ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 614 มีคนถือกระเป๋าใบใหม่ให้เจ้าเข้าสู่สนามสอบ

ตอนที่ 614 มีคนถือกระเป๋าใบใหม่ให้เจ้าเข้าสู่สนามสอบ
ไม่มีการสอบจอหงวนมาหลายปี

สอบสนามแรกครั้งนี้มีลูกชายของขุนนางใหญ่หลายคนมาลงสนามสอบ เก็บตกทุกคนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา

เหตุการณ์แบบนี้เป็นเรื่องธรรมดาที่พบได้ในแต่ละสนามสอบ

อย่างหลินโส่วหยาง

ไม่ว่าจะแย่งชิงอะไรในบ้าน สุดท้ายก็ต้องเก็บไว้ให้พี่ชายคนโตของเขา เขาที่เป็นลูกชายคนเล็กต้องพยายามสู้เพื่ออนาคตของตัวเอง เขาไม่สนเรื่องการจับอาวุธ ก็เลยต้องสร้างผลงานฝ่ายบุ๋นแทน

อย่างซย่าเหวินอวี่

ท่านโหวบิดาของเขา ท่าทีที่มีต่อลูกชายมาตลอดคือ ‘จะไม่เอาถ่านทั้งบุ๋นและบู๊ไม่ได้ อีกหน่อยยศโหวก็ต้องยกให้เจ้า เจ้าต้องเก่งสักอย่างบ้าง ไม่อย่างนั้นตระกูลซย่าต้องตกต่ำในไม่ช้าก็เร็ว’

ดูเหมือนจะดีกับลูกอนุยิ่งกว่าลูกสายตรง เขามักถูกฮูหยินตำหนิอยู่บ่อยครั้ง

มีแค่ท่านโหวที่รู้ดีแก่ใจ ไม่ใช่แบบนั้น เพราะเป็นลูกชายสายตรงถึงได้ต้องเข้มงวดเป็นพิเศษ

อย่างติงเจียน ท่านปู่ตั้งความหวังสูงมากเรื่องการเรียน มีเพียงความรู้ที่เป็นของจริง เขาก็เลยต้องลงสนามสอบ

ในบรรดาลูกหลานของขุนนางใหญ่ รวมถึงลูกหลานของขุนนางตามแต่ละท้องที่ ลู่พั่นมีสถานะที่สูงที่สุด

เรื่องที่ทำให้บรรดาผู้คุมสอบรู้สึกกดดันยิ่งกว่าคือ ต่อให้ไม่พูดเรื่องชาติกำเนิด เอาแค่ตำแหน่งแม่ทัพของลู่พั่นก็สูงกว่าพวกเขาแล้ว ตกลงใครต้องทำความเคารพใครล่ะ

คนมักพูดกันว่าเก่งทั้งบุ๋นและบู๊ แต่ในความเป็นจริงทหารที่เก่งถึงขั้นนำทัพนับหมื่นได้ จะมีสักกี่คนที่ยังจะมาลงสนามสอบจอหงวน

เอ๋ นี่ไงล่ะ

แม่ทัพลู่ยังทำเป็นว่า เขาก็แค่ ‘ผู้เข้าสอบธรรมดาๆ’

รับข้อสอบ คนอื่นคารวะผู้คุมสอบ เขาก็คารวะ

คนอื่นถือกระดาษข้อสอบไปหาตามเลขที่นั่ง ผู้คุมสอบรีบเข้ามาจะช่วยแม่ทัพลู่หา แต่ลู่พั่นกลับมองพลางพูดอย่างสุภาพ “เดี๋ยวข้าหาเอง”

เล่นเอาผู้คุมสอบเหงื่อแตกกันเป็นแถว แถมอากาศก็ร้อนมาก มองด้านหลังของลู่พั่น เอาแขนเสื้อเช็ดเหงื่ออยู่บ่อยครั้ง

ลู่พั่นหาที่นั่งของตัวเองเจอแล้ว

ด้านซ้ายของเขาเป็นผู้อาวุโสที่อายุมากแล้ว พยายามสอบถงเซิงมาตลอด สิบปีต่อมาก็มาสอบอีกครั้ง

ด้านขวาเป็นเด็กหนุ่มอายุราวสิบสองสิบสาม ใบหน้าอ่อนเยาว์

ลู่พั่นนั่งลง เรื่องแรกที่ทำคือตรวจดูข้อสอบ กวาดตามองตั้งแต่บนลงล่างเพื่อดูเนื้อหาที่สอบทั้งหมดของสนามนี้ จากนั้นก็เปิดตะกร้าเตรียมสอบ

ผู้คุมสอบที่กระตือรือร้นเมื่อครู่เดินเข้ามาอีกครั้งจะช่วยฝนหมึก แต่ถูกเพื่อนร่วมงานดึงไว้ ส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อบอกว่าอย่าเข้าไปรบกวนเลย

ลู่พั่นฝนหมึกเสร็จก็เริ่มตั้งสมาธิเขียนคำตอบ

เขาไม่แม้แต่จะชงชา

ผู้อาวุโสกับเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ต่างชงน้ำชา เขาไม่ทำ และก็ไม่ได้กระหาย

เวลาเที่ยงผู้เข้าสอบบางคนลุกขึ้นขยับแข้งขยับขา เริ่มอุ่นข้าวต้มน้ำ ลู่พั่นก็วางพู่กันลง พับข้อสอบให้ดีแล้วเก็บเข้าถุงข้อสอบที่พี่สาวคนโตเตรียมไว้ให้ เพื่อไม่ให้เกิดอุบัติเหตุทำเลอะ

หลังจากเก็บเสร็จลู่พั่นถึงลุกขึ้น ไปเข้าห้องส้วมก่อน

การสอบของยุคโบราณจะมีการกั้นห้องส้วมไว้ภายในเพื่อป้องกันการทุจริต

ซึ่งก็หมายความว่า ถึงแม้ตำแหน่งที่นั่งของลู่พั่นจะอยู่ไกลจากห้องส้วม แต่แค่มีลมพัดก็จะได้กลิ่นโชยมาอยู่บ้าง

ห้องส้วมที่อยู่ในห้องสอบมีเหรอจะทำแบบปิดมิดชิด

ก็แค่เอาไม้กระดานเก่าๆ มากั้นไว้ชั่วคราว วางถังสิบยี่สิบใบ พวกผู้ชายยืนฉี่ไม่มีแม้แต่กระดานกั้นช่อง

สนามสอบนี้มีลูกชายของขุนนางขั้นห้าคนหนึ่ง เขารู้จักลู่พั่น แต่ลู่พั่นไม่รู้จักเขา

พอเห็นลู่พั่นลุกไปฉี่ คุณชายท่านนี้ก็รีบตามไป จงใจเข้าไปยืนข้างลู่พั่น

อาจเพราะความสงสัยที่มีอยู่มาก แม่ทัพลู่ลงสอบจอหงวนแบบคนทั่วไป ไม่มีสิทธิพิเศษแม้แต่น้อย เป็นเรื่องที่พบเจอได้ยาก คุณชายท่านนี้ก็เลยควบคุมตัวเองไม่ได้ แอบชำเลืองมองขณะฉี่

สายตาของลู่พั่นมองตรงไปข้างหน้า แต่ในใจกลับคิดว่า ผู้ชายด้วยกันทั้งนั้น มองอะไรนักหนา

ผูกเชือกกางเกง ปล่อยชายชุดตัวนอก ลู่พั่นเหลือบมองคนคนนี้แล้วหันตัวเดินออก

ต่อแถวเติมน้ำ พอได้น้ำมาก็หยิบเตาขนาดเล็กออกมาจากตะกร้าแล้วต้มน้ำบนโต๊ะของตัวเอง

ต้มเสร็จลู่พั่นถึงชงชา ‘ทำอาหาร’

ซ่งฝูเซิงนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เอาใบผักกาดขาวห่อมะเขือจิ้มน้ำพริกพร้อมข้าวสวย กินเข้าไปเต็มคำ อร่อย อร่อยจริงๆ

เรอออกมา “เอ๊ะ ไม่รู้ว่าพวกลู่พั่นสอบเป็นอย่างไรบ้าง พ่อจะบอกให้ พวกเจ้าคงไม่รู้หรอกว่าสนามสอบมันแย่ขนาดไหน คิดว่าจะเป็นแบบบ้านของลู่พั่นเหรอ ไม่เลย”

ซ่งฝูเซิงหยุดเล็กน้อย ยิ้มพลางพูด “คนทั่วไปยังพอไหว อย่างน้อยก็ทำอาหารเป็น คุณชายอย่างลู่พั่นนี่สิจะลำบาก ไม่มีบ่าวรับใช้คอยปรนนิบัติ ทุกอย่างต้องทำเอง ดีไม่ดีช่วงสองสามวันที่สอบนี้เขาต้องกินอาหารเย็นชืด หึหึหึ”

เฉียนหมี่โซ่ว “ท่านลุง” ทำไมมีมุมนี้ด้วย

ซ่งฝูหลิงกินข้าวพลางเหลือบมองพ่อ อืม รอพ่อไปสอบเดี๋ยวจะเตรียมขนมปังดำไว้ให้ ก้อนเดียวอยู่ได้หลายวัน ฮ่าๆๆ นางสำลัก พ่นข้าวออกมา

หมี่โซ่ว “พี่สาว ไหวไหม กินข้าวอย่างไรให้สำลัก”

เฉียนเพ่ยอิงออกไปเอาผ้าขนหนูให้ลูกสาว กินข้าวกันดีๆ ไม่ได้หรืออย่างไร หยิบผ้าขนหนูเสร็จก็ขึ้นเตียงว่าซ่งฝูเซิง “ทำไมข้ารู้สึกว่าเจ้าดูสะใจล่ะ ลู่พั่นกินอาหารเย็นชืดอะไรกัน ท่านย่าเอาเส้นบะหมี่ที่ข้าทอดไว้กับข้าวอุ่นร้อนไปให้นานแล้ว รวมถึงหม้อหินกับห่อทำความร้อนด้วย”

ก่อนหน้านี้ พวกซ่งฝูกุ้ยกะเทาะทำหม้อหินออกมาได้

หม้อหินนำความร้อนเร็ว อืม หลักๆ คือไม่ต้องเสียเงินซื้อ

ส่วนบะหมี่ทอด เฉียนเพ่ยอิงยอมรับว่าถึงแม้ตัวเองจะทำออกมาสู้บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปของยุคปัจจุบันไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้แย่ สะอาด ใส่ผักกับเครื่องปรุงรสนิดหน่อย เทน้ำร้อนลวก กลิ่นหอมโชยกรุ่น กินเส้นพร้อมน้ำซุปร้อนๆ

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” ซ่งฝูเซิงตกใจ

ซ่งฝูหลิงก็ประหลาดใจ ทำไมท่านย่าดูสนิทกับลู่พั่นขนาดนั้น

เฉียนเพ่ยอิงพุ้ยข้าวเข้าปาก “เขาให้ข้อสอบมา จะไม่ให้อะไรตอบแทนได้อย่างไร ท่านย่าหม่าบอกว่าของตอบแทนไม่ต้องราคาแพง แต่เอาที่ทางนั้นใช้ประโยชน์ได้ แน่นอนว่าทางนั้นจะใช้ไหมก็เรื่องของเขา พวกเรามองเรื่องน้ำใจสำคัญกว่า แม่ฟังดูก็ว่ามีเหตุผล เลยจัดการเตรียมให้”

เวลานี้บรรดาผู้คุมสอบก็เลยพากันมองแม่ทัพลู่กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป

บะหมี่นั่นแค่ลวกในน้ำ กลิ่นหอมก็โชยกรุ่น ไม่เหมือนคนอื่นที่แค่ต้มโจ๊กหรือกินแป้งทอดแห้งๆ

ใน ‘บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป’ ของลู่พั่นยังมีผักที่ซุ่นจื่อเตรียมไว้ให้

ผักปวยเล้งล้างสะอาดไว้ก่อนแล้ว ผ่านไปครึ่งวันกว่ายังไม่เหี่ยว เขาเอาวางด้านบน ในตะกร้าเตรียมสอบยังมีเป็ดย่างห่านย่างที่หั่นเรียบร้อย รวมถึงแอปเปิ้ลสองผลและอื่นๆ นี่มันอะไรกัน

ลู่พั่นจัดการเขี่ยไปด้านข้างด้วยความรังเกียจ เขาเอาเนื้อวัวแผ่นวางในชามบะหมี่ เทน้ำร้อน ใส่เครื่องปรุง ผู้เข้าสอบข้างๆ ที่แสร้งทำเป็นโตแล้ว หันมองเขาไม่หยุด ชายสูงวัยที่นั่งอีกด้านกำลังกัดแป้งทอด อดหันมองลู่พั่นที่กำลังกินบะหมี่คำโตไม่ได้

นอกสนามสอบ พี่สาวคนโตลู่จือรุ่นนั่งรออยู่ในเกี้ยวเฉยๆ

ตำแหน่งที่นางอยู่สามารถมองเห็นน้องชายออกมาได้พอดี

จ้องจนกระทั่งน้องชายออกมาจริงๆ พอเห็นใบหน้าหล่อเหลาหิ้วตะกร้าเตรียมสอบที่นางให้เข้าไปนั่งในรถม้า ลู่จือรุ่นถึงออกจากตรงนั้น

วันที่สอง วันที่สาม ลู่จือรุ่นก็ยังคงมาเฝ้าดูโดยไม่แสดงตัวแบบนี้ วันที่สามลู่จือเหยาก็มาด้วย นางมาเพราะความอยากรู้อยากเห็นล้วนๆ

ตอนที่ลู่จือเหยาเห็นพี่สาวคนโต ยังถามด้วยความดีใจขณะนั่งอยู่ในเกี้ยว “พี่ใหญ่ ทำไมไม่ออกไปล่ะ”

ลืมไปหมดแล้วว่าเคยถูกพี่สาวคนโตต่อว่า

เล่นเอาลู่จือรุ่นถึงกับขมวดคิ้วขณะคุยกับน้องสี่ “เจ้ามันขี้ใจอ่อนเกินไปหรือเล่า ข้าถามหน่อย เจ้าอยู่ในจวน ชีวิตเป็นอย่างไรกันแน่”

“ก็ดีออก พี่ใหญ่วางใจได้”

ลู่พั่นเข้าสอบถงเซิงไปทีละวันๆ ท่านย่าหม่าก็ปรากฏตัวที่ร้านขาย ‘ตะกร้าเตรียมสอบ’

ลูกชายคนสามของนางใกล้จะลงสนามสอบแล้ว อะไรที่ควรเตรียมพ่อแม่อย่างเราก็ต้องเตรียมซื้อไว้แต่เนิ่นๆ เพราะเรามีเงิน