ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 632 เจ้ามีหลานชายที่แสนดีกี่คนกันแน่

ตอนที่ 632 เจ้ามีหลานชายที่แสนดีกี่คนกันแน่
ซ่งฝูเซิงไม่รู้ว่าคำพูดให้กำลังใจส่งเดชของตัวเองมันมีความหมายอะไรกับหยางหมิงหย่วน

นี่คือเด็กหนุ่มที่ปีกยังไม่แข็งแรง ต้องมุ่งไปข้างหน้าพร้อมภาระที่หนักหน่วง คิดมาตลอดว่า การมานะบากบั่นเรียนหนังสือของตัวเองคือการทำผิดต่อคนนั้นที คนนี้ที

การเรียนหนังสือกลายเป็นความผิดของเขา

วันนี้ ในขณะที่ความอดทนของเขากำลังจะถึงขีดจำกัดเพราะแม่ที่ไม่รักษาหน้าของเขา แต่คำพูดไม่กี่คำของซ่งฝูเซิงได้กลายเป็นสิ่งช่วยชีวิตหยางหมิงหย่วนไว้

ที่เขาเข้ามาทำความรู้จักกับครอบครัวซ่ง จุดประสงค์แรกเป็นเพราะแม่นางซ่ง มันเป็นความรู้สึกที่แค่เจอกันครั้งเดียวก็บอกไม่ถูก

เขารู้ดีกว่าใครว่าเขาไม่คู่ควร นางอยู่ไกลเกินเอื้อม แต่กลับยังไม่เจียมตัว ยังคงอยากเจอหน้านาง อยากไปปรากฏตัวต่อหน้านางอย่างควบคุมไม่ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า จากนั้นก็ได้แต่แอบเกลียดตัวเอง

วันนี้นางกลับต้องมาเห็นสภาพขายหน้าของเขา เดิมทีเขาควรรู้จักอายที่จะปรากฏตัวต่อหน้านาง

แต่ที่น่าแปลกคือ เขากลับยิ่งอยากสู่ขอนาง เพราะมีเหตุผลที่เพิ่มมาอีกหนึ่ง

พอเขาคิดว่าพ่อตาของเขาคือซ่งฝูเซิง มันจะต้องเป็นเรื่องที่โชคดีที่สุดในชีวิตแน่นอน

หยางหมิงหย่วนเดินตากฝน เขาเอาร่มกับเสื้อกันฝนให้แม่

เขาเดินอย่างผึ่งผาย จากช้าๆ อยู่ๆ ก็กลายเป็นเร่งความเร็ว

ในใจเต็มไปด้วยความคิดที่ว่า ต้องพยายามยิ่งกว่าเดิม ต้องขยันให้มากกว่านี้

“ลูกแม่ เจ้าเป็นอะไร นึกตำหนิแม่เหรอ รอแม่ด้วยสิ”

ภายในร้าน

ท่านย่าหม่าก็ตะโกนเรียกลูกชายตัวเอง “เดี๋ยวก่อน”

ซ่งฝูเซิงถือไม้ถูพื้นกำลังจะลงไปชั้นล่าง หันไปมองด้วยความสงสัย

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่า ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น ได้ยินว่าคนสอบได้ถงเซิงอันดับหนึ่งทางการมีเงินรางวัลให้หนึ่งร้อยตำลึง เช่นนั้นซิ่วไฉก็ต้องได้มากกว่าไม่มีทางน้อยกว่า พอถึงจวี่เหริน ข้าเดาว่า น่าจะห้าร้อยตำลึงเลยหรือเปล่า”

ซ่งฝูเซิงขมวดคิ้ว “เลิกคิดไปได้เลย อย่าไปหวัง”

คำพูดของซ่งฝูเซิงทำให้ฝันกลางวันของแม่แหลกสลาย

ช่างกล้าคิด มีลู่พั่นขวางอยู่ข้างหน้า เขาจะเหยียบหัวลู่พั่นขึ้นไปได้หรืออย่างไร

ไม่ใช่ว่าไม่กล้าเหยียบ คนทั่วไปถ้าเหยียบข้ามลู่พั่นได้ยังจะรู้สึกสะใจสุดๆ ไปเลยด้วยซ้ำ สะใจกว่าเหยียบคนอื่นอีก

แต่ประเด็นคือ มีเงินรางวัลหนึ่งหมื่นตำลึง เราก็ต้องมีความสามารถที่จะคว้ามันเสียก่อน

เขาไม่มี ไม่จำเป็นต้องฝืนตัวเอง ชีวิตไม่ได้มีแค่อุปสรรคตอนนี้

การเรียนคือ ‘อุปสรรค’ ในสายตาของเขา

เขาขอแค่ไม่สอบตก ขอแค่ไม่ผิดต่อลูกสาวที่ตั้งใจติวให้เขา

“เจ้าสาม ทำไมเจ้าถึงไม่กล้าแม้แต่จะคิดล่ะ…

…เจ้าหยุดนะ ที่แม่อยากบอกเจ้าคือ อย่าว่าแต่ข้างนอกลูกเห็บตกเลย ต่อให้ฟ้าถล่ม ข้างนอกก็ยังมีคนจัดการ เจ้าอย่าเสียสมาธิเพราะเรื่องไร้สาระ ไม่ต้องกลับไปยุ่งเรื่องในหมู่บ้านนักหรอก อ่านหนังสือต่อไป…

…ตอนนี้บ้านเราไหวแล้ว ไหวจริงๆ ดีกว่าครอบครัวเจ้าเด็กแซ่หยางนั่นไม่รู้ตั้งเท่าไหร่…

…ถ้าเจ้ายังเป็นห่วงคนข้างหลังล่ะก็ เจ้าก็ตั้งใจอ่านหนังสือ อดทนไว้ ฮึดสู้ กำลังอยู่ในช่วงสำคัญ พยายามสอบให้ได้อันดับต้นๆ ทุกครั้ง”

ท่านย่าหม่าตามมาถึงหัวบันได ในมือมีถ้วยชานมของแม่หยาง อีกฝ่ายไม่ได้แตะแม้แต่คำเดียว เช่นนั้นนางต้องดื่มเอง ไม่เช่นนั้นเสียดายของ “ข้าจับตาดูเจ้าอยู่นะ”

ซ่งฝูเซิงรีบถือไม้ถูพื้นลงบันได พอถึงชั้นล่างยังคิดอยู่ว่า

ทำไมคำพูดแม่มันคุ้นหู อ๋อ มันคือคำพูดที่เขาพูดกับหยางหมิงหย่วนเมื่อครู่

ต้องมีนิสัยแบบไหนกัน

ท่านลุงซ่งก็คนหนึ่ง ท่านแม่ก็คนหนึ่ง ฝูกุ้ยอีก ชอบเลียนแบบตามทันที

เพิ่งลงมาชั้นล่าง ซ่งฝูเซิงเพิ่งจะส่งหลานชายแซ่หยางไป หลานชายแซ่ลู่ก็มาจากทางหลังร้านพร้อมบ่าวรับใช้ที่กางร่มให้

มือของหลานชายแซ่ลู่สวมแหวนหยกที่นิ้วโป้ง เดินมาด้วยความรีบร้อน อยู่ในชุดธรรมดาสีเขียวเข้ม เข้ามาจากประตูหลัง

ลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิงกำลังจะไปเทน้ำเสียทิ้ง พอเห็นลู่พั่นก็ทำเหมือนเหยียบหางหมา ร้องเสียงหลง แสดงถึงความตกใจ

อยู่ในเมืองได้เจอแขกสูงศักดิ์บ่อยจริงๆ

ในความเป็นจริง ลู่พั่นมาจากทางร้านรับขนของ

“ท่านอา ท่านจะกลับหมู่บ้านเพื่อไปรับพวกท่านผู้เฒ่าเข้าเมืองใช่หรือไม่” ซ่งฝูหลิงยืนอยู่ไม่ไกล แต่นับตั้งแต่ลู่พั่นเข้าร้านมากลับมองตรงไปที่ซ่งฝูเซิงพลางพูด

“ทำไมรึ”

“ถ้าต้องการรับเข้าเมือง ข้าจะส่งรถม้าไปรับให้ทันที ไม่มีที่ให้พักไม่เป็นไร ท่านไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น ข้ามีเรือนรับรองที่ว่างอยู่ทั้งหมด…

…แต่ถ้าท่านเป็นห่วงเลยจะกลับไปดู ทางที่ดีเตรียมตัวตอนนี้ เพราะอีกเดี๋ยวประตูเมืองจะปิดแล้ว”

“ปะ ปะ ปิดประตูเมืองเหรอ” เก่อเอ้อร์นิวเบิกตาโพลงมองท่านย่าหม่า ใครตายอีกแล้วเนี่ย เพราะเรื่องครั้งนั้นเลยทำเอากลัวมาก

ท่านย่าหม่าถลึงตาใส่นาง เด็กมันกำลังพูดเรื่องสำคัญ เจ้าจะอยู่เงียบๆ หน่อยได้ไหม อย่าขัดจังหวะ

ลู่พั่นอธิบายคร่าวๆ ให้ซ่งฝูเซิงฟัง

ปิดประตูเมืองเพราะในเมืองจะเปิดทางน้ำไหล เปิดอุโมงค์น้ำ เปิดร่องน้ำ

พื้นที่ตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองเฟิ่งเทียนสูง ตะวันออกเฉียงเหนือต่ำ มีการสร้างร่องระบายน้ำตามลักษณะเด่นทางภูมิศาสตร์ตั้งแต่น้ำท่วมครั้งก่อนแล้ว

สิ่งที่ลู่พั่นไม่ได้บอกคือ คนที่เสนอความคิดคือปู่ของเขา จุดเด่นนิสัยที่เห็นได้ชัดที่สุดของปู่เขาคือชอบซึมซับจากบทเรียนครั้งก่อน

วันนี้ระดับน้ำก็ยังคงเพิ่มสูง ฝนตกหนักอย่างต่อเนื่อง เพิ่งศึกษาและตัดสินใจได้ว่าจะเปิดประตูระบายน้ำ

แต่เพื่อป้องกันน้ำจากแม่น้ำชานเมืองทะลักเข้าเมือง จึงต้องปิดประตูเมืองชั่วคราว

ดังนั้น จะไปหรืออยู่ต่อ

ซ่งฝูเซิงพูด “ข้าต้องไป ข้าจะกลับไปรับพวกอาหญิงของเจ้า” ต้องกลับไปดูที่บ้านหน่อย บ้านเพิ่งสร้าง ไหนจะแปลงเพาะปลูก คนอื่นนับเป็นหมู่ บ้านเขานับเป็นส่าง[1]”

เศรษฐีที่ดินอะไรล่ะ ของทุกคนรวมกัน ปีที่แล้วยังเป็นที่รกร้างอยู่เลย

ขณะพูดซ่งฝูเซิงก็ได้จัดแจงท่านย่าหม่า บอกท่านย่าหม่าอย่ามาไปๆ กลับๆ เลย อย่ารั้น หลี่ซิ่ว พี่สะใภ้ใหญ่ของเขา พี่สาวคนโตของเขา ต่างอยู่ที่นี่พอดี เป็นแม่ครัวทำขนมทั้งนั้น ครัวด้านหลังก็เพิ่งสร้างเตาใหม่ ทำอยู่ที่นี่ทั้งหมดเลยแล้วกัน

“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงลูกชาย ข้าให้ท่านลุงซ่งเอาไปเลี้ยงแล้ว” ซ่งฝูเซิงเห็นหลี่ซิ่วอึกอักจึงชิงพูดก่อน

ส่วนวัตถุดิบอย่างดีสำหรับทำขนมไม่ได้ขาดแคลน แต่อาหารการกิน “ไม่เป็นไร ข้าฝากหัวหน้าหนิวไปบอกพวกต้าหลังให้เอาจากพระคลังหลวงมาส่งที่นี่แล้ว เป็นอาหารของพวกท่าน”

ทันใดนั้นลู่พั่นก็ขัดจังหวะ ชี้ไปที่หลังบ้าน เขาเอาผักกับเนื้อ เป็ด ไก่ ปลา มาให้ไม่น้อย เฉวียนจื่อกำลังสั่งให้คนเอาลงจากรถ เมื่อวานแต่ละสวนรีบเก็บมาได้ระหว่างที่ลูกเห็บตก

เมื่อครู่ไปที่ร้านรับขนของมาก่อน เอาลงไปแล้วครึ่งหนึ่ง ตอนที่เขาออกมา อาหญิงกำลังจัดการอยู่

ท่านย่าหม่าชะโงกหน้าไปมองหลังร้าน ทำสีหน้าประมาณว่า ดูซิ ดูซิ จึ๊ๆ นางรู้อยู่แล้วว่าเด็กคนนี้เป็นคนละเอียดรอบคอบ

ระหว่างที่ลูกชายของนางกำลังกังวล นางแค่อยากพูดว่า คนอื่นอาจเดือดร้อนได้ แต่นางไม่มีทางเดือดร้อน เลิกเป็นห่วงเถอะ อย่าพูดมาก

รวมถึงคำพูดที่นางบอกลูกชายก่อนหน้านี้ว่า ต่อให้ข้างนอกฟ้าถล่มก็มีคนจัดการอยู่ แท้จริงแล้วในใจคิดว่า ใช่ว่าพวกเราจะไร้ที่พึ่ง เจ้าอย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่อง คนที่ว่าก็คือลู่พั่น

ต่อให้ที่นี่เกิดภัยพิบัติจำเป็นต้องลี้ภัยอีกครั้ง เจ้าดูอิทธิพลของเขาก่อน การลี้ภัยจะต้องไม่เหมือนครั้งก่อนแน่นอน เจ้าเชื่อไหมล่ะ

“เช่นนั้นข้าไปด้วย”

พวกผู้ชายอย่างเกาถูฮูกับลุงใหญ่ก็จะตามซ่งฝูเซิงไปด้วย

ซ่งฝูเซิงรู้ดีแก่ใจว่า เกลี้ยกล่อมผู้ชายพวกนี้ให้อยู่ต่อไม่ได้หรอก ไม่ต้องสนว่าอายุมากขนาดไหน กลับไปช่วยงานไม่ได้ก็ไม่มีทางอยู่ที่นี่ต่อ เพราะในใจเอาแต่เป็นห่วงแปลงเกษตร นั่นคือหัวใจสำคัญของชาวสวน บางคนแทบอยากจะสละชีวิตเพื่อปกป้องไว้

ลู่พั่นขัดจังหวะขึ้นอีกครั้ง

ครั้งนี้ก่อนพูดเขาอดเหลือบมองเหนือศีรษะของซ่งฝูหลิงไม่ได้

ลู่พั่นให้ซ่งฝูเซิงกลับไปเก็บของรออยู่หน้าร้านรับขนของเป็นพอ เขาจะให้รถไปส่งคนทางนี้เอง อย่าไปๆ มาๆ เลย ทางที่ดีทิ้งเกวียนวัวไว้ที่ในเมือง จะได้ไม่ต้องเสียเวลาคุยตรงประตูเมือง เกวียนวัวเดินบนโคลนก็กินแรง นั่งรถม้าของเขาแล้วกัน

ซ่งฝูเซิงออกไปแล้ว

“เสื้อผ้าของท่านอาอยู่ในรถม้าของข้า” ในขณะที่ทุกคนในร้านขนมกำลังยุ่ง เขาอาศัยจังหวะที่คนอื่นกำลังขนผัก วางผัก เก็บของ หันไปพูดกับฝูหลิงอย่างจริงจัง

ฝูหลิงถามสามคำถาม “เมื่อครู่ท่านไปที่ร้านรับขนของมาไม่ใช่เหรอ”

“ทำไมไม่เอาให้แม่ข้า”

“เช่นนั้นเอาเข้ามาสิ ข้าจะได้ห่อ”

ลู่พั่นขมวดคิ้วมองนาง ข้าต้องการคุยเป็นการส่วนตัวกับเจ้า แต่เจ้ากลับปิดช่องทางเสียหมด

บนชั้นสามของร้านหนังสือ พวกซย่าเหวินอวี่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง “มาแล้วๆ รีบมาดูเร็ว หมินหรุ่ยกับแม่นางคนนั้น”

[1] หน่วยนับพื้นที่เฉพาะท้องถิ่น โดยหนึ่งส่างจะเท่ากับสิบห้าหมู่