ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 631 ท่านคือเหรียญนำโชคของข้า

ตอนที่ 631 ท่านคือเหรียญนำโชคของข้า
อาจเพราะเป็นวันฝนตก ข้างนอกท้องฟ้าอึมครึม พลอยทำให้อารมณ์ไม่ดีตามไปด้วย

ซ่งฝูหลิงรู้สึกได้ว่า วันนี้ดูเหมือนเรื่อง ‘ขนมปังดำ’ จะไปสะกิดต่อมบางอย่างในตัวหยางหมิงหย่วนอย่างกระทันหัน

ต่อมนั้นคล้ายอะไรน่ะเหรอ

ตอนอยู่ยุคปัจจุบัน นางมีเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่รู้จักกันตอนประถม ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี

มีอยู่วันหนึ่ง พวกนางไปซูเปอร์มาเก็ต รถเข็นของซูเปอร์มาเก็ตต้องยอดเหรียญหนึ่งหยวนเพื่อเอาออกมาใช้ใช่ไหมล่ะ

ตอนคืนรถ รถเข็นของเพื่อนนางเหรียญไม่ยอมเด้งออกมา อยู่ๆ เพื่อนนางก็ร้องไห้

ตอนนั้นลุงยามที่ดูแลพวกรถเข็นทำสีหน้าไม่เข้าใจ ‘ก็แค่หยวนเดียวไม่ใช่เหรอ’

นางเองก็ตกใจ กำเหรียญของตัวเองทำอะไรไม่ถูก

ต่อมาเพื่อนนั่งร้องไห้ริมแม่น้ำบอกนางว่า รู้สึกใช้ชีวิตลำบากเหลือเกิน ไม่เคยมีโชคกับเขาเลย ไม่เคยมีเลย

นางเข้าใจแล้ว ที่เพื่อนร้องไห้ไม่ใช่เพราะเสียดายเงินหนึ่งหยวน แต่เป็นเพราะอารมณ์ด้านลบสะสมมามากเหลือเกิน อยู่ๆ ก็ระเบิดออกมา

นางจึงเอาเหรียญของตัวเองยัดให้เพื่อน ทั้งยังพูดเหลวไหลหน้าตาเฉยว่า ‘เชื่อเรานะ เก็บมันไว้ ต่อไปจะมีโชคไปตลอด จริงๆ’

ส่วนวันนี้

‘ต่อม’ นี้ของหยางหมิงหย่วน ซ่งฝูหลิงมีลาง ลางนี้มันคุ้นดีจัง เหมือนเพื่อนคนนั้นของนาง มีความเป็นไปได้สูงว่าอีกเดี๋ยว หรืออาจจะอีกสักพัก อารมณ์ก็จะระเบิด

เพราะหลังจากที่หยางหมิงหย่วนเรียก ‘ท่านแม่’ เป็นเชิงเตือน แม่ของเขากลับไม่รู้สึกถึงอารมณ์ของลูกชาย ยังคงพูดต่อ

ทำไมแม่ของเขาถึงได้มากความแบบนี้

เอาแต่ย้ำกับท่านย่าของนางว่า เงินสองตำลึงนี้มีเหตุสำคัญกว่าที่ต้องใช้ ทั้งยังถามท่านย่าของนางที่เป็นแม่เหมือนกันว่า “ท่านพอจะเข้าใจใช่ไหม คนยากจนเป็นอย่างไร”

ซ่งฝูหลิงมองหยางหมิงหย่วนอยู่เงียบๆ

อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้ชาย ถึงแม้จะไม่ร้องไห้แต่กลับก้มหน้าก้มตา

ใบหน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ แต่ซ่งฝูหลิงเลื่อนสายตาลงก็เห็นว่าเขากำมือแน่นจนเส้นเลือดปูด

ราวกับเวลาหยุดนิ่ง

บนโต๊ะสีพุทราแดง นอกจากมีดอกไม้ปลอมที่ปักอยู่ในขวดไม้จิ้มฟันแล้ว ยังมีชานมที่ควันโชยกรุ่น

แม่ของหยางหมิงหย่วนนั่งอยู่บนเก้าอี้ขนาดกว้าง พูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย

ท่านย่าหม่านั่งฟังอยู่ตรงข้ามแม่ของหยางหมิงหย่วน บนศีรษะโพกผ้าลายดอกสีชมพู ใบหน้ายิ้มใจดี

นางแต่งตัวเหมือนเป็น ‘พนักงานบริการ’ แต่ท่านั่งกลับสบายๆ นั่นเป็นบุคลิกที่มั่นใจและเข้าใจของคนเป็นเจ้าของร้านขนม

พวกเจ้าสองแม่ลูกอยากยกเลิกจองขนมปังดำก็ตามสบาย อยากซื้อก็ซื้อ พวกเราไม่บังคับ ไม่จำเป็น

ซ่งฝูหลิงยืนห่างจากโต๊ะออกไปครึ่งเมตร ส่วนหยางหมิงหย่วนยืนห่างจากซ่งฝูหลิงประมาณสองเมตร เขาอยู่เยื้องไปทางด้านหลังของแม่

หยางหมิงหย่วนก้มหน้ากำมือ น้ำจากเสื้อและรองเท้าหยดลงพื้นไม่หยุด

“เจ้ามาได้ยังไง เมื่อวานสอบเป็นไงบ้าง”

“ลูกสาวข้ามาที่นี่หรือเปล่า”

ทันใดนั้นมีสองเสียงดังมาจากด้านล่าง

เสียงหนึ่งเป็นเสียงของลุงใหญ่ของซ่งฝูหลิง ส่วนอีกเสียงเป็นเสียงตะโกนของซ่งฝูเซิง

ซ่งฝูเซิงเป็นห่วงแทบแย่ เมียของเขาไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ คิดว่าเป็นยุคปัจจุบันหรืออย่างไรถึงปล่อยให้แก้วตาดวงใจของเขาออกจากบ้านคนเดียว แถมยังเดินเท้าในวันที่ฝนตกฟ้าครึ้ม

คิดดูแล้วกันนะ ในยุคโบราณ เกิดใครเอาผ้าเช็ดหน้าโปะยาสลบมาปิดปากลูกสาวเขาแล้วลักพาตัวไปล่ะ ไม่มีกล้องวงจรปิดให้ดูหรอกนะ

แถมก่อนออกจากบ้านเขายังทะเลาะกับเฉียนเพ่ยอิงมาด้วย

ตอนนั้นเขาร้อนใจมาก เพ่ยอิงน้อยใจ นางห้ามแล้วแต่ซ่งฝูหลิงไม่ฟังต่างหาก จึงพูดด้วยความโมโหว่า “ดูท่าทางของเจ้าสิ ถ้าลูกสาวเราเป็นอะไรไป เจ้าก็จะทิ้งข้าเลยใช่ไหม”

ตอนนั้นซ่งฝูเซิงคิดในใจ พูดเหลวไหลอะไรกัน ทำไมความคิดของผู้หญิงมันถึงได้เข้าใจยากแบบนี้

เตือนเจ้าเพราะอยากให้เจ้าได้สติว่าอย่าทำผิดพลาด เพราะความเคยชินกับความคิดแบบยุคปัจจุบัน ที่นี่คือยุคโบราณ ผู้หญิงออกจากบ้านไม่ได้ปลอดภัยขนาดนั้น แต่เจ้ากลับคิดไปถึงเรื่องหย่าแล้ว

พออ้าปากก็จะขู่เขา ขู่มาครึ่งชีวิตแล้ว

อยู่ๆ เขาก็อยากจะเถียงขึ้นมา “ใช่ เจ้าพูดถูก ถ้าลูกสาวเราเป็นอะไรไปก็จะไม่ใช้ชีวิตกับเหล่าเฉียนแล้ว”

แยกย้าย

เหล่าซ่งก็เลยวิ่งฝ่าฝนออกมาด้วยความรีบร้อน เพื่อให้แน่ใจว่าลูกสาวของเขาอยู่ที่ร้านหรือเปล่า

“ท่านพ่อ ลูกอยู่นี่”

ซ่งฝูเซิงเงยหน้ามองชั้นบน “เอ๊ะ อ่อ”

ส่วนซ่งฝูหลิงที่อยู่ชั้นบนก็ชี้ลงมาชั้นล่าง บอกให้พวกท่านย่าหม่านั่งคุยกันต่อ “ท่านพ่อมาแล้ว ข้าจะไปเรียกมา”

โอ๊ย เร็วเข้า ในที่สุดก็มีคนมาช่วยแล้ว

ไม่อย่างนั้นซ่งฝูหลิงกังวลว่า อีกเดี๋ยวพอหยางหมิงหย่วนระเบิดอารมณ์ก็จะไม่สนแล้วว่าอยู่ที่ไหน ทะเลาะกับแม่ขึ้นมาทันที อย่างไรเสียก็กำมือแน่นขนาดนั้นแล้ว

มันจะยิ่งน่าอายเข้าไปใหญ่ มาทะเลาะกันในร้านของนาง

มีความเป็นไปได้แบบนั้น

เพิ่งเจอกัน ซ่งฝูหลิงคิดว่าแม่ของหยางหมิงหย่วนดูเป็นคนซื่อ แต่กลับดื้อรั้นพอสมควร สามารถรั้นจนทำให้ลูกชายโมโหอกแตกตายได้ประมาณนั้น หัวรั้นเอาเรื่อง

“ท่านพ่อ ท่านพ่อ” ซ่งฝูหลิงลากเหล่าซ่งไปตรงมุมบันได

“มีอะไรเหรอ”

“ชั้นบน หยางหมิงหย่วนกับแม่อยู่บนนั้น บ้านเขามีเงินทั้งหมดอยู่แค่สองตำลึง แม่เขาอยากเก็บเงินไว้เป็นค่าสอบ แต่เขาอยากซื้อขนมปังดำไปเก็บไว้ให้แม่กินตอนหิว ความคิดเห็นไม่ตรงกัน คนหนึ่งจะจองขนมปังดำ อีกคนอยากเอาเงินคืน หยางหมิงหย่วนโกรธหน้าดำหน้าแดง สถานการณ์ด้านบนกระอักกระอ่วนมาก” ซ่งฝูหลิงพูดเร็วมาก พูดจบในรวดเดียว

หยางหมิงหย่วนเหรอ

เหล่าซ่งขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อน จากนั้นถึงขึ้นไปชั้นบน

พอถึงชั้นบนเขาก็ยิ้มกว้าง

ซ่งฝูหลิงอยู่ตรงบันไดได้ยินพ่อพูดว่า “นี่ท่านน้าใช่ไหม นั่งๆๆ หมิงหย่วนก็นั่งด้วยสิ ไม่เป็นไร ถอดเสื้อกันฝนแล้วนั่งลง”

เรียกท่านน้าได้อย่างไม่เคอะเขิน

ซ่งฝูเซิง ทำไมต้องเคอะเขิน ก็นางดูแก่กว่าเขาตั้งมาก

ซ่งฝูหลิงได้ยินพ่อพูดอย่างเป็นกันเองว่า

“ข้าเพิ่งกลับมาจากนอกเมือง พวกท่านลองเดาว่าเกิดอะไรขึ้น จมน้ำแล้ว ปีนี้เก็บเกี่ยวไม่ได้แล้ว ท่านแม่ พังหมดแล้ว…

…จริงสิหมิงหย่วน บ้านเจ้ามีที่นาหรือเปล่า หา พี่ใหญ่ของเจ้ามีที่นาสองหมู่เหรอ…

…จึ๊ ท่านน้า ท่านกับหมิงหย่วนต้องวางแผนเสียแต่เนิ่นๆ ดูน้ำท่วมตอนนี้สิ อีกสองเดือนพวกเราอยากซื้อข้าวกิน มันจะไม่ได้ราคานี้แล้วนะ…

…ข้าเห็นวันนี้มีคนไปร้านขายข้าวสารอาหารแห้งแล้ว ข้าออกจากเมืองไปตอนกี่ยามน่ะเหรอ ตอนนั้นฟ้ายังไม่สว่างเลย หน้าร้านข้าวสารมีคนไปยืนรอแล้ว”

ราวกับเป็นการยืนยันคำพูดของซ่งฝูเซิง มีคนเปิดประตูร้าน

หญิงสูงวัยคนหนึ่งชะโงกหน้าเข้ามาถาม “ร้านของพวกท่านมีขนมที่กินแล้วอยู่ท้องแถมยังราคาถูกด้วยใช่ไหม”

ซ่งฝูหลิงบอกให้นางเข้ามาคุย หญิงสูงวัยที่อยู่ในชุดกันฝนพูด “ไม่ล่ะ ข้าฟังจากคนอื่นมา ถ้าไม่มีข้าก็จะไป ไม่ทำให้ร้านพวกท่านสกปรก” มองอย่างไร ที่นี่ก็ดูไม่มีทางขายของถูก

เก่อเอ้อร์นิววิ่งออกมาจากหลังเตา พวกนางกำลังกินข้าวอยู่ กินผักที่พั่งยาแบกมาให้ แถมยังมีเนื้อแพะกับซี่โครง “มาๆๆ ข้าต้อนรับเอง พั่งยาเจ้าจะไปทำอะไรก็ไปทำ”

ซ่งฝูหลิงเผลอแปบเดียว พอกลับไปฟังเสียงด้านบนอีกครั้ง นางก็ได้ยินเสียงหัวเราะของแม่หยางหมิงหย่วน หัวเราะแล้วเหรอ

ก็แน่สิ

ไม่เพียงแต่เหล่าซ่งจะจัดการเคลียร์เรื่องขนมปังดำที่หมิงหย่วนกลุ้มใจให้ได้ อีกทั้งยังคุยกับสองแม่ลูกว่า

“ตอนนี้น่ะยังไม่ลำบากเท่าไหร่หรอก ให้หมิงหย่วนเขียนตำรา ‘ทำอย่างไรถึงจะสอบได้ดี’ ข้าว่าความคิดนี้ใช้ได้…

…รอเขาสอบสนามถัดถัดไปได้อีก อดทนเข้า แค่อึดใจเดียว หมิงหย่วน อย่าเสียสมาธิเพราะเรื่องจิปาถะเลย กำลังอยู่ในช่วงสำคัญ อดทนไว้ ข้าคอยดูเจ้าอยู่ พยายามสอบให้ได้อันดับต้นๆ ทุกครั้งนะ…

…จากนั้นก็เขียนหนังสือสรุปเคล็ดลับอะไรทำนองนี้ พอถึงเวลาจะมีแต่คนแย่งซื้อเลยนะท่านน้า ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น คำพูดนี้ยังใช้ได้เสมอ”

“ขอโทษด้วย ทำขายหน้าท่านแล้ว” แม่ของหยางหมิงหย่วนลงบันไดพลางพูดกับท่านย่าหม่า

ท่านย่าหม่าตอบ “เกรงใจไปแล้ว พวกเราก็เคยลำบากมาเหมือนกัน ว่างๆ ก็มานั่งเล่นได้นะ ส่วนขนมปังดำ วางใจได้ ถ้าหาคนมารับไม่ได้ เดี๋ยวข้าจะให้คนในร้านเอาไปส่งให้ถึงบ้าน”

ส่วนชั้นบน หยางหมิงหย่วนก้มตัวคารวะ ‘อาซ่ง’

ซ่งฝูเซิงหัวเราะ “ข้าเรียกแม่เจ้าว่าน้า เจ้ามาเรียกข้าว่าอา พวกเราสับสนลำดับอาวุโสกันหรือเปล่า”

“แต่ข้าก็แค่อยากเรียกท่านว่าอา” ขณะพูดประโยคนี้ หยางหมิงหย่วนมองซ่งฝูเซิง แววตาเต็มไปด้วยความจริงใจ

ซ่งฝูเซิงมองเห็นตัวเองในดวงตาดำขลับของอีกฝ่าย เฮ้อ

ตบแขนของหยางหมิงหย่วนเบาๆ

“ไม่ว่าจะอาหรือพี่ ข้าก็โตกว่าเจ้าอยู่ดี ขอพูดอะไรหน่อยนะ…

…ยามที่เงินหนึ่งเหวินบีบให้คนปากกัดตีนถีบ ข้าผ่านประสบการณ์มามากกว่าเจ้าเยอะมาก ข้ามีทั้งคนแก่และเด็กที่ต้องดูแล ทำอย่างไรล่ะ…

…ตอนนั้นข้าพูดกับตัวเองสองคำพูด…

…คำพูดแรกคือ ฮึดสู้ มุ่งไปข้างหน้า…

…อีกคำพูดหนึ่งคือ เจ้าต้องเชื่อ เจ้ายังหนุ่ม ก็หมายความว่าความเป็นไปได้ไร้ขีดจำกัด โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน อย่าเพิ่งรีบร้อนดูถูกตัวเอง”