ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 619 มีคนแย่งลูกค้า

ตอนที่ 619 มีคนแย่งลูกค้า
ท่านย่าหม่ารับใบสรุปยอดอยู่หลังร้านขนม

กระโจมที่อยู่แต่ละสนามสอบเก็บข้าวของกันแล้ว ส่วนทางด้านของพวกนางได้ลูกสามกับซื่อจ้วงช่วยเก็บ

ท่านย่าหม่าเก็บใบสรุปยอด ตรวจสอบกับสมุดบัญชี ของทดลองกินจำนวนเท่าไหร่ ขายขนมปังดำได้เท่าไหร่ ขนมปังดำไม่ต้องพูดถึง หักค่ากระดาษไขกับค่าหญ้าให้วัวที่ขนมาขนกลับ ไม่มีกำไรเลยจริงๆ

หลักๆ คือคำนวณขนมไข่ตัวทำกำไรว่าขายออกไปเท่าไหร่ ได้ค่าตะกร้าเตรียมสอบของลูกชายคืนหรือยัง

นอกจากนี้ เอาแค่วันนี้ก็มีคนมาสั่งจองแล้ว ยังมีคนที่เดินผ่านแวะซื้อ ‘ขนมจอหงวน’ บางครอบครัววันหน้าลูกจะเข้าสอบจอหงวน ซื้อไปกินตอนนี้เอาเคล็ด การค้ารายย่อยแบบนี้วันนี้กลับได้มากทีเดียว

ท่านย่าหม่าตัดสินใจแล้วว่า พรุ่งนี้จะมาถึงสนามสอบให้เช้ากว่าเดิม

เวลานี้ครอบครัวของซ่งฝูเซิงก็อยู่ที่ร้านขนม เก็บร้านเสร็จก็กลับมาที่นี่พร้อมแม่

เฉียนเพ่ยอิงช่วยตัดกระดาษไขอยู่ชั้นล่าง ซ่งฝูหลิงอยู่ที่หลังเตา สักพักท่านย่าหม่าก็พาคนเข้ามาในร้าน “ไปๆๆ พั่งยาล่ะ เฉียนซื่อเจ้าขึ้นไปเรียกพวกเขา ออกไปกินข้าวกัน”

จูซื่อสะใภ้รองของท่านย่าหม่าพูดด้วยความตกใจ “ท่านแม่ ไปกินข้างนอกเหรอ” นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อนไม่กล้าคิดเลยนะ

“อือ ใช่”

ท่านย่าหม่า ข้าเลี้ยงเอง ข้าอารมณ์ดี ใช้คำพูดของหลานสาวคนเล็กก็คือ วันนี้จะได้ขึ้นพาดหัวแล้ว แถมลูกชายคนสามของข้ายังทำข้อสอบได้ สุขคูณสอง

ลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิงพูดด้วยความตะลึง “น้องสะใภ้ นี่มันเวลาไหนแล้ว ร้านข้างนอกใกล้เก็บแล้วหรือเปล่า ไปกินข้างนอกจะมีร้านเปิดเหรอ”

ไม่รอให้ท่านย่าหม่าตอบ เกาถูฮูชิงตอบอย่างมั่นใจ “มีสิ”

บางร้านอาศัยช่วงนี้นี่แหละทำเงิน

อีกทั้งสำหรับคนรวยในเมือง ชีวิตกลางคืนเพิ่งจะเริ่มต้น

ได้ยินว่าครึกครื้นมากเชียวล่ะ ดูละครเดินเล่นอะไรพวกนี้ พอฟ้ามืดก็ออกมากัน

ลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิงแยกเขี้ยวทำเสียงจึ๊ใส่เกาถูฮู ไอ๊หยา นี่ถ้าเป็นในหมู่บ้านคงใกล้นอนกันแล้ว อีกหนึ่งชั่วยามกว่าก็ไม่มีคนเดินในหมู่บ้านแล้ว รวมถึง ‘เก้าสกุล’ ของพวกเขาด้วย

เก้าสกุลถือเป็นแมวกลางคืนชื่อดังในหมู่บ้าน มักจะทำงานกันถึงกลางดึก ท่านผู้เฒ่ามักพูดว่า ‘กินอิ่มจะไปนอนเลยไม่ได้’

เก่อเอ้อร์นิวเอาศอกกระทุ้งสามีตัวเอง “เจ้าอย่ามาจึ๊แจ๊ะ รีบไปฉี่เร็วเข้า อยู่ข้างนอกจะได้ไม่ต้องมองหาห้องส้วม ขายขี้หน้า”

“อ่อๆ”

สะใภ้ใหญ่ของเกาถูฮูก็พูดขึ้น “ท่านพ่อไปล้างมือหน่อยเถอะ”

เกาถูฮูมองเล็บมือของตัวเองสกปรกอีกแล้ว ยื่นออกมาไม่น่าดู จึงรีบไปล้างมือ

พวกผู้หญิงช่วยหวีผมให้กันและกัน

ในขณะที่คนชั้นล่างกำลังจัดการตัวเองกันอย่างครึกครื้น เป็นครั้งแรกที่ได้ไปกินข้าวข้างนอก ต้องจริงจังหน่อย ซ่งฝูหลิงกับเฉียนเพ่ยอิงก็ขึ้นไปเรียกซ่งฝูเซิงที่ชั้นบน

สองแม่ลูกเห็นซ่งฝูเซิงกับหมี่โซ่วอยู่ที่ระเบียงชั้นสอง นั่งอยู่บนเก้าอี้เอนคนละตัว ถอดรองเท้ากระดิกเท้าพลางพูด

“ท่านลุง ง่ายไม่ดีเหรอ ตอบถูกหมดไม่ดีเหรอ” หมี่โซ่วพูดจบยังได้ยื่นมือออกไปหยิบถ้วยชา ทำเสียงซู้ดจิบหนึ่งคำ

สองมือของซ่งฝูเซิงหนุนศีรษะ กระดิกเท้าอย่างสบายใจพลางตอบ “เจ้ายังเด็ก ไม่เข้าใจหรอก ลุงทำได้ คนอื่นก็ทำได้ แบบนั้นจะทิ้งห่างกันเหรอ ถ้าอยากทิ้งห่างกับคนอื่นให้มาก รักษาระยะห่างกับพวกเขา เช่นนั้นก็ต้องออกโจทย์ยาก”

เฉียนเพ่ยอิงกับซ่งฝูหลิงมองหน้ากัน

ลูกแม่ ดูพ่อของเจ้าสิ ทำเป็นโอ้อวด เจ้าไม่น่าไปเก็งข้อสอบให้เลยนะ ภาพพจน์ของเขาในสายตาของหมี่โซ่วมันจะดีเกินไปแล้ว

ทิ้งคนไว้เฝ้าร้านสองคน เดี๋ยวห่อกลับมาฝากพวกเขา

ทั้งหมดเดินออกจากร้านเป็นขบวน

“น้องสะใภ้ นั่นอะไรเหรอ”

เฉียนเพ่ยอิงบอกจูซื่อ “นั่นร้านขายผ้า”

“น้องสะใภ้ พวกชุดสวยๆ ของน้องสาม เจ้าซื้อจากที่นั่นให้เขาเหรอ”

เฉียนเพ่ยอิงตอบ “ไม่ใช่ ข้าซื้อที่ถนนสายสี่ มีอยู่ร้านหนึ่งฝีมือดีมาก ร้านนี้ไม่ค่อยมา แต่เถ้าแก่เนี้ยของร้านนี้สนิทกับท่านแม่ของพวกเรานะ”

“ท่านแม่รู้จักคนในเมืองเยอะเหรอ นางก็สนิทกับพวกเจ้าของร้านด้วยเหรอ”

เฉียนเพ่ยอิงส่ายหน้า “ก็ไม่ทั้งหมดหรอก บางคนรู้จักท่านแม่ แต่ก็ใช่ว่าท่านแม่จะรู้จักชื่อของพวกเขา”

จูซื่ออ้าปากค้าง เป็นครั้งแรกที่ตระหนักได้ว่า เวลาอยู่ข้างนอก แม่สามีของนางเป็นบุคคลที่สุดยอดมาก

หยุดอยู่ไม่กี่วินาที “เอ๊ะ น้องสะใภ้สาม รอข้าด้วย”

พวกซ่งอิ๋นเฟิ่งกับเหอซื่อก็กำลังคุยคิกคักอยู่ด้านหลัง

ที่หน้าร้านอีผิ่นเซวียน

อยู่ๆ ลุงใหญ่ก็ดึงตัวซ่งฝูเซิงไว้ แถมไม่กล้าพูดเสียงดัง กลัวหลานจะขายหน้า “หลานชาย ไม่เอาน่า เข้าร้านน้ำแกงแพะที่เพิ่งผ่านมาเมื่อครู่ก็ได้ เชื่อลุงใหญ่นะ” เข้าร้านนี้ต้องใช้เงินตั้งเท่าไหร่

“ท่านซ่ง”

“ท่านซ่ง”

เสี่ยวเอ้อร์สี่คนรีบออกมาต้อนรับ

มีเสี่ยวเอ้อร์คนหนึ่งพูดจาฉะฉาน “ก่อนเจ้านายเฉินไป อยากให้ท่านมาตลอด เถ้าแก่ร้านเรารอมานานแล้ว เชิญขอรับ”

ด้วยเหตุนี้ บรรดาเก้าสกุลที่มีลุงใหญ่เดินนำมาก็ถูกพวกเสี่ยวเอ้อร์ต้อนเข้าร้านอย่างงงๆ

ทางด้านซ่งฝูเซิง เถ้าแก่กำลังคุยกับเขาอยู่ เขาพยักหน้าอยู่เรื่อยๆ จากนั้นก็หันไปมองเสี่ยวเอ้อร์บอกให้พาพวกแม่ของเขาไปที่ห้องแบบส่วนตัว ทันใดนั้นมีคนตะโกนขึ้น “พี่จื่อเจินใช่ไหม”

เอ้า เหล่าผาง

ใต้เท้าผางแห่งพระคลังหลวง

เหล่าผางเห็นซ่งฝูเซิงก็เรียกด้วยความสนิทสนม ไม่สนิทได้เหรอ พอซ่งฝูเซิงลาออก เขาก็ได้สานงานต่ออยู่ไม่น้อย ตอนนี้ร้านที่ส่งของให้พระคลังหลวงพาเขามากินข้าว เพิ่งกินเสร็จ กำลังจะออกไปเดินเที่ยว

ซ่งฝูเซิงเคยบอกไว้ ตอนที่เขาทำงานที่พระคลังหลวง มีอำนาจอยู่ในมือ มีแต่คนอิจฉาตาร้อน ยกตัวอย่างเช่น เรื่องเล็กๆ อย่างน้ำมันปลา ตอนนั้นเขาไม่ต้องทำอะไร แค่ลงนามซื้อตามปกติ แค่ลงนามอย่างน้อยก็ได้ส่วนต่างห้าร้อยตำลึงแล้ว

เพ้อเจ้อไปไกลแล้ว ซ่งฝูเซิงพูดคุยเล็กน้อยกับเหล่าผาง

ภายในห้องส่วนตัวชั้นบนมีสองโต๊ะ อาหารถูกนำมาขึ้นโต๊ะหมดแล้ว

พวกคนแก่อย่างลุงใหญ่ เกาถูฮู กลับไม่รีบร้อนกินข้าว แต่กลับพากันไปเกาะขอบหน้าต่างมองสิ่งแปลกตา สีหน้าบ่งบอกว่ามองอะไรก็ดูแปลกใหม่ไปหมด โคมไฟสีแดงสด ผู้คนเดินขวักไขว่

โปรดให้อภัยที่พวกเขาเพิ่งเคยใช้ ‘ชีวิตกลางคืน’ เป็นครั้งแรก

อันที่จริงตอนนี้เพิ่งทุ่มครึ่งไม่ถึงสองทุ่ม ซ่งฝูหลิงแอบดูนาฬิกาเป็นพิเศษ อย่างไรเสียต้องคุมเวลานอนของพ่อ พรุ่งนี้ยังมีสอบอีก

เก่อเอ้อร์นิว “เอ๊ะๆๆ จะกินไม่กิน เสี่ยวเอ้อร์ที่เอาอาหารมาส่งเห็นเข้าจะไม่ดีนะ” น่าขายหน้าจริงๆ

เวลานี้พวกยายๆ ทั้งแปดเลยกลายเป็นดูมีโลกทัศน์ที่กว้างกว่าตาแก่อย่างพวกเขาที่อยู่แต่บ้านมากทีเดียว

เฉียนเพ่ยอิงก็พูด “ไม่ต้องรอพ่อของพั่งยา เขาคุยเสร็จเดี๋ยวก็ขึ้นมา คนกันเองทั้งนั้น หิวมาทั้งวันแล้วกินกันเถอะ เอาเลย”

พอท่านย่าหม่ากินจนอิ่มหมีพีมันแล้วก็ควักเงินออกมาจากถุงข้างเอว ทำท่าจะลงไปจ่ายเงินข้างล่าง เถ้าแก่ยกถาดแตงโมเดินเข้ามาวางบนโต๊ะ กระซิบข้างหูซ่งฝูเซิงด้วยสีหน้าเกรงใจ

เถ้าแก่ไม่อยากคิดเงินเลยจริงๆ ก่อนไป เจ้านายของพวกเขากำชับไว้เป็นพิเศษ แต่ท่าทางของคนคนนั้นเหมือนจะให้คิดเงินให้ได้

ซ่งฝูเซิงพูด “ได้ ข้าเข้าใจแล้ว ไม่เป็นไร เขาอยากจ่ายก็ให้เขาจ่ายแล้วกัน”

ก่อนใต้เท้าผางออกจากภัตตาคารได้จ่ายเงินค่าอาหารให้ครอบครัวซ่งฝูเซิง ก็ไม่ถูกต้องเสียทีเดียว พูดให้ถูกคือ พ่อค้าที่เลี้ยงข้าวใต้เท้าผางจ่ายให้

พวกลุงใหญ่ จูซื่อ “…” ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว ได้เปิดหูเปิดตามากจริงๆ

ครอบครัวเรายังใช่คนที่ลี้ภัยมาตอนนั้นอยู่ไหม

พวกเราในตอนนั้น พวกเด็กๆ ต่างคุกเข่าขอทานอยู่บนพื้น แล้วมาดูตอนนี้สิ

วันต่อมา ก่อนซ่งฝูเซิงเข้าสนามสอบ มีผู้เข้าสอบอายุประมาณยี่สิบปีหลายคนมายืนคุยอยู่หน้ากระโจมของท่านย่าหม่า

ซ่งฝูเซิงเพิ่งสอบไปได้วันเดียวก็รู้จัก ‘คนเก่งวัยเดียวกัน’ หลายคนแล้ว

หยางหมิงหย่วนแอบชำเลืองมองซ่งฝูหลิงสองสามครั้งขณะที่คุยกับคนเหล่านี้

แต่วันที่สองนี้ไม่ใช่ ‘กระโจมนั่งรอ’ อีกต่อไปแล้ว มีหลายร้านค้าอย่างเช่นร้านขายพู่กันกับหมึกก็มาตั้งร้านด้วย