ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 620 เขากำลังเดินมาทางเจ้า

ตอนที่ 620 เขากำลังเดินมาทางเจ้า
มีร้านค้าสารพัด นี่เป็นเรื่องดีในสายตาของซ่งฝูหลิง

ต้องทราบก่อนว่า สนามสอบตะวันตกเฉียงใต้อยู่ค่อนข้างห่างไกลกว่าสนามสอบอื่น จะกินข้าวทีก็เป็นปัญหา

เมื่อวานหิวตอนกลางวัน พวกเขาก็ต้องกินขนมเอา

แต่กลับดูไม่ดีในสายตาท่านย่าหม่า

ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็มีแต่พวกชอบทำตาม ทำไมพวกที่ตามมามันถึงได้น่ารำคาญขนาดนี้นะ ดีแต่ขโมยความคิดคนอื่น รอคนอื่นเบิกทางก่อนถึงออกมา

ร้านขายซาลาเปาขายแป้งทอดแห่มากันหมด คนที่รออยู่ด้านนอก พอหิวตอนกลางวันก็มีตัวเลือกมากขึ้นแล้ว คงไม่มีใครมาซื้อขนมนาง

รู้หรือเปล่าว่าในหนึ่งวันขายขนมตรงนี้ได้เท่าไหร่

“ท่านย่า ใจเย็นๆ เมื่อวานข้าพูดไว้ว่าอย่างไร ไม่ต้องเพิ่มปริมาณ โชคดีที่ท่านย่าฟังข้า”

ท่านย่าหม่า ข้าจะใจเย็นไม่ใจเย็นก็ไล่คนอื่นไปไม่ได้อยู่ดี พั่งยาเอ๊ย บ้านเจ้าไม่ได้กำไรแล้วยังจะยิ้ม “เอาไป” แอบบ่นในใจมากมาย แต่ก็ยังคงล้วงเงินทองแดงออกมา

ต้องพูดเลยว่า ตอนนี้ท่านย่าหม่าใจเย็นลงมาก มีคนตามนางมาเปิดร้านจนส่งผลต่อยอดขายของนางได้เกิดขึ้นแล้ว ร้อนใจไปก็ไม่มีประโยชน์

แต่ถ้าชมนางว่าใจกว้างปลงได้ นางจะต้องพูดไปตามตรงแน่ว่า “ข้าไม่ได้ใจกว้าง แต่บ้านข้าไม่ได้ร้อนเงิน ครอบครัวมีเงิน ถ้าข้างนอกเกิดความโกลาหล ต่อให้ต้องด่าเปิดเปิงข้าก็ไม่กลัว…

…แต่ถ้าบ้านข้าไม่มีเงิน ร้อนใจอยากหาเงินกลับไปให้พวกเด็กๆ ซื้อข้าวมาหุง เจ้าก็ลองดูสิ ได้ตายกันไปข้าง”

ถึงได้มีคำพูดที่ว่า คำพูดขึ้นอยู่กับสถานการณ์

ซ่งพั่งยารับเงินมา พาหมี่โซ่วไปซื้อเชอร์รี่แล้ว

ไม่ใช่ว่านางไม่มีเงินจะต้องเอาเงินของท่านย่าให้ได้ แต่ในกระเป๋ามีแต่ ‘หนึ่งร้อย’

เชอร์รี่ที่ซ่งฝูหลิงซื้อไม่ใช่เชอร์รี่ลูกใหญ่แบบในยุคปัจจุบัน ขนาดเท่าปลายนิ้วก้อย

พวกลุงชาวสวนจากชนบทเก็บมาจากต้นเชอร์รี่หลังบ้านหรือบนเขา หาบใส่เข่งแบกเข้ามาขายในเมือง อากาศร้อน หักที่เน่าเสียไปก็ได้กำไรแค่ไม่เท่าไหร่

หลักๆ คือของพวกนี้ไม่มีราคา โดยทั่วไปเด็กตามชนบทหากินกันเองได้

ปีที่แล้วซ่งฝูหลิงกินไปเยอะมากโดยไม่ต้องเสียเงินซื้อ ปีนี้รอกลับบ้านไปขึ้นเขาไม่ไหว เรียกได้ว่าปีนี้นางยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน หลายเดือนก่อนหน้านี้ก็ช่วยพ่อทบทวนความรู้มาตลอด นางอยากกิน

“ขายอย่างไรจ๊ะ”

“ชามละสองเหวิน เลือกตามสบายเลยแม่หนู อย่าคุ้ยจนช้ำหมดเป็นพอ” ตรงหน้าชายชรามีเข่งใหญ่อยู่สองใบ วางขายอยู่ข้างกระโจมนั่งรอ เขาเองก็ไม่หาอะไรบังแดด ขณะพูดเอาแขนเสื้อเช็ดเหงื่อ

ถือเชอร์รี่ชามใหญ่กลับไป ซ่งฝูหลิงกับน้องชายล้างไปกินไป ท่านย่าหม่าเห็นแล้วก็เหนื่อยใจ หลานสาวคนเล็กของนางไม่ว่าจะล้างอะไรเป็นต้องล้างสามรอบ น้ำที่ซื่อจ้วงหาบมาหลายถังถูกเด็กสองคนนี้ผลาญเล่นหมด

ของแบบนั้นมีอะไรน่าอร่อย ไม่สู้ซื้อลูกท้อ

อืม พอคิดเสร็จ พั่งยาก็พาหมี่โซ่วไปซื้อลูกท้อจริงๆ ไอ๊หยาเด็กแสบสองคนนี้ พ่อของพวกเขานั่งสอบอยู่ด้านใน พวกเขามือเติบอยู่ด้านนอก เดี๋ยวก็ซื้อซาลาเปาเดี๋ยวก็ปาท่องโก๋ ไปทางนั้นทีทางนี้ที ปากกินไม่ได้หยุด

หย่าหม่าโบกพัด นั่งฟังพวก ‘ผู้ปกครอง’ อยู่ในกระโจม มีทั้งชายและหญิง

นางไม่จำเป็นต้องหลบ อยากคุยกับใครก็คุย อายุขนาดนี้แล้ว เป็นยายแก่ ไม่เหมือนลูกสะใภ้กับอิ๋นเฟิ่งลูกสาว หรือพวกหลี่ซิ่ว ที่ได้แค่ฟัง พูดแทรกไม่ได้

ช่วงไม่กี่วันมานี้ ท่านย่าหม่าเหมือนได้ฟังเรื่องเล่า ฟังคนต่างถิ่นเล่าเรื่องของท้องถิ่นนั้น ตั้งแต่การเพาะปลูกเก็บเกี่ยวไปจนถึงขนมธรรมเนียมประเพณี

ดูเอานะ ทั้งๆ ที่พื้นที่ไม่ได้อยู่ไกลกันมาก แต่ประเพณีแต่งงานหรือฝังศพกลับไม่เหมือนกัน

“อายุเท่าไหร่นะ พวกเจ้าสิบสองก็แต่งงานกันแล้วเหรอ ไอ๊หยา สิบสองเอง ไม่ไหวหรือเปล่า”

“ว่าอย่างไรนะ ไม่ดูตัวกันเหรอ ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้ลูกได้เห็นก่อนหรือเปล่า จับคลุมหน้าแต่งงานเลย เกิดหน้าตาแย่ล่ะ ตกใจขวัญหายจะทำอย่างไร คำพูดแม่สื่อเชื่อไม่ได้หรอกนะ”

“เจ้าอยู่ที่ไหนนะ เมืองที่เจ้าอยู่มีโรงหมอที่ครอบครัวหนึ่งเปิดกันเองด้วยใช่ไหม นางแซ่อวี๋ ครอบครัวฝั่งนางอยู่ในด่าน…”

ท่านย่าหม่าความจำดี จำได้ว่าตอนนั้นที่ลี้ภัยมีครอบครัวที่เปิดโรงหมอเคยรับพวกนางไว้

“ไอ๊หยา บ้านของพวกเจ้าสองคนไกลกันขนาดนั้นเลยเหรอ บ้านนางยังทำอยู่ไหม สบายดีกันใช่ไหม”

แต่ก็ไม่ได้ฝากผู้ปกครองที่เพิ่งรู้จักคนนี้เอาของไปให้ครอบครัวหมอใจดีครอบครัวนั้น

ไม่จำเป็น บ้านของนางมีขบวนขนของ

เมื่อสองวันก่อน ฝูกุ้ยขนหัวไชเท้าผักกาดขาวสี่เกวียนกับบะหมี่พริกจำนวนหนึ่งมาให้เถ้าแก่ไป๋ที่อยู่โรงเตี๊ยม ไว้วันหน้าอากาศเย็นสบายแล้ว ยินดีจะแวะเอาของไปฝากครอบครัวหมอ นางค่อยให้ฝูกุ้ยเอาขนมไปฝากตอนผ่าน

แต่ท่านย่าหม่าคุยแล้วถูกคอ เลยฝากเป็นคำพูดผ่านผู้ปกครองคนนี้ไป

คุยเรื่อยเปื่อย อะไรคือคุยเรื่อยเปื่อย ก็คือนึกอะไรได้ก็พูด

ส่วนคนที่มาจากต่างถิ่นเหล่านี้ โดยเฉพาะพวกผู้หญิง ต่างมองท่านย่าหม่าด้วยสายตาชื่นชม ในสายตาของพวกนาง ท่านยายคนนี้เป็นคนเฟิ่งเทียน

วันที่สองก็ผ่านไปแบบนี้

ซ่งฝูเซิงออกจากสนามสอบ

หมี่โซ่ว “เป็นอย่างไรบ้าง”

ท่านลุงแอบโม้กับเขาเป็นการส่วนตัว “ก็ยังคงตอบได้หมด ไม่มีทิ้งห่าง”

หมี่โซ่วกลุ้มใจ ใครออกข้อสอบกัน ช่วยออกยากๆ หน่อยได้ไหม

วันที่สาม

ซ่งฝูเซิงที่นั่งอยู่หน้าข้อสอบ “…”

พอมองไป มีหลายคำถามที่คลุมเครือ โดยเฉพาะข้อที่ให้เขาเขียนบทกลอน

เขาๆๆ กลัวที่สุดก็คือโจทย์แบบนี้

รีบเปิดไปหน้าสุดท้าย

ซ่งฝูเซิงสูดลมหายใจเข้าลึก โอ๊ะ ไม่กลัวคะแนนหายตรงเขียนกลอนแล้ว รอดแล้วเรา เขา ‘เก่ง’ ไม่เหมือนใครเลยจริงๆ

ไม่เสียคะแนนเปล่า ลูกสาวของเขาเก็งโจทย์ปัญหาบ้านเมืองที่ได้คะแนนเยอะที่สุดมาถูกพอดี เขาให้กำเนิดดอกไม้ที่ไม่เหมือนครอบครัวอื่น

เขาให้กำเนิดลูกฉลาด เขานี่มันสุดยอด

ซ่งฝูเซิงเอาสองมือปิดหน้า หลับตานึก ครุ่นคิด…

‘เอี้ยคัง’ อดมองด้านหลังของซ่งฝูเซิงไม่ได้

เขาไม่กลัวแต่งกลอน แต่กลัวโจทย์ ‘วัดคะแนน’ ข้อสุดท้าย ประสบการณ์กับหนังสือที่เขาหาอ่านได้มีอยู่อย่างจำกัด

ในเวลาเดียวกัน ลู่พั่นที่อยู่อีกสนามสอบหนึ่งก็เริ่มจรดพู่กันแล้ว

เปิดทาง เปิดทางอย่างไร อย่าหาประโยชน์จากพ่อค้ามากเกินไป เปิดทางให้กิจการต่างๆ เพิ่มประสิทธิภาพให้ภาคการเกษตร อย่างเช่นปรับปรุงเครื่องไม้เครื่องมือ

ประหยัด ขุนนางต้องประหยัดอย่างไร ปรับโครงสร้าง เปิดเผยเงินรับเงินออก ถึงขั้นที่เขาเสนอว่า ทุกครั้งที่ไปว่าราชการที่อื่น ไม่ว่าจะฝ่ายที่ไปหรือฝ่ายที่ต้อนรับ ต้องมีรายละเอียดค่าใช้จ่าย หากเกินงบก็ให้ออกเอง เขียนไปต่างๆ นานา ไม่ต้องร่าง เขียนลงไปสดๆ

เรื่องบังเอิญคือ แนวคิดของลู่พั่นกับซ่งฝูเซิงเหมือนกัน

แค่มองจากคนละมุม

ลู่พั่นมีสถานะสูงส่ง เขาสามารถเขียนแนะนำออกมาพันอักษรในเรื่องการจัดการภาคการเกษตรและพ่อค้า ส่วนเรื่องประหยัด ขุนนางทั้งระดับบนและล่างควรติดต่อกันอย่างไรเขาก็เขียนออกมาอย่างชัดเจน มองจากในมุมของผู้บริหารจัดการบ้านเมือง

ซ่งฝูเซิงเคยเป็นขุนนางของพระคลังหลวง เขามองจากในมุมของผู้ที่เข้าร่วม อธิบายรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน ใช้ประโยชน์ได้จริง

แต่ลำบาก ‘เอี้ยคัง’ ที่ไม่เคยมีประสบการณ์จริง พวกเขาต้องหลับตาคิดหนัก

สอบซิ่วไฉวันสุดท้าย ขณะที่ใกล้หมดเวลา ทันใดนั้นได้เกิดเสียงฟ้าร้องฟ้าแลบที่ด้านนอก ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ฟ้ายังใสเป็นหมื่นลี้

ไม่มีสัญญาณบ่งบอกใดๆ เกิดลมพัดภายในสนามสอบ หน้าต่างกระดาษถูกลมพัดจนเกิดเสียง ด้านนอกมีลมกระโชกแรง

ซ่งฝูเซิงกำลังจะลอกบทกลอนที่อยู่ในกระดาษร่าง เขามองไปด้านนอกพลางขมวดคิ้ว

ด้านนอกสนามสอบมีแค่แม่ของเขา เมียเขา ลูกสาว หมี่โซ่วลูกชายไม่ถือว่าเป็นผู้ช่วย พี่สาวคนโตของเขา หลี่ซิ่ว ซื่อจ้วง แค่นี้ มีแค่ซื่อจ้วงที่เป็นผู้ชาย ลำพังแค่ถอนกระโจมวิ่งกลับบ้านก็ยังจะไม่ทัน

ไหนจะพวกขนมตั้งเยอะอีก

ช่วยเฝ้าหนังสือให้พวกผู้เข้าสอบ ถ้าฝนตกต้องเอาหนังสือมาวางบนโต๊ะก่อน ขนมก็จะไม่มีที่วาง

เหล่าซ่งร้อนใจ จะไม่ให้เป็นห่วงได้อย่างไร เขาเขียนเร็วยิ่งกว่าเดิม

ในขณะที่เขากำลังเขียน ทันใดนั้นข้างนอกก็มีลูกเห็บตก อากาศในเดือนแปดกลับมีฝนตกหนักปะปนกับลูกเห็บ

ซ่งฝูเซิงออกมาเป็นคนแรกของสนามสอบตะวันตกเฉียงใต้

เขาลากตะกร้าเตรียมสอบรีบร้อนวิ่งออกมา

หยางหมิงหย่วนสะพายตะกร้าเตรียมสอบออกมาติดๆ

เวลานี้ปากซอยนี้เกิดความโกลาหล บรรดาร้านค้ารีบพากันเก็บของ

ท่ามกลางฝนตกหนักปะปนกับลูกเห็บ น้ำฝนไหลอาบหน้าซ่งฝูเซิง “ลูกพ่อ เข้าไป”

ซ่งฝูเซิงตะโกนอีกครั้ง “หมี่โซ่ว เชื่อลุง เจ้าไม่ต้องช่วย!”

หมี่โซ่วลากตะกร้าเตรียมสอบเข้าไปในกระโจม

“แม่นางซ่ง วางเถอะ ข้าทำเอง” หยางหมิงหย่วนพยายามเอาแขนเสื้อเช็ดน้ำฝนบนใบหน้า จากนั้นก็ช่วยซ่งฝูเซิงกับซื่อจ้วงลากโต๊ะ กางผ้ากันฝน

ซ่งฝูหลิงตะโกนไล่หลังหยางหมิงหย่วนท่ามกลางสายฝน “เช่นนั้นท่านถอดตะกร้าเตรียมสอบออกมา ข้าจะถือเข้าไปให้ ระวังพวกพู่กันเปียกหมด”

“ได้”

ซ่งฝูหลิงรับตะกร้ามา มีเสียงวิ่งอย่างพร้อมเพรียงลอยมา ตรงกลางระหว่างบ่าวรับใช้ที่ขนาบข้างสองแถวคือรถม้า

ลู่พั่นแหวกม่าน