ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 613 คนหนุ่มมากความสามารถ

ตอนที่ 613 คนหนุ่มมากความสามารถ
เล่นเอาเฉียนเพ่ยอิงกลุ้มใจ สองมือกำผ้ากันเปื้อน “ทำอีท่าไหนถึงได้ผิดเยอะขนาดนี้”

ซ่งฝูหลิงมองออกว่าแม่ร้อนใจจริงๆ กวักมือเรียกแม่พร้อมใบหน้ายิ้มแย้ม

“อย่าบอกท่านพ่อนะ…

…อันที่จริงโจทย์ชุดสองเหมือนวัดภูมิ อารมณ์แบบเป็นโจทย์พิเศษ ต้องอ่านหนังสือเยอะมากถึงจะตอบถูก…

…ลูกเทียบกับคำตอบของลู่พั่น อ่านแล้วดูพิกล บางข้อเกี่ยวพันถึงอรรถอธิบายในตำรา คุณพ่อไม่เคยอ่าน บ้านเราก็ไม่เคยซื้อ คุณพ่อตอบถูกก็แปลกแล้ว”

“หา นอกบทเรียนเหรอ”

“ชู่ว”

เฉียนเพ่ยอิงรีบพยักหน้า ทำปากชู่ว “ลูกแม่ ว่าต่อสิ”

ซ่งฝูหลิงอธิบายให้แม่สบายใจ

“ท่านแม่ ท่านพ่อตอบถูกหกสิบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ลูกยังคาดไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ นี่ก็เก่งมากแล้ว คิดว่าน่าจะเดาจากโจทย์…

…ท่านพ่อตีโจทย์เก่ง แต่ความตั้งใจอ่านหนังสือด้อยกว่าที่ร่างเดิมมีอยู่มากทีเดียว…

…ท่านพ่อสะเพร่า ไม่มีสมาธิอ่านหนังสือ ไม่ตั้งใจ…

…แต่ถ้าตั้งใจจริงก็พอไหว…

…แน่นอนว่าก็ได้แต่หวังว่าท่านพ่อจะทำอันดับได้ดี เดินไปสู่จุดที่ดีกว่าสูงกว่า…

…ส่วนตอนนี้ ไม่กล้าพูดเรื่องอื่น เอาแค่ความรู้พื้นฐานที่ติดตัวอยู่ ลูกคิดว่าสอบซิ่วไฉไม่มีปัญหา ข้อสอบไม่ถึงกับยากขนาดนี้…

…ถ้าออกแบบนี้คงได้ตกเกือบหมด เหลือคนผ่านแค่คนสองคน”

เฉียนเพ่ยอิงโล่งอก ใบหน้ามีรอยยิ้ม “กินบุญเก่าแท้ๆ พวกเราบอกไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ ไม่อย่างนั้นคงได้ทำตัวเหลิง ไม่ยอมตั้งใจอ่านหนังสือ”

ยิ้มๆ อยู่เฉียนเพ่ยอิงก็เอามือตีลูกสาว “สอบซิ่วไฉก็เอาโจทย์ของซิ่วไฉก่อนสิ จริงสิ ทำไมลู่พั่นถึงให้ของยากขนาดนี้มาล่ะ”

“น่าจะเพราะลู่พั่นประเมินท่านพ่อสูงเกินไป คิดว่าความรู้ของท่านพ่ออยู่ในระดับที่แค่อ่านผ่านๆ ก็ได้แล้ว จุดมุ่งหมายเพื่อเป็นที่หนึ่งอะไรทำนองนั้น เขามีน้ำใจมากจริงๆ ไม่มองว่าท่านพ่อเป็นคู่แข่ง”

หลังจากแม่ออกไปแล้วซ่งฝูหลิงก็คิดในใจ

ยังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง อาจเพราะความรู้ของลู่พั่นถึงระดับนี้แล้ว เขาก็เลยคิดว่าความรู้ของทุกคนก็น่าจะถึงขั้นนี้หรือเปล่า

อืม คนคนนั้นสามารถทำเรื่องแบบนี้ได้

ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่

ซ่งฝูหลิงหันไปมองนอกหน้าต่าง จากนั้นก็ขยับเข้าไปใกล้เพื่อมองท้องฟ้าเมฆขาวที่อยู่ด้านนอก อยู่ๆ ก็รู้สึกว่าวันนี้อากาศดีจัง

เขาจะเหมือนกับท่านพ่อที่พยายามเพื่อการสอบหรือเปล่า

หรือจะเหมือนกับภาพลักษณ์ที่แสดงออก ประมาณว่าควรทำอะไรก็ไปทำ พอถึงเวลาสอบก็ถือกล่องหนังสือ ทำหน้าเหมือนเป็นเรื่องปกติ คล้ายกับกินข้าวในชีวิตประจำวัน

ซ่งฝูหลิงเริ่มวิเคราะห์ นางสมมติไว้สองแบบ ลู่พั่นน่าจะเป็นแบบไหนมากกว่า

ด้วยเหตุนี้ ซ่งฝูหลิงจึงไม่ได้อะไรมากกับผลทดสอบครั้งนี้ของพ่อ แต่กลับกำลังตั้งใจคิดเรื่องอื่น

อ๋า ที่แท้ลู่พั่นไม่ใช่แค่รบเก่ง ดูเหมือนจะได้รับการศึกษาอย่างดีมาตั้งแต่เด็กด้วย

อีกทั้งไม่ได้เป็นเหมือนพวกลูกคนรวยที่มองว่าการศึกษาเป็นเครื่องประดับฐานะ แค่เรียนพอให้มีความรู้ แต่กลับคิดว่าต้องเรียนให้ดีตั้งแต่เด็ก นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องที่ถูกต้อง

หมี่โซ่วเข้ามาร่ำร้องอยากเรียนหนังสือพอดี ไม่เล่นแล้ว วันหน้าอยากสอบเข้าสำนักฮั่นหลิน

ซ่งฝูหลิงคิดต่อจากคำพูดของน้องชาย อันที่จริงถ้าลู่พั่นไม่เป็นแม่ทัพ เขาไปอยู่สำนักฮั่นหลินก็น่าจะอยู่ได้เหมือนกันหรือเปล่า ได้อ่านตำราทุกวัน

“หมี่โซ่ว”

“หืม พี่สาว”

ซ่งฝูหลิงอ้าปาก

ชั่วขณะนั้นนางอยากบอกน้องชายว่า

“หมี่โซ่วเจ้าต้องเอาอย่างพี่แม่ทัพเล็ก…

…บ่มเพาะจนเป็นนิสัยตั้งแต่เด็ก ไม่ใช่แค่ใช้ความรู้เป็นบันไดสู่การเข้าเป็นขุนนาง…

…ดูอย่างเขาสิ ทั้งๆ ที่ไม่ต้องขยันขนาดนี้ก็ได้ จริงไหม…

…แต่พี่แม่ทัพเล็กกลับคิดว่า เรียนแล้วต้องเรียนให้ดี นี่เป็นเรื่องที่คนเราสมควรทำ ต้องให้เกียรติความรู้”

แต่สุดท้ายซ่งฝูหลิงก็ไม่ได้พูดออกไป

นางถึงขั้นที่เกาหัวด้วยความสงสัย ลงจากเตียงท่ามกลางสายตางุนงงของน้องชาย

ซ่งฝูหลิงรู้สึกว่าตัวเองจินตนาการไปไกลเกินแล้วหรือเปล่า

คิดว่าเขาเป็นอย่างนั้นอย่างนี้เพราะโจทย์ยากที่เขาให้มา

นี่มันไม่สอดคล้องกับตรรกะ

ใช่ ไม่สอดคล้องกับตรรกะ ใช้จินตนาการชื่นชมคนคนหนึ่งไม่ได้ ต้องอิงจากความเป็นจริง

นางจะออกไปทำให้สมองปลอดโปร่งหน่อย

ภายในห้องใหญ่

“ดูผลคะแนนสิ” เฉียนเพ่ยอิงพูดเสียงเบา “เหล่าซ่ง โจทย์ชุดสอง ลูกกาเครื่องหมายผิดเยอะแยะ ผิดไปครึ่ง”

ซ่งฝูเซิงมองด้านนอก ลูกสาวของเขากำลังเดินคอตกออกไป

คิดว่าลูกผิดหวัง แต่เพราะเขาเป็นพ่อ ลูกก็เลยไม่กล้าพูดอะไรมาก

ด้านหลังของลูกสาว…

เหล่าซ่งหน้าแดงขึ้นมาทันที เกาหัว “เจ้าออกไปเถอะ ข้าจะอ่านหนังสือหน่อย”

หา? เฉียนเพ่ยอิงนึกไม่ถึงว่าเขาจะมีท่าทีแบบนี้ หลักๆ คือเพราะเมื่อครู่นางหันหลังก็เลยไม่เห็นลูกสาวเดินออกไป

งงมาก ทำไมว่าง่ายแบบนี้

เดิมทีคิดว่าจะโวยวายหรือไม่ก็สบถ เรียนยากเหลือเกินอะไรทำนองนี้

พอผ่านพ้นวันนี้ ในที่สุดซ่งฝูเซิงก็เริ่มรู้สึกกดดัน

เวลาที่เขาอยากอู้ นั่งไม่ติดอยากออกไปเดินเล่น เขาก็จะนึกถึงภาพด้านหลังของลูกสาว

รู้สึกผิด

ลูกสาวเริ่มตั้งแต่ไม่รู้ตัวหนังสือจนตอนนี้ท่องคล่องยิ่งกว่าเขา

ต้องรู้นะว่าพวกหนังสือสอบจอหงวนมันน่าเบื่อ อ่านแล้วไม่สนุก เด็กจะอ่านไปทำไม ช่วงนี้ฝูหลิงไม่ทำอะไร อยู่บ้านเป็นเพื่อนเขาทุกวัน

เอาเป็นว่า ซ่งฝูเซิงก็บอกไม่ถูกว่าพ่ออย่างเขาผิดตรงไหน อายุขนาดนี้แล้วยังต้องมานั่งอ่านหนังสือ

ก็แค่รู้สึกผิด เลิกพูดเถอะ อ่านดีกว่า

ซ่งฝูเซิงขาดก็แค่เอาผ้าที่มีอักษร ‘สู้โว้ย’ มาคาดบนหัว

ไอ๊หยา หมี่โซ่วมองด้วยสายตาเลื่อมใส ท่านลุงก็คือแบบอย่างของเขา ต้องเอาอย่างท่านลุง

หมี่โซ่วเลยเพิ่มเวลาอ่านหนังสือมากขึ้น

ส่วนความคิดฟุ้งซ่านกับภาพด้านหลังอันเศร้าสร้อยของซ่งฝูหลิงไม่ได้แค่ส่งผลต่อคนในครอบครัว ยังส่งผลต่อลู่พั่นในเวลาเดียวกันอีกด้วย

ลู่พั่นถือหนังสือ หูซ้ายร้อนมาก

ถ้าเป็นคนทั่วไป หูร้อนก็เอามือลูบ

แต่เขาไม่ เขาเหลือบมอง ทำอย่างกับว่าจะมองเห็นหูตัวเอง ทั้งๆ ที่หน้าตัวเองก็มองไม่เห็นสักหน่อย

ซุ่นจื่อที่ฝนหมึกอยู่สังเกตเห็นแล้ว คิดว่ามียุงบินหึ่งๆ อยู่แถวหูคุณชาย

ไม่น่านะ เพราะในห้องจุดเครื่องหอมไว้

“ไอ๊หยาคุณชาย ทำไมหูแดงแบบนั้น ถูกยุงกัดหรือเปล่า” ต้องเรียกให้คนเอายามาให้

“ไม่เป็นไร ก็แค่ร้อน”

แค่ร้อนเหรอ ซุ่นจื่อพูดลอยๆ “อ๋อ หูขวาร้อนมีคนบ่นถึง หูซ้ายร้อนมีคนคิดถึง คุณชาย มีคนคิดถึงคุณชายอยู่นะขอรับ”

“เหลวไหล” ลู่พั่นนั่งอ่านหนังสือต่อ

เขาเป็นคนยุคโบราณ แต่ไม่เชื่อคำพูดเหลวไหลพวกนั้นยิ่งกว่าพวกซ่งฝูเซิง

เวลานี้บ่าวรับใช้ข้างนอกบอกว่า คุณหนูใหญ่ลู่จือรุ่นส่งตะกร้าเตรียมสอบมาให้

สามีของลู่จือรุ่นอยู่เมืองเฟิ่งเทียน นางก็เลยยังไม่ได้ย้ายไป

เนื่องจากคนเป็นพี่สาวคนโตเห็นช่วงนี้น้องชายไม่สนใจ เมืองเฟิ่งเทียนเหลือแค่นาง ครอบครัวน้องสี่ และก็น้องชายแล้ว น้องชายไปเยี่ยมที่จวนน้องสี่แต่กลับไม่ไปหานาง นางงอนอยู่หลายวัน แต่กลับยังคงส่งตะกร้าเตรียมสอบมาให้

พี่สาวน่ะ อดเป็นห่วงไม่ได้หรอก

ตะกร้าเตรียมสอบของลู่พั่น ลู่จือรุ่นตั้งใจเตรียมจริงๆ ภายนอกแกะสลักเป็นลวดลายดอกไม้อีกทั้งยังหุ้มทองทั้งสี่มุม แม้กระทั่งฝาปิดด้านบนสุดก็ยังแกะสลักเป็นรูป ‘อินทรีเหินฟ้า’

ด้วยเหตุนี้ลู่พั่นจึงหิ้วตะกร้าเตรียมสอบที่พี่สาวคนโตให้ ที่บ้านยังมีตะกร้าที่พี่สาวคนที่สี่ให้มาอีก เดินผึ่งผายเข้าสู่สนามสอบถงเซิง

บรรดาผู้คุมสอบ “…”

วันที่ลู่พั่นสอบซ่งฝูเซิงอารมณ์ดี ความสุขของคนเราเกิดจากการเปรียบเทียบ “ดูนะ ข้าไม่ต้องสอบสนามนี้”

ไม่ลำบากได้ก็ไม่ต้องลำบาก