ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 636 มนุษย์ก็ตัวแค่นี้เมื่ออยู่ต่อหน้าธรรมชาติอันยิ่งใหญ่

ตอนที่ 636 มนุษย์ก็ตัวแค่นี้เมื่ออยู่ต่อหน้าธรรมชาติอันยิ่งใหญ่
รถม้าวิ่งเข้าหมู่บ้าน

เสียงดังขนาดนี้ พวกป้าอ้วนที่หอบกะละมังอยู่ กลับถามด้วยเสียงเศร้า “ท่านแม่ทัพมาเหรอ”

ไม่ได้ตะโกนแหกปากแบบเมื่อก่อน ไม่ได้มีอารมณ์อยากดูหนุ่มหล่อ

ใครมาก็ห้ามความเศร้าของพวกนางไม่ได้แล้ว

ท่านแม่ทัพมา ยังจะแจกจ่ายของกินให้พวกนางได้อีกเหรอ

พอเห็นว่าไม่ใช่ลู่พั่น เป็นครอบครัวซ่งฝูเซิงลงจากรถม้า พวกป้าอ้วนกลับดีใจยิ่งกว่าเจอแม่ทัพลู่

เวลานี้ อยู่ๆ ซ่งฝูเซิงก็กลายเป็นที่ชื่นชอบยิ่งกว่าแม่ทัพลู่ก่อนหน้านี้

“หะ หัวหน้า ในที่สุดก็กลับมาแล้ว ดูหมู่บ้านพวกเราสิ จะทำอย่างไรดี”

“น้องสาม การสอบเป็นอย่างไรบ้าง” ซ่งฝูไฉออกมาจากโรงเพาะปลูกพริก เขาหาเวลาว่างมาวางซ้อนสินค้าไว้บนโต๊ะให้หมด

โชคดีที่โรงเพาะปลูกพริกแห่งนี้เพิ่งสร้างใหม่ ไม่อย่างนั้นได้น้ำรั่วไปทั่วแบบโรงทำอิฐนมแน่

เมื่อวานหัวหน้าตระกูลเริ่นเลิกอ่านหนังสือแล้ว วิ่งออกไปสั่งให้พวกผู้หญิงจัดการนั่นนี่ วัวนมที่ผลิตนมจะปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้ ต้องหาทางทำเต้าหู้นมในบ้าน

ในเวลาเดียวกัน ยังมีพวกคนหนุ่มที่ไม่แม้แต่จะใส่ชุดฟางกันฝนทยอยเดินไปข้างนอกทีละสองสามคน สีหน้าไร้ความรู้สึก

พอได้ยินเสียงนี้ก็หันกลับมามองซ่งฝูเซิง “หัวหน้า การสอบเป็นอย่างไรบ้าง” ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าถามไปงั้นๆ

“พวกเจ้าจะไปไหน”

“ไปวิดน้ำให้บ้านหัวหน้า”

พวกคนหนุ่มตอบแค่นั้นก็เดินต่อ

แปลงเกษตรไม่เหลือแล้ว ตรงไหนในบ้านซ่อมได้ก็ซ่อมหมดแล้ว ตรงไหนซ่อมไม่ได้ ไม่มีกระเบื้องหลังคาเหลือก็คงต้องปล่อยไว้แบบนั้น

กระเบื้องที่เหลือจากสร้างบ้านฝั่งนู้นมีจำนวนจำกัด รวมกับกระเบื้องเหลือๆ ของบ้านเริ่นกงซิ่น บ้านเศรษฐีเล็กๆ ก็ช่วยคนในหมู่บ้านไปได้ไม่น้อย เมื่อวานหลังจากลูกเห็บตกหนักก็ถูกแบ่งแจกจ่ายไปหมดแล้ว

พวกคนหนุ่มคิดว่า อยู่บ้านยิ่งน่าเบื่อ ไม่สู้ไปช่วยวิดน้ำที่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ มีงานทำ ไม่ว่างหงุดหงิดใจ

“เฉวียนจื่อ รีบเข้ามาดื่มน้ำหน่อย…” พอเปิดประตูซ่งฝูเซิงก็อ้าปากค้าง

ซ่งฝูไฉที่เดินตามเข้ามาพูดขึ้น “ทำไมน้ำเข้ามาอีกแล้วล่ะ เมื่อเช้าท่านลุงซ่งเพิ่งส่งคนมาวิดออกเองนะ เดี๋ยวข้าวิดให้”

ซ่งฝูไฉกุลีกุจอจะช่วยน้องสามจัดการบ้าน

เดิมทีเสี่ยวเฉวียนจื่อก็อยากไม่พูดพล่ามทำเพลง พับแขนเสื้อขึ้นแล้วลงมือทำงาน แต่ว่าเขามีแขนข้างเดียว จึงหันกลับไปเรียกพวกคนคุมม้า “ช่วยหน่อย”

ซ่งฝูเซิงห้ามไว้ ไม่ต้อง

เดิมทีพวกเราเกรงใจ คิดว่าไหนๆ ก็อุตส่าห์มาส่งเลยอยากให้กินน้ำกินท่ากันก่อน ตลอดทางทั้งตกใจทั้งเปียกฝน แต่ดูจากสถานการณ์นี้แล้ว ไม่ต้องกินหรอก ไม่สู้ให้พวกเขากลับไปเลยดีกว่า

อีกอย่าง พรุ่งนี้ลู่พั่นก็จะไปแล้ว คนติดตามพวกนี้ก็ต้องกลับไปเตรียมตัว

เสี่ยวเฉวียนจื่อพูด “ไม่รีบขอรับ ถ้าไม่ต้องการข้าจริงๆ ข้าจะไปหาอาจารย์ที่บ้านเดิมของท่านซ่ง”

“หา ซุ่นจื่ออยู่ที่นี่เหรอ”

ทิ้งซ่งฝูไฉให้อยู่ช่วยเมียกับลูกสาวเขาวิดน้ำ ซ่งฝูเซิงเดินตามพวกเสี่ยวเฉวียนจื่อไปที่อีกฝั่งของแม่น้ำเพื่อดูสถานการณ์

ภายในบ้านที่ยืมอาศัย พวกยายไจ๋ข้างบ้านได้ยินเสียงเฉียนเพ่ยอิงกลับมาแล้วก็วางกะละมังเล็กในมือลง เลิกวิดน้ำในบ้านตัวเองก่อน พากันเข้ามาช่วย

บอกเฉียนเพ่ยอิงว่าบ้านเราอาศัยอยู่ใกล้แม่น้ำก็จริง แต่ก็ดีกว่าบ้านที่อยู่ติดริมน้ำมากทีเดียว

เอาแค่เมื่อวานที่ฝนถล่มลงมาหนัก พอตกกลางคืน อย่างบ้านป้าร่างอวบแซ่ไป๋กับบ้านสะใภ้สี่ก็มีน้ำไหลทะลักเข้าบ้าน พวกเด็กๆ ต้องอยู่บนเตียง นี่ถ้าฝนถล่มแบบนั้นอีกคงต้องขึ้นไปอยู่บนหลังคากันแล้ว

ขณะที่ซ่งฝูหลิงฟังอยู่ก็เดินในน้ำไปเก็บเก้าอี้ตัวเล็กกับกะละมังไม้ที่ลอยอยู่ในบ้านกลับมา

อันที่จริงในบ้าน ในห้องครัวก็มีน้ำเข้าไปเหมือนกัน บ้านที่ยืมอาศัยหลังนี้ตรงประตูจะมีรอยแตก

เวลานี้ซ่งฝูเซิงไปถึงริมแม่น้ำแล้ว

ริมแม่น้ำถูกกระแสน้ำกัดเซาะจนกว้างขึ้น เท้ามีแต่ดินโคลน เดินเลาะไปตามกำแพงพวกบ้านของสะใภ้สี่กับป้าแซ่ไป๋ เหยียบหินก้อนเล็ก ไม่มีถนนให้เดินแล้ว

สามีของสะใภ้สี่ตะโกนอยู่บนหลังคา “หัวหน้า กลับมาแล้วเหรอ ระวังหน่อยนะ”

ซ่งฝูเซิงกับเสี่ยวเฉวียนจื่อช่วยประคองกัน สวมเสื้อฟางกันฝน ในที่สุดก็ขึ้นสะพานได้อย่างยากลำบาก

สองคนมองน้ำในแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว

ซ่งฝูเซิงมองคลื่นที่เคลื่อนตัวมาอย่างเร็ว ท่วมมาถึงพื้นสะพานแล้ว เขาคิดในใจ

ข้ามสะพานนี้ไม่ได้แล้ว

กล้ามากเหลือเกิน เมื่อครู่มีพวกคนหนุ่มหลายคนข้ามไปช่วยวิดน้ำที่บ้านเขา วิดกับผีสิ เกิดน้ำพัดสะพานขาด มีคนตกลงไปคงถูกน้ำพัดหาย

เสี่ยวเฉวียนจื่อคิดในใจ โอ้โห น้ำท่วมมาถึงสะพานแล้ว พวกอาจารย์ข้าแบกกระสอบข้ามไปได้อย่างไร

เมื่อซ่งฝูเซิงไปถึงอีกฟากของแม่น้ำ เห็นกำแพงอิฐเขียวสูงใหญ่ของบ้านตัวเอง ชั่วขณะนั้น พูดตามตรง เขารู้สึกขอบคุณลู่พั่นมาก

นี่ถ้าอยากประหยัดเงิน ตอนแรกก็แค่ทำรั้วไม้หรือไม่ก็ก่อกำแพงดิน ตอนนี้คงถูกน้ำกัดเซาะพัง น้ำทะลักเข้าไปแล้ว

เห็นได้ชัด มองจากภายนอกก็รู้ว่า ภายในเขตบ้านไม่ได้รับความเสียหายเท่าไหร่

กำแพงที่ผู้เชี่ยวชาญที่ลู่พั่นส่งมาสร้าง มีความแน่นหนาแข็งแรงดีมาก

แถมยังสร้างด้วยความพิถีพิถัน กำแพงไม่ได้ถูกสร้างให้เสมอกัน เพราะสภาพพื้นที่สูงขึ้นไปเรื่อยๆ กำแพงส่วนที่ใกล้แม่น้ำ ในความเป็นจริงจะสูงกว่าส่วนที่อยู่เหนือขึ้นไปมาก แต่ถ้ามองจากภายนอกจะเห็นว่าเสมอกัน

ตามคาด พอเข้าเขตตัวบ้านไปก็เห็นสภาพที่ปกติดี ไม่ได้เสียหายเพราะฝนที่ตกต่อเนื่อง

“ฝูเซิง?”

ท่านลุงซ่งไล่เป็ดไปจะกางร่ม พอได้ยินเสียงก็หันมามอง ดีใจขึ้นมาทันที

มีคำพูดบางอย่างที่อยากพูด

“ท่านลุงซ่ง อากาศแบบนี้ทำไมยังให้คนพวกนี้มาช่วยทำงานอีกล่ะ แล้วทำไมลุงไม่ย้ายเข้าไปอยู่ในหมู่บ้าน”

“เจ้าสอบเป็นอย่างไรบ้าง ฝูเซิง”

ถึงแม้ปีนี้แปลงเกษตรจะพังหมดแล้ว ถูกลูกเห็บกระหน่ำตกใส่จนขาวโพลน ไม่เหลืออะไรเลย ท่านลุงซ่งปวดใจอย่างถึงที่สุด

หากใช้คำพูดของท่านย่าหม่าก็คือ ต่อให้ลำบากว่านี้ แต่เนื่องจากพวกเราเตรียมการไว้ ในบ้านมีเสบียงอาหาร ก็ยังพอให้หายใจหายคอได้บ้าง ไม่เป็นทุกข์มากเกินไป และก็มีเรื่องที่สำคัญกว่าให้เป็นห่วง ท่านลุงซ่งจึงไม่ได้รายงานเรื่องเรือกสวนไร่นากับความเสียหายก่อน

อย่างแย่สุดก็แค่ใช้เงินสร้างขึ้นมาใหม่

ซ่งฝูเซิงไม่ตอบท่านลุงซ่ง ในสายตาของเขา การสอบจะเป็นอย่างไรนั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญ

เขากำลังมองซุ่นจื่อที่ดูเหนื่อยมาก

ใบหน้าซุ่นจื่อเลอะโคลน

ดูเหนื่อยไม่ไหวแล้วจริงๆ

ฟ้ายังไม่สว่างก็พาคนขนกระสอบทรายมาที่หมู่บ้านเหรินจยา

พอมาถึงริมแม่น้ำ เห็นสถานการณ์แบบนั้นแล้ว เขาจึงนำคนงานแบกกระสอบทรายข้ามสะพานมา

ขนกระสอบทรายกับกระสอบดินตามที่คุณชายสั่งแบกข้ามมาทั้งหมดด้วยแรงงานคน นี่เป็นกระสอบดินกระสอบทรายที่เมื่อก่อนจวนผู้สำเร็จราชการเก็บสะสมไว้

ในที่สุดก็ทำงานที่คุณชายสั่งมาจนเสร็จ ต้องเอากระสอบทรายที่มีอยู่อย่างจำกัดไปอุดตามร่องประตูเพื่อให้น้ำซึมเข้าน้อยลง พอหันมากำลังจะดื่มน้ำ บิดเสื้อผ้าสักหน่อย มองผ่านหน้าต่างก็เห็นท่านลุงซ่งที่อายุมากแล้วกำลังทำคอกสัตว์ กลัวว่าฝนตกขนาดนี้เดี๋ยวพวกคอกจะพังหมด

ซุ่นจื่อก็เลยเข้าไปช่วย

ซุ่นจื่อรู้ว่าตอนนี้แรงงานหลักของเก้าสกุลทั้งหมดต่างกระจัดกระจายไปทำงานอยู่ข้างนอก รับหน้าที่พาคนขนของไปส่ง

เรียกคนมาช่วยทำคอกสัตว์เสร็จ ก็ได้ยินท่านลุงซ่งกำลังเรียกพวกคนหนุ่มในหมู่บ้าน “มาช่วยวิดน้ำในแปลงเพาะปลูกใต้ดินบ้านข้าหน่อยสิ”

สรุปว่า ไม่ว่าทางนั้นจะทำอะไร ซุ่นจื่อก็พาพวกบ่าวรับใช้ไปวิดน้ำในแปลงเพาะปลูกใต้ดินด้วย

ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนก็ต้องปกป้องบ้านหลังนี้ให้ดี ต่อให้คุณชายไม่ได้สั่งว่าต้องช่วย แต่นี่คือบ้านใหม่ของท่านซ่ง ซุ่นจื่อรู้สึกว่าควรปกป้องให้ดี ยังไม่เคยได้เข้ามาอยู่เลยนะ

ซ่งฝูเซิงหันไปมองพวกกระสอบทรายที่อุดอยู่ตามร่อง จากนั้นก็หันไปมองซุ่นจื่ออีกครั้ง

เขานึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่า ไม่เพียงแต่ลู่พั่นจะเอาเนื้อสัตว์กับผักผลไม้ไปให้เขา โดยบอกว่ารีบเก็บมาได้ช่วงที่ลูกเห็บตก กินไม่หมด

ยังได้ส่งพวกซุ่นจื่อขนกระสอบทรายมาก่อนแล้วด้วย