ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 638 คนเรามักเลือกไม่ได้ระหว่างเงินกับชีวิต

ตอนที่ 638 คนเรามักเลือกไม่ได้ระหว่างเงินกับชีวิต
พวกผู้หญิงที่อยู่ห้องทำขนมแต่ละคนกอดถาดใบใหญ่วิ่งเข้าออกห้องขนมกับบ้านท่านย่าหม่า

เตียงในบ้านใหม่ของท่านย่าหม่าเสร็จก่อนใคร เอาถาดอบขนมไปวางไว้บนเตียงให้หมด เพื่อป้องกันเวลาน้ำซึมเข้าบ้านแล้วจะเสียหาย

บรรดาสาวๆ สะพายเข่งที่สูงเท่าครึ่งตัว ในเข่งมีอุปกรณ์ทำขนมทั้งหมดกับพวกหม้อ ไห กะละมังที่เอามาใช้ทางด้านนี้ จากนั้นก็เอาเสื้อฟางกันฝนคลุมไว้ด้านบน

พวกนางกำลังทำตามที่อาสามสั่ง สวมหมวกงอบ เดินจับมือกันออกไปข้างนอก กลัวเท้าจะลื่นโคลน ช่วยเหลือกันและกัน

อาสามน้าสามบอกแล้วว่า อย่าว่าแต่กำแพงล้มด้านเดียวเลย ต่อให้พังทั้งหมดพวกนางก็ไม่ต้องยุ่ง มีหน้าที่เดินก็เดินไป กลับหมู่บ้านให้เร็วที่สุด

ส่วนลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิง เกาถูฮู พวกซ่งฝูไฉพี่ใหญ่ของซ่งฝูเซิง เพิ่งจะกลับมาถึง พาพวกคนหนุ่มในหมู่บ้านมาช่วย ฝ่าพายุฝนเข้าไปเอากระสอบวัตถุดิบสำหรับทำขนมปังดำที่อยู่ในห้องอบขนม แบกออกไปวางในบ้านของซ่งฝูเซิง

ตอนนี้บ้านของซ่งฝูเซิงถือว่าตกแต่งได้สมบูรณ์ที่สุดในบรรดาบ้านของทุกคน

อย่างไรเสียเก้าสกุลก็ชินแล้ว ไม่ว่าเรื่องดีอะไรก็ต้องให้ฝูเซิงก่อน พวกเขารอได้ไม่เป็นไร แต่จะให้ฝูเซิงรอไม่ได้

ภายในบ้านของซ่งฝูเซิงมีเครื่องเรือน โต๊ะ เก้าอี้ เตียง ชั้นวางของ ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่สี่ประตู

ห้องนอนของสามีภรรยา ห้องนอนหมี่โซ่ว ห้องนอนฝูหลิง พื้นปูแผ่นไม้กระดาน บนเพดานก็มีไม้กระดาน กำแพงทั้งสี่ด้านก็เป็นไม้ เพื่อที่ว่าเวลาพิงกำแพงเสื้อผ้าจะได้ไม่สกปรก หน้าหนาวอากาศเย็น ไม้กระดานช่วยให้อบอุ่นกว่า

บนเตียงด้านที่ชิดกำแพงมีชั้นวางของสูงชิดเพดาน ด้านล่างที่ติดกับตู้บนเตียงเป็นโต๊ะเขียนหนังสือ เด็กทั้งสองคนมีโต๊ะกับเก้าอี้ของตัวเอง ภายในห้องของทั้งสองคนยังมีตู้ห้าลิ้นชักอีกด้วย

ส่วนภายในห้องรับแขกใหญ่ของบ้านซ่งฝูเซิง ก็ถูกออกแบบให้มีเตาผิง

นี่ไม่ใช่เตาผิงแบบชั่วคราวเมื่อก่อนนี้ ตอนนั้นคือขุดกำแพงให้เป็นเหมือนถ้ำ

ซ่งฝูหลิงเลียนแบบคฤหาสน์ยุโรปโบราณ ภายในบ้านมีเตาผิงที่เชื่อมติดกับปล่องควัน ตรงขอบสี่ด้านของเตาประดับด้วยก้อนหินขนาดเล็กสารพัดสีสารพัดแบบ กับฝังกระเบื้องหลากสี

ด้านข้างเตาผิงมีโซฟายาวที่ทำจากไม้หวายสาน มีโต๊ะรับแขก

คนในหมู่บ้านมาเห็นครั้งแรก ต่างพูดว่า ไม่เคยเห็นการตกแต่งที่หรูหราแบบนี้มาก่อน พวกเราไม่เคยเห็นในชีวิตเลยด้วยซ้ำ

อีกทั้งตรงประตูบ้านก็ทำใหม่ แนบปิดสนิทไร้ช่อง

ซ่งฝูเซิงเกือบหุ้มประตูด้วยหนังอีกชั้นแล้ว แต่พวกท่านย่าหม่าต่างบอกว่ามันจะดูโอ้อวดเกินไป เขาครุ่นคิดแล้วก็ว่าจริง สิ้นเปลือง ถึงได้ล้มเลิกความคิด

ประตูบ้านใส่แม่กุญแจอันใหญ่คล้องไว้นานแล้ว

ตอนนี้เอาวัตถุดิบมาวางไว้ในนี้ ล็อกประตู ปลอดภัยที่สุด

และที่สำคัญที่สุดคือ ในบ้านซ่งฝูเซิงมีความลับใหญ่อยู่อย่าง

สร้างบ้านแยกออกไปด้านข้างให้หนิวจั่งกุ้ยกับซื่อจ้วง ซื่อจ้วงต้องมีครอบครัว ไม่อยู่รวมใต้ชายคาเดียวกันกับครอบครัวพวกเขาสี่คนแล้ว พอเป็นแบบนี้พื้นที่ก็เลยกว้างขึ้น จึงสร้างห้องหนังสือไว้ข้างห้องรับแขก

ห้องหนังสือห้องใหม่นี้ ซ่งฝูเซิงตั้งใจปูเสื่อทาทามิ

กำแพงสองด้านเป็นชั้นหนังสือที่สูงถึงเพดาน เอาไว้วางตำราต่างๆ

กลางเสื่อทาทามิวางโต๊ะยาวหนึ่งตัว โต๊ะเตี้ยนั่งขัดสมาธิเขียนหนังสือไม่สะดวก เอาอย่างร้านอาหารญี่ปุ่นสมัยใหม่ ทำช่องให้หย่อนขาลงไปได้ นั่งท่าเดียวกับเวลานั่งหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ

แต่นี่ไม่ใช่หัวใจหลัก หัวใจสำคัญอยู่ที่บนเสื่อทาทามิขนาดใหญ่ มองผิวเผินเหมือนไม่มีอะไร แต่ในความเป็นจริงถ้าอดทนลองเคาะไปเรื่อยๆ จะพบว่ามีไม้สองแผ่นที่ข้างในกลวง เคลื่อนออกได้

พอเอาออกก็จะพบว่า ด้านล่างมีบันได

พอลงไปในใต้ดิน ด้านล่างมีของจำเป็นสำหรับการดำรงชีวิตทุกอย่าง

อย่างหม้อ เตา ทำอาหารข้างล่างได้ ฤดูหนาวยิ่งดี ทำอาหารด้านล่าง เสื่อทาทามิก็จะพลอยอุ่นไปด้วย

จากนั้นก็มีโถข้าวสารจำนวนมาก

เป็นเสบียงที่เก้าสกุลแอบกักตุนไว้ ส่วนหนึ่งเก็บไว้ที่บ้านในเมืองถงเหยา ครอบครัวเรามีเด็กที่ไปเป็นมือปราบในเมืองถงเหยา เก็บไว้ที่นั่นวางใจได้ อีกส่วนหนึ่งเก็บไว้ที่ร้านขนมของท่านย่าหม่า วิธีนี้เรียกว่าอย่าใส่ไข่ไว้ในตะกร้าใบเดียว แป้งเนื้อละเอียดกับข้าวสารอย่างดีจำนวนมากถูกเก็บไว้ที่นี่

เรื่องนี้คนในหมู่บ้านไม่รู้ พวกเขาจะไปรู้จากไหนได้

ตอนนั้นคนที่ขุดทำห้องคือพวกฝูกุ้ย จงอวี้ เถียนสี่ฟา แรงงานชายฉกรรจ์ของเก้าสกุลช่วยกันทำทีละนิด สร้างห้องใต้ดินที่ไม่ให้คนนอกรู้ ก็แค่เหนื่อยมากหน่อย ทำไมตอนนั้นถึงชักช้าไม่เปิดร้านรับขนของสักที ก็เพราะทำงานนี้อยู่อย่างไรล่ะ ไม่ว่าง

คราวนี้หลังจากที่ซ่งฝูเซิงเห็นภูเขาถล่มลงตรงหน้า ซ่งฝูเซิงก็ออกคำสั่งอย่างเข้มงวดให้ทุกคนออกไปให้หมด แต่ท่านลุงซ่งกลับนั่งอยู่บนเสื่อทาทามิไม่ยอมไปไหน

“เมื่อครู่ที่ซุ่นจื่อบอกเจ้าข้าก็ได้ยิน เมืองถงเหยาจมน้ำแล้ว เสบียงอาหารที่พวกเราเก็บไว้ที่นั่นข้าว่าคงเสียหายหมดแล้ว ถ้าที่นั่นเกิดเรื่อง ยิ่งต้องปกป้องที่นี่ให้ดี ข้าไม่ไป เงินทั้งนั้น ทยอยเก็บมาตั้งนาน ใช้เงินเก็บไปตั้งเท่าไหร่”

ท่านลุงซ่งยังยืนกรานอีกว่า “ภูเขาที่ถล่มนั่นอยู่ที่ไหน ข้าว่าภูเขาตรงพวกเราก็หนักแน่นดี ไม่สะทกสะท้าน ฮวงจุ้ยดีขนาดนี้ เจ้าอย่ามาไม่เชื่อ ตอนที่พวกเราไม่มีเนื้อกิน หมูยังลงจากเขา ตอนที่ไม่ร่ำรวย หมาป่าก็วิ่งเอาหนังมาให้พวกเราไปขาย ภูเขาลูกนี้ปกป้องพวกเรา เจ้ารีบไปเถอะ ข้าจะอยู่ที่นี่แหละ ถ้าเกิดอะไรขึ้นข้าก็ยกไม้กระดานลงไปอยู่ข้างใต้ ด้านล่างมีหมดทั้งตะเกียงทั้งเทียน

ซ่งฝูเซิงโมโห น้ำหยดจากตัว เดิมทีก็ไม่ได้มีความอดทนเท่าไหร่แล้ว

น้ำป่าไหลหลากแล้ว ใครยังจะสนว่าข้างล่างมีเสบียงหรือไม่มีกันล่ะ บ้านมันพร้อมจะถล่มได้ทุกเมื่อ

อะไรก็เกิดขึ้นได้ เฝ้าเสบียงอาหารไปเพื่ออะไร มันวิ่งก็ไม่เป็น พอถึงเวลาเดี๋ยวได้ถูกมันฝังทั้งเป็นอีก

ท่านลุงซ่งเหลือบตามองนั่นมองนี่ ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงมันคงเป็นโชคชะตาล่ะนะ ตายข้างโถข้าวสารก็เป็นความสุขอย่างหนึ่ง

“ดื้ออีกแล้วนะ”

“เอ๊ะ เอ๊ะ”

ซ่งฝูเซิงไม่พูดมาก แบกท่านลุงซ่งขึ้นหลังแล้วเดินออก “ตรวจฟืนไฟแต่ละห้องก่อน แล้วใส่แม่กุญแจ คล้องที่ประตูใหญ่ด้วย!”

ซ่งจินเป่าที่อยู่ท่ามกลางสายฝนความรู้สึกไวกว่าพวกผู้ใหญ่ ตะโกนตอบเสียงดังฟังชัด “รับทราบ อาสาม รับรองงานสำเร็จ”

“หลานเซิง รีบวางข้าลง” เกาะอยู่บนร่างบางของเขา ท่านลุงซ่งกลัว

พอออกจากรั้วบ้าน ซ่งฝูเซิงก็คิดในใจ ข้าต้องวางอยู่แล้ว แบกไม่ไหวหรอก เท้ามีแต่โคลน จมมิดข้อขนาดนี้

“ดูหัวข้าสิ ท่านลุงดึงเสียขนาดนี้” เดิมทีช่วงนี้อ่านหนังสือเครียดผมก็ร่วงไปมากแล้ว ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้สังเกต แต่เฉียนเพ่ยอิงบอกว่ากวาดพื้นพับผ้าเห็นแต่เส้นผมของเขาทุกที่ น่าหงุดหงิดมาก

พวกซ่งฝูเซิงยังไม่ทันข้ามสะพานก็เห็นชายชราที่เดินโขยกเขยก ถูกลูกชายคนเล็กของเขาประคองมา เป็นหัวหน้าตระกูลเริ่น

“ไม่ต้องข้ามมา ท่านไปเรียกรวมแต่ละบ้านก่อน ต้องประชุมกัน”

หัวหน้าตระกูลเริ่นเอามือป้องหู “เจ้าว่าอะไรนะ”

ลูกชายเขาบอก “หัวหน้าบอกให้ประชุม”

“เช่นนั้นเจ้ารีบแบกข้าไป”

ลูกชายของเขาเช็ดน้ำฝนบนใบหน้า ไอ๊หยาสวรรค์ สองวันนี้เหนื่อยยิ่งกว่าลงสวนเสียอีก จากนั้นก็แบกพ่อเดินย่ำโคลนออกไป

พูดตามตรง พ่อของเขาเป็นหลี่เจิ้งต่อไปไม่ได้แล้ว เวลาในหมู่บ้านเกิดเรื่องกะทันหัน แข้งขาไม่ค่อยดี สุขภาพแย่ยิ่งกว่าเมื่อสองปีก่อนตอนพวกคนที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำลี้ภัยมาเสียอีก เอาแค่นี้ยังจะดิ้นรนไปสอบอีก

น้ำฝนไหลอาบหน้าซ่งฝูเซิง “บอกข้าหน่อย ตอนนี้มีบ้านใครจมน้ำบ้าง แบบที่ถ้าตกอีกสองวันน้ำก็จะท่วมที่นอน”

พวกป้าอ้วน “หัวหน้า บ้านข้า”

สะใภ้สี่ “บ้านข้า”

แต่ละคนตะโกนขึ้น มีทั้งหมดยี่สิบเจ็ดครัวเรือนที่สร้างบ้านอยู่ใกล้ริมแม่น้ำ

“บ้านที่อยู่ใกล้เนินสูงมีใครที่พอให้เบียดนอนได้บ้างไหม”

บ้านคนที่อยู่ใกล้เนินสูงก็ตรงไปตรงมาดี แม้จะมีความเห็นแก่ตัวแต่ก็ยังมีน้ำใจ “ต้องเอาอาหารไปบ้านข้านะ บ้านข้าไม่ขอเลี้ยงข้าว”

แน่นอนอยู่แล้ว ไม่พูดก็ต้องทำแบบนั้นอยู่แล้ว

เวลานี้สะใภ้รองของเริ่นกงซิ่นกำลังกระซิบกับเฉียนเพ่ยอิง “ใครก็ตามในครอบครัวของท่าน มาพักบ้านข้าได้นะ บ้านข้ามีห้องว่างเยอะทั้งเรือนหน้าเรือนหลัง พวกเราเบียดๆ เอา ถึงแม้บ้านข้าจะไม่ได้อยู่ติดเนินสูง แต่ก็อยู่ตรงกลางหมู่บ้าน สภาพพื้นที่พอไหว”

เริ่นกงซิ่นไม่อยู่บ้าน สะใภ้รองของเขาตัดสินใจแทนได้ แต่ก็แค่ต้อนรับให้พวกเก้าสกุลมาอยู่ได้ คนอื่นนางไม่กล้าตัดสินใจ

เมื่อวันก่อนพ่อสามีของนางไปให้คนในหมู่บ้านยืมกระเบื้องมุงหลังคา เอาสมุดลงบัญชีไว้

คิดดูแล้วกัน เก้าสกุลกับบ้านเศรษฐีเล็กๆ ก็ให้กระเบื้องกับคนในหมู่บ้านเหมือนกัน แต่ไม่เห็นพูดเรื่องต้องคืนเมื่อไหร่ ไม่พูดอะไรทั้งนั้น แต่พ่อสามีของนางไม่ยอมเลย

ภรรยาของเริ่นจื่อจิ่วรู้แค่ว่า ถ้าให้คนในเก้าสกุลมาพักบ้านนาง พ่อสามีไม่มีทางมาด่าภายหลังแน่นอน

ส่วนเริ่นกงซิ่นตอนนี้ไปไหนน่ะเหรอ

เมื่อวานนั่งเกวียนลาไปดูสวนทั้งน้ำตาพร้อมเริ่นจื่อจิ่ว เหรินจื่อฮ่าวกลับหน่วยไปนานแล้ว

พื้นที่เพาะปลูกของตระกูลเริ่นที่อยู่นอกหมู่บ้านจมน้ำหมด เวลานี้ใครมีที่ดินเยอะ ความเสียหายก็มากตามไปด้วย ซึ่งก็เท่ากับว่าปลูกเสียเปล่าแถมยังเสียค่าแรงคนงานโดยไม่ได้อะไร