ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 616-2 อนาคตของข้าไม่ใช่ความฝัน

ตอนที่ 616-2 อนาคตของข้าไม่ใช่ความฝัน
ทางด้านหมู่บ้านเหรินจยา จนกระทั่งช่วงบ่าย ครอบครัวซ่งฝูเซิงถึงเพิ่งออกเดินทาง

สอบพรุ่งนี้ ต้องเข้าไปนอนในเมือง

ซ่งฝูเซิงถูกจัดให้สอบที่สนามสอบตะวันตกเฉียงใต้ อย่าง ‘F4’ ที่มีลู่พั่นเป็นหัวหน้าก็กระจัดกระจายไปอยู่สนามสอบที่ไม่เหมือนกัน

เริ่นกงซิ่นเตือนท่านลุงซ่ง “ผู้เฒ่า ไม่ต้องขนของขึ้นเกวียนไปเยอะ ไม่จำเป็นจริงๆ สอบซิ่วไฉเข้าไปตอนเช้า เย็นก็ออกมาแล้ว สอบแค่สามวัน ไม่เหมือนสอบจวี่เหรินที่ต้องเข้าไปพักข้างใน”

เขามีประสบการณ์มาก่อน

ลุงซ่ง “หลบไป อุ้มแตงโมอยู่ อย่ามาเกะกะ”

ซ่งฝูเซิงกำลังคุยกับอาสามและอาเจ็ดสกุลเริ่น “ทำไมพวกท่านกลับมาล่ะ” คนเหล่านี้ตั้งใจกลับมาจากทำสวน

“กลับมาดูหน่อย ตั้งใจสอบนะ”

ยายไจ๋เพื่อนบ้าน หัวหน้าตั้งใจสอบนะ สอบให้ผ่าน ข้าจะได้พาหมากลับบ้าน ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้ก็ต้องพาออกไปอีก

ซ่งฝูไฉเอาตะกร้าเตรียมสอบขึ้นรถม้า อุ้มหมี่โซ่วขึ้นไป คนที่แต่ไหนแต่ไรพูดไม่เก่ง โดยเฉพาะการที่คิดว่าตัวเองด้อยกว่าน้องชายอยู่เสมอ อยู่ๆ ก็ตบแขนซ่งฝูเซิงเบาๆ

ตอนรถม้าวิ่งผ่านสะพาน ซ่งฝูหลิงยิ้ม “ท่านพ่อ ดูนั่นสิ พวกพี่สาวก็มากัน”

โชคดีที่ไม่พูดล้อเล่นออกไปว่าต้องใส่กางเกงสีม่วง[1]

ไม่อย่างนั้นวันนี้ ‘เก้าสกุล’ ทุกคนคงได้พร้อมใจกันใส่สีม่วง ผ้าสีม่วงอาจขาดตลาดได้

ต้ายา เอ้อร์ยา พั่งยา พวกสาวๆ ตั้งใจหยุดทำงานกันเวลานี้ มายืนอีกฝั่งของสะพานเพื่อมองส่งรถม้าของอาสามน้าสาม

ซ่งฝูเซิงไม่ได้นั่งบนรถม้า เขาเดินตาม ด้านหลังก็มีคนเดินตาม

ตรงหน้าหมู่บ้านมีชาวหมู่บ้านมารวมตัวกันยิ่งกว่า มีทั้งคนของโรงเพาะปลูกพริก คนของห้องทำอิฐนม

“หัวหน้า โชคดีนะ”

“หัวหน้า ต้องตั้งใจสอบนะ”

ซ่งฝูเซิงคิดในใจ โอ๊ย เอามือปาดเหงื่อบนหน้า

เขาเช็ดเหงื่อ รถม้าเคลื่อนออกไป แต่ท่านลุงซ่งกลับมองรถม้าพลางเช็ดน้ำตา

เริ่นกงซิ่นเห็นแล้วก็เบ้ปาก เขาก็เคยส่งลูกไปสอบ ไม่ถึงขนาดนี้เลยนะ นี่ยังไม่ได้สอบเลย นี่ถ้าทางการติดประกาศว่าสอบผ่านแล้ว ผู้เฒ่าไม่เป็นลมล้มพับไปเลยเหรอ แล้วนี่ทำไมมือสั่นด้วย

ลุงซ่งด่าเขา “เจ้าจะไปเข้าใจอะไร”

เขาร้องไห้เพราะเขาคิดว่า

ฝูเซิง หลานเซิงของลุงซ่ง เจ้าเป็นคนแรกที่ลุงซ่งส่งออกไปสอบด้วยตัวเอง เป็นคนแรกของครอบครัวเราที่ลงสนามสอบ แต่จะไม่ใช่คนสุดท้ายแน่นอน

เขาจะส่งคนออกไปสอบด้วยตัวเองคนแล้วคนเล่า จินเป่า หมี่โซ่ว จนกระทั่งเสี่ยวเป่า (ลูกชายของหลี่ซิ่ว) เขาต้องรักษาสุขภาพให้ดี

พอจินตนาการถึงเรื่องพวกนี้ ลุงซ่งก็อยากร้องไห้ อารมณ์อ่อนไหว คล้ายกังหันน้ำที่กระทบผิวน้ำจนเกิดคลื่นอยู่ริมแม่น้ำ

บ่ายแก่ๆ ใกล้พลบค่ำซ่งฝูเซิงถึงพาครอบครัวไปถึง ‘ร้านรับขนของ’ ช่วงหลายวันนี้ที่สอบจะนอนหลังร้าน

คนที่อยู่ภายในร้านต่างยกมือคารวะเขา “หัวหน้า หัวหน้า”

หนิวจั่งกุ้ยที่อยู่ด้านในกำลังดีดลูกคิด ขบวนขนส่งที่ออกไปพอกลับมาก็จะเอาตั๋วมารับเงินค่าแรง เอ้อร์เนียนปาที่อยู่ข้างๆ กำลังตรวจดูใบรับประกันกับสมุดบัญชี ตั้งหน้าตั้งตาดีดลูกคิด รวมบัญชีกำไรในช่วงเจ็ดวันนี้ว่าได้เท่าไร

ภายในลานบ้านยังมีพวกคนหนุ่มที่ยังไม่ได้รับภารกิจกำลังประลองฝีมือกันอยู่ ซื่อจ้วงกอดอกยืนดู เขาเพิ่งกลับจากทำภารกิจได้ไม่ถึงสองวัน

พอได้ยินเสียง คนเหล่านี้ก็รีบเดินไปทางประตู

เวลานี้ซ่งฝูเซิงกำลังแนะนำให้พวกคนหนุ่มที่ไม่เคยเจอคนในครอบครัวของเขารู้จัก นี่คือภรรยาของเขา เถ้าแก่เนี้ยของพวกเจ้า ชี้ซ่งฝูหลิง ส่วนนั่นแก้วตาดวงใจของเขา ชี้หมี่โซ่ว นั่นก็ลูกรักของเขา

“คุณหนู คุณชาย” ซ่งฝูหลิงกับหมี่โซ่วกลายเป็นคุณหนูคุณชายแล้ว ทั้งสองคนต่างไม่รู้สึกอะไรกับคำเรียกนี้ ขานรับอย่างเป็นธรรมชาติแล้วเดินเรียงกันเข้าไปด้านใน

เฉียนเพ่ยอิงเดินเข้าไปในห้องทำบัญชีของหนิวจั่งกุ้ยเพื่อถามเรื่องบัญชีในตอนนี้

นางคุมเงินในบ้าน สามีของนางแค่มีหน้าที่หาเงิน

หนิวจั่งกุ้ย อืม ข้าเห็นจนชินแล้ว ตอนนี้นายท่านไม่มีอำนาจอะไรหรอก

เช้าตรู่วันต่อมาซ่งฝูเซิงตื่นนอนกำลังล้างหน้าแปรงฟันก็สังเกตเห็นว่าลูกสาวกับหมี่โซ่วหายไป

“ไปไหนกันแล้ว”

“ตามท่านย่าไปกันหมดแล้ว”

“ท่านย่าไปไหนล่ะ”

ใช่ ซ่งฝูเซิงไม่รู้อะไรเลย ช่วงนี้ทุกคนทำอะไรก็ไม่เคยให้เขารู้

เฉียนเพ่ยอิงยื่นหนังยางให้พลางทำท่าบอกให้เหล่าซ่งมัดผม “อย่าเพิ่งถามเลย ล้างหน้าแปรงฟันมากินข้าวก่อน”

ภายในห้องครัว

เฉียนเพ่ยอิงยิ้มพลางพูดกับเหล่าซ่ง “กระเป๋าใบใหม่ที่พ่อจะเอาเข้าสนามสอบมีคนถือให้” ควักเงินซื้อให้ด้วย

“เกี๊ยวไส้หมูหัวหอมที่เจ้าชอบกินก็มีคนห่อให้”

“ข้าว่า ถ้าเจ้าสอบตก น้ำตาแห่งความเสียใจของเจ้าก็คงจะมีคนเช็ดให้”

“อืม คนคนนี้ก็คือท่านแม่”

ซ่งฝูเซิงกลั้นขำไม่ไหว “พอๆๆ เลิกร้องเพลงเถอะ ทำไมเจ้าพูดเป็นเพลงเลยล่ะ”

เฉียนเพ่ยอิงก็หัวเราะออกมา เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน ชี้เกี๊ยวพลางพูด

“ท่านแม่ห่อไว้ให้ก่อนไป เจ้าดูนะตอนนี้เพิ่งจะกี่โมง แค่นี้ก็เดาได้ว่าท่านแม่ตื่นตั้งแต่กี่โมง…

…นางบอกว่าเกี๊ยวหนึ่งร้อยตัวนี้ห้ามใครแตะต้อง ให้เจ้ากินคนเดียว…

…ในนี้มีเกี๊ยวอยู่ตัวหนึ่งที่ห่อน้ำตาลไว้ ถ้าเจ้ากินเจอก็แสดงว่าสอบผ่านฉลุยแน่นอน”

ซ่งฝูเซิงชี้ตรงกลางที่มีผ้าขาวบางคลุมไว้ มีเกี๊ยวตัวหนึ่งที่ขนาดใหญ่เท่าซาลาเปา เขาหัวเราะ

“พูดเอาตลกใช่ไหม ห่อลูกเบ้อเร่อขนาดนี้ คนซื่อบื้อยังรู้ว่าข้างในมีน้ำตาล”

ตอนจะออกจากบ้าน พวกหนิวจั่งกุ้ยกำลังจะอ้าปากให้กำลังใจ แต่ซ่งฝูเซิงกลับห้าม

เขาอยู่ในชุดตัวยาว ลากตะกร้าเตรียมสอบไปพร้อมภรรยากับซื่อจ้วง สาวเท้าเดินออกไป

ตรงมุมถนนของสนามสอบตะวันตกเฉียงใต้ ห่างจากทางเข้าไม่ไกลมาก แค่เลี้ยวไปก็ถึง

ซ่งฝูเซิงลากตะกร้าเตรียมสอบ อยู่ๆ กลับหยุดเดิน

เขาเห็นตรงหัวมุมถนนมี ‘กระโจมนั่งรอ’ ที่ตั้งไว้อยู่ก่อนแล้ว

ภายในกระโจมมีโต๊ะยาวที่เอามาต่อกัน บนโต๊ะมีขนมที่ใช้กระดาษไขห่อไว้ ด้านบนสุดมีขนมที่ถูกหั่นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย เสียบกับไม้จิ้มฟันไว้สำหรับให้ลองชิม ถูกหยิบไปกินเยอะมากทีเดียว

ยังมีโต๊ะอีกสองตัวที่เอาไว้วางขนมปังดำก้อนใหญ่โดยเฉพาะ ด้านหน้าโต๊ะติดกระดาษแดงอักษรดำว่า ‘สี่เหวิน’ ก้อนละสี่เหวิน

เขารู้ดีว่า ราคาสี่เหวินนี้ไม่ได้กำไรอะไรเลย ติดกระดาษแดงอักษรดำไว้เพราะกลัวว่าผู้เข้าสอบที่ไม่ค่อยมีเงินจะไม่กล้าเข้ามาถาม จึงเขียนบอกไว้อย่างชัดเจน

นอกจากนี้ภายในกระโจมยังมีม้านั่งยาว มีคนนั่งอยู่หลายคน บางคนที่ไม่รู้จักกันยังช่วยก่อไฟ ท่านย่าหม่ากำลังยุ่งหัวหมุน

ท่านย่าหม่าต้มน้ำแจกพวกญาติที่มานั่งรอในกระโจม ผู้เข้าสอบบางคนไม่มีน้ำใส่ในกา นางก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง กุลีกุจอเอาให้ เหนื่อยจนเหงื่อหยดมาที่ปลายจมูก

และที่สำคัญที่สุดคือ ลูกสาวของเขาที่แต่งตัวเป็นชายกับหมี่โซ่วกำลังยืนหน้ากล่องช่วยแลกเงินให้

เงินอะไรน่ะเหรอ พอทำข้อสอบเสร็จ ก่อนส่งข้อสอบ ผู้เข้าสอบทั้งหมดจะต้องจ่ายเป็นค่าปิดผนึกข้อสอบจำนวนสามเงิน

เพื่อเป็นการอำนวยความสะดวกให้ผู้เข้าสอบ กลัวว่าผู้เข้าสอบบางคนจะไม่ได้มีสามเงินพอดี หรือบางคนเอาเงินทองแดงเข้าไปจะถูกผู้คุมสอบรังเกียจได้ง่ายๆ ลูกสาวของเขาก็เลยมารับแลกเงิน

‘เอี้ยคัง’ ที่อยู่ด้านหลังซ่งฝูเซิงก็หยุดมองภาพเหตุการณ์นี้

หัวใจของเขารู้สึกอบอุ่น ครั้งนี้เขาเองก็พก ‘ขนมปังดำของร้านขนมเค้กแห่งความสุขของย่าหม่า’

วันนี้ลู่พั่นอยู่สนามสอบอื่น เวลานี้ก็มาถึงแล้ว

เขาลงจากม้าเงยหน้าขึ้นก็เห็น ‘กระโจมการกุศลของย่าหม่า’

ลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิงกำลังคุยกับชายสูงวัยที่ขอบคุณเขา ยื่นพัดให้อีกฝ่ายพลางพูด

“ขอบคุณอะไรกัน เรื่องแค่นี้ อากาศร้อน พวกท่านก็มารอญาติกันทั้งนั้น บ้านข้าก็มีคนเข้าสอบเหมือนกัน หลานชายแท้ๆ ของข้าเอง

ข้าเข้าใจทุกคน ลำบากเหมือนๆ กัน กว่าจะมีคนได้มาสอบสักคน ทั้งตระกูล ทั้งหมู่บ้าน หรือแม้กระทั่งทั้งอำเภอที่พวกท่านอยู่ก็มีแค่ไม่กี่คนหรือเปล่า”

ซุ่นจื่อถือตะกร้าคุมสอบ สีหน้าชื่นชม “คุณชาย นี่ก็คือญาติของคุณหนูฝูหลิง คำพูดจริงใจทุกคำ ได้ยินว่าแต่ละสนามสอบมีกระโจมแบบนี้หมด”

ลู่พั่น “…” ข้าจะเข้าไปแล้ว เจ้าพูดชื่อฝูหลิง จงใจทำให้ข้าเสียสมาธิรึ เดิมทีข้าก็ร้อนใจอยากเจอนางจะแย่อยู่แล้ว

ถูกต้อง ต้องเข้าสนามสอบแล้ว

บรรดาผู้เข้าสอบต่อแถวตรวจสิ่งของก่อนเข้า

ญาติๆ ที่อยู่ในกระโจมต่างชะโงกหน้ามองอย่างไม่วางใจ

เฉียนเพ่ยอิงมองตามหลังซ่งฝูเซิงที่ลากตะกร้าเดินไป นี่มันเหมือนกับคำพูดในเน็ต ‘อยู่นานเลยได้เห็น’ ส่งสามีเข้าสอบ ถ้าเป็นยุคปัจจุบันตีให้ตายนางก็คาดไม่ถึง

หลังจากที่ซ่งฝูเซิงใส่รองเท้า เพราะเมื่อครู่ต้องถอดรองเท้าให้ตรวจยังไงล่ะ

ก่อนเข้าสนามสอบ เขาลากตะกร้าพลางหันกลับไปมอง คนในครอบครัวต่างโบกมือให้เขา จากนั้นเขาก็เดินอกผายไหล่ผึ่งเข้าไป

[1] คำพ้องเสียง หมายถึง ทำได้แน่