ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 612 ลูกสาวเป็นเด็กเนิร์ด โปรดเรียกนางว่าเด็กเทพ

ตอนที่ 612 ลูกสาวเป็นเด็กเนิร์ด โปรดเรียกนางว่าเด็กเทพ
เฉียนหมี่โซ่ว เด็กน้อยที่ต้องหยุดเรียน โก่งตัวเดินย่องเข้าห้องใหญ่

แต่ถึงจะทำแบบนี้ซ่งฝูเซิงที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะหนังสือก็เหลือบตาขึ้นทันที วางพู่กันในมือลง

แค่มีอะไรนิดหน่อยเขาก็เงยหน้ามอง

หมี่โซ่วสบตากับท่านลุงก่อน

จากนั้นก็ปีนขึ้นเก้าอี้สูงท่ามกลางสายตาของท่านลุงที่มองอยู่ ล้วงชอล์กออกมาหนึ่งแท่งพร้อมที่ลบ

ลบวันที่นับถอยหลัง ที่เมื่อวานเขียนไว้บนกระดานดำที่ใช้สีดำทาเองของพี่สาว จากนั้นก็เขียนใหม่อีกครั้งว่าเหลืออีกกี่วันถึงเริ่มสอบ ด้วยตัวหนังสือที่เป็นระเบียบสวยงาม

หมี่โซ่วลงจากเก้าอี้ กำมือหันไปทางท่านลุง จากนั้นก็ทำสีหน้า ‘สู้ๆ’ แล้วหันตัวเดินออกไปอย่างแน่วแน่

ไปที่ห้องเล็ก นั่งขัดสมาธิอ่านหนังสือที่โต๊ะ

เห็นหมี่โซ่วงดเรียนชั่วคราวแบบนี้ แต่ช่วงนี้กลับตื่นนอนพร้อมลุงของเขาตลอด

เด็กน้อยเริ่มอ่านหนังสือตั้งแต่ฟ้าเริ่มมีแสงแบบที่ไม่ทำร้ายสายตา พี่สาวสอนความรู้ใหม่ๆ ให้ พักกลางวันเสร็จ ฝึกเขียนหนึ่งชั่วยาม จากนั้นก็ทบทวนสิ่งที่เรียนไปในตอนเช้าอีกครั้ง

บางครั้งตกเย็นวิ่งหน้าตั้งกลับมาจากริมแม่น้ำ ล้างหน้าล้างตาเสร็จ ซ่งฝูหลิงห้ามไม่ให้เรียนก็ไม่ได้ เขาจะตื๊ออ้อนให้พี่สาวสอนความรู้ใหม่ๆ ให้ได้ เหมือนเป็นการเตรียมบทเรียนล่วงหน้าก่อนนอน

ซ่งฝูเซิงที่อยู่ภายในห้องใหญ่ มองหมี่โซ่วที่เดินออกจากม่านประตูไป จากนั้นก็มองกระดานดำที่เขียนวันที่นับถอยหลังที่หันมาทางเขา ไม่อยากเห็นดูเหมือนจะไม่ได้

สองมือทึ้งหัว พวกเขาต้องจงใจแน่นอน

เฮ้อ อ่านเถอะ ไม่เช่นนั้นจะทำอย่างไรได้ อดทน!

ปากของซ่งฝูเซิงคาบคุกกี้นิ้วมือ มือก็จับพู่กันเขียนไม่หยุด

ช่วงนี้ถึงเพิ่งค้นพบว่าคุกกี้ที่ลูกสาวอบอร่อยมาก กรุบกรอบ

ช่วงนี้เขาอ่านหนังสือ อากาศร้อน หงุดหงิดเหลือเกิน สูบบุหรี่ไม่ได้ กินเหล้ายิ่งไม่ได้เข้าไปใหญ่ เมียเขาบอกว่า เดี๋ยวจะส่งผลต่อความจำ จึงต้องกินคุกกี้อยู่บ่อยๆ

“ฮู่ว” แค่ผ่านไปชั่วโมงเดียว ซ่งฝูเซิงจะปีนขึ้นเตียง คิดไว้ว่าจะนอนอ่านหนังสือ แต่กลับมีเซนส์รู้สึกเหมือนมีคนมองเขาอยู่ พอหันไปก็ตกใจ สบตากับดวงตากลมโตของเมีย

ชั่วขณะนั้นซ่งฝูเซิงรู้สึกโมโหจริงๆ ทำอะไรน่ะ เฝ้านักโทษหรืออย่างไร

รู้ไหมว่าเมียเขาทำเกินไปขนาดไหน

เอาแค่เมื่อสองสามวันก่อน นั่งแก้ม่านประตูทั้งคืน เอาผ้าม่านดีๆ มาเจาะรูทำเป็นช่องหน้าต่างสี่เหลี่ยม

คงคิดว่าเปิดม่านมีเสียงจะรบกวนเขาได้ง่าย

แต่ถ้าทำเป็น ‘ช่องหน้าต่าง’ ก็จะแอบมองอย่างไม่ให้รู้ตัวได้ใช่ไหมล่ะ

เฉียนเพ่ยอิงพูดผ่านช่องหน้าต่างด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อย่าขึ้นเตียงเลย ขึ้นไปอ่านบนเตียงเดี๋ยวก็หลับ” พูดจบก็เอาม่านลง

นางเองก็เคยไม่ชอบเรียน นอนอ่านหนังสือแล้วหลับไปอยู่บ่อยๆ

เอาแค่ท่าทีแบบนี้ ซ่งฝูเซิงก็เกรงใจที่จะทะเลาะด้วย ถอดรองเท้าได้ครึ่งเดียว หันมองหนังสือบนโต๊ะแล้วมองเตียงอย่างอาลัยอาวรณ์ เฮ้อ ช่างเถอะ

สังเกตเห็นหรือยัง

ช่วงนี้ซ่งฝูเซิงถอนหายใจบ่อย

เขาถอนหายใจอย่างนั้นเหรอ อันที่จริงเฉียนเพ่ยอิงที่อยู่ในห้องครัวถอนหายใจเสียงดังยิ่งกว่าเขาเสียอีก

เฉียนเพ่ยอิงมองคนในห้องใหญ่เสร็จก็มองไปในห้องเล็ก ดูเด็กสองคนนั้น

คุณพระ

ลูกสาวยังเหมือนเตรียมจะไปสอบมากกว่าเหล่าซ่ง เปิดหนังสือจนหน้ากระดาษแทบปลิว

จริงๆ เลย ก็แค่ลูกสาวไปเข้าสนามสอบไม่ได้ ไม่อย่างนั้นไม่ต้องรบกวนเหล่าซ่งหรอก รบกวนไม่ไหว

ช่วงหลายปีที่เลี้ยงฝูหลิงมา อยู่เป็นเพื่อนทั้งสอบเล็กสอบใหญ่ ไปส่งเรียนพิเศษสารพัด เคยคิดว่าเป็นเรื่องที่น่าปวดหัว แต่ตอนนี้มาเทียบกับเหล่าซ่ง คนละเรื่องกันเลย

นางมีลูกอย่างฝูหลิงถือว่าได้เสวยสุขจริงๆ

นี่ถ้ามีลูกชายแบบเหล่าซ่ง ไม่กล้าจินตนาการ

ยังไม่พูดถึงลูกสาว อย่างไรเสียก็เป็นเด็กโตแล้ว จัดการตัวเองได้ ลองดูหมี่โซ่วสิ

เด็กตัวแค่นี้ขยันยิ่งกว่าลุงของตัวเอง

เฉียนเพ่ยอิงมองทางช่องหน้าต่างผ้าม่านพลางคิดในใจ ถ้าหมี่โซ่วตั้งใจเรียนแบบนี้ต่อไป เอาจริงๆ นะเหล่าซ่ง ถ้าไม่ไหวก็ไม่ต้องสอบ ให้หมี่โซ่วไปลงสนามสอบแล้วกัน

…

ผ่านไปวันแล้ววันเล่า จำนวนวันที่นับถอยหลังบนกระดานดำก็เปลี่ยนแปลงไม่หยุด

อากาศก็นับวันจะยิ่งร้อน

ซ่งฝูเซิงโบกพัดอันใหญ่ มองนอกหน้าต่างหวนนึกถึงช่วงหลายวันมานี้ เกือบประทับใจตัวเองจนน้ำตาคลอ

เดิมทีเขาคิดว่าในสายตาคนอื่นช่วงหลายวันมานี้เขาเป็นแบบนี้

ขยันเรียน ตั้งใจแน่วแน่ ลืมนอนลืมกิน อ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำ สมาธิจดจ่อ ลำบากพอสมควร

แต่ในความเป็นจริง ภาพลักษณ์ของเขาในสายตาของลูกเมียคือ

เอะอะก็จะขึ้นเตียง

เดี๋ยวก็บอกว่าร้อนจนหายใจไม่ออก เดี๋ยวก็กระหายน้ำ เป็นร้อนใน ร้อนในจริงๆ

ถึงแม้ทุกวันตอนเช้าจะตื่นเร็ว แต่กว่าจะลีลามาที่โต๊ะอ่านหนังสือก็เสียเวลาไปมาก

มีอยู่วันหนึ่ง ท่านย่าหม่าจงใจกลับมาจากในเมืองเร็วกว่าปกติ

ในมือมีตำราทบทวนที่ลู่พั่นเตรียมไว้ให้

ลู่พั่นไปขอคัดลอกมาจากอาจารย์ คัดลอกอยู่หลายวัน ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยมีเวลา

ท่านย่าหม่าอยู่ๆ ก็กลับมาบ้าน พอเข้าบ้านก็เห็นหลานสาวคนเล็กกำลังฟุบหลับกับโต๊ะบนเตียง ส่วนลูกสามของนางก็ฟุบนอนบนโต๊ะหนังสือ

ท่านย่าหม่ากระแอมหนึ่งที

หลานสาวของนางรู้สึกตัว ลุกขึ้นมานั่งพลางพูดอย่างงงๆ “เมื่อครู่พูดถึงแนวคิดสมัยชุนชิว ลงโทษอย่างมีเหตุผล…ท่านย่า กลับมาได้อย่างไร”

ท่านย่าหม่าหันมองลูกชาย ไม่ใช่แค่ฟุบหลับแล้ว กลายเป็นนั่งพิงเก้าอี้เงยหน้านอนกรน ท่านอนดูไม่ได้

รู้สึกโมโหอย่างบอกไม่ถูก เอามือเช็ดเหงื่อบนหน้า

และก็เป็นครั้งแรกที่สังเกตเห็นว่า แบบนี้จะสอบอย่างไร หลานสาวดูตั้งใจกว่าลูกชายนางเสียอีก ไอเสียงดังมากขึ้น

ในที่สุดซ่ง ฝูเซิงก็สะดุ้งตื่น กุลีกุจอลุกขึ้นมานั่ง

ท่านย่าหม่าเกิดความคิดอยากแกล้ง “เจ้าสาม ก่อนนอนอ่านถึงไหนแล้วล่ะ”

“หา?” ซ่งฝูเซิงเอามือเช็ดน้ำลาย แถมยังทำหน้างงใส่แม่ตัวเอง

“เจ้าสามนะเจ้าสาม ถึงแม้ตอนนี้ชีวิตจะอยู่ดีมีสุข ไม่ได้คาดหวังว่าวันหน้าเจ้าจะเป็นใหญ่เป็นโตอะไร หรือถึงขั้นที่พวกเราจะได้สวมเครื่องเงินเครื่องทอง แต่อุตส่าห์ลำบากเรียนมาตั้งนาน เจ้าจะลืมตัวเพราะชีวิตที่ดีขึ้นแล้วไม่ได้ จริงไหม ต้องเรียน อย่าเอะอะก็แอบอู้ ไม่ตั้งใจแล้ว”

สรุปได้ว่าภาพลักษณ์ขยันตั้งใจอ่านหนังสือได้พังทลายลงต่อหน้าแม่

แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่รู้สึกตัว เย็นวันนั้นยังพยายามวิเคราะห์แจกแจงว่าตัวเขานั้นขยันขนาดไหน

เฉียนเพ่ยอิงที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของเขาก็พูดไปตามตรง “ไม่เห็นสัมผัสได้เลย”

“ว่าอย่างไรนะ” ซ่งฝูเซิงรู้สึกเหลือเชื่อ

โมโหแล้ว ผลจากการโมโหก็คือ “ไม่เชื่อมาทดสอบได้เลย”

วันต่อมาเฉียนเพ่ยอิงก็เลยไปบอกลูกสาว ซ่งฝูหลิงบอกว่าได้ ทดสอบ

ทำโจทย์ขึ้นมาสองชุด

ตอนทำโจทย์ชุดที่สอง ซ่งฝูหลิงจงใจไม่ใช้รูปแบบ ‘ต่อความ’ แต่ใช้เป็นแบบมีตัวเลือกอย่างยุคปัจจุบัน เลือกคำตอบที่ถูกต้องเป็นพอ

ต้องทราบก่อนว่า ข้อสอบแบบต่อความของยุคโบราณก็คล้ายกับข้อสอบเว้นเติมคำในช่องว่างแบบของยุคปัจจุบัน แต่นั่นก็ยากเข้าขั้นพิสดารแล้ว เว้นหน้าเติมหลัง เว้นหลังเติมหน้า ยกประโยคมาจากสี่ตำราห้าคัมภีร์และหนังสืออื่นๆ อีกสารพัด ให้เขียนเติมลงไป

นางไม่อยากสร้างความสะเทือนใจให้พ่อมากเกินไป จึงทำแบบมีตัวเลือก แค่เลือกคำตอบที่ถูกต้องในโจทย์ชุดที่สองเป็นพอ

เหล่าซ่งทำโจทย์เสร็จแล้ว

เฉียนเพ่ยอิงมองลูกสาวเขียนเครื่องหมายถูกในโจทย์ชุดแรกที่เป็นแบบ ‘ต่อความ’ ลูกสาวบอกแล้วว่าโจทย์แบบนี้ยากมาก แต่เหล่าซ่งตอบถูกหมด เขาเก่งจริงๆ

พอมาถึงโจทย์แบบมีตัวเลือกในชุดที่สอง อืม เปอร์เซ็นต์ตอบถูกเรียกได้ว่ามีแค่หกสิบเจ็ดสิบ

เฉียนเพ่ยอิงสงสัย “อันยากๆ ทำได้ ทำไมพอเป็นแบบมีตัวเลือกกลับเลือกผิดล่ะ”

ซ่งฝูหลิงตอบ “ท่านแม่ เพราะโจทย์ชุดแรก ท่านพ่ออาศัยความทรงจำเดิมที่ติดตัวอยู่ ความรู้พื้นฐานแน่นมาก โจทย์ชุดสองต่างหากที่เป็นส่วนที่ท่านพ่อท่องจำเอง เพิ่งอ่านเพิ่มในตอนหลัง”

อ่านได้สะเปะสะปะเหลือเกิน

ซ่งฝูหลิงมองจุดเล็กจุดน้อยบนกระดาษ นางพอจะจินตนาการได้เลยว่าตอนที่พ่อทำโจทย์จะต้องเป็นแบบนี้แน่ ข้อเอดูเหมือนจะถูก ข้อบีก็เหมือนจะไม่ผิด ข้อซีไม่เข้าใจ ส่วนข้อดีมันอะไรกันล่ะเนี่ย

พอเจอโจทย์ยากก็เดามั่ว และจุดยากพวกนี้ก็คัดมาจากตำราทบทวนที่ลู่พั่นให้มาทั้งนั้น