ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 635 ม้ารูปงามวิ่งไปอย่างฮึกเหิม

ตอนที่ 635 ม้ารูปงามวิ่งไปอย่างฮึกเหิม
จนกระทั่งมองไม่เห็นรถม้าแล้ว ลู่พั่นถึงได้เงยหน้าขึ้น หุบยิ้ม หันไปมองชั้นสามของร้านหนังสือ

อย่าคิดว่าเขาไม่เห็น

สามคนที่อยู่ชั้นสาม เดิมทีกำลังมองลู่พั่นที่ยกโถเก่าๆ เหมือนคนซื่อบื้อ ก็ไม่รู้ว่าในนั้นมีอะไร มองศีรษะเล็กๆ ที่โผล่ออกมาจากหน้าต่างรถม้า กำลังมองอย่างสนุกสนาน นึกไม่ถึงว่าจะถูกจับได้

แย่ละ

“เอ่อคือ ข้ากลับก่อนนะ” ซย่าเหวินอวี่โยนเม็ดแตงในมือลงจานแล้วหันตัวเดินออก

หลินโส่วหยางก็เผ่นอย่างไว ปากบอกว่าเมื่อคืนนอนดึก วันนี้จัดการเรื่องกระสอบดินแต่เช้า พูดจบก็ลงไปชั้นล่าง

ติงเจียนที่ถูกลากมา มองทางเดินที่ว่างเปล่า “…”

เมื่อลู่พั่นปรากฏตัวที่หน้าร้านหนังสือ ติงเจียนก็เจอกับเขาพอดี สีหน้ากระอักกระอ่วน “ผ่านมา เลยมาหลบฝนน่ะ”

…

ตรงประตูเมือง มือปราบหลายสิบคนกำลังตะโกนท่ามกลางสายฝน อยู่ไกลก็ยังได้ยิน

“เจ้าจะอยู่หรือจะไป”

“ไปๆๆ เร็วเข้า!”

“จะปิดเมืองแล้ว!”

ตรงนี้มีชาวบ้านหลายคนเปียกโชกไปทั้งตัว แบกกระสอบ ไล่สัตว์แรงงานให้เดินออก น่าจะฝ่าสายฝนเข้าเมืองมาซื้อของกัน

อย่างเช่น ซื้อยา ซื้อเสบียงอาหาร ซื้อเกลือ ใครจะไปคิดว่าฝนจะตกหลายวัน

บ้างก็เป็นคนที่มาทำงานในเมืองชั่วคราว เป็นห่วงที่บ้าน จึงพากันออกนอกเมือง

มองทางประตูเมืองจากระยะไกล ยังมีรถม้าของอีกห้าหกครอบครัว

ดูก็รู้ว่าเป็นตระกูลใหญ่

บางคันก็ม้าสองตัว บางคันก็ม้าสามตัว

ซ่งฝูเซิงเดาว่าอาจจะเป็นรถม้าของนายอำเภอชั้นนอกที่วิ่งออกไป ถ้าเป็นรถม้าของพวกนายอำเภอชั้นใน ก็น่าจะถูกใต้เท้ารองผู้ว่าฯ เรียกเข้ามาประชุมหรือเข้าเมืองมาเพื่อรายงานสถานการณ์

ซ่งฝูเซิงเดาถูก ที่นั่นยังมีคนที่เขารู้จักด้วย รถม้าของนายอำเภอเมืองถงเหยาก็ต่อแถวอยู่ตรงนั้น

ส่วนรถม้าห้าคันของจวนผู้สำเร็จราชการที่กำลังวิ่งไป เวลานี้ตรงหน้าต่างของแต่ละคันต่างมีคนเกาะขอบมองไปด้านนอก

ลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิงกับพวกเกาถูฮูเอาหน้าแนบบานหน้าต่าง

ตอนแรกสุดต่างไม่รู้ว่ามีของสิ่งนี้ จึงเปิดม่านชะโงกมอง สุดท้ายบ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างนอกได้บอกว่า ทำแบบนั้นน้ำฝนจะกระเด็น ดึงม่านไปไว้ด้านข้าง ยื่นมือออกไปด้านบนสุดของขอบหน้าต่างจะมีที่จับ ดึงบานหน้าต่างแกะสลักลงมา น้ำฝนก็จะไม่กระเด็นเข้าหน้าตอนมองข้างนอก

พวกเราไม่รู้นี่ สูงระดับจริงๆ นั่งเป็นครั้งแรก

แม้แต่ซ่งฝูหลิงก็เพิ่งรู้

ท่ามกลางม่านฝนหนาทึบ รถม้าห้าคันยังไม่ทันวิ่งเข้าใกล้ประตูเมือง เสี่ยวเฉวียนจื่อก็ชูตราสีทองขึ้นมา

ใบหน้าของพวกมือปราบมีน้ำฝนไหลอาบหน้า “หลบๆๆ!” สั่งให้หลบ

พอออกจากเมือง ซ่งฝูเซิงกำลังชวนเฉียนเพ่ยอิงคุยอย่างกระตือรือร้น

ก่อนหน้านี้ยั่วโมโหเมียมาใช่ไหมล่ะ

เขาพูด “ฝูกุ้ยกับพวกพี่เขยใหญ่ไม่รู้ว่าไปถึงไหนแล้ว พื้นที่อื่นฝนตกหรือเปล่า มีอีกหลายกลุ่มที่ยังขนส่งอยู่ข้างนอก ทำอย่างไรดี น่าเป็นห่วงจริงๆ”

เขาพูด “ไม่รู้ว่าหนิวจั่งกุ้ยอยู่ในเมืองจะจัดการได้หรือเปล่า แต่มีซื่อจ้วง หมอนั่นต่อสู้เก่ง กล่อมตั้งนานกว่าจะยอมอยู่ แม่ว่าซื่อจ้วงทำไมบางครั้งถึงได้หัวรั้นเหลือเกินนะ จะตามมาให้ได้

ยังดีที่ท่านย่าหม่าอยู่ในเมือง มีไหวพริบ มีคนรู้จักอยู่บ้าง มีเรื่องอะไรก็จัดการให้ได้

แต่พวกคนที่จ้างมา ช่วงนี้ต้องจ่ายเงินไปโดยสูญเปล่าตั้งเยอะ

ฝนตกก็รับงานไม่ได้เพื่อความปลอดภัย งานที่รับมาแล้วก็ต้องพักไว้ก่อน แต่ยังต้องจ่ายเงินเดือนให้คนพวกนี้”

เป็นเงินค่าใช้จ่ายขั้นต่ำสุดในชีวิตประจำวัน เงินเดือนของร้านรับขนของคือ เงินเดือนขั้นพื้นฐานบวกคอมมิชชั่น

เหล่าซ่งเอาแต่สะกิดเฉียนเพ่ยอิงชวนคุย ขณะที่กำลังกระตือรือร้นอยู่นั้น ทันใดนั้นละครฉากใหญ่ก็ได้แสดงต่อหน้าคนที่กำลังออกนอกเมือง

หมี่โซ่วเบิกตาโพลงชี้ไปด้านนอกพลางร้องด้วยความตกตะลึง

ซ่งฝูหลิงก็อดตกใจไม่ได้ เพียงแต่นางกินแอปเปิ้ลเยอะไป ผลของความตกใจก็เลยออกมาในรูปแบบของการสะอึก

เห็นเพียง เพิ่งออกจากประตูเมืองมาได้ไม่ถึงห้าลี้ บนภูเขาที่อยู่ไกลออกไปทางด้านขวาเกิดดินถล่มด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า

ต้นไม้ที่อยู่ล่างเขา หักโค่นในชั่วพริบตา

เมื่อก่อนสองข้างทางเป็นแปลงนาสุดลูกหูลูกตา ต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่มตัดกับภูเขาลูกใหญ่ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็สวยงาม

บัดนี้ภูเขาลูกนั้นได้กลายเป็นวัตถุที่น่ากลัวที่สุด เกิดเสียงถล่ม แสดงให้เห็นอานุภาพของธรรมชาติที่ปรากฏต่อหน้ามนุษย์

“ไอ๊หยา!” ไม่มีเวลาสนใจแล้วว่าตรงไหล่เขาลูกนั้นมีบ้านเรือนอยู่เท่าไหร่

เมื่อก่อนเคยได้ยินว่าบนเขาลูกนั้น ครอบครัวที่ไปอยู่แรกสุดได้ถางป่าเพื่อเพาะปลูก ล่าสัตว์ อยู่ใกล้ประตูเมืองจึงเข้าไปค้าขายในเมือง

ต่อมาก็เริ่มมีอีกหลายสิบครอบครัวไปอยู่บนเขา เรียกได้ว่าเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ไปแล้ว เพราะแต่ละครอบครัวมีสมาชิกหลายคน คนที่เป็นผู้นำก็พอจะเก่งอยู่บ้าง ผู้ชายคนนั้นเพิ่งอายุสามสิบกว่า ทั้งยังเคยเจอเหล่าสุยกับซ่งฝูเซิง เคยขายหนังสัตว์

คนพวกนั้นตอนนี้ยังปลอดภัยกันอยู่ไหม

ไม่มีเวลาให้คิดเรื่องนั้นแล้ว

ดินถล่มได้มาถึงคนเหล่านี้ที่อยู่ระหว่างทาง

ไม่ใช่ว่าโคลนไหลมาถึงพวกเขา แต่เพราะเห็นกับตาถึงรู้สึกตื่นตกใจมาก ก่อให้เกิดความหวาดกลัวภายในจิตใจแผ่ขยายเป็นวงกว้าง คิดว่าอีกเดี๋ยวดินถล่มพวกนั้นจะไหลมาถึงตัว ตัดขาดเส้นทางของพวกเขา

มีชาวบ้านบางคนลนลานอยู่ท่ามกลางสายฝน ตกใจจนไม่เอาแล้วเกวียน คนเราเมื่อเผชิญกับอันตราย พูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ เชื่อแต่ตัวเอง เชื่อขาของตัวเองว่าวิ่งเร็วกว่า

นายอำเภอเมืองถงเหยาที่ออกนอกเมืองมาเร็วกว่าพวกซ่งฝูเซิงหน่อยมีสีหน้าตื่นตระหนก หมวกขุนนางที่อยู่บนหัวก็ร่วงหล่น

เขาตะเกียกตะกายเก็บหมวกขุนนาง แต่ร่างกายก็กลิ้งอยู่ในรถม้า เล่นเอารถม้าเกือบคว่ำ บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างนอกตะโกน “นายท่าน แย่แล้วขอรับ ม้าตื่นตระหนก รีบลงเร็วขอรับ”

“เร็วเข้า รีบหยุดมัน!”

ส่วนตรงพวกซ่งฝูเซิง หมี่โซ่วจับแขนของซ่งฝูหลิงไว้แน่น มืออีกข้างก็กอดคอของซ่งฝูเซิง

ซ่งฝูเซิงกอดหมี่โซ่วไว้

ทั้งๆ ที่ตำแหน่งดินถล่มบนเขาอยู่ไกลจากรถม้ามาก แต่ทั้งสี่คนก็นั่งตัวติดกัน ทำ ‘ใจเย็น’ ไม่ส่งเสียง นั่งชิดผนังรถ มองหน้าต่าง

ราวกับนั่งให้ห่างจากหน้าต่างหน่อยก็จะปลอดภัย

ในขณะที่เกิดความโกลาหลนี้ ม้าของรถม้าบางคันก็ชูเท้าขึ้นฟ้า ร้องฮี้ด้วยความตกใจปะปนไปกับเสียงตื่นตระหนกของชาวบ้าน แต่รถม้าของพวกซ่งฝูเซิงกลับแปลกมาก วิ่งไปข้างหน้าโดยไม่มีลดความเร็ว

ต้าจวิ้นทำเสียงฮึดฮัดที่จมูก คล้ายกับเรียกพี่น้องอีกสามตัวที่อยู่ข้างๆ ม้าสี่ตัวเคลื่อนที่ ลากครอบครัวซ่งฝูเซิงสี่คนกับคนควบม้าอีกสามคนรีบมุ่งหน้า

เสียงเท้าม้าพร้อมเพรียงกันคล้ายกำลังตะโกนสั่งว่า ‘หนึ่งสองหนึ่ง หนึ่งสองหนึ่ง’ วิ่งเป็นเส้นตรง

ม้าที่เคยลงสนามรบดูแตกต่างจริงๆ ไม่ได้ตกใจเสียงดินโคลนถล่มกับเสียงพื้นสั่นไหว อาชาศึกก็ยังเป็นอาชาศึกอยู่วันยังค่ำ

ไม่ ก็ไม่ทั้งหมด ยังมีเสี่ยวหงที่ไม่เคยลงสนามรบ เวลานี้เสี่ยวเฉวียนจื่อที่อยู่ในชุดฟางกันฝนขี่มันอยู่

เมื่อวานช่วงที่ลูกเห็บตก เสี่ยวหงถูกฝูหลิงกับหมี่โซ่วประคบประหงมอยู่ ซ่งฝูเซิงยังได้ด่ามันว่า เลี้ยงเสียของ อ่อนแอไม่กล้าโผล่หน้าออกมา ทำอย่างกับกลัวลูกเห็บ

แต่วันนี้เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ เสี่ยวหงใช้การกระทำตบหน้าซ่งฝูเซิง มันไม่ตื่นตกใจแม้แต่น้อย แบบนี้เรียกว่าไม่ทำให้ขายหน้า

ดวงตาของเสี่ยวหงเป็นประกาย มันไม่ได้ลากเกวียนบรรทุก แต่เสี่ยวเฉวียนจื่อขี่มันขนาบข้างไปกับต้าจวิ้นท่ามกลางสายฝน

รถม้าส่วนตัวของลู่พั่นแซงทุกคนในทันที เล่นเอาพวกลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิงถึงกับร้อนใจ

พวกเขานั่งอยู่บนรถม้าของจวนผู้สำเร็จราชการที่มีม้าลากสองตัว ถึงแม้ม้าจะเป็นม้าชั้นดี แต่ทุกอย่างล้วนกลัวการเปรียบเทียบทั้งนั้น ย่อมสู้พวกต้าจวิ้นที่เคยลงสนามรบมาไม่ได้ โดยเฉพาะคันข้างหน้ามีม้าลากถึงสี่ตัว พวกเขามีแค่สองตัว

“ไอ้นี่มันเอาขึ้นอย่างไร” จะตะโกนเรียกฝูเซิง ลุงใหญ่ชะโงกหัวออกไปไม่ได้ เพราะเอาบานหน้าต่างแกะสลักลงมาแล้ว แต่กลับไม่รู้ว่าจะเอาเก็บอย่างไร

หลังจากที่ลนลานจนในที่สุดก็เปิดได้ เขายื่นตัวออกไป แต่ก็เหลือเพียงเงาท่ามกลางสายฝนให้พวกลุงใหญ่กับเกาถูฮู

นี่มันช่างน่าอิจฉาขนาดไหน ชั่วพริบตาก็ออกห่างจากจุดเกิดเหตุไปไกลแล้ว ขนาดนายอำเภอเมืองถงเหยายังออกจากรถม้าไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

แต่ซ่งฝูเซิงที่ถูกม้าสี่ตัวลากรถกลับลนลาน ฝ่าฝนออกไปตะโกนบอกด้วยตัวเอง “พวกเจ้าวิ่งช้าๆ หน่อย วิ่งช้าๆ”

วิ่งเร็วไปก็อกสั่นขวัญแขวนเหมือนกันนะ