการณ์พวกนี้

สามีภรรยาที่ยากจนมีแต่เรื่องกลุ้มใจ

หลานสาวนางแทบไม่ต้องกลุ้ม มีทุกอย่าง สำเร็จพร้อม นั่นแหละการได้นั่งเสวยสุขที่ผู้หญิงทุกคนต่างใฝ่ฝัน

ท่านย่าหม่าร้องไห้ ดีใจแทนซ่งฝูเซิง

นางคิดตามความเป็นจริง

ถึงแม้ลูกชายคนสามของนางจะไม่มีลูกชาย แต่ถ้าพั่งยาได้แต่งกับตระกูลดี งั้นก็ทดแทนกันได้

สบายกว่าไปแต่งกับผู้ชายคนอื่น

สบายกันทั้งครอบครัว

ในที่สุดก็มีคนที่ช่วยประคับประคองชีวิตได้ ไม่ใช่เป็นตัวถ่วง

ไม่ต้องไปฝ่าฟันคนเดียว มีที่พึ่งพา ไม่ต้องปากกัดตีนถีบเหมือนอย่างตอนลี้ภัยออกมาจากอำเภออู่เฉวียนที่อันตราย

ในสายตาของท่านย่าหม่า ชาวบ้านอย่างพวกเราถ้าถูกขุนนางเอาเปรียบก็เหมือนกับเอาตีนเปล่าไปสู้กับคนใส่รองเท้า เหลือเพียงเส้นทางที่ต้องไปสู้สุดชีวิตด้วยตัวเอง

และก็มีชีวิตที่ฟุ่มเฟือยได้

เวลานี้ ความฟุ่มเฟือยทั้งหลาย ทำให้ท่านย่าหม่าที่จินตนาการไปถึงสิ่งสวยงามในอนาคตถึงกับยิ้มทั้งน้ำตา

ใครได้ดี คนอื่นก็พลอยได้อาศัยใบบุญไปด้วย คำพูดนี้อาจไม่น่าฟัง แต่อย่าพูดให้มันฟังดูเจ็บปวด ในความเป็นจริง ‘ใบบุญ’ งดงามมาก คนที่จะมีใบบุญได้ก็ขึ้นอยู่กับโชคชะตาด้วย

ถ้าหลานสาวคนเล็กได้เป็นฮูหยินอะไรนั่นจริงๆ นางก็จะได้เป็นย่าของฮูหยิน

นางสามารถอยู่ว่างๆ ก็แวะไปคุยกับองค์หญิงได้ องค์หญิงเชียวนะ นางที่เป็นหญิงชาวสวนธรรมดาๆ แต่กลับมีวันแบบนั้นได้

ลูกหลานของสกุลซ่ง พูดอย่างไม่เกินจริงเลยนะ ถึงขั้นที่สามารถอาศัยเกียรตินี้ไปได้หลายชั่วอายุคน นับจากนี้ไปก็จะมี ‘ฮูหยินพั่งยา’ ที่มีเกียรติ

คิดดูแล้วกัน เอาแค่จุดนี้ ใครจะไม่ลอยได้ล่ะ โชคดีนะที่ไม่ได้เดินกลับหมู่บ้าน ไม่อย่างนั้นพอคิดเรื่องพวกนี้เท้าคงไม่ติดพื้น

และเหตุผลที่ทำให้ท่านย่าหม่าบอกไม่ถูกว่าดีใจจนร้องไห้หรือไม่ นั่นก็คือ ในความดีใจทั้งหมดทั้งมวลที่กล่าวมามันก็ปะปนไปด้วยเรื่องกลุ้มจำนวนมาก

ถ้านางไม่ได้รักและเอ็นดูหลานสาวคนเล็กจริง นางก็แค่คำนึงถึงเรื่อง ‘หลานสาวคนเล็กจะได้ต่อบันไดขึ้นสวรรค์’ เป็นพอ

แต่ว่า พั่งยาเป็นลูกคนเดียวของลูกสามของนาง เป็นแก้วตาดวงใจสุดที่รัก

เดิมทีคิดว่าเรื่องออกเรือนยังอีกนาน แต่ตอนนี้อยู่ๆ ก็มีคนมาเอ่ยขอ สมองของท่านย่าหม่าลองจินตนาการภาพพั่งยาบอกลานางเพื่อออกเรือน น้ำตาก็ร่วงเผาะอย่างควบคุมไม่ได้ ตัดใจไม่ลง

ยิ่งไปกว่านั้น นางยังสงสัยอยู่ว่า หลังจากที่หลานสาว ‘ขึ้นสวรรค์’ ไปแล้ว จะใช้ชีวิตอย่างไรบนสวรรค์

จะอยู่ดีจริงๆ หรือ อย่าให้เป็นแบบว่าพวกนางได้อาศัย ‘ใบบุญ’ มีชีวิตที่ดีขึ้น แต่หลานสาวคนเล็กกลับต้องเป็นฝ่ายรับเคราะห์

ถึงแม้นางจะอ่านออกอยู่ไม่กี่คำ แต่กลับรู้ว่า บางคนยอมอยู่บนผืนดินเป็นชาวบ้านที่มีอิสระ ยังดีกว่าไปอยู่ ‘บนสวรรค์’ ที่มีกฎระเบียบมากมายต้องรักษา