ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 615 ราศีสิงห์

ตอนที่ 615 ราศีสิงห์
“ท่านยาย ลองเลือกดู ทั้งหมดนี้เป็นตะกร้าเตรียมสอบ จะเอากี่ชั้นก็มีหมด…

…ดูบนฝาปิดมีรูปวาดด้วย…

…อันนี้เรียกว่า ได้ครองอันดับต้น อันนี้เรียก เจริญก้าวหน้า ส่วนอันนั้นอนาคตก้าวไกล…

…ข้างในยังมีอีกนะ เชิญเข้ามาดูได้…

…ไม่ได้มีแค่เป็นตะกร้าแบบสาน ยังมีแบบที่ทำมาจากไม้นานาชนิดด้วย เจริญรุ่งเรือง คว้าชัยชนะ สอบได้จิ้นซื่อ[1]”

สอบได้จิ้นซื่องั้นเหรอ

ดวงตาของท่านย่าหม่าเปล่งประกาย เดินตามเถ้าแก่ไปที่ ‘ห้องของมีระดับ’

จะว่าไปร้านนี้ก็เข้าใจเปิดกิจการ เปิดอยู่ข้างสนามสอบ ได้เงินเน้นๆ พอทางนั้นประกาศฟื้นฟูสอบจอหงวน ทางนี้ก็มีสารพัดตะกร้าเตรียมสอบออกมาวางขาย

ฟังดูเอาแล้วกัน ทำมาค้าขายยังรู้จักพูดจา

ถามก่อน “มั่นใจแล้วใช่หรือไม่ ดูท่าสนามสอบที่เพิ่งผ่านไปจะทำได้ดีมาก”

ท่านย่าหม่าบอกเถ้าแก่ด้วยความภูมิใจ “เปล่าหรอก ลูกชายข้าไม่ได้ลงสนามนี้ เคยสอบไปนานแล้ว ได้ถงเซิงเมื่อนานมาแล้ว ตอนนี้เตรียมสอบซิ่วไฉ”

เถ้าแก่รีบพูดเอาใจทันที “เช่นนั้นท่านยิ่งควรเตรียมไว้ให้พร้อม ซิ่วไฉ จวี่เหริน เข้าเมืองหลวงต้องเอาไปด้วย อย่างการสอบจวี่เหรินแต่ละครั้งแบ่งเป็นสามสนาม สนามละสามวัน แสดงว่าลูกชายของท่านยายต้องพกตะกร้านี้เข้าไปสอบด้วยถึงเก้าวัน”

ดูเอานะ เถ้าแก่ไม่พูดถึงซิ่วไฉ ข้ามไปพูดเรื่องซ่งฝูเซิงเข้าสอบจวี่เหริน

ท่านย่าหม่า “นั่นสินะ งั้นรีบแนะนำหน่อยว่าแบบไหนดีกว่า”

“ท่านยายลองดู อันนี้เรียกว่า จอหงวนคว้าชัย อันนั้นเรียก นำชื่อเสียงกลับสู่ครอบครัว ท่านยายลองเคาะที่ตัวตะกร้า แล้วลองดูที่ฝา ทำด้วยความประณีตทั้งนั้น…

…สวยงามสะดุดตา ด้านล่างคงทน สะดวกต่อการหยิบจับ ไม่ต้องคุ้ยหาให้วุ่นวายแถมยังต้องมานั่งเก็บทีละชิ้น…

…ข้างนั้นมีค้อนกับตะปูไม้ไผ่ ข้างนี้ใส่ที่แขวนผ้า…

…มาทางนี้ ท่านยายลองดู อย่างอันนี้ที่ข้าเคาะอยู่ เรียกว่าคว้าชัยสามสนาม ลองเดาดูว่ามีอะไร”

“อะไรเหรอ”

“สี่มุมข้างใต้หุ้มเงิน”

ฟังดูเป็นมงคลทุกอัน นึกถึงก่อนหน้านี้ที่ลูกชายโชคร้าย ท่านย่าหม่ากัดฟัน “มีแบบที่รวมทั้งคว้าชัยสามสนาม สอบได้จิ้นซื่อ อะไรแบบนี้ไหม”

“มี มี ท่านยายเชิญทางนี้”

โอ้โห เข้ามาในห้องแล้วยังมีในห้องอีก

เถ้าแก่ให้เสี่ยวเอ้อร์เอาแบบที่หุ้มทองสี่มุมมา ทองเลยนะทอง “ตะกร้าเตรียมสอบสี่ชั้นนี้เรียกรวมกันว่า คว้าชัยสามสนาม จอหงวนแค่เอื้อม ที่หนึ่งในหล้า ชัยชนะมาครอง โด่งดังทั่วทุกสารทิศ!”

“ไม่ต้องพูดแล้ว ว่ามาเลยเท่าไหร่”

“เอาแค่สามเก้าเก้า สามร้อยเก้าสิบเก้าตำลึง ข้างใต้หุ้มทองทั้งสี่มุม คนอื่นมองลูกชายของท่านยายถือมันจะต้องอิจฉาแน่นอน…

…ท่านยายลองคำนวณ ถ้าแกะทองที่อยู่ข้างใต้ออกมาขายจะเป็นเงินเท่าไหร่ ดังนั้นท่านยายไม่เสียเปรียบไม่ถูกหลอกแน่นอน สิ่งที่ท่านยายได้ไปก็คือเกียรติยศและชื่อเสียงของลูกชาย”

ในขณะที่เถ้าแก่มองท่านย่าหม่าด้วยความตื่นเต้น ทันใดนั้นท่านย่าหม่าก็ใจเย็นลง

พอถึงคราวต้องจ่ายเงินนางมักจะใจเย็นเสมอ

ไม่ซื้อ เพ้อเจ้อชิบหาย สี่มุมนั้นหุ้มทองจิ๊ดเดียว ไม่ได้ช่วยเรื่องอะไรหรอก พูดตามตรงมันก็แค่สิ่งประดับ

เอาจริงๆ ต่อให้มีทองแผ่นใหญ่หุ้มอยู่ที่ตะกร้า ท่านย่าหม่าก็ไม่มีทางซื้อ กลัวว่าตอนรีบไปสอบลูกชายของนางจะถูกดักทำร้ายเพราะทองที่ระยิบระยับนี่แหละ

“แล้วคว้าชัยสามสนามที่หุ้มเงินราคาเท่าไหร่”

“เก้าเก้าแปด เก้าสิบเก้าตำลึงกับอีกแปดเงิน”

ท่านย่าหม่าก่นด่าในใจ เฮอะ แม่เอ็งเหอะ บ้าบอ ข้าจะถูกคนโกงร้อยตำลึงเชียวรึ

อันที่จริงก่อนมาก็สังหรณ์ใจอยู่แล้ว

แต่ท่านย่าหม่าก็แค่อยากใช้เงินสักหน่อย อย่านะ อย่ามาห้าม

นางจำเป็นต้องลบล้างความทรงจำที่ตอนนั้นลูกชายของนางไม่มีแม้แต่ตะกร้าเตรียมสอบ ภาพด้านหลังในตอนนั้น เฮ้อ

หลานสาวซื้อหนังสือใช้เงินไปมากแล้ว แค่ตะกร้าเตรียมสอบไม่เท่าไหร่หรอก

ยิ่งไปกว่านั้น ท่านย่าหม่ากำลังเกลี้ยกล่อมตัวเองในใจ

ตะกร้าเตรียมสอบอันนี้ส่งต่อได้ ซื้อของดีครั้งเดียว จะผ่านไปกี่ปีก็ไม่ล้าสมัย

ลูกสามสอบเสร็จก็ให้จินเป่า ถ้าจินเป่าไม่สอบให้นาง นางจะตีให้ตาย จินเป่าสอบเสร็จก็ให้หมี่โซ่ว

ถ้าคำนวณจากวันที่พวกเขาจะพกตะกร้านี้เข้าไปสนามสอบ หารเฉลี่ยออกมาก็เป็นเงินไม่เท่าไหร่

ต้าเต๋อจื่อเอาตะกร้าเตรียมสอบที่หุ้มเงินไปวางบนเกวียนวัว ถูกสั่งให้คุมเกวียนไปร้านยา ขณะที่ท่านย่าหม่านั่งอยู่บนเกวียนก็คิดในใจ เดี๋ยวร้านขนมของพวกเราก็ต้องทำอะไรบ้างกับการสอบจอหงวนครั้งนี้

ข้อแรก ทำตะกร้าขนมจอหงวน

ใส่ขนมอย่างขนมไข่กับขนมอื่นๆ ที่ไม่ซ้ำแบบ ห่อให้ดี

คนเข้าสอบที่มีเงินซื้อเยอะแยะไป อยู่ข้างในแค่ชงชากินคู่กันก็ได้แล้ว

ทำราคาให้ดีหน่อย ตั้งชื่อที่เป็นมงคล อารมณ์แบบแค่กินมันก็จะสอบผ่านแล้วทำนองนี้

นางจะหาเงินค่าตะกร้าเตรียมสอบกลับคืนมา

ข้อสอง ขนมปังดำออกโรงเถอะ

ถึงแม้จะไม่เข้ากันกับร้านขนมหรูของนาง แต่ก็มีคนที่ยากจน ชีวิตลำบาก ไหนจะค่าที่พักค่ากิน ยกตัวอย่างเช่นเทียนที่ต้องใช้เก้าวันในการสอบจวี่เหริน นั่นก็เงินทั้งนั้น เมื่อก่อนพวกเราเป็นแบบนั้น นู่นนิดนี่หน่อย รวมๆ กันก็เป็นเงินจำนวนมาก

ติดประกาศบอกพวกผู้เข้าสอบที่ยากจนเหล่านั้นว่า ของสิ่งนี้กินแล้วอยู่ท้องมาก ท่านย่าหม่าไม่เอากำไร ขอแค่พวกเจ้าอย่าลำบากเพราะเรื่องพวกนี้ ตั้งใจสอบให้ดี สอบผ่านแล้วทุกอย่างจะดีขึ้น

ท่านย่าหม่า ความคิดแบบนี้ของข้าถือเป็นการคืนกำไรให้สังคมแบบที่หลานสาวคนเล็กเคยบอกหรือเปล่า

เอาเป็นว่าก็ประมาณนี้ วันหน้าต่อให้ท่านย่าหม่ารวยกว่านี้ ต่อให้ฐานะสูงขึ้นมาก ก็ไม่มีทางให้กินฟรีๆ

ท่านย่าหม่าเข้าร้านยา ซื้อยาสารพัดให้ลูกชาย อย่างยาแก้ท้องเสีย ยาแก้ปวดหัว

“ว่าไงนะ โสมแผ่นเหรอ เอาไปอมไว้ดีเหรอ”

คนขายบอก “แน่นอน ช่วยให้สดชื่น พวกบ้านคนรวยเตรียมไว้ให้คนที่เข้าสอบทั้งนั้น”

“แบบไหนดีล่ะ อย่าเอาที่ไม่ดีมานะ อมไปก็เท่านั้น”

จากนั้นก็ไปซื้อถุงใส่ข้อสอบให้ซ่งฝูเซิง แบบที่คนชนชั้นสูงอย่างลู่พั่นเอามาใช้ใส่ข้อสอบโดยเฉพาะ

เทียน เชิงเทียน ยากันยุง ผ้าม่านหนาๆ ผ้าคลุมด้านบน พรมปูโต๊ะ ของพวกนี้ต้องใช้ทั้งนั้นตอนที่ไปสอบจวี่เหริน

มีดตัด ท่านย่าหม่าคิดวางแผนในใจ เดี๋ยวกลับไปต้องทำแป้งเปียกใส่กระปุกเล็กๆ เวลาเขียนผิดก็ต้องกรีดกระดาษปะแก้ไขใช่ไหมล่ะ

เตรียมหมอนไปให้ด้วย ไอ๊หยา ต้องยัดไส้หมอนใหม่

ท่านย่าหม่าซื้อไปซื้อมาก็ได้ของกองใหญ่ สุดท้ายยังซื้อพวกลำไยเม็ดบัว กะเอาไว้ให้ลูกชายต้มใส่โจ๊กกิน

วันที่ลูกชายไปสอบ นางจะตื่นแต่เช้ามาห่อเกี๊ยว

หมู่บ้านเหรินจยา

“แค่เนี้ยร้อยตำลึง?” แม่บ้าไปแล้วเหรอ ซ่งฝูเซิงไม่รับน้ำใจแม้แต่น้อย ขมวดคิ้ว

หญิงสูงวัยในหมู่บ้านได้ฟังก็อึ้ง จึ๊ๆ ยังไม่ต้องพูดเรื่องแพงไม่แพง คุ้มไม่คุ้ม แต่เขามี มีเงินซื้อน่ะ

ไม่มีเงิน ต่อให้คุ้มแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้อยู่ดี

ดูพวกพี่ชายพี่สะใภ้ของซ่งฝูเซิงพูดสิ “ควรซื้อๆ”

นี่ก็คือครอบครัวที่มีเงินมีฐานะ ถ้าเป็นครอบครัวที่ไม่มีเงิน แม่จ่ายเงินให้ลูกชายคนที่สามเยอะขนาดนี้ มีเหรอจะสนเรื่องอีกหน่อยจะได้อาศัยใบบุญน้องชายหรือเปล่า ป่านนี้คงได้ทะเลาะตบตีกันไปแล้ว

ได้มีแตกหัก ขยำคอ ร้อยตำลึงซื้อตะกร้ามาใบเดียว

ครั้งนี้แม้แต่ท่านลุงซ่งที่ประหยัดอดออมก็ยังพูดว่า “ต้องซื้อๆ แพงแต่แข็งแรงทนทาน ยังต้องเอาใส่แตงโมไปด้วย”

เฉียนเพ่ยอิงเห็นแล้วงง ฟังจนงง ทำอย่างกับว่าเหล่าซ่งจะไปแข่งกีฬา จะให้เอาแตงโมไปได้อย่างไร

ส่วนซ่งฝูหลิงก็เดินไปเดินมารอบตะกร้าเตรียมสอบราคาหนึ่งร้อยตำลึงใบนี้

สองวันต่อมา หมี่โซ่วลากตะกร้าเตรียมสอบอย่างสนุกสนาน “ท่านลุง ดูนี่เร็ว”

ซ่งฝูหลิงให้ลุงรองติดสี่ล้อที่ตะกร้าเตรียมสอบ ด้านบนก็มีเสาลากหนึ่งอัน ‘กระเป๋าตะกร้าเตรียมสอบ’ ปรากฏโฉม

พ่อของนางจะได้ไม่ต้องแบกให้หนักเข้าไปในสนามสอบ

ในเวลาเดียวกัน ผลสอบของลู่พั่นก็ออกมาแล้ว

ยังต้องถามอีกเหรอ ได้ที่หนึ่งของพื้นที่นี้นะสิ

อันดับสอง ‘เอี้ยคัง’

พอผลสอบของลู่พั่นออกก็เป็นห่วงซ่งฝูเซิง ยื่นหนังสือรับรองที่ลงชื่อร่วมกันให้ซุ่นจื่อ “เอาไปส่ง”

ด้วยเหตุนี้คนที่ร่วมลงชื่อรับรองของซ่งฝูเซิงคือ ลู่พั่น ติงเจียน หลินโส่วหยาง ซย่าเหวินอวี่

มีผู้เข้าสอบจากเมืองถงเหยาหลายคนมาหาซ่งฝูเซิง “ขอโทษที ข้ามีคนครบแล้ว”

…

ซ่งฝูหลิงผิวปากอยู่ริมน้ำอย่างสบายใจ ท่วงทำนองที่ผิวปากคือ

ปลายเดือนเจ็ดคุณคือราศีสิงห์

ต้นเดือนแปดคุณคือราศีสิงห์

เดือนแปดเป็นเดือนที่พ่อต้องสอบ มาถึงแล้ว

[1] จิ้นซื่อ คือ คนที่สอบผ่านในรอบสุดท้าย ต้องเข้าไปสอบในวังหลวงต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้