ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 633 ดุจมัจฉาที่แหวกว่ายในหทัย

ตอนที่ 633 ดุจมัจฉาที่แหวกว่ายในหทัย
เสี่ยวเฉวียนจื่อขยิบตาให้พวกบ่าวรับใช้

มายืนทางนี้ ทางนี้ เจ้านั่นแหละ ยืนตรงนี้

คุณชายกับแม่นางฝูหลิงจะออกมาแล้ว พวกเราต้องบังเอาไว้หน่อย ทางที่ดีอย่าให้พวกคนอื่นในครอบครัวซ่งเห็นว่าสองคนนี้คุยกันตามลำพัง

ซ่งอิ๋นเฟิ่งถือถาดที่บนนั้นมีชานมอยู่ เอ๊ะ แม่ทัพลู่ล่ะ ทำไมแค่หันไปแปบเดียวก็ไม่อยู่แล้ว

“อิ๋นเฟิ่ง มองอะไร”

“ท่านแม่ ก็ข้าต้องเอา…”

“ไม่ต้ององ ต้องเอาแล้ว วางลง มีแต่คนกันเองทั้งนั้น รีบมาช่วยแม่ทำงานเร็วเข้า”

ท่านย่าหม่ายังได้สั่งห้ามพวกเกาถูฮูออกไปที่หลังร้าน พูดอย่างมีเหตุมีผล ‘ห้องเก็บของใต้ดินมีแต่น้ำ วางของอะไรไว้ในนั้นไม่ได้ ไปช่วยข้าเอามาวางในร้าน’

สั่งพวกหลี่ซิ่วกับเก่อเอ้อร์นิว มีลูกค้าเข้าร้านแล้ว ไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูเหรอ

เอาเป็นว่านางสั่งจนทุกคนมีงานทำ หลังจากวางแตงโมที่อุ้มไว้ลง ตัวเองกลับแอบดูทางหน้าต่าง

ต้องสังเกตการณ์หน่อย สังเกตการณ์

ระยะห่างบางอย่างนางต้องวัดเอง ฝ่ายเราเป็นสาวเป็นนาง

แต่ย่าหม่าจำต้องพูดเลยว่า หลานสาวของนางรู้จักวางตัวจริงๆ…

“ท่านไม่ต้องมองข้า เดินอยู่ข้างหน้าไป”

มันเรื่องอะไรน่ะเหรอ

ลู่พั่นกางร่มด้วยตัวเอง พอออกไปก็หยุดยืนอยู่ที่เดิม รอซ่งฝูหลิงเข้ามาในร่ม

ไม่ใช่ว่าอยากอยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน แต่เขาอยากถือร่มให้นาง

แน่นอนว่าการได้อยู่ภายใต้ร่มคันเดียวกันเป็นสิ่งที่ปรารถนาที่สุดในใจ

ทว่าไม่เพียงแต่ซ่งฝูหลิงจะเร่งให้เขาเดินไปก่อน อย่ามาหยุดบังทาง นางยังได้หยิบร่มคันใหญ่กว่าจากด้านหลังมากางให้ตัวเองด้วย

ทั้งสองคนถือร่มคนละคัน

ลู่พั่นเดินได้สองสามก้าวก็จะหยุดเล็กน้อยแบบไม่ให้สังเกตเห็น หันกลับมามองซ่งฝูหลิง

สามคนที่อยู่บนชั้นสามของร้านหนังสือนั่งแทะเม็ดแตงอยู่บนเก้าอี้สูงริมหน้าต่าง มองมาทางหลังบ้านข้างๆ อย่างไม่ละสายตา “หึหึ หึหึหึ”

“ร่มคันใหญ่นั่นมันเกะกะจริงๆ มองไม่เห็นสีหน้าของสองคนนั้น”

หลินโส่วหยางพูด “ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็ต้องเก็บร่มตรงชายคาประตู”

“เอ๊ะๆ เห็นแล้ว”

…

ซ่งฝูหลิงสะบัดเก็บร่ม เงยหน้าพูด “สอบถงเซิงได้ที่หนึ่งมีเงินรางวัลให้หนึ่งร้อยตำลึง ท่านรู้เรื่องนั้นหรือเปล่า”

“ไม่รู้”

“เช่นนั้นตอนนี้ก็รู้แล้ว ไม่ไปรับกลับมาเหรอ”

ลู่พั่นเหลือบมองไปทางชั้นบนของร้านหนังสือ ถูกสามคนนั้นจ้องตาไม่กะพริบ มองฝูหลิงอยู่ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าอยากให้ข้าไปรับหรือ อยากได้รึ”

“ข้าจะอยากได้เงินของท่านทำไม ต้องไปเอาอยู่แล้ว นั่นไม่ใช่สิ่งที่ท่านควรได้รับอยู่แล้วเหรอ ไม่ใช้ก็วางไว้ดูเล่นที่บ้าน อย่างไรก็ต้องไปเอากลับมา”

ซ่งฝูหลิงพูดจบก็มองสำรวจลู่พั่นหัวจรดเท้า “เอ๊ะ ท่านก็ไม่รู้ด้วยหรือเปล่าว่าคนที่ติดอันดับมีใครบ้าง”

“ใครรึ”

ฝูหลิงทำสีหน้าเป็นไปตามที่คิด หมอนี่ไม่สนใจเรื่องภายนอกเลยจริงๆ สอบเสร็จก็เผ่น

ยังไม่รู้ผลก็ตรวจข้อสอบให้ตัวเองแล้ว รู้ว่าจะได้ประมาณเท่าไหร่ จากนั้นก็ไม่สนใจอีก

รู้น้อยยิ่งกว่าชาวบ้านอย่างพวกนางด้วยซ้ำ

ลู่พั่นเข้าใจแล้ว เขาอธิบาย “ข้าธุระเยอะ เรื่องเล็กน้อยบางอย่างก็ไม่ทันได้สังเกต”

พูดเสริมด้วยความเอาใจใส่ “แต่ผลสอบครั้งนี้ข้าจะถามดู”

ท่านอาสอบซิ่วไฉเหมือนกับเขา จะรอดูว่าคนที่ได้อันดับสองใช่ท่านอาหรือไม่

ซ่งฝูหลิงสะอึก เกือบพูดออกไปแล้วว่าไม่ต้องเล่นใหญ่ขนาดนั้นก็ได้

“ท่านมีเรื่องอยากพูดไม่ใช่เหรอ”

เมื่อครู่ตอนอยู่ในร้าน สามคำถามของซ่งฝูหลิงบีบคั้นจนลู่พั่นต้องบอกไปตามตรง “มาหยิบเสื้อผ้าเป็นข้ออ้าง ข้าอยากคุยกับเจ้าสักหน่อย ตามข้ามาได้หรือไม่”

ตอนนี้ซ่งฝูหลิงก็รีบเข้าประเด็นอีก เล่นเอาลู่พั่นพูดไม่ออก

“พูดสิ”

“พรุ่งนี้ ข้าจะออกไปนอกเมือง”

“ไปที่ค่ายทหารเหรอ”

ลู่พั่น “…” พูดแค่ประโยคเดียวก็เดาได้แล้ว ฉลาดอะไรขนาดนั้น

ฝูหลิงไม่รู้ว่าลู่พั่นประเมินว่านางฉลาด ถ้ารู้คงสงสัยอีกว่า

ทำไมนางถึงกลายเป็นคนฉลาดได้

นี่มันก็ปกติไม่ใช่เหรอ ยุคปัจจุบันนางก็ต้องไปเข้างานเหมือนกัน

อ๋อ ไม่สิ ต่อให้ไม่ใช่คนทำงานก็ควรรู้ ดูข่าวฟังวิทยุยังจะไม่เข้าใจอีกเหรอ กระบวนการถัดไป ฝนตกหนักขนาดนี้ คนที่เป็นผู้บัญชาการไม่ไปออกตระเวนลงพื้นที่ต่างหากที่ผิดปกติ

ฝูหลิงยังไม่รู้ตัว ลืมไปว่าพวกสาวๆ ยุคโบราณไม่มีโทรทัศน์หรือวิทยุ ไม่ได้ออกไปทำงานข้างนอก

ไม่เคยได้เปิดหูเปิดตา ไม่ได้ไปไหน จะรู้ได้อย่างไร

ต่อให้เป็นคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ พ่อหรือพี่ชายคนโตส่วนใหญ่ก็ไม่มีทางคุยเรื่องงานบ้านงานเมืองให้พวกนางฟัง ลูกสาวก็คือลูกสาว

ต่อให้ต้องอบรมสั่งสอนเพื่อเข้าวังหลวงก็ไม่มีทางบอกอะไรมาก

ด้วยเหตุนี้ จึงมักมีนางสนมที่ไม่รู้แจ้งในสถานการณ์ทำฮ่องเต้กริ้วอยู่บ่อยครั้ง เว้นเสียแต่คลุกคลีมานาน ฟังมามาก ถึงพอจะจับต้นชนปลายได้

เอาแค่นี้ นางสนมที่เข้าวังและเข้าใจเหตุการณ์บ้านเมืองอยู่บ้างจะถูกจัดอยู่ในประเภทพิเศษ ครองใจฮ่องเต้ได้

ส่วนสตรีโบราณส่วนใหญ่ที่รู้หนังสือก็ไม่มีทางสนใจเรื่องงานบ้านงานเมืองที่น่าเบื่อ ทั้งชีวิตไม่ได้เอามาใช้ จะไปเรียนรู้หรือสนใจทำไม ไม่สู้ศึกษาการเขียนอักษรพู่กันหรืองานเย็บปักถักร้อย

สตรีชนชั้นสูงบางคนยังถึงขั้นไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสามีของตัวเองทำงานอะไร บุรุษมีเกียรติ สตรีต่ำต้อย ผู้ชายพอกลับบ้านมาก็ไม่เล่าให้ฟัง แล้วจะไปรู้จากไหนได้ แค่สั่งให้ภรรยาทำนั่นทำนี่

นี่ก็คือสาเหตุที่ลู่พั่นคิดว่าซ่งฝูหลิงฉลาด

“ไม่ต้องเป็นห่วง กลับเป็นเจ้า ถ้าเกิดภัยพิบัติจากฝนจริงก็ไม่ต้องกลัว ไม่ว่าข้าอยู่ที่ไหนก็จะทำให้ครอบครัวของเจ้าปลอดภัย”

ข้าเหรอ

ซ่งฝูหลิงคิดในใจ ข้าก็ไม่ได้เป็นห่วงเจ้าเสียหน่อย

“ได้ ข้าจะบอกท่านพ่อว่าท่านไปแล้ว…

…อันที่จริงถ้าเกิดเรื่อง ท่านไม่ต้องรีบกลับมาหรอก และก็ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเรา…

…เอางานใหญ่เป็นหลักดีกว่า ส่งคนไปช่วยพวกชาวบ้านที่ไร้ที่พึ่งให้มากหน่อย ไม่ต้องส่งคนหรืออะไรมาช่วยพวกเราหรอก…

…ครอบครัวเราเอาตัวรอดได้ เคยลี้ภัยกันมาแล้วทั้งนั้น แค่ฝนตก ไม่เท่าไหร่หรอก”

ซ่งฝูหลิงทำสีหน้าประมาณว่า ครอบครัวข้าไม่ใช่คนอ่อนแอ

“ฝูหลิง”

“…” อยู่ๆ ลู่พั่นก็เรียกชื่อนาง เสียงนั้นทำไมชวนขนลุกไม่รู้

ลู่พั่นเลียริมฝีปากก่อน ยืนห่างกับซ่งฝูหลิงหนึ่งเมตร ลูบหัวต้าจวิ้นแล้วถึงพูด

“เจ้าเข้าเมืองไม่บ่อย…

…เดิมทีข้าคิดว่าจะใช้โอกาสนี้พาเจ้าออกไปเที่ยวชานเมือง…

…ที่บ้านข้ามีสวนเพาะปลูก ฤดูนี้พอมีทิวทัศน์ให้ชม…

…มีสระบัว มีสวนดอกไม้ มีสวนผลไม้หลายแห่ง พอเข้าเขตเรือนก็จะมีต้นผลไม้ที่ออกผลอยู่สองข้างทาง เจ้าน่าจะชอบ…

…ตกปลาได้ ล่าสัตว์ได้ ขี่ม้าก็ได้…

…ข้ายังคิดอยู่ว่าครั้งนี้จะได้พาหมี่โซ่วขี่ม้าด้วยตัวเอง สอนเขาจับอาวุธ เจ้าจะเล่นว่าวก็ได้ วาดภาพ พายเรือ ทำอะไรก็ได้ที่เจ้าอยากทำ…

…อยากกินอะไรก็ไปเก็บเองกับพวกท่านย่าหรือท่านอาได้…

…แต่ว่า”

ซ่งฝูหลิงเข้าใจ แต่ลูกเห็บบ้าพวกนี้ทำเสียแผนหมด

อย่างไรก็ขอบคุณเจ้าที่มีความตั้งใจแบบนี้ ดูท่าเตรียมจะพาครอบครัวนางไปเที่ยวจริงๆ ในวันฝนตกฟ้าครึ้มแบบนี้ ฟังแล้วกลับอารมณ์ดีมาก

ซ่งฝูหลิงคิดในใจ ไอ๊หยา ในที่สุดหมอนี่ก็มาถูกทางแล้ว นางชอบแบบนี้ นึกไม่ถึงว่าลู่พั่นก็มีทีเด็ดซ่อนอยู่

เขาพูด “ไปไม่ได้ ดังนั้นข้าก็เลยตั้งใจเรียกเจ้าออกมาเพราะมีของขวัญอยากให้”

“อะไร”

“อะไร ให้อะไร” บนชั้นสามของร้านหนังสือข้างๆ คราวนี้แม้แต่ติงเจียนก็มองมาด้วยความอยากรู้

หลินโส่วหยางโน้มตัวมาด้านนอก เขาเดาว่า “โฉนดที่ดิน โฉนดบ้าน หรือเครื่องประดับกันนะ”

ไม่ใช่ แต่เป็นแอปเปิ้ลสีแดงหนึ่งผล

“ข้าเลือกลูกที่แดงที่สุด”

“ล้างหรือยัง”

หืม?

ลู่พั่นอึ้ง “ล้างแล้วมั้ง”

ซ่งฝูหลิงรับมากัดหนึ่งคำแล้วยิ้มให้ลู่พั่น หวาน