ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 618 ซ่งฝูเซิง ‘ความหนุ่มของข้าคิดเป็นทองเท่าไหร่’

ตอนที่ 618 ซ่งฝูเซิง ‘ความหนุ่มของข้าคิดเป็นทองเท่าไหร่’
ความฝันอันสวยงามที่ซ่งฝูหลิงเดามั่ว นึกไม่ถึงว่าจะเป็นเรื่องจริง ความฝันเป็นจริงแล้ว

ทางด้านท่านย่าหม่า

คนที่มีกลิ่นอายของเจ้าหน้าที่ทางการ กำลังสัมภาษณ์ท่านย่าหม่า ถามว่าทำแบบนี้มีจุดประสงค์อะไร

ท่านย่าหม่า “จะมีจุดประสงค์อะไรได้ ซ่งฝูเซิงลูกชายของข้าเป็นหนึ่งในผู้เข้าสอบ ความคิดตั้งกระโจมนั่งคอยก็มาจากเขานี่แหละ”

ใต้เท้าชี้ไปด้านข้างแล้วถามขึ้น “นั่นคืออะไร”

ท่านย่าหม่าหันไปมอง

“อ๋อ หนังสือ…

…พวกนักเรียนที่เข้าไปสอบ บางคนไม่มีคนในครอบครัวตามมาด้วย คนที่บ้านไม่ร่ำรวยก็ไม่มีบ่าวรับใช้ติดตาม อย่าว่าแต่บ่าวรับใช้เลย บางคนต้องไปพักอยู่ในที่พักอาศัยรวม ที่แบบนั้นไม่มีแม้แต่ที่เก็บสัมภาระ กลัวหาย…

…เอาเป็นว่า มันมีนักเรียนที่เอาหนังสือเข้าไปสอบไม่ได้แต่ก็อยากอ่านก่อนสอบ…

…พวกเขาก็จะเอาหนังสือมาฝากไว้ที่นี่…

…พวกเราก็เขียนกระดาษให้เขาว่าเป็นหนังสือของใคร รับฝากโดยไม่คิดเงิน พอพวกเขาสอบเสร็จออกมาก็มารับไป”

“ต่อไปท่านก็จะทำแบบนี้หรือไม่”

ท่านย่าหม่าพยักหน้า “อย่างน้อยช่วงสามวันนี้ก็จะทำแบบนี้ ยังไงเสียข้าก็ต้องมารอลูกชาย พอถึงตอนสอบจวี่เหรินคงไม่ทำแล้ว ข้อแรก อากาศเย็นแล้ว ไม่ร้อนอบอ้าว อีกข้อคือ ถ้าลูกชายข้าสอบจวี่เหรินก็ต้องไปพักข้างใน พอเขาเข้าไปแล้ว ข้าจะนั่งรอโง่ๆ อยู่ข้างนอกก็ไม่ได้”

ใต้เท้าขำคำพูดนี้ จากนั้นก็เอาพู่กันจดบันทึก

ปีนี้ที่มีการฟื้นฟูการสอบจอหงวน เมืองเฟิ่งเทียนมีหม่าซื่อจากตระกูลซ่ง

เนื่องจากบุตรชายของนางเป็นหนึ่งในผู้เข้าสอบ นางคำนึงถึงว่าคนที่รอด้านนอกไม่มีที่ให้นั่งรอ

ในวันที่อากาศร้อนแบบนี้ นางได้ตั้งกระโจมให้ทุกคน หาบน้ำมาถังแล้วถังเล่า ไม่เก็บเงินแม้แต่เหวินเดียว ให้น้ำดื่ม ให้ที่นั่งรอ

การกระทำเช่นนี้ของนางก็ได้รับความไว้วางใจจากคนจำนวนมาก

ในแต่ละกระโจมนั่งพัก มีหนังสือที่สำคัญที่สุดจำนวนมากของผู้เข้าสอบ หนังสือเหล่านั้นเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่าบรรดาผู้เข้าสอบรู้สึกชื่นชมนาง

อืม ใต้เท้าท่านนี้รู้สึกว่าได้ข้อมูลพอประมาณแล้ว

เขาจำคำพูดของใต้เท้าผู้ว่าฯ ได้ดี

บันทึกของอำเภอของเขตในปีนี้ต้องเขียนเน้นเรื่อง ‘สอบจอหงวน’ ให้มากหน่อย

ผ่านมาหลายปีกว่าจะได้ฟื้นฟูการสอบจอหงวน จะจดแค่จำนวนผู้เข้าสอบกับจำนวนผู้ที่สอบผ่านไม่ได้

ต้องจดบันทึกผู้คนกับเรื่องราวต่างๆ ให้มาก เพื่อที่คนรุ่นหลังจะได้อ่าน

เป็นต้นว่า ต้องจดผู้เข้าสอบที่มาไกลที่สุด ต้องเดินทางมากี่ลี้กว่าจะถึงเมืองเฟิ่งเทียน

ต้องจดเกี่ยวกับภายในสนามสอบ อายุที่แตกต่างกันของผู้เข้าสอบ ตั้งแต่เด็กหนุ่มไปจนถึงคนหัวหงอก

ก่อนเข้าสอบ แต่ละคนมีสถานะที่ไม่เหมือนกัน แต่เมื่อเข้าไปในสนามสอบแล้ว มีเพียงการสอบจอหงวนที่ปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม ทั้งหมดขึ้นอยู่กับความรู้ของตัวเอง

ปณิธานและภาระของพวกเขา โชคชะตากำลังจะเปลี่ยนไปจากข้อสอบเหล่านั้น

และยังมี ‘ย่าหม่า’ ท่านนี้ถือเป็นตัวแทนอันน่าประทับใจของคนที่อยู่ด้านนอก

“ท่านย่า เล่าให้ข้าฟังละเอียดหน่อย เขายังถามอะไรอีก จริงๆ นะ ข้าว่าข้าเดาไม่ผิด”

ท่านย่าหม่าออกแรงเช็ดเหงื่อที่ปลายจมูก ผ่านมาทั้งวัน เสื้อผ้าเปียกชุ่มแล้ว

นางตอบหลานสาวแบบขอไปที “ใช่ๆ เจ้าเดาไม่ผิด แต่มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ เอามากินก็ไม่ได้”

หลานสาวบอกจะถูกเอาไปเขียนลงหนังสืออย่างนั้นเหรอ

ไม่สู้ให้เงินนางสักสองสามตำลึง หรือไม่ก็ลดภาษีร้านขนมของนางให้น้อยลงหน่อย ลดให้ลู่พั่นด้วย

ซ่งฝูหลิงหมดคำจะพูด “ท่านย่า โลกแห่งจิตวิญญาณ จิตวิญญาณน่ะลืมแล้วเหรอ อีกร้อยปีพันปีให้หลัง ทุกคนเหลือแค่เถ้ากระดูก แต่มีแค่ท่านย่าที่ถูกจารึกไว้บนโลก คนรุ่นหลังจะรู้จักท่านย่า แต่กลับไม่รู้จักพวกเรา ท่านย่ารู้หรือเปล่าว่ามันหมายถึงอะไร นี่ก็คือสาเหตุที่ว่าทำไมทุกคนถึงให้ความสำคัญกับชื่อเสียง อีกหลายปีให้หลัง ไม่เหลืออะไรแล้ว มีแค่ชื่อเสียงที่จะถูกสรรเสริญต่อไป”

ท่านย่าหม่าร้อนจนแทบทนไม่ไหว อุตส่าห์มีลมพัดเข้ามาบ้าง หลานสาวก็มาล้อมหน้าล้อมหลังพูด บังลมอยู่ได้ “หลบไปๆ ไปอยู่ข้างๆ เอาแต่คิดอะไรไร้สาระ”

นางไม่สนใจเรื่องอีกร้อยปีพันปีให้หลังหรอก ต่อให้มีคนไปยืนด่าหน้าหลุมศพนาง ทำอย่างกับว่านางจะได้ยิน

ถ้าได้ยินก็แสดงว่าเก่งมาก นางจะกระชากคนที่ด่านางมาตบ จับฝังในหลุมแทน

แต่ถ้ามีชื่อเสียงได้นางก็ยินดีนะ อันนี้พูดจริง

แบบนี้เรียกว่าเป็นคนดีทำความดีแล้วมีคนของทางการมาเห็น ใช่หรือเปล่า

ฮ่าๆๆ สมควรให้มีคนเห็น

แบบนี้ก็ถูกแล้ว ไม่อย่างนั้นใครจะอยากเป็นคนดีทำความดีกันล่ะ

ท่านย่าหม่าโบกพัดกลั้นยิ้ม พูดเสียงเบา “เจ้าบอกย่าเรื่องตอนนี้ดีกว่า พั่งยา พ่อของเจ้าสอบเป็นอย่างไนบ้าง เมื่อไหร่จะออกมา”

ซ่งฝูหลิงแอบดูนาฬิกา “ใกล้แล้ว”

“เอ๊า หมี่โซ่ว” นอนตกไปอยู่ที่พื้นแล้ว

ส่วนภายในสนามสอบ รวดเร็วจริงๆ นักเรียนซ่งหยุดเขียนนานแล้ว กำลังตรวจทานคำตอบอยู่ข้างใน

ไม่ยอมให้ส่งก่อนเวลา ไม่อย่างนั้นเขาจะออกก่อนแน่นอน

หมดเวลาหนึ่งก้านธูป ซ่งฝูหลิงจูงน้องชายที่เพิ่งตื่นมายืนอยู่หน้ากระโจม “ออกมากันแล้ว”

ตามคาด ไม่นานก็เห็นซ่งฝูเซิงลากกระเป๋าตะกร้าเตรียมสอบออกมา ข้างกายยังมี ‘เอี้ยคัง’ ที่เดินคุยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

ขณะลงบันไดก็มีผู้ชายที่อายุราวยี่สิบหลายคนตามมาอยู่ด้านหลัง ต่างพากันทักทายซ่งฝูเซิง

“พี่ชาย ข้านั่งซ้ายมือของท่าน”

“พี่ชาย ข้านั่งอยู่ด้านหน้าท่าน”

“พี่ชายแซ่อะไรหรือ”

“เอ๊ะ พี่ชาย คำถามข้อนั้นท่านตอบไปว่าอะไร”

นี่ก็แสดงให้เห็นว่าเด็กหนุ่มเหล่านี้เก็บตะกร้าเตรียมสอบกันเร็วมาก

ส่วนซ่งฝูเซิงในชุดสีเขียวเข้ม เมื่ออยู่ท่ามกลางเด็กหนุ่มอายุยี่สิบจำนวนสิบกว่าคน ไม่ว่าจะเรื่องหน้าตา รูปร่าง สีหน้าท่าทาง ส่วนสูง บุคลิก ต่างไม่แพ้พวกคนหนุ่ม ถึงขั้นที่มองไกลๆ ยังโดดเด่นกว่า ถูกพวกเด็กหนุ่มตามมาถามก็ยังสุขุมใจเย็น

อีกทั้งเขายังไม่ต้องแบกตะกร้าให้เมื่อย คนอื่นต้องแบกกันทั้งนั้น เขากลับเหมือนกัปตันขับเครื่องบิน ลากกระเป๋าเดินไป

โดยเฉพาะชุดตัวยาวสีเขียวเข้ม เข้ากันกับผิวตอนนี้ของซ่งฝูเซิงมากทีเดียว

เฉียนเพ่ยอิงซื้อมาด้วยเงินสิบกว่าตำลึง

อย่าเห็นว่าเป็นผ้าธรรมดา แต่เนื้อผ้าดีมาก อากาศแบบนี้ช่วยระบายความร้อนได้ดี เฉียนเพ่ยอิงเห็นลู่พั่นใส่มาที่บ้าน ดูอย่างไรก็ดีไปหมด นางก็เลยไปซื้อแบบเดียวกันมาให้เหล่าซ่งหนึ่งชุด

เป็นอย่างไรล่ะ เฉียนเพ่ยอิงยืนยิ้มอยู่หน้ากระโจม โอ๊ย สามีนางหล่อจริงๆ

ในที่สุดมาดามเฉียนก็ไม่ได้มองที่ ‘เอี้ยคัง’ ก่อน แต่มองเหล่าซ่งก่อน

“หมี่โซ่ว เจ้าว่าลุงของเจ้าสอบเป็นอย่างไรบ้าง”

“พี่สาว ท่านลุงเดินตัวปลิวแบบนั้น แสดงว่าทำได้ดีเยี่ยม”

ขณะที่หมี่โซ่วตอบ ซ่งฝูเซิงกับพวก ‘เอี้ยคัง’ ก็เดินคุยอย่างสนุกสนานเข้ามา

ซ่งฝูหลิงมองด้วยความอิจฉา พวกนักเรียนที่มีความรู้ประหนึ่งมีออร่าเปล่งปลั่ง

“มา แนะนำให้รู้จักนะ หมิงหย่วน แซ่หยาง”

ซ่งฝูเซิงยิ้มพลางแนะนำให้หยางหมิงหย่วนรู้จักคนในครอบครัว นี่แม่ของเขา ภรรยาของเขา แก้วตาดวงใจ ลูกชายสุดที่รัก

หา?

ซ่งฝูหลิงจับน้องชาย กลั้นขำอยู่ในใจ แซ่หยางจริงเหรอ เช่นนั้นเจ้าก็ควรชื่อเอี้ยคัง ชื่อหมิงหย่วนอะไรกันเล่า[1]

เฉียนเพ่ยอิงยิ้มพยักหน้าให้หยางหมิงหย่วน

“เจอกันพรุ่งนี้นะ”

“เจอกันพรุ่งนี้”

เมื่อหยางหมิงหย่วนเดินออกไปไกลแล้ว เขายังหันกลับมามองที่กระโจมนั่งรอ

เวลานี้ตรงนั้นครึกครื้นมาก

เขามองซ่งฝูเซิงที่ยิ้มพลางตบบ่าแม่เบาๆ ด้วยความรู้สึกอิจฉา ซ่งฝูเซิงแอบจับมือภรรยา ลูบหัวลูกสาว ที่แท้สาวน้อยคนนั้นก็คือลูกสาวของเขา…

ประจวบเหมาะพอดี ซ่งฝูหลิงเงยหน้ามองมา ทั้งสองคนจึงสบตากันโดยบังเอิญ

น่าเสียดายที่การสบตาครั้งนี้ไม่เกินห้าวินาทีหมี่โซ่วก็มายืนตรงหน้าฝูหลิง คิดในใจ เขาแอบมองพี่สาวข้าเหรอ เจ้ามองพี่สาวของข้าทำไม

“พี่สาว รีบเข้าไปช่วยท่านย่าเก็บของเถอะ”

[1] เอี้ยคังเป็นการอ่านแบบภาษาถิ่น ภาษาจีนกลางคือแซ่หยาง