ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 603 หมินหรุ่ยเจ้าว่าข้าพูดมีเหตุผลไหม

ตอนที่ 603 หมินหรุ่ยเจ้าว่าข้าพูดมีเหตุผลไหม
ที่แท้ก็แบบนี้

ที่แท้นี่ก็ไม่ใช่เรื่องกะทันหันที่ทำให้องค์หญิงเกิดอยากจะดูตัว

ที่แท้เด็กสองคนนี้ก็เคยติดต่อกันลับหลังก่อนแล้ว

หรือบางที แม้แต่เรื่องในวันนี้ที่องค์หญิงนัดนาง สุภาพกับนางขนาดนั้น ดีกับนางขนาดนั้น การพูดคุยทั้งหมดล้วนเป็นไปทีละขั้นตอน จนกระทั่งพูดถึงเรื่อง ‘แต่งงานโดยไม่สนฐานะ’ ทั้งหมดก็เพื่อเรื่องนี้

ในใจของท่านย่าหม่ารู้สึกเหลือเชื่อ

จับตรงหัวใจ เงยหน้ามองแม่ทัพเล็กที่เหมือนเป็นภูเขาขนาดย่อมบังอยู่ตรงหน้า จากนั้นก็หันมองหลานสาวคนเล็กที่เหมือน ‘หลบหลังเขา’ อยู่ด้านหลัง

นางคิดในใจด้วยความงุนงง

ไม่น่านะ ก็อยู่ในสายตาทั้งนั้น

ไม่เคยเห็นสองคนนี้อยู่กันตามลำพัง เวลาแม่ทัพเล็กมาที่หมู่บ้านก็รู้กันหมด

แต่จากที่ได้ยิน ความจริงมันประจักษ์อยู่ตรงหน้า

ฟังจากที่สองคนนั้นคุยกัน เห็นได้ชัดว่าเคยคุยกันมาก่อน

อีกทั้งแม่ทัพเล็กยังเปลี่ยนมาเรียกนางที่เป็นหญิงชาวสวนว่า ‘ท่านย่า’

“ข้า เจ้า…พวกเจ้า” พอเริ่มพูด ท่านย่าหม่าก็เสียงแหบแห้ง มือสั่น ชี้ไปที่เด็กทั้งสอง

ชี้ลู่พั่น ชี้ซ่งฝูหลิง

ในเวลานี้เองก็มีเสียงบ่าวรับใช้ทักทายซ่งฝูเซิงที่หน้าประตูบ้าน รวมถึงทักทายคุณชายน้อยเฉียนหมี่โซ่วด้วย

พวกบ่าวรับใช้ที่ติดตามมาครั้งนี้ก็มีหัวใจที่ทะเยอทะยาน แต่ละคนหัวไว มองออกนานแล้ว

ต่างก็อยากเป็นคนที่สามรองจากซุ่นจื่อกับเสี่ยวเฉวียนจื่อ แทบอยากจะวิ่งไปเอาหน้ากับท่านซ่ง

ลู่พั่นเห็นซ่งฝูหลิงก้าวขึ้นหน้า มายืนตรงหน้าอกของเขาพอดี

เห็นซ่งฝูหลิงดึงตัวย่ามา จับมือของย่า พลางพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน “ท่านย่า ไม่ว่าตอนนี้ท่านย่าจะคิดอะไรอยู่ ข้าขอร้อง อย่าเพิ่งพูดส่งเดชกับท่านพ่อ ห้ามพูดเหลวไหลเด็ดขาด ท่านพ่อยังต้องสอบจอหงวนนะ จะเสียสมาธิไม่ได้ ช่วยจริงจังกันหน่อยได้ไหม”

ลู่พั่นอาศัยความที่ตัวสูงกว่า จึงมองเห็นปากของซ่งฝูหลิงที่พูดไม่หยุด

“แล้วก็ท่าน” ทันใดนั้นซ่งฝูหลิงได้หันหน้ามา เอามือชี้ลู่พั่นที่สูงกว่าตัวเองมาก

ลู่พั่นมองนิ้วชี้ของนางก่อน จากนั้นถึงสบตากับซ่งฝูหลิง

แววตาวูบไหว มองออกว่าซ่งฝูหลิงร้อนใจจริงๆ ในดวงตามีเปลวไฟ

เขากลืนน้ำลาย “อืม”

อืมเสร็จ ลู่พั่นก็รู้สึกได้อย่างรวดเร็วว่าพั่งยาดูเหมือนจะไม่พอใจคำตอบเท่าไหร่

เขาก็เลยหันไปมองท่านย่าหม่าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงกำชับ “เชื่อฟังนางเถอะท่านย่า อย่าเพิ่งบอก”

ท่านย่าหม่ามองลู่พั่นด้วยสายตางุนงง “…”

สีหน้าของเจ้าบ่งบอกว่ากลัวหลานสาวคนเล็กของข้าโกรธ

บอกมานะ เมื่อครู่เจ้ากลัวหลานสาวของข้าใช่ไหม

คุณพระ

คุณพระคุณเจ้า!

ท่านย่าหม่าตบต้นขา

“ท่านย่า ใจเย็นๆ”

“พี่แม่ทัพเล็ก หืม”

หมี่โซ่ววิ่งเข้ามาในลานบ้าน

ตามมาด้วยซ่งฝูเซิงที่สองมือ แขน อกเสื้อ มีแต่คราบสกปรก

เมื่อครู่ ตอนมีคนไปตามเขากลับบ้าน เขากำลังทำงานอยู่

การสร้างบ้านครั้งนี้ก็มีบ้านของเขาอยู่ด้วย

บ้านของเก้าสกุล แต่ถึงขั้นที่พวกคนหนุ่มทั้งหมู่บ้านต่างเข้าอกเข้าใจเรื่องที่เขาต้องอ่านหนังสือ ไม่อยากให้เขายื่นมือเข้าไปช่วย

แต่ตอนเย็นทบทวนเสร็จแล้ว ซ่งฝูเซิงแค่อยากไปช่วยฝั่งนู้น ช่วยอะไรได้ก็ช่วย

ลู่พั่นปรากฏตัวด้วยท่าทางสุขุม เพียงแต่เขาดื่มเหล้ามา หน้าก็เลยแดงนิดหน่อย

ภายในลานบ้านครึกครื้นขึ้นมาทันที

ลู่พั่นทำความเคารพซ่งฝูเซิง เรียกท่านอา

ซ่งฝูเซิงไม่สบอารมณ์นิดหน่อย อีกทั้งนานแล้วที่ไม่ได้ยินลู่พั่นเรียกอา อยู่ๆ ก็รู้สึกรับไม่ค่อยได้

หมี่โซ่วทำความเคารพลู่พั่น “พี่แม่ทัพเล็กมาได้อย่างไร ได้รับบาดเจ็บใช่ไหม ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง”

หมี่โซ่วมีเรื่องคุยมากมาย

คุยได้ตั้งแต่เรื่องลู่พั่นบาดเจ็บไปจนถึง “ดูข้าสิ ตัวสูงขึ้นดูเป็นผู้ใหญ่แล้วใช่ไหม…

…คราวก่อนที่พี่แม่ทัพเล็กมา ข้าก็ไม่ได้เจอ เสียใจมากเลยนะ…

…จริงสิ วันนี้ท่านย่าไปที่จวนของพี่แม่ทัพเล็กมาด้วย รู้หรือเปล่า”

แววตาของลู่พั่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ออกแรงขยี้หัวหมี่โซ่ว หมี่โซ่วถามอะไรเขาก็ตอบ ตอบพลางเดินขึ้นหน้าสองสามก้าว หยิบกระบวยตักน้ำ น้ำตรงนั้นเอามาวางตากแดดตั้งแต่ตอนกลางวัน เขาตักน้ำให้ซ่งฝูเซิงล้างสิ่งสกปรกที่ติดตัว

“ไม่เป็นไรๆ หมี่โซ่ว พาพี่แม่ทัพเล็กเข้าบ้านสิ เดี๋ยวเสื้อผ้าจะสกปรก”

ซ่งฝูเซิงล้างหน้า ล้างหู ล้างแขน ถูสบู่จนเกิดฟอง เขาใส่เสื้อผ้าเก่าๆ

ลู่พั่นย่อมไม่มีทางเข้าไปในบ้าน หมี่โซ่วก็ล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ข้างๆ ส่วนเขาคอยเดินตามซ่งฝูเซิง

เดี๋ยวก็ช่วยเปลี่ยนน้ำ เดี๋ยวก็ช่วยยื่นผ้าขนหนูให้

“ไป พวกเราเข้าไปคุยในบ้าน วันนั้นซื่อจ้วงกลับมา เขาพูดไม่ได้ ถามอะไรก็ไม่ตอบ ข้าเลยคิดว่าเจ้าน่าจะมีเรื่องต้องจัดการอีกมาก จริงสิ ข้ายังต้องขอโทษเจ้าด้วย หมอนั่นความคิดเถรตรง บอกจะไม่ทำก็ไม่ทำ” ซ่งฝูเซิงสระผม ผมก็เลยเปียก ไม่ได้เปลี่ยนชุดก็ทำท่าทางเชื้อเชิญให้เข้าบ้าน

ลู่พั่นถามขณะเดินเข้าบ้าน “ได้เจอท่านย่าแล้ว เจอท่านแล้ว ท่านอาหญิงล่ะ”

“นางไปส่งข้าวบนเขาแล้ว”

“เย็นขนาดนี้ไปส่งข้าวหรือ”

“ไม่ต้องเป็นห่วง คงใกล้กลับมาแล้วล่ะ”

ท่านย่าหม่าคอยสังเกตอยู่ข้างๆ แม่ทัพเล็กคำพูดคำจาไม่น้อยเลยนะ ไม่เหมือนที่องค์หญิงบอก และก็ไม่เหมือนยามปกติที่นางเห็น พูดคุยสนิทสนมกับหมี่โซ่วกับลูกสามของนางมากทีเดียว

สังเกตเสร็จ พวกเขาเข้าบ้านไปกันแล้ว ท่านย่าหม่าก็หันกลับมามองหลานสาวคนเล็ก

“ท่านย่า มองอะไร”

ท่านย่าหม่าเม้มริมฝีปาก มองอะไรก็บอกตอนนี้ไม่ได้ ข้างนอกมีพวกบ่าวรับใช้ ในบ้านมีแขกคนสำคัญ ไปต้มน้ำชงชาก่อน

ในขณะที่ท่านย่าหม่าจุดฟืนก็ได้หันไปตีมือหลานสาว เล่นละครใบ้บอกให้เอาชาดีๆ มาชง!

ทำไมถึงได้งกขนาดนั้นนะ

ภายในห้องใหญ่ ซ่งฝูเซิงบอกให้ลู่พั่นนั่ง ส่วนเขาเอาผ้าขนหนูเช็ดคอ เพราะลูกชายแอบบอกว่า ท่านลุง ตรงคอยังเลอะอยู่

“เจ้าถามข้าว่าทำไมลาออกน่ะเหรอ…

…อย่าให้พูดเลย…

…เจ้าเองก็รู้ สถานที่อย่างพระคลังหลวง อะไรก็ตามที่เกี่ยวกับขนเสบียงขนอาวุธ อย่างไรก็ต้องติดต่อกับหลายหน่วยงาน…

…อยู่ในพระคลังหลวงทำงานสบายใจก็จริง แต่ไปข้างนอก คนอื่นเขาไม่พูดต่อหน้าข้า แต่ข้าก็รู้ได้ว่ามีคนบางส่วนที่แอบนินทาลับหลังข้า…

…หาว่าข้าเอาชีวิตไปยอมเสี่ยงช่วยคนมียศก็เพื่ออนาคต…

…เอาเป็นว่าความหมายประมาณนั้น ไม่มีที่พึ่ง ไม่มีเงิน ก็เลยต้องทำผลงานให้เข้าตาเจ้า เข้าตาท่านปู่ของเจ้า หาว่าข้ามีแผน ชั้นต่ำ”

“ท่านอา”

“ไม่เป็นไร ข้าเล่าละเอียดแค่กับเจ้า พวกเรารู้ว่าเรื่องเป็นยังไงก็พอแล้ว…

…พวกเราจะไปอุดปากพวกเขาได้เหรอ…

..ใช้คำพูดไม่น่าฟังหน่อยก็คือ คนพวกนั้น หมาเห็นยังมองเป็นขี้ พอกันหมดแหละ ปากขี้นินทา ไม่จำเป็นต้องไปเสียเวลาจัดการคนพวกนี้หรอก…

…แน่นอนว่าช่วงนั้นก็มีเรื่องน่าหงุดหงิด มีคนแอบนินทา ก็ย่อมมีคนคิดหาผลประโยชน์ด้วยเหมือนกัน…

…ข้าสังหรณ์ใจว่า ขืนทำต่อไป คานประตูบ้านข้าได้ถูกแม่สื่อเหยียบจนหักแน่”

“ใคร” อยู่ๆ ลู่พั่นก็ถามขึ้น

“จะใครอะไรล่ะ” ซ่งฝูเซิงอึ้ง อึ้งเสร็จก็เข้าใจผิด คิดว่าลู่พั่นถามว่าใครดูตัว

“ก็ต้องเป็นพี่สาวของหมี่โซ่วสิ น้องสาวเจ้า…

…ลูกสาวข้า ลูกข้ายกให้แต่งกับใครสุ่มสี่สุ่มห้าได้เหรอ ใช่ไหมล่ะหมินหรุ่ย ข้าจำได้ว่าข้าเคยคุยกับเจ้าอยู่…

…อย่าว่าแต่ตอนนี้นางยังอายุน้อยเลย ต่อให้อีกสองปีข้าก็ยังไม่ยอม ถึงตอนนั้นก็ยังไม่โตเท่าไรเลย…

…ถ้าคนมาทาบทามเยอะเข้าแล้วข้าปฏิเสธหมด ปากคนเราน่ะ เจ้ารู้ไหมว่ากลับไปพวกเขาจะพูดกันยังไง ชื่อเสียงของน้องสาวเจ้าคงได้ถูกทำลายเพราะคนที่คิดหาผลประโยชน์พวกนั้นน่ะสิ”