ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 629 ชีวิตคนเรามักพบเจอกันได้ทุกที่

ตอนที่ 629 ชีวิตคนเรามักพบเจอกันได้ทุกที่
ในคัมภีร์ขุนเขาและทะเล ใช้กระสอบดินกั้นน้ำท่วม เป็นดินชนิดหนึ่ง

อย่างจวนโหว แปลงเพาะปลูกที่อยู่นอกจวน ตระกูลร่ำรวยอย่างแท้จริงจะเตรียมกระสอบดินกับกระสอบทรายไว้ในบ้าน

ขณะลู่พั่นพูด สายตาก็เหลือบมองหลานชายคนเล็กของใต้เท้าผู้ว่าฯ

ปู่ของเจ้าทำงานวุ่นจนหัวหมุน ตกใจกลัวว่าจะรักษาหมวกขุนนางไว้ไม่อยู่ แต่เจ้ากลับมานั่งฟังละครอยู่ที่นี่รึ

ถ้าเป็นหลานชายของเขาจะจับตีให้ขาหัก

“คนสวย คนสวย”

ลู่พั่นเหลือบมองซย่าเหวินอวี่

เมื่อครู่เขาควรบีบไหล่หมอนี่ให้กระดูกแหลก

ซย่าเหวินอวี่ยิ้มพลางพูด “หมินหรุ่ย ข้าจะให้พวกนางออกไป ไม่ใช่ให้พวกนางมาปรนนิบัติเจ้า เจ้ามีเรื่องอยากพูดไม่ใช่เหรอ”

สาวที่ปรนนิบัติซย่าเหวินอวี่เชิดใบหน้าขาวผ่องขึ้นเล็กน้อย ก่อนไปยังได้อมยิ้มชม้อยชายตามองคุณชายลู่

หลินโส่วหยางมองตามหลังพวกหญิงงามที่เดินพลิ้วไหวออกไป หึ คนโลเล

แบบนี้มันพวกคนไม่รู้จักพอ เมื่อครู่ยังออดอ้อนอยู่ในอ้อมอกของเขา พอได้ยินว่าบุตรชายคนเดียวของจวนผู้สำเร็จราชการมาก็ส่งสายตายั่วยวนทันที

แต่น่าเสียดายที่หญิงงามก็ได้แค่ส่งสายตา คุณชายลู่ไม่รับแม้แต่น้อย กำลังนั่งพิงเก้าอี้นวดหว่างคิ้ว

ทุกครั้งที่มาสถานที่แบบนี้ สิ่งที่ลู่พั่นปรับตัวไม่ได้มากที่สุดก็คือกลิ่นหอมที่ตีกันบนตัวพวกสาวๆ

สาวคนนี้ทากลิ่นหนึ่ง สาวคนนั้นทาอีกกลิ่นหนึ่ง ยังมีสาวบางคนที่ทากลิ่นหอมหลายกลิ่นบนตัว

กลิ่นน้ำมันใส่ผมกับกลิ่นแป้งผัดหน้าตีกัน เจอกับกลิ่นสุราเข้าไปอีก ห้องนี้จะเต็มไปด้วยกลิ่นอะไร

…

“รู้แล้ว จะไปจัดการให้”

“ได้เลย เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะให้คนไปลากมาแต่เช้า”

ยังมีคนที่เด็กกว่าลู่พั่น แต่กลับเป็นพ่อคนแล้ว มีลูกชายแล้ว คุณชายท่านนี้ลุกขึ้น “พี่หมินหรุ่ย เช่นนั้นข้าจะกลับจวนไปจัดการเดี๋ยวนี้ จะมัวรอช้าไม่ได้”

ถ้าเมืองเฟิ่งเทียนจะจมน้ำจริง แบบนั้นจะมีอะไรดีสำหรับพวกเขา

บ้านอยู่เมืองเฟิ่งเทียนกันหมด ทุกคนต้องร่วมรับผิดชอบ

ภายในหอที่ครึกครื้นก็ว่างเปล่า ไปโกลาหลตรงลานด้านหน้าแทน

บรรดาเสี่ยวเอ้อร์ของหอช่างอินกับพวกบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างกายเจ้านายแต่ละคนต่างพากันเรียกรถม้ามา

รถม้าคันแล้วคันเล่าวิ่งเข้ามา คุณชายแต่ละคนมีบ่าวรับใช้กางร่มส่งขึ้นรถม้าแล้วออกไป

วันต่อมาฟ้ายังไม่สว่าง ขณะที่ใต้เท้าผู้ว่าฯ กำลังมองฝนที่ตกหนักอยู่ด้านนอกด้วยความกลุ้มใจ เขาก็ได้ข่าว

แม่ทัพลู่ส่งม้าเร็วเร่งเดินทางหกร้อยลี้เพื่อนำจดหมายไปส่งที่วังหลวง

เขาจึงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาบ้าง

พูดตามตรงจากใจ เขาหวังจะให้แม่ทัพลู่ถูกผูกติดกับพวกเขา แบบนั้นหากเมืองเฟิ่งเทียนเกิดปัญหาขึ้นมาจริง น้ำท่วมเมืองจม ใครก็หนีไม่พ้นภัยพิบัติ อาจพรากชีวิตคนไปจำนวนมาก

หากถึงขั้นนั้นจริง แม่ทัพลู่ก็จะช่วยพวกเขาแบ่งเบาภาระได้บ้าง

เมื่อคืนรอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มา เดิมทีเขาคิดว่าแม่ทัพลู่ไม่มีทางเข้ามายุ่ง คิดว่าจะบ่ายเบี่ยงเหมือนพวกแม่ทัพแก่ที่เคยประจำการ ไม่มีทางสนใจ

อย่างไรเสียถ้าออกหน้าช่วยก็จะถูกติดร่างแหได้ง่าย ไม่ยุ่งก็ไม่มีทางทำผิด

อย่างว่า พอถึงเวลาสำคัญก็ต้องคนหนุ่มนี่แหละที่จริงใจ

ผ่านไปสักพักก็มีลูกน้องเข้ามาสองคน รายงานให้ใต้เท้าผู้ว่าฯ ฟังว่า

เมื่อคืนแม่ทัพลู่ได้รวมตัวกับบรรดาคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ที่ยังอยู่ภูมิลำเนาเดิมอย่างจวนอู่อันโหว จวนอันหนิงโหว จวนจิ้งไห่โหว จวนซิงเหอปั๋ว จวนเฉิงอันปั๋ว จวนแม่ทัพเฟิ่งกั๋ว จวนรองเสนาบดีกรมทหาร เป็นต้น ต่างทยอยขนกระสอบดินไปโยนไว้ที่ริมแม่น้ำ

เอารถขนมาท่ามกลางฝนตก โยนเสร็จก็ไป ไม่ได้นับ

แม้แต่ในจวนของใต้เท้าผู้ว่าฯ ก็ขนไปที่ริมแม่น้ำอยู่ไม่น้อย

ใต้เท้าผู้ว่าฯ หันมา ฝีมือหลานชายของเขาหรือเปล่า

จะว่าไปเขาก็ไม่ได้คาดหวังว่าหลานชายคนนี้สอบครั้งนี้จะผ่าน ยังอาจทำเขาขายหน้าด้วยซ้ำ

“นอกเหนือจากนี้ ใต้เท้า ทางประตูเมืองส่งข่าวมาว่า แม่ทัพลู่ยังได้ส่งคนควบม้าสองกลุ่มไปที่หมู่บ้านเหรินจยา พร้อมกระสอบทรายจำนวนมาก”

ใต้เท้าผู้ว่าฯ ไม่มีสีหน้าแปลกใจแม้แต่น้อย โบกมือไล่ลูกน้องออกไป

ในใจกลับคิดว่า ใต้เท้าอัครเสนาบดี ท่านรู้หรือไม่ว่าแม่ทัพลู่หลานชายของท่านทำเพื่อหญิงชาวบ้านคนเดียว เขาทุ่มเทมากในขณะที่ท่านไม่อยู่ในจวน

หญิงชาวบ้านกับแม่ทัพ มันช่าง…

แม้แต่เมื่อวานที่ตามหาก็ไปเจออยู่ที่บ้านของคนแซ่ซ่งนั่น

แสร้งทำเป็นไม่รู้ ใช่ แสร้งทำเป็นไม่รู้

เมื่อใดที่เกิดปัญหาขึ้นมา เขาไม่รู้ก็ย่อมไม่ผิด

สรุปว่า ใต้เท้าผู้ว่าฯ ที่อายุมากขนาดนี้ก็ยังรู้จักแอบเมาท์อยู่ในใจ

กอปกับซย่าเหวินอวี่ ติงเจียน หลินโส่วหยาง เวลาสามคนนี้คุยกัน ชอบเผลอหลุดให้คุณชายของจวนอื่นได้ยิน คุณชายจวนอื่นก็มีทั้งที่ดีบ้าง รักสนุกบ้าง ลือกันออกไป

อย่าว่าแต่ใต้เท้าผู้ว่าฯ เลย ต่อให้เป็นรองผู้ว่าฯ หรือก็คือใต้เท้าที่ดูข้อสอบอยู่ข้างโต๊ะของซ่งฝูเซิงก็ยังเคยได้ยิน

ตอนนั้นรองผู้ว่าฯ หลี่ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำสีหน้าจริงจัง แต่ในใจกลับคิดว่า เขียนดีจริงๆ เจ้ากับแม่ทัพลู่สอบปีเดียวกันไม่ใช่เหรอ ได้ยินว่าแม่ทัพลู่ถูกใจลูกสาวของเจ้า…

ต่อมาเมื่อวาน แม่ทัพลู่ยังได้ขึ้นไปช่วยซ่อมหลังคาด้วย

อย่างน้อยที่สุดพวกเพื่อนบ้านของครอบครัวซ่งฝูเซิงก็เห็นกันอย่างชัดเจน

แม่ทัพติ้งไห่ที่รู้จักกันทุกครัวเรือน อยู่ๆ ก็ไปถึงร้านรับขนของเล็กๆ

หลังร้านนั้นฝนรั่วเข้าบ้าน เขาก็ฝ่าลูกเห็บขึ้นไปช่วยทำงานบนหลังคา

มีเพื่อนบ้านสงสัยว่า ‘บ้านข้าหลังคาก็รั่ว เจ้าว่าถ้าข้าไปบอกท่านแม่ทัพ เขาก็จะให้กระเบื้องข้าโดยไม่คิดเงินหรือไม่’ อย่างไรเสียแม่ทัพก็เป็นคนดีมาก เห็นชาวบ้านลำบากก็ยื่นมือเข้าช่วย

สรุปได้ว่ามีแค่ครอบครัวซ่งฝูเซิงที่ไม่มีความตระหนักรู้ ไม่เห็นความตั้งใจของลู่พั่น

ลู่พั่นมาที่บ้าน มาก็มาสิ

เมื่อก่อนก็เจอกันบ่อย

“ท่านแม่ ลูกไปแล้วนะ”

“ระวังตัวด้วย เสร็จแล้วก็กลับพร้อมท่านย่านะ อย่าไปๆ มาๆ”

เฉียนเพ่ยอิงมองตามหลังลูกสาว เด็กคนนี้ พูดแล้วก็ไม่ฟัง จะฝ่าฝนไปที่ร้านให้ได้ แถมยังแบกผักไปให้ย่าหนึ่งเข่ง กลัวว่าทุกคนจะไม่มีกับข้าวกิน

ตอนนี้เหล่าซ่งพาคนออกไปนอกเมืองแล้ว เพื่อดูว่าถนนเป็นดินโคลนหรือเปล่า วันนี้หรือพรุ่งนี้จะกลับหมู่บ้านได้ไหม เป็นห่วงที่บ้าน

ส่วนนางต้องอยู่ที่นี่ต่อ ช่วยพวกหนิวจั่งกุ้ยจัดการร้าน ให้พวกคนหนุ่มของร้านขึ้นไปซ่อมหลังคา

ซ่งฝูหลิงสะพายเข่งผัก มองไกลๆ เหมือนหลังอูฐ สวมชุดฟางกันฝนแบบผู้ชาย สวมงอบแล้วยังกางร่มกระดาษไข รองเท้าเต็มไปด้วยโคลน

ขนาดนางมีสภาพแบบนี้ หลินโส่วหยางที่เคยเจอนางแค่ครั้งเดียวก็ยังจำนางได้

“เอ๊ะ ช้าหน่อย รถม้าช้าหน่อย”

หลินโส่วหยางเปิดม่านตะโกนบอกบ่าวรับใช้ให้ลดความเร็วลง กลัวน้ำจะกระเด็นไปโดนนาง ด้านหน้ามีแอ่งน้ำพอดี

ซ่งฝูหลิงได้ยินเสียงก็หันไปมองรถม้าขนาดใหญ่ มองเห็นไม่ชัดว่าใครเป็นใคร จึงพยักหน้าให้อย่างสุภาพแล้วเดินไปทางร้านต่อ

แต่ไม่นานนางก็พบว่ามีรถม้ามาอีกคันหนึ่ง รวมกับรถม้าคันข้างหน้าอีกหนึ่ง พวกเขาต่างไม่รีบร้อนไป เอาแต่ตาม เหมือนกำลังมองนางอยู่

“เห็นหรือยัง นางนี่แหละ” หลินโส่วหยางใช้คางชี้

ซย่าเหวินอวี่ถูมือพลางพูดด้วยความตื่นเต้น “เห็นแล้ว พี่ชายล่ะ” เอาศอกกระทุ้งติงเจียน “เห็นหรือยัง”

ในใจของติงเจียนก็อยากรู้ แต่แสดงสีหน้าจนปัญญา “พวกเราทำแบบนี้มันเสียมารยาท”

“ก็อย่าไปบอกหมินหรุ่ยสิ” ซย่าเหวินอวี่จ้องซ่งฝูหลิง ครั้งนี้เห็นชัดแล้ว ซ่งฝูหลิงหันหน้ามาพอดี ก็มองมาด้วยความสงสัย

ไอ๊หยา!

ซย่าเหวินอวี่ส่งเสียงร้องเหมือนปวดฟัน

หลินโส่วหยางทำเสียงจึ๊ทันที กะแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้ เตือนซย่าเหวินอวี่ด้วยสายตา เมียเพื่อน ถ้าเจ้ายังตะลึงจนปากหุบไม่มิดอีก อย่าว่าแต่ลู่พั่นเลย พี่ติงเจียนของลู่พั่นได้โมโหขึ้นมาแน่ๆ

ลู่หมินหรุ่ยไม่อยู่ แต่ติงเจียนอยู่

ซย่าเหวินอวี่ “เจ้าคิดอะไร ข้าก็แค่งง หมินหรุ่ยไม่ไหวเลย ไม่ซื้อเสื้อผ้าให้หน่อยเหรอ ให้รถม้าก็ยังดี แล้วนั่นแบกอะไรอยู่ ไม่มีสาวใช้เหรอ” นี่ถ้าเป็นเขาคงให้ทุกอย่างแล้ว

พูดจบซย่าเหวินอวี่ก็พูดต่อ “เอ๊ะๆ นางคุยกับผู้ชายด้วย รีบดูเร็ว!”

โมโห

ใครอนุญาตให้เจ้าคุยกับผู้ชาย

ถ้าหมินหรุ่ยรู้เข้าได้หักขาเจ้าแน่

คราวนี้ติงเจียนก็มองไปข้างนอกด้วย เขาขมวดคิ้ว อีกทั้งยังจำได้ว่า ผู้ชายคนนั้นคือคนที่สอบถงเซิงได้อันดับสองไม่ใช่เหรอ