ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 639 ร้านใหญ่ ไม่ร้องนะเพื่อน

ตอนที่ 639 ร้านใหญ่ ไม่ร้องนะเพื่อน
ซ่งฝูเซิงฟังรายงานจบก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เอาแค่บ้านริมน้ำแถวแรกก็ยี่สิบเจ็ดครัวเรือนแล้ว ยังไม่นับบ้านริมน้ำแถวต่อมา

แถวแรกจมน้ำ ถ้าฝนยังตกแบบนี้ต่อ ไม่ต้องคำนวณอะไรมาก เอาแค่ปริมาณน้ำฝนที่เทไม่หยุดกว่าครึ่งค่อนวันนี้ บ้านเรือนแถวที่สองจะหนีพ้นเหรอ ต้องเตรียมรับมือล่วงหน้า

ไม่นับครอบครัวที่มาขอยืมอาศัยแบบพวกเขา อย่างครอบครัวยายไจ๋ ไม่ติดแม่น้ำ แต่ก็อยู่ใกล้ที่นาสุดด้านตะวันตก

ที่นาสุดด้านตะวันตกตอนนี้จมน้ำไปเรียบร้อยแล้ว

เดิมทีน้ำในแม่น้ำก็ไหลไปตามทางของมัน

แต่พอปริมาณน้ำเยอะขึ้น ริมแม่น้ำของยุคโบราณไม่เหมือนยุคปัจจุบันที่จะสร้างขั้นบันไดริมฝั่ง สร้างเขื่อนไว้ป้องกัน เมื่อก่อนผิวน้ำแค่เกือบเสมอสองฝั่ง แต่ตอนนี้ฝนตกมาหนึ่งวันหนึ่งคืน ทั้งลูกเห็บทั้งพายุฝน น้ำในแม่น้ำก็เลยไหลท่วมที่นาประหนึ่งเป็นลำธารย่อมๆ กัดเซาะเลี้ยวลดคดเคี้ยวเพื่อไหลลงสู่เบื้องล่าง เข้ามาท่วมในหมู่บ้าน

บ้านของพวกเขา บ้านยายไจ๋ ห้าครอบครัวที่อยู่ข้างยายไจ๋อีก อันที่จริงก็เสี่ยงไม่แพ้บ้านริมน้ำแถวที่สอง

จุดที่แย่ที่สุดคือ มีหลายครอบครัวที่ใช้ดินสร้างบ้าน ของแบบนั้นแค่แช่น้ำก็ถล่มแล้ว แถมยังจะฝังคนไว้ในนั้นอีก

ทั้งหมดทั้งมวลนี้รวมกัน ครอบครัวที่จำเป็นต้องอพยพทันทีมีถึงหลายสิบครอบครัว

บ้านของเก้าสกุลของพวกเขายังไม่เสร็จดี เดิมทีก็มาเบียดกับคนในหมู่บ้าน ตอนนี้บ้านที่ยืมอาศัยก็อยู่ไม่ได้แล้ว เพราะก่อนหน้านี้ที่ขอยืมอาศัยก็มีบ้านที่อยู่ริมน้ำ ตอนนั้นแค่คิดว่าจะได้ข้ามฝั่งไปสะดวก

คนเยอะขนาดนี้ คนโบราณครอบครัวหนึ่งมีกันหลายคน หลายรุ่น จะจัดสรรยังไง

และก็เพราะหมู่บ้านเหรินจยาเป็นหมู่บ้านใหญ่ด้วย ในยุคโบราณร้อยกว่าครอบครัวก็ถือเป็นหมู่บ้านใหญ่แล้ว เพราะประชากรเยอะ

ส่วนบ้านที่อยู่ตรงเนินสูงมีแค่สิบแปดครัวเรือน ไม่แปลกหรอก ไปอยู่ตรงนั้นทำเลไม่ดี นี่คือจุดบกพร่องของประวัติศาสตร์ ตอนนั้นใครไม่ติดสินบนหลี่เจิ้ง เริ่นกงซิ่นก็จัดสรรให้ไปอยู่ตรงเนินหมด

ครอบครัวที่อยู่บนเนินสูงบางครอบครัวฐานะย่ำแย่ ขนาดครอบครัวตัวเองยังต้องเบียดเสียด พ่อแม่ลูกชายลูกสะใภ้นอนบนเตียงเดียวกัน ถ้าเพิ่มคนนอกมากขนาดนี้เข้าไปอีก ไม่ต้องคิดก็รู้ ฝืนยัดเข้าไปก็ยังไม่พออยู่

“ฟังข้านะ ตอนนี้จะหวังพึ่งบ้านที่อยู่บนเนินอย่างเดียวไม่ได้แล้ว ยี่สิบเจ็ดครอบครัวต่อสิบแปดครอบครัว ไม่พอให้อยู่หรอก เอาเส้นทางเข้าหมู่บ้านเราเส้นทางนี้เป็นหลัก ยาวลงไปทางใต้ หัวหน้าครอบครัวของแต่ละบ้านบอกข้าตอนนี้ทีว่า บ้านของพวกท่านพอจะรับไหวกี่คน”

ซ่งฝูเซิงชี้หัวหน้าตระกูลเริ่น “ไป ไปจดจำนวนตรงนั้น บอกมาเลย ไม่ต้องสนว่าอีกเดี๋ยวแม่กับเมียจะไม่ยอม อย่างไรก็ต้องรับไว้”

หัวหน้าตระกูลเริ่นถือพู่กัน จับสมุด นั่งอยู่บนเตียงในห้องโถงแล้วเริ่มจดบันทึก ด้านนอกฝนตกหนักเกินไป ก็เลยต้องย้ายมาประชุมในบ้านเขา

อันที่จริงบ้านเขาก็ถือว่าอยู่เส้นทางหลัก แต่ภายในบ้านชื้นมากแล้ว อากาศร้อนแบบนี้ยังต้องก่อฟืนใต้เตียงอุ่นเพื่อไล่ความชื้น ในเขตรั้วบ้านก็มีน้ำขัง

คนแก่คนหนุ่มของแต่ละครอบครัวยืนอยู่ด้านล่างทยอยบอกทีละคน “บ้านข้ารับได้สี่คน”

ชายชราที่อยู่ตรงขอบหน้าต่าง “บ้านข้าหกคน”

“บ้านข้าแปดคน”

“บ้านเจ้ารับได้แปดเลยเหรอ”

“ห้องเล็กบ้านข้ามีเตียงเก่าอยู่ ตอนนี้อากาศไม่หนาว ก็แค่ไม่มีผ้าห่ม ขอแค่พวกเขาเอาผ้าห่มมาเองก็อยู่ได้แล้ว”

หัวหน้าตระกูลเริ่นเหลือบมองคนหนุ่มคนนี้ เขาสนิทกับปู่ของเจ้าคนนี้ ตายไปเมื่อสามปีก่อน ต่อมาเจ้าหนุ่มคนนี้ก็เลยกลายเป็นหัวหน้าครอบครัว ปกติเงียบๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน เป็นบุคคลที่ไม่โดดเด่น แต่พอถึงเวลาสำคัญกลับ ‘เป็นตัวอย่างที่ดี’

พวกผู้ชายล้วนมีศักดิ์ศรี พอได้ยินคนอื่นถูกชมก็ยิ่งยอมไม่ได้ พยายามข่มให้ได้มากที่สุด “บ้านข้าก็ยัดได้แปดคนเหมือนกัน”

ที่ด้านนอก พวกผู้หญิงของแต่ละบ้านสวมเสื้อฟางกันฝนถืออุปกรณ์กันเปียก ยืนอยู่ตรงลานบ้านท่ามกลางสายฝนฟังคนด้านในบอกจำนวน

ซ่งฝูเซิงพูดว่า

“ระหว่างที่บอกจำนวนก็ฟังข้าไปด้วย สิ่งที่ข้าจะพูดต่อไปนี้ทุกคนตั้งใจฟังให้ดี…

…ข้อแรก อย่าคิดว่าบ้านอยู่ตรงกลางแล้วน้ำจะไม่มา…

…อีกเดี๋ยวพวกเราออกจากที่นี่ไปให้เก็บรวบรวมกระสอบที่ยังใช้ได้ทั้งหมดแล้วไปตรงเนินสูงขุดดินใส่กระสอบ เอากระสอบเหล่านี้ไปวางตรงร่องประตู นอกหน้าต่าง”

หัวหน้าครอบครัวที่ต่อแถวบอกจำนวนพากันพยักหน้า

“ข้อสอง ข้ารู้ว่าหลายครอบครัวกินน้ำจากบ่อในหมู่บ้าน…

…ตอนนี้ไม่ว่าใครจะมีบ่อน้ำในบ้านตัวเอง หรือกินจากบ่อของหมู่บ้าน พอออกจากที่นี่ไปให้รีบไปตักน้ำมาตุนไว้…

…เอากะละมังทั้งหมดที่มีในบ้านไปใส่ อย่างน้อยๆ ต้องให้มีไว้ใช้ถึงเก้าวันสิบวัน…

…ปริมาณน้ำเยอะขนาดนี้ น้ำขุ่นจะส่งผลน้ำใต้ดิน ข้าสงสัยว่าตอนนี้ก็คงเริ่มสกปรกบ้างแล้ว ดื่มไม่ได้…

…ดังนั้น นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จำเอาไว้ให้ดี ต้องต้มน้ำให้เดือดก่อนกิน เกิดมีใครปวดท้องต้องรีบมาบอกข้ากับหลี่เจิ้ง”

พวกเจ้าห้ามป่วย เดี๋ยวจะมาติดครอบครัวข้า

ซ่งฝูเซิงรู้ดีแก่ใจ หากทั้งหมู่บ้านจะสามัคคีเป็นหนึ่งเดียว เราจะไม่สนใจคนอื่นไม่ได้ เกิดมีใครสักคนป่วย ดีไม่ดีได้ซวยกันทั้งหมด

ในเมืองก็เหมือนกัน คนในเมืองจำนวนประชากรเยอะ อย่าคิดว่าเมืองเฟิ่งเทียนปิดประตูเมืองแล้วจะดี มีแต่คนไม่รู้จักกัน แบบนั้นยิ่งควบคุมลำบาก

หวังว่าท่านย่าหม่ากับหนิวจั่งกุ้ยที่อยู่ในเมืองจะไม่ออกไปเดินเพ่นพ่าน

คราวนี้ทุกคนฟังจบก็ระมัดระวังยิ่งขึ้น แม้แต่พวกผู้หญิงที่อยู่ด้านนอกพอได้ยินก็ไม่สนใจอย่างอื่นแล้ว อยากจะมาพักที่บ้านกี่คนก็ตามสบาย บางคนถึงกับรีบวิ่งกลับบ้านเพื่อไปตุนน้ำ

ทำไมฟังจากหัวหน้าพูดเหมือนฝนจะตกไปอีกเก้าวันสิบวัน น่ากลัวมาก

นั่นสิ เกิดจมไปทั้งหมู่บ้านล่ะ ถุยๆๆ แต่อย่างไรก็ต้องไปเตรียมรับมือไว้ก่อน

ถ้าเมืองถงเหยาไม่ส่งมือปราบมาช่วยพวกนางอีก ไม่อยากจะคิดเลย “ต้องทอดแป้งไว้กินไหมยายเก่อ ยายเก้า”

ท่านย่าหม่าไม่กลับมา พวกยายหวังก็ติดอยู่ที่อำเภอจยา ยายรองซ่งอยู่อำเภออวิ๋นจง พวกยายกัวยายฉีอยู่เมืองถงเหยา เก่อเอ้อร์นิวกับสะใภ้เก้าก็เลยกลายเป็นที่ปรึกษาของพวกผู้หญิง

โดยเฉพาะพวกสะใภ้อายุไม่มาก ไม่เคยเจอเรื่องใหญ่ จิตใจกระวนกระวาย

สะใภ้เก้าบอกแค่ว่า คนมีฐานะหน่อยเตรียมไว้ย่อมดีกว่าไม่เตรียม

แต่เก่อเอ้อร์นิวไม่เหมือนกัน นางประสบการณ์เต็มเปี่ยม

แป้งน่ะต้องทอดแน่นอน ทั้งยังต้องทำห่อผ้าให้เด็กแต่ละคน ในนั้นไม่ใช่แค่ใส่แป้งทอด ยังต้องมีกระเป๋าน้ำที่บรรจุน้ำให้เต็ม ห้ามขาดสองอย่างนี้

อีกทั้งอย่าคิดว่าอากาศร้อนไม่ต้องสวมเสื้อผ้าหนาๆ เสื้อตัวในให้ใส่บางๆ ได้ แต่ใส่เสื้อกันหนาวไว้ด้านนอก บอกพวกเด็กๆ ว่า หากเกิดอะไรขึ้นให้ใส่เสื้อกันหนาวแล้ววิ่งหนีไป ใครจะไปรู้ว่าต้องอยู่ข้างนอกกี่วันกว่าจะมีคนมาช่วย เดี๋ยวได้หนาวตาย

ทางที่ดีเสื้อกันหนาวต้องมีสีสัน และต้องเป็นสีที่คนสังเกตเห็นได้ง่าย

จริงสิ เงินด้วย เอาให้ติดตัวเยอะหน่อย เผื่อคนไหนตายไป คนอื่นก็ยังรอดได้

ซึ่งก็หมายความว่า ซ่งฝูเซิงประชุมหน้าเครียดอยู่ด้านใน ผลที่เกิดขึ้นคือทำให้ทุกคนตื่นตัวพร้อมรับมือมากขึ้น

เก่อเอ้อร์นิวเก่งกว่า ประชุมใหญ่อยู่ด้านนอก ผลที่ได้เกือบทำให้พวกผู้หญิงตื่นตระหนก แต่ละคนสีหน้าเคร่งเครียดยิ่งกว่าพวกผู้ชาย

ทันใดนั้น เก่อเอ้อร์นิวก็ร้องไอ๊หยาแม่จ๋า ชี้ไปตรงทางเข้าหมู่บ้าน ตบต้นขาเต็มแรง ในที่สุดพวกพี่น้องของนางก็กลับมากัน รวมถึงยายรองซ่งกับสามีของนาง

ก่อนหน้านี้เป็นห่วงแทบแย่ น้องสะใภ้อยู่เมืองเฟิ่งเทียน คนอื่นๆ กระจัดกระจายอยู่ตามแต่ละอำเภอจะทำอย่างไร

คนที่ตามยายหวังกับพวกยายรองซ่งกลับมาด้วยคือเหล่าสุยกับลูกชาย

“น้องฝูเซิงของข้าล่ะ”

“อยู่ในห้องนั้น เร็วเข้า ตามข้ามา”

ระหว่างทางไปบ้านหัวหน้าตระกูลเริ่น เก่อเอ้อร์นิวฟังยายรองซ่งเล่า รู้มาแล้วว่าทางอำเภออวิ๋นจงไม่ท่วม แค่มีฝนตก

ที่นั่นยากจน ไม่มีภูเขา ไม่มีน้ำ ทำเลที่ตั้งอำเภอนั้นห่างไกลมาก อยู่ห่างจากความร่ำรวยของเมืองถงเหยาอีกเยอะ แต่เวลานี้กลับตรงกันข้าม กลายเป็นได้ประโยชน์

มีหลายคนรู้ว่าที่นั่นไม่ได้รุนแรงมากจึงหนีไปที่นั่นแล้ว คนเยอะก็เป็นปัญหา หากเป็นแบบนี้ต่อไปเดี๋ยวอำเภออวิ๋นจงได้ปิดประตูเมือง

“ถ้าที่นั่นดีขนาดนั้นแล้วเจ้ากลับมาทำไม”

ยายรองซ่งออกแรงหยิกมือเก่อเอ้อร์นิว “ข้าไม่กลับมาได้เหรอ อิฐนมที่พวกพี่ๆ เราเก็บเอาไว้อยู่ในห้องใต้ดิน เกิดเปียกเข้าจะทำยังไง ข้าต้องมาย้ายสิ ข้าจัดร้านไว้แล้ว ขนเอาไปไว้ที่นั่น”

“น้องหวัง เช่นนั้นเจ้ากลับมาทำไมล่ะ”

“ลูกชายเหล่าสุยมารับข้า อำเภอจยาก็ไม่ไหวเหมือนกัน เกิดภัยพิบัติแล้ว กลัวข้าติดอยู่ที่นั่น” ยายหวังดึงแขนเก่อเอ้อร์นิว “พี่หม่าของข้าล่ะ ถ้าข้าตายก็อยากตายกับพวกเจ้านะ”

“ถุยๆๆ เจ้าสิตาย ข้ายังใช้ชีวิตไม่คุ้มเลย”

เวลานี้เหล่าสุยยืนอยู่หน้าซ่งฝูเซิง “ข้าเอาเงินไปเช่าพื้นที่ขนาดใหญ่ไว้แล้ว เมื่อก่อนที่นั่นเป็นโรงเลี้ยงหมู ข้าช่วยพาวัวนมไปได้สองร้อยตัว แล้วก็ให้พวกเด็กๆ ในครอบครัวตามข้าไปได้ ไปพักกับข้าที่นั่น พี่สะใภ้เจ้าเก็บกวาดที่ทางไว้ให้แล้ว”

ถ้าเกิดภัยพิบัติขึ้นมา เหล่าสุยคิดว่า เอาแน่เอานอนไม่ได้ ราชสำนักจะคุยกับพวกเราด้วยเหตุผลเหรอ มีแต่จะให้ชดใช้หรือเปล่า

ถ้าวัวนมหลายร้อยตัวถูกน้ำพัดหายไป รวมๆ กันก็คงเป็นเงินหลายพันหลายหมื่นตำลึง

ด้วยเหตุนี้ เขาถึงยอมควักเงินเช่าที่สองร้อยตำลึงแต่ได้ไม่เต็มเดือน เพื่อเอาวัวไปปล่อยที่โรงเลี้ยงหมู