ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 627 รู้สึกตัวช้า

ตอนที่ 627 รู้สึกตัวช้า
เฉียนเพ่ยอิงสั่งให้เหล่าซ่งซักน้ำอีกครั้ง และยังต้องใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มลงไปหน่อย

เหล่าซ่ง “เลิกคิดไปเลย นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว เจ้าใส่น้ำยาปรับผ้านุ่มก็ต้องล้างน้ำอีก ข้ารีดให้เขาอีกรอบก็พอแล้ว”

เฉียนเพ่ยอิงพูด “เจ้าดูตัวเองสิ ทำงานนิดหน่อยก็หมดความอดทน เพราะนี่เป็นเสื้อผ้าของลู่พั่น พวกเราเลยต้องทำให้ดี เสื้อผ้าเขาราคาแพงทั้งนั้น”

ซ่งฝูเซิงพูดอย่ด้วยความรำคาญ “ไม่ได้แพงเท่าไหร่หรอก”

เฉียนเพ่ยอิงทำได้เพียงเอาเสื้อผ้าที่ซักเสร็จแล้วเดินไปห้องของลูกสาว

ส่วนซ่งฝูเซิงไปเรียกพวกต้าหลังที่ห้องครัว “พวกเจ้าไม่ต้องทำแล้ว พรุ่งนี้เช้ามองเห็นชัดค่อยทำ กลับห้องไปนอนเถอะ”

คืนนี้เขาต้องนอนกับหมี่โซ่วและเด็กหนุ่มพวกนี้

มีอยู่ห้องหนึ่งหลังคารั่วอย่างรุนแรง น้ำหยดลงกลางเตียง นอนไม่ได้

ตอนนั้นที่ซื้อ ดูจากภายนอกบ้านหลังนี้ไม่เก่าเท่าไหร่ ใครจะไปคิดว่าพอฝนตกหนัก กระเบื้องกับหลังคาที่ผ่านมาหลายปีจะทุเรศทุรังได้ขนาดนี้

ดูท่าเจ้าของบ้านคนเดิมจะทำการค้าได้ไม่สู้ดีนัก มิน่าตอนปิดเมืองถึงได้รีบร้อนขาย ได้เงินหน่อยคงเอาไปซ่อมแซมเรือนหน้าแล้ว

พวกต้าหลังพูด “อาสามกลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ พวกเราจะซ่อมกันอีกหน่อย”

พรุ่งนี้พวกเขาต้องไปทำงานกันแต่เช้า

พวกเขารีบซ่อมให้เสร็จ อาสามจะได้ไม่ต้องทำแล้ว

อันที่จริงก็ทำอะไรไม่ได้มาก ข้างนอกฝนตก ขึ้นไปบนหลังคาไม่ได้ ทำได้แค่ค่อยๆ ไล่ตรวจไป ตรงไหนหลวมก็เอาตะปูตอก ไม้ท่อนไหนที่ผุพังไม่ไหวแล้วก็ถอนออก

หมี่โซ่วคอยช่วยถือตะเกียงส่องให้พวกพี่ชายอยู่ตลอด หรือไม่ก็คอยช่วยส่งค้อน

เด็กน้อยตัวแค่นี้ยังรู้จักเรียนรู้

พอโตขึ้น เขาต้องทำงานพวกนี้ในบ้าน เลยต้องหัดไว้

ซ่อมหลังคา ของในบ้านที่พังก็ต้องซ่อมแซม จะให้ท่านลุงที่พอถึงตอนนั้นอายุมากแล้วยังต้องมาปวดหัวไม่ได้

ไปดูซ่งฝูหลิง ล้มตัวลงนอนนานแล้ว

ก่อนเข้าห้อง ได้ยินว่าหมี่โซ่วมีความคิดอยากเรียนรู้จากพวกพี่ชาย จะไม่มานอนกับนาง

ซ่งฝูหลิงยังได้แอบขู่หมี่โซ่วระหว่างแปรงฟัน “น้องชาย วันหน้าเจ้าจะหาคู่ครองยาก”

“ทำไมล่ะพี่สาว”

ปากของซ่งฝูหลิงเต็มไปด้วยฟองยาสีฟัน

“น้องชายข้ายอดเยี่ยมตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นจะต้องเก่งทั้งบุ๋นและบู๊แน่นอน…

…ประเด็นคือเจ้ายังรู้จักใช้ชีวิต เห็นแววตั้งแต่เด็ก เก่งทั้งในบ้านนอกบ้าน…

…เจ้าเป็นแบบนี้ วันหน้าเจ้าต้องได้คู่ครองแบบไหน ผู้หญิงคนนั้นต้องมีความสุขมากแน่ๆ…

…เจ้าเพิ่งอายุเท่าไหร่เองหมี่โซ่ว แต่ตอนนี้ข้ารู้สึกว่า ใครก็ไม่คู่ควรกับเจ้าที่สมบูรณ์แบบเหลือเกิน วันหน้าข้าจะต้องเป็นพี่สามีที่เรื่องมากแน่ๆ”

“พี่สาว ท่าน รีบนอนเถอะ” หมี่โซ่วเขิน ยกกะละมังล้างหน้าของซ่งฝูหลิงออกไปพร้อมใบหน้าที่แดงก่ำ

ตอนเฉียนเพ่ยอิงเข้ามาในห้อง ซ่งฝูหลิงกำลังหาว “เหนื่อยจัง”

เจ้าทำอะไร มาบอกเหนื่อย เฉียนเพ่ยอิงถือเสื้อผ้าถอดรองเท้าขึ้นเตียง

“เอ๊ะๆ ท่านแม่ เอาเสื้อผ้าของเขามาวางตากข้างลูกทำไม”

ซ่งฝูหลิงรีบลุกขึ้นมานั่ง

แม่ของนางผึ่งชุด แขนเป็นแขน คอเป็นคอวางผึ่งไว้ตรงที่นางหันหน้าไปเห็นได้ กลางดึกลุกมาเข้าห้องน้ำได้มีสะดุ้ง

คนไม่รู้ได้คิดว่ามีผู้ชายไร้หัวนอนอยู่ข้างๆ

“อย่าเรื่องเยอะน่า ไม่วางผึ่งบนเตียงแล้วจะไปวางไหนได้ ข้างนอกฝนตกอากาศชื้น ขึงเชือกผึ่งเมื่อไหร่จะแห้ง เกิดพรุ่งนี้เขามาเอาล่ะ”

“แค่ชุดเดียวเขาจะมาเอาอะไรล่ะ ชุดของลู่พั่นมีเยอะแยะ คงลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ท่านแม่เคยเห็นเขามาบ้านเราใส่ชุดซ้ำกันด้วยเหรอ แต่ละครั้งไม่ซ้ำแบบ”

ชวนให้คนอิจฉา เป็นผู้ชายกลับพิถีพิถัน แต่งตัวดีกว่านางอีก

ทุกครั้งที่เจอหน้า แม้แต่ของประดับอย่างถุงหอมหรือรองเท้าก็ต้องเข้าชุดกัน

เฉียนเพ่ยอิงอึ้ง “ไม่นะ เขาห้ามลืม เขาใส่ชุดของพ่อไป ต้องเอากลับมาคืนพวกเรา ชุดของพ่อเรามีแค่ไม่กี่ชุดนั้นที่มีราคา”

“ก็หวังว่า”

ซ่งฝูหลิงเอนตัวกลับเข้าผ้าห่มอีกครั้ง ปากบอกว่าหวังว่า แต่ในใจกลับแอบด่า

ลู่พั่นเอาของของคนอื่นไปแล้วชอบไม่คืน

เอาภาพแบบของนางไป ภาพวาดของนาง แถมยังทำเหมือนไม่เคยมีเรื่องพวกนั้นเกิดขึ้น

เล่นเอานางที่หน้าหนาขนาดนี้ยังไม่กล้าทวงคืน

ส่วนเฉียนเพ่ยอิงหลังจากที่เอ่ยถึงลู่พั่น ก็นั่งขัดสมาธิครุ่นคิดอยู่บนเตียง

ทันใดนั้นได้พูดกับลูกสาว “ลูกว่าลู่พั่นเป็นเด็กหนุ่มที่เก่งขนาดไหน”

ซ่งฝูหลิงหันหลังให้แม่ ดวงตาวูบไหวอยู่ในผ้าห่ม ไม่กล้าตอบ

นางไม่ตอบก็ไม่ส่งผลต่อการอยากคุยของเฉียนเพ่ยอิง

เฉียนเพ่ยอิงพูดว่า

“คิดดูนะ ขุนนางสามคนนั้นที่มา แต่ละคนอายุมากแล้ว โค้งให้เขาอย่างนอบน้อม ขาดก็แค่คุกเข่าลงไป…

…เขาก้มหน้าก้มตากินข้าว ขนาดแค่ตอบอืมคำเดียว สามคนนั้นยังดีใจมาก สถานะต่างกันจริงๆ วันนี้แม่อยู่ในสถานการณ์ด้วย ครั้งนี้ในที่สุดก็ได้สัมผัสเชิงลึก…

…แต่พออยู่กับครอบครัวเรากลับ…

…คีบกับข้าวให้พ่อ อุ้มหมี่โซ่ว ซ่อมหลังคาบ้านให้พวกเรา…

…แถมตอนอยู่สนามสอบ…

…ลูกแม่ ตอนนั้นแม่ยังไม่ทันตั้งตัวเลย พวกรถม้าก็วิ่งเข้ามาแล้ว พวกบ่าวรับใช้ก็ตามมาเป็นโขยง…

…ลู่พั่นประคองท่านย่าหม่า จับแม่ สั่งการ เพียงชั่วพริบตากระโจมของบ้านเราก็หมดปัญหา…”

เฉียนเพ่ยอิงนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น นางเป็นผู้หญิงที่อายุมากแล้วยังรู้สึกว่าทำไมหล่อได้ขนาดนั้น

นางชอบอะไรที่เท่ห์ๆ แบบนี้มาก

อาจเพราะในชีวิตไม่มีทางปรากฏเรื่องแบบนี้อีก อย่างน้อยก็ในวัยแบบนาง ไม่มีเรื่องให้ตื่นตาตื่นใจแนวๆ นี้แม้แต่น้อย

ชีวิตธรรมดาๆ

อีกทั้งความทรงจำในเหตุการณ์ที่สนามสอบไม่เพียงแต่ทำให้เฉียนเพ่ยอิงรู้สึกมีเกียรติ รู้สึกมีหน้ามีตาขึ้นมา

แผ่นหลังของเด็กคนนั้นกว้างขนาดนั้น วินาทีที่ปรากฏตัวชวนให้รู้สึกวางใจอย่างบอกไม่ถูก

ตอนนั้นนางรู้สึกว่า วันหน้าจะเลี้ยงดูหมี่โซ่วให้เป็นแบบนี้ ทำให้คนอื่นอิจฉาบ้านเรา

ผู้หญิงเมื่อมาถึงวัยหนึ่งก็จะเข้าใจหลักการอยู่ข้อ ผู้ชายจะทำเท่ห์ได้ก็ต้องมีความสามารถก่อน หากไร้ความสามารถ มีความคิดแบบนั้นก็จริง แต่ทำเท่ห์ไม่ขึ้นหรอก ฝืนไปมันจะดูปลอม

ซ่งฝูหลิงที่อยู่ในผ้าห่มไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับแม่ เข้าไม่ถึง ‘ฝันของสาวน้อย’ ที่อยู่ในใจแม่เลยสักนิด

นางเปิดผ้าห่มออก เท้าคางพูด

“ท่านแม่ ในยุคปัจจุบันท่านแม่เป็นผู้หญิงทำงาน ทำไมถึงได้ดูปลาบปลื้มกับการที่คนอายุมากกว่าโค้งตัวให้คนอายุน้อยกว่าล่ะ…

…ลูกจำได้ว่าหน่วยงานของท่านแม่มีหัวหน้าเฝิงใช่หรือเปล่า เพิ่งไปอยู่ที่นั่นไม่กี่ปีก็ได้เป็นหัวหน้าแล้ว แม่ยังเรียกเขาว่าน้องเฝิงเวลาเจอหน้าอยู่หรือเปล่า…

…เมื่อก่อนเขาเรียกแม่ว่าพี่เฉียน พอกลายเป็นหัวหน้ากลับเรียกว่าคุณเพ่ยอิง เพ่ยอิง หรือไม่ก็เหล่าเฉียน…

…แบบนี้หมายถึงอะไร หมายถึงสถานะที่ต่างกัน จะยุคโบราณยุคปัจจุบันก็เหมือนกัน ว่ากันด้วยชนชั้นตำแหน่ง ส่งผลต่อความก้าวหน้าของสังคม”

เฉียนเพ่ยอิงฟังแล้วก็อารมณ์เสีย “พอๆๆ พูดเหลวไหลไปไกลแล้ว”

นางหมายความแบบนั้นหรืออย่างไร นางกำลังพูดถึงลู่พั่น คุยเรื่องความรู้สึกตอนนั้น

แต่พอมาถึงลูกสาว จากที่คุยเล่นกลายเป็นเรื่องน่าโมโห

ซ่งฝูหลิงทำหน้างง

สรุปว่าจนกระทั่งถึงตอนนี้ เฉียนเพ่ยอิงก็ยังไม่เชื่อมโยงลู่พั่นกับลูกสาวเข้าหากัน

ลู่พั่นเป็นคนดี ดีมาก แต่ดูหัวข้อที่นางคุยสิ ยังได้แบ่งปันความรู้สึกปลาบปลื้มให้ลูกสาวฟัง ไม่ใช่การหยั่งเชิงเพราะอยากรู้

เฉียนเพ่ยอิงคิดว่า การที่ลู่พั่นทำดีกับครอบครัวนาง ไม่มีวางมาด เป็นเพราะเหล่าซ่งทั้งนั้น

‘บุญคุณที่ช่วยชีวิต’ กอปรกับไปมาหาสู่กันบ่อย ความสัมพันธ์ของลู่พั่นกับซ่งฝูเซิงก็เลยแน่นแฟ้นมาก

เฉียนเพ่ยอิงนอนลง เอาล่ะ เลิกคิดเรื่องไร้สาระดีกว่า

เปลี่ยนอารมณ์เร็วมาก หลับตาลงกำลังคิดว่า

เดิมทีจะเปิดร้านขายของสดในช่วงฤดูใบไม้ร่วงฤดูหนาวปีนี้ หวังว่าจะค้าขายให้ได้กำไร

อุตส่าห์จองสินค้าจากชาวประมงที่อยู่ริมทะเลกับผลไม้จากชาวสวนที่ปลูกบนเขา พอถึงเวลาก็จะได้เอาอาหารทะเล ผลไม้ มาขายรวมกับผักสด คราวนี้หมดกัน ลูกเห็บตกยกใหญ่

ไหนจะเหล่าซ่ง สอบซิ่วไฉเสร็จก็ยังมีสอบจวี่เหรินต่อ

ขณะที่นางกำลังเคลิ้มๆ จะหลับ ลูกสาวของนาง “อุ๊บ หึๆๆ ฮ่าๆๆ”

เฉียนเพ่ยอิงสะดุ้งตกใจ

เด็กคนนี้นี่ ดึกๆ ดื่นๆ ไม่หลับไม่นอน ผลผลิตบ้านตัวเองเสียหายหมดแล้วยังจะหัวเราะอีก

มันน่าตีจริงเชียว