ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 630 ไม่เปรียบเทียบก็ไม่เจ็บปวด

ตอนที่ 630 ไม่เปรียบเทียบก็ไม่เจ็บปวด
“แม่นางซ่ง” หยางหมิงหย่วนที่ใส่ชุดฟางกันฝนเอ่ยทักทาย

ซ่งฝูหลิงยิ้มให้อย่างสุภาพ พยักหน้าเล็กน้อย กำลังจะเก็บร่มเข้าไปในร้าน

นางไม่ได้พูดว่า ‘เมื่อวานขอบคุณท่านที่ช่วย’ ยิ่งไปกว่านั้นไม่แม้แต่จะถามเรื่องตะกร้าเตรียมสอบเปียกใช้ไม่ได้แล้วหรือเปล่า

เพราะในสายตาของซ่งฝูหลิงมองว่าเรื่องพวกนี้มีพ่อของนางคอยถามอยู่แล้ว

ช่วยเหลือครอบครัวของนาง ต่อให้ต้องสูญเสียทรัพย์สินเพราะครอบครัวของนาง ก็ควรให้พ่อของนางถามตอนเจอหน้ากัน นางไม่จำเป็นต้องถามตามมารยาท

ท่าทีของนางที่มีต่อหยางหมิงหย่วนไม่ต่างจากท่าทีที่มีต่อลุงสุยหรือลุงเฉินเจ้าของร้านอีผิ่นเซวียน ก็แค่เพื่อนของพ่อ

ยิ่งไปกว่านั้น ไม่ว่าอย่างไร ซ่งฝูหลิงก็เก็บคำพูดของลู่พั่นมาใส่ใจ

นางไม่ถือสา ถึงได้ไม่พูดเรื่องนั้นกับพ่อ ไม่จำเป็นต้องทำให้เป็นเรื่องใหญ่ เพราะมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

แต่นางไม่ถือสาก็ไม่ได้หมายความว่าในใจไม่ได้มีความคิดเห็นต่อคนผู้นี้

นางไม่ได้เมินเฉย

หยางหมิงหย่วนไม่ได้รู้สึกว่าซ่งฝูหลิงทำตัวห่างเหิน เพราะไม่เคยได้ใกล้ชิดอยู่แล้ว ก็แค่เคยเจอกันไม่กี่ครั้ง แม่นางซ่งทำตัวนิ่งเฉยมาตลอด

ก็แค่เมื่อวานเป็นฝ่ายพูดกับเขาก่อน

เขาถึงได้ถามต่ออย่างเป็นธรรมชาติ “ขอถามแม่นางซ่ง ไม่ทราบว่าขนมปังดำของร้านสามารถเก็บได้นานเท่าไหร่”

อ๋อ เขามาซื้อขนมปังดำ

ซ่งฝูหลิงตอบ “ท่านรีบเข้ามาเถอะ คนในร้านจะบอกท่าน” แม้แต่เก็บได้นานเท่าไหร่นางก็ไม่อยากจะพูดอะไรมาก

ฟังดูแล้วกัน บทสนทนาระหว่างซ่งฝูหลิงกับหยางหมิงหย่วนมีอยู่เพียงเท่านี้ สามคนที่อยู่ภายในรถม้าด้านนอกกลับรู้สึกว่าซ่งฝูหลิงทำผิดต่อลู่พั่น

“แค่พูดกันไม่กี่คำยังไม่เท่าไหร่ แต่นี่ยังจะให้เข้าร้านด้วย”

ซย่าเหวินอวี่ตะโกนเรียกบ่าวรับใช้ให้รีบไปตามลู่พั่นมา อยากให้เขาเห็นกับตาตัวเอง

“เอ๊ะๆ เดิมทีตรงนั้นเป็นร้านขายของ เจ้าอย่าหาเรื่องน่า จะเข้าไปซื้อขนมไม่ได้หรืออย่างไร”

“ดูตอนเขาออกมาถ้าไม่ถือขนม เช่นนั้นข้าจะฟ้องหมินหรุ่ย”

ซย่าเหวินอวี่พูดถึงตรงนี้ก็หัวเราะฮี่ๆ “พูดตามตรงนะ ข้าแค่อยากดูว่าหมินหรุ่ยเป็นอย่างไรเวลาอยู่ต่อหน้าสาว ไม่อย่างนั้นดูอย่างไรก็ไม่เหมือนความจริง”

พูดให้ถูกคือ ในใจของทั้งสามคนต่างรู้ดีว่า วันนี้ซ่งฝูหลิงแต่งตัวดูไม่ได้เลย

ถึงแม้จะหน้าตาน่าสนใจ แต่ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง

ภาพลักษณ์แบบนี้ ซ่งฝูหลิงสวมเสื้อฟางกันฝนแบบชาวสวน ไม่ว่าจะมองอย่างไร หากยืนกับลู่พั่นก็เหมือนอยู่กันคนละเส้นทาง ดูแล้วเป็นเรื่องเพ้อฝัน

มีที่ไหนกัน คนที่ลู่พั่นถูกใจจะสะพายเข่ง ใช่ไหมล่ะ

สาวใช้ใหญ่ของจวนผู้สำเร็จราชการออกไปข้างนอกมีรถม้านั่ง ไม่มีหรอกสะพายเข่ง

ลู่พั่นปฏิบัติต่อคนที่ชอบ ยังสู้สาวใช้ใหญ่ไม่ได้ด้วยซ้ำ

“เพราะชอบแบบนี้หรือเปล่า หมินหรุ่ยอาจชอบแบบนี้”

พวกเขาสามคนไม่ค่อยรู้ว่าจะเข้าหาหญิงชาวบ้านอย่างไร

ไม่สิ พูดให้ถูกคือ พวกเขาสามคนไม่รู้ว่าจะปฏิบัติต่อหญิงชาวบ้านอย่างไร

ไม่จริงจังเหรอ ก็ไม่เชิงไม่จริงจัง ก็แค่ไม่มีทางให้เป็นภรรยาหรือรับเข้าบ้าน ซื้อบ้านให้สองหลังซื้อเครื่องประดับให้สองชุดก็โผเข้าอ้อมอกแล้วไม่ใช่เหรอ

ด้านนี้หลินโส่วหยางมีสิทธิ์พูดมากที่สุด

เขามีอนุภรรยาอยู่หนึ่งคน เมื่อก่อนครอบครัวขายเต้าหู้ เขาก็เลยซื้อบ้านของครอบครัวนั้น ตอนนี้บ้านนั้นไม่ขายเต้าหู้แล้ว ไปเป็นเศรษฐีอยู่บ้านนอก เวลามีเทศกาลอะไรหรือปีใหม่ พ่อแม่ของอนุก็จะส่งของขวัญมาให้เขา

แต่หมินหรุ่ย ดูสิ ผลจากการปฏิบัติอย่างจริงใจ วิ่งไปช่วยซ่อมบ้าน แม่ทัพช่วยซ่อมบ้านที่หลังคารั่ว มีแม่ทัพคนไหนบ้างที่ทำงานแบบนี้ ซื้อบ้านให้พวกเขาสองสามหลังก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ

ขณะเดียวกันภายในร้านขนม

ซ่งฝูหลิงอยู่ตรงบันได ได้ยินท่านย่าถามหยางหมิงหย่วน

“เจ้าต้องการสั่งขนมปังดำสองตำลึงรึ ก้อนละสี่เหวิน สองตำลึงมันตั้งกี่ก้อน”

“ทำได้ๆ ไม่รับงานอื่นเดี๋ยวทำให้เจ้า วางใจได้ มารับวันมะรืนใช่ไหม ไม่เป็นไร กลับดีๆ นะ”

พอหันมา ท่านย่าหม่าก็พูด

“เฮ้อ มิน่าเจ้าสามถึงบอกว่าหยางหมิงหย่วนเรียนเก่ง สมองดีแบบนี้นี่เอง เก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ถือว่าพังหมดแล้ว ในบ้านไม่มีเสบียงอาหาร ตอนนี้ต้องเริ่มคิดแล้ว ไม่อย่างนั้นเข้าหน้าหนาวต้องรอกินแกลบแน่”

อีกทั้งจองไว้ก่อนก็หมดเรื่องกวนใจ

เพราะแม้แต่ท่านย่าหม่าก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองรับสั่งขนมปังดำได้จำนวนเท่าไหร่ ไม่ว่าจะขนมปังดำหรืออิฐนม แต่ไหนแต่ไรมาก็ต้องทำให้พระคลังหลวงก่อน

ช่วงสองเดือนนี้ที่นางเอาออกมาขายได้เป็นเพราะคนยังไม่ค่อยต้องการ พระคลังหลวงก็ไม่ได้เคร่งครัดเรื่องจำนวน

ตอนนี้ฤดูร้อนใช่ไหมล่ะ จะบนเขาหรือในแปลงเกษตร บางพื้นที่ก็เก็บเกี่ยวเสบียงไปให้พวกทหารได้ไม่น้อย

แต่ตอนนี้มาดูสถานการณ์สิ ลูกเห็บขนาดใหญ่ตกหนัก เมืองเฟิ่งเทียนที่ดูแลเสบียงของทางเหนือ ปีนี้ถือว่าพังหมดแล้ว

ย่าหม่าสังหรณ์ใจว่า อีกเดี๋ยวทางพระคลังหลวงจะส่งคนไปที่หมู่บ้านเหรินจยา บอกให้พวกนางเร่งทำขนมปังดำ

นึกไม่ถึงว่าแม่ของหยางหมิงหย่วนจะมาที่ร้าน พูดกับย่าหม่าด้วยความเกรงใจ “ขอเงินคืนได้หรือไม่ ไม่เอาขนมปังดำแล้ว”

นางได้ยินลูกชายเล่าว่า รู้สึกถูกชะตากับซ่งฝูเซิงลูกชายคนที่สามของเจ้าของร้านแห่งนี้มาก สอบสนามเดียวกัน ต่างช่วยเหลือซึ่งกันและกัน

ซ่งฝูเซิงก็เป็นคนอัธยาศัยดี

แม่ของหยางหมิงหย่วนจูงย่าหม่าไปนั่งที่ชั้นสองแล้วเช็ดน้ำตาพลางเล่าความจริง

เงินสองตำลึงนี้ลูกชายได้มาจากการแต่งหนังสือเรื่องเล่า

ตัวนางเองไม่ได้เรื่อง สุขภาพไม่ดี ต้องกินยาอยู่ตลอด

ปกติก็อาศัยการซักผ้าซ่อมแซมเสื้อผ้าพอหาเงินมาได้บ้าง ทำงานยุ่งทุกวันเพื่อปากท้อง

หมิงหย่วนเป็นเด็กที่กตัญญูว่านอนสอนง่าย เห็นสภาพอากาศไม่ดีก็เลยเอาเงินที่ได้จากการเขียนหนังสือมาสั่งจองขนมปังดำ กลัวว่าหน้าหนาวปีนี้กับต้นปีหน้าครอบครัวจะแบกรับภาระไม่ไหว

แต่นางไม่อยากใช้เงินนั้น นางอยากทำเสื้อกันหนาวให้ลูกชาย เปลี่ยนพู่กัน อย่างไรเสียก็มีที่ให้ใช้เงินนั้น

ย่าหม่ามองผู้หญิงตรงหน้า เข้าใจแล้ว ไม่ต้องพูดอะไรมาก

ใช้คำพูดของหลานสาวก็คือ ครอบครัวที่มีความสุขต่างมีความสุขตามแบบของตัวเอง เราจินตนาการความสุขแบบนั้นไม่ได้หรอก แต่ครอบครัวที่ทุกข์ยากกลับเข้าใจหัวอกของกันและกัน ยากจนเหมือนกันทั้งนั้น

“เอ๊ะ ไม่ได้รางวัลรึ ตอนที่ข้าตั้งกระโจมเหมือนจะได้ยินอยู่บ้างว่า ตอนประกาศผลของการสอบครั้งก่อน ทางการจะมีเงินรางวัลให้นิดหน่อย แต่ข้าไม่รู้รายละเอียด ลูกชายคนสามของข้าสอบมานานแล้ว หมิงหย่วนของเจ้าล่ะ”

“ให้แค่คนได้ที่หนึ่ง หมิงหย่วนได้ที่สอง” ได้ยินว่าให้คนที่ได้ที่หนึ่งจำนวนหนึ่งร้อยตำลึงเชียวนะ

แม่ของหยางหมิงหย่วนพูดถึงเรื่องนี้ก็รู้สึกเสียดายมาก

ตอนที่ซ่งฝูหลิงยกชานมขึ้นไปให้ ได้ยินคำพูดนี้พอดี ความรู้สึกแรกคือ

ลู่พั่นได้เงินรางวัลหนึ่งร้อยตำลึง นางสงสัยเหลือเกินว่า เขาไปรับมาหรือยังเถอะ

ความรู้สึกที่สองคือ ถ้าสอบซิ่วไฉได้ที่หนึ่งจะได้เงินเท่าไหร่ ถ้าพ่อของนางได้เงินจำนวนนี้ก็ควรจะยกให้นางหรือเปล่า ใครลำบากใครกันที่ช่วยเหลือ ใครกันที่ทึ้งหัวหยิกหน้าคิดโจทย์จนแทบเอาหัวพุ่งชนกำแพงเพื่อให้พ่อของนางสอบได้ นางน่ะสิๆ

ท่านย่าหม่า ไอ๊หยา ร้องไห้หนักกว่าเดิมอีก ทำไงดีล่ะ ให้แค่ที่หนึ่งเหรอ

“เจ้าดื่มชานี่หน่อย กำลังร้อนๆ คนนี้หลานสาวคนเล็กของข้า อ้อ ใช่ นางก็คือลูกสาวของฝูเซิง”

“หน้าตางดงามจริงๆ ท่านช่างมีบุญ”

ทันใดนั้นอยู่ๆ หยางหมิงหย่วนก็ขึ้นมาที่ชั้นสอง ตรงที่เขาเหยียบมีแต่คราบน้ำ แสดงให้เห็นว่าด้านนอกฝนตกหนักอีกแล้ว

“ทำไมท่านแม่ต้องมาที่นี่ ข้าสั่งจองไปแล้ว”

“หมิงหย่วน พู่กันของลูกยัง…”

“ท่านแม่!” หยางหมิงหย่วนไม่อยากให้แม่พูดต่อ รู้สึกขายหน้าเล็กน้อยต่อหน้าครอบครัวซ่ง

อีกอย่างเงินจำนวนนั้นใช้แล้วก็ใช้ไป ถ้าไม่เตรียมเสบียงไว้ให้ที่บ้านเยอะหน่อย ไม่ว่าเขาไปสอบที่ไหนก็จะไม่สบายใจ

อยากหาเงินไปสอบ เขาก็แค่เขียนตำรา ทำอย่างไรถึงจะสอบได้ ‘ถงเซิงอันดับสอง’ ขายให้คนที่จะสอบรุ่นต่อไปก็ได้แล้ว ทำไมต้องมายกเลิกขนมปังดำด้วย