ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 637 พออยู่พอกิน

ตอนที่ 637 พออยู่พอกิน
ซุ่นจื่อดึงซ่งฝูเซิงไปด้านข้าง มาอย่างไรก็กลับไปพร้อมเขาเถอะ

“ไม่ต้อง พวกเราอยู่ใกล้เมืองถงเหยา มีบ้านอยู่ที่นั่น ใหญ่พอ ถ้าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นก็ย้ายไปที่นั่นได้”

ซุ่นจื่อลำบากใจ

“ท่านซ่ง ท่านไม่รู้หรือว่าแม่น้ำสายนี้ไหลมาจากเมืองถงเหยา ถ้าฝนยังตกแบบนี้ต่อไปเมืองถงเหยาก็จะจมน้ำแล้ว…

…เล่นเอานายอำเภอที่นั่นตกอกตกใจ เมื่อวานรีบเข้าไปรายงาน เพราะกลัวจะถูกปลดจากตำแหน่ง ท่านยังจะไปที่นั่นอีกหรือ…

…มีแค่เมืองเฟิ่งเทียน ตอนนั้นเพื่อรับประกันว่าสถานที่ที่ฮ่องเต้ประทับอยู่จะปลอดภัย นายท่านของพวกเราถึงได้ใช้กำลังคนกำลังทรัพย์อย่างมหาศาล สั่งให้บรรดาเจ้าหน้าที่เขื่อนกั้นน้ำสร้างอุโมงค์ ร่องน้ำ ทางระบายน้ำขึ้นมา…

…เมื่อวานข้าติดตามคุณชายไป ได้ยินอย่างชัดเจน…

…ท่านไม่ต้องคิดมาก ต่อให้คนเยอะกว่านี้ จวนของคุณชายก็ใหญ่พอ…

…ท่านซ่งทำไมถึงได้เกรงใจขนาดนี้”

ซ่งฝูเซิงส่ายมือเพื่อให้ซุ่นจื่อเลิกเกลี้ยกล่อม เขาไม่มีทางพาคนแก่หรือลูกหลานเข้าไปอยู่ในบ้านลู่พั่นแน่นอน

ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง เขายอมพาทุกคนเข้าเมืองไปนอนที่ร้านขนมกับร้านรับขนของดีกว่า

มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องเกรงใจหรือไม่เกรงใจ รับของจากคนอื่นกับเข้าไปอาศัยบ้านตระกูลลู่ มันคนละเรื่องกัน

พรุ่งนี้เช้าลู่พั่นก็จะไปแล้ว ไม่อยู่บ้าน ไปยึดบ้านคนอื่น เกิดมีข่าวลือออกไปเดี๋ยวได้เป็นเรื่องใหญ่

ถึงแม้ลู่พั่นจะไม่ว่าอะไร แต่เหนือลู่พั่นขึ้นไปก็ยังมีผู้อาวุโสของบ้านอยู่ ภายหลังก็ต้องรู้ เลิกล้มความคิดเถอะ ทำแบบนั้นไม่ได้

พวกเราไม่รู้จักนิสัยลู่พั่นหรือไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วอย่างนั้นหรือ

ไม่เพียงแต่ซ่งฝูเซิงจะยืนกรานปฏิเสธซุ่นจื่อ ยังได้เร่งเขาอีกด้วย “ข้ากลับมาแล้ว เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงแล้ว รีบพาพวกเฉวียนจื่อกลับเข้าเมืองเถอะ ตอนพวกเรามา ภูเขาที่อยู่ตรงประตูเมืองถล่มแล้ว ตอนนี้เป็นอย่างไรไม่รู้ ถ้าฝนยังตกแบบนี้ต่อ เดี๋ยวได้ไหลมาปิดเส้นทาง”

ซุ่นจื่อกับเฉวียนจื่อมองหน้ากัน “ภูเขาถล่มเหรอ”

“ใช่ อาจารย์ น่ากลัวมาก ข้ายังตกใจเลย”

“เช่นนั้นข้าก็ยิ่งไปไม่ได้แล้ว ภูเขาทางนี้ล่ะ ข้าต้องพาคนขึ้นไปดูหน่อยแล้วว่าดินจะถล่มไหม”

“ฝนตกหนักขนาดนี้ เจ้ายังจะขึ้นเขาอะไรล่ะ พวกเราก็ออกไปให้หมด มีหน้าที่อะไรก็ไปทำ”

เป็นครั้งแรกที่ซ่งฝูเซิงพบว่าซุ่นจื่อดื้อพอสมควร “ข้างกายคุณชายของพวกเจ้าขาดคนที่รู้งานไม่ได้ พรุ่งนี้เช้าพวกเจ้าก็ต้องออกเดินทางแล้ว เชื่อฟังข้าเถอะ”

เร่งให้ซุ่นจื่อกับเสี่ยวเฉวียนจื่อกลับไป

ไม่อย่างนั้น คนพวกนี้ของตระกูลลู่ก็จะทำงานอยู่ที่นี่ไม่จบไม่สิ้น

ส่งพวกซุ่นจื่อกับเสี่ยวเฉวียนจื่อกลับไปเรียบร้อย

ซ่งฝูเซิงสั่งให้ห้องทำขนมหยุดทำงาน พวกหลานสาวที่โตแล้วก็ซื่อกันเสียเหลือเกิน ยังจะอบขนมกันอยู่ในนั้น

ห้องทำขนมปังดำเป็นสถานที่อันตราย ไม่เคยซ่อมแซมมาก่อน เป็นกำแพงดั้งเดิมที่ใช้มาหลายปีแล้ว

เดิมทีวางแผนไว้ว่าพอย้ายเข้าบ้านใหม่เสร็จก็จะค่อยๆ ทำไปทีละนิด

ห้องทำขนมปังดำ คอกหมู คอกวัว เล้าเป็ดไก่ ก็จะสร้างเป็นโรงเรือนเล็กๆ ล้อมอยู่ด้านนอกที่พักอาศัยของพวกเขา

หลังจากสร้างห้องทำขนมใหม่เสร็จก็จะพังกำแพงห้องทำขนมในตอนนี้ทิ้ง สร้างเป็นโรงเพาะปลูกขนาดใหญ่สำหรับฤดูหนาว

หากสร้างแบบนี้ก็เท่ากับว่าโรงเรือนขนาดเล็กคือพื้นที่ผลิต ตรงพื้นที่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นที่พักอาศัยของพวกเขาทั้งหมด ปลูกผักนิดหน่อยได้ แต่จะไม่เลี้ยงเป็ดไก่ในนี้ จะได้ไม่ต้องเหยียบขี้เป็ดขี้ไก่บ่อยๆ สกปรก

แต่ว่าไม่มีเวลาว่างเลย ต้องทำทีละอย่าง แล้วนี่ดูสิ มีแต่เรื่องเข้ามา

ซ่งฝูเซิงออกคำสั่งอีกครั้ง สั่งให้คนงานที่อยู่ในบ้านหยุดทำงานให้หมด ไม่ว่าจะเป็นคนที่ทำเตียง ตอกไม้กระดาน ปูพื้น ทำตู้ หรือทำอะไรก็แล้วแต่ ส่วนคนงานที่สร้างห้องน้ำรวมอยู่ตรงลานบ้านก็ต้องหยุดเหมือนกัน

กลับบ้านไปให้หมด

ออกคำสั่งอย่างต่อเนื่องจนกระทั่งเวลานี้ ซ่งฝูเซิงถึงได้เข้าใจความลำบากใจของท่านลุงซ่ง มิน่าท่านลุงซ่งถึงบอกว่าไล่ก็ไม่ไป

พวกคนหนุ่มยืนตากฝนอยู่ในลานบ้าน บางคนอยู่ๆ ก็วิ่งเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าเขา “เจ้านาย เจ้านาย ข้าขอร้อง ให้พวกข้าอยู่ทำงานเถอะนะ แค่ให้ข้าวกินก็พอ”

คนงานที่มาช่วยทำงานเหล่านี้ ตอนนั้นที่รับสมัครก็คือจงใจเรียกชาวบ้านหมู่บ้านใกล้ๆ ที่เพิ่งลี้ภัยมา

เดิมทีพวกเขาไม่มีที่ทำกิน ต่อให้มีก็เป็นพื้นที่รกร้าง ถางเสร็จกว่าจะได้แบ่งกันเพาะปลูกก็สายไปแล้ว ผลผลิตที่ได้ย่อมสู้คนในหมู่บ้านไม่ได้

ระหว่างทางที่ลี้ภัยก็ใช้เงินที่มีอยู่ในมือหมดนานแล้ว คนส่วนใหญ่ไม่มีเงินเหลือ แถมปีนี้ราชสำนักทำสงคราม จึงไม่แจกจ่ายเสบียงบรรเทาทุกข์ให้

ตอนนี้ยิ่งเหมือนเป็นการซ้ำเติมเข้าไปใหญ่

ฝนตกต่อเนื่อง เมื่อวานหลังจากลูกเห็บตกไปสองรอบ ผลผลิตในแปลงเกษตรที่มีอยู่น้อยนิด พอเจอลูกเห็บเข้าไปก็เสียหายหมด

คนหนุ่มพวกนี้ก็แค่หวังจะได้อาหารต่อไม่ใช่เหรอ มีหลายคนที่ไม่เอาเงินค่าแรง เอาแค่อาหาร

และก็เพราะแบบนี้ ทั้งๆ ที่ ‘เก้าสกุล’ ไม่จำเป็นต้องซื้อธัญพืชอย่างหยาบจำนวนมาก แต่กลับต้องซื้อมาแจกคนพวกนี้แทนเงินค่าแรง

ไม่อย่างนั้นท่านย่าหม่าจะเอาวัตถุดิบมาจากไหนเพื่อทำขนมปังดำเอาไปขายข้างนอกล่ะ

พวกเราไม่ได้เอาเปรียบใช้เงินกองกลาง ไม่ได้ใช้วัตถุดิบของพระคลังหลวงมาทำขนมปังดำ

สำหรับซ่งฝูเซิงแล้วไม่จำเป็น เขาจะไปเจียดเงินจากไหนก็หาเงินแค่นั้นมาได้อยู่แล้ว

สำหรับคนในเก้าสกุล พวกเราต้องปกป้องชื่อเสียงของป้าย ‘จงอี้’ มาอยู่ที่นี่ได้สองปีแล้ว ไม่ใช่สองวัน ยอมลำบากยังดีกว่าโลภเอาเงินพวกนั้น

ท่านย่าหม่า ข้าร้อนเงินหรืออย่างไร ที่ข้าขายขนมปังดำให้คนเข้าสอบเพราะอยากทำความดี ถ้าโกงแล้วต่อมาคนรู้เข้าว่าเอาเปรียบราชสำนัก ลูกชายข้ากับหมินหรุ่ยไม่ขายหน้าเหรอ แบบนั้นข้าโง่หรือเปล่า

เพ้อเจ้อไปไกลแล้ว

เอาเป็นว่า ขนาดให้ธัญพืชอย่างหยาบแทนค่าแรงก็ยังเคยเกิดเรื่อง

ก่อนหน้านี้ คนหนุ่มพวกนี้มีอยู่หลายคนที่เกือบเป็นลมไปอันมีสาเหตุมาจากประหยัดกินอาหาร เล่นเอาท่านลุงซ่งโมโหมากทีเดียว บอกว่าถ้าพวกเจ้ายังทำแบบนี้ก็ไม่ต้องมาทำงานแล้ว เกิดเรื่องขึ้นมา พวกข้าไม่ต้องชดใช้ด้วยเงินเหรอ ครอบครัวพวกเจ้าคงได้ไปร้องเรียนพวกข้า ชื่อเสียงของพวกข้าก็จะพลอยติดร่างแหไปด้วย ใช่ว่าจะไม่ให้อาหารพวกเจ้ากิน

โมโหจนท่านลุงซ่งแอบไปพูดกับซ่งฝูเซิงว่า ทำความดีก็ใช่ว่าจะลงเอยด้วยดี กลับปวดหัวยิ่งกว่าเดิม

ดูเอาแล้วกัน ตอนนั้นคนพวกนี้ยังพอหวังว่าจะได้เก็บผลผลิตจากแปลงเพาะปลูกได้บ้าง แต่ตอนนี้เจอลูกเห็บตก ยิ่งมองว่าเก้าสกุลเป็นผู้ช่วยชีวิตเข้าไปใหญ่

ซ่งฝูเซิงพูด “บ้านที่แต่ละหมู่บ้านจัดสรรให้พวกเจ้าเป็นบ้านเก่าทรุดโทรมมาหลายปีทั้งนั้น ฝนตกขนาดนี้พวกเจ้าไม่เป็นห่วงที่บ้านเหรอ”

“ที่บ้านมีเมียมีแม่อยู่ พวกนางขึ้นไปซ่อมบ้านได้”

“เลิกพูด กลับไป ไม่ว่าจะพูดอย่างไรพวกเจ้าก็ต้องไป พวกข้าแบกรับภาระไม่ไหวหรอกนะ เจ้าเห็นเหมือนพวกเราอยู่ไกลจากภูเขา เหมือนกับว่าถ้าดินโคลนถล่มก็ไม่เป็นอะไร แต่ถ้าเกิดน้ำป่าไหลมาจากบนภูเขาจริง อย่าว่าแต่ที่นี่เลย เพียงชั่วพริบตาก็ไหลท่วมในหมู่บ้านได้แล้ว ข้าเพิ่งเห็นเหตุการณ์แบบนั้นมา ไปๆๆ”

ซ่งฝูเซิงให้ท่านลุงซ่งเข้าบ้านไปแจกจ่ายเสบียงอาหารของวันนี้ให้พวกเขา

ครึ่งค่อนวันพวกเขานับให้เป็นหนึ่งวัน

“เจ้านาย เช่นนั้นวันหน้าล่ะ”

“วันหน้าถ้าข้าต้องการแรงงานก็จะเรียกพวกเจ้า ข้ารู้ว่าพวกเจ้าลำบาก พวกเรารอฝนหยุดก่อนดีไหม”

ขณะที่ซ่งฝูเซิงพูดอยู่นั้น อยู่ๆ พวกผู้หญิงก็กรีดร้องด้วยความตกใจ เห็นเพียงห้องที่พวกเอ้อร์ยาอบขนมพังลงในชั่วพริบตา

เอ้อร์ยากอดถาดสี่ใบ ยืนตะลึงอยู่ตรงกลาง เอ้อร์ยากำลังเก็บของอยู่ ไม่อบขนมแล้วก็ต้องเก็บเอาของที่ใช้ได้ไปด้วย

เถาฮวากำลังเก็บกระสอบวัตถุดิบที่มีคำว่า ‘เฟิ่งเทียน’ ต้องย้ายวัตถุดิบไปด้วย ทิ้งไว้ที่นี่เดี๋ยวโดนคนขโมย

ห้องอบขนมหลังนี้ก็คือห้องที่เมื่อก่อนซ่งฝูหลิงใช้ทำขนมเค้กวันเกิดคนเดียว

“อาสาม!”

“น้าสาม!”

“อาสาม”

พวกเด็กสาวกับพวกป้าๆ น้าๆ ตกใจส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าววิ่งเข้าไปหาซ่งฝูเซิง

วินาทีเสี่ยงตายต้องไปหาผู้ที่แข็งแกร่ง

ซ่งฝูเซิงก็กลัว อบไปสิขนมน่ะ อบให้เต็มที่ ดื้อดีนัก เกือบถูกฝังอยู่ในนั้นแล้วไหมล่ะ