ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 644-2 องอาจ

ตอนที่ 644-2 องอาจ
“เข้าใจแล้ว หัวหน้าพูดแบบนี้ข้าก็วางใจ ไม่ได้มีความหมายอื่นจริงๆ…

…สามีข้าก็บอก สมัยนี้ทำอะไรก็มีอันตรายทั้งนั้น ออกไปรับจ้างแบกท่อนซุงให้คนอื่นยังมีคนที่ขาหักกลับมา นับประสาอะไรกับงานนี้ที่สมัครใจไปทำเอง ไม่ได้มีคนบังคับเสียหน่อย พวกเราต่างหากที่แย่งจะไปทำ…

…แต่คนเป็นแม่อย่างข้าก็แค่เป็นห่วง หัวหน้าอย่าเข้าใจผิดเป็นพอ”

ซ่งฝูเซิงพยักหน้า

พอป้าอู่ฝูออกไปแล้วซ่งฝูหลิงก็ถามขึ้น “ท่านพ่อ คงไม่ได้เกิดเรื่องขึ้นหรอกนะ เดินทางผ่านสองสามเมืองบ้านเราก็มีจุดให้พัก”

“ไม่รู้สิ แต่พวกลุงๆ อาๆ ของลูกมีทักษะเอาตัวรอดเวลาอยู่ข้างนอกเก่งกว่าพ่อ เคยเดินป่าเคยผ่านสงคราม ขาดก็แค่พลิกปฐพีแล้ว เดี๋ยวนี้เซนส์เรื่องทิศทางเก่งกว่าพ่ออีก หลักๆ พ่อกังวลแค่เรื่องฟ้าผ่ากับน้ำท่วม”

ซ่งฝูหลิงฟังจบก็ส่ายหน้า “ธุรกิจนี้ไม่ดี” ขาดการติดต่อ ต้องเดินทางไกล

ซ่งฝูเซิงกอดอกยืนตรงทางเข้ากระโจม มองฝนที่ตกหนักอยู่ด้านนอกพลางพูด “ดีหรือไม่ดี แต่ถ้าไม่ให้ทำแล้วคงไม่ยอมกันหรอก รออาฝูกุ้ยของลูกกลับมา เขาเนี่ยแหละจะไม่ยอมเป็นคนแรก หมอนั่นเคยไปเมืองหลวงมาแล้ว ทะเยอทะยานยิ่งกว่าเดิม”

แถมยังบอกว่ากลับมาครั้งนี้จะเอาของอร่อยมาฝากเขา

ตอนนี้เรียกได้ว่าฝูกุ้ยเป็นสหายคู่ใจอันดับหนึ่งของซ่งฝูเซิง สำคัญยิ่งกว่าพวกพี่ชายแท้ๆ ซื่อจ้วงเป็นบอดี้การ์ดอันดับหนึ่ง กล้าฝากชีวิตไว้กับซื่อจ้วง

หากวันหนึ่งจำเป็นต้องไปจากที่นี่ เขาคิดว่าเขาจะพาครอบครัวฝูกุ้ยกับซื่อจ้วงไปด้วย

ในขณะที่ซ่งฝูเซิงกำลังคิดถึงคนเหล่านี้ พวกคนที่ไปส่งของก็เข้าใกล้เมืองเฟิ่งเทียนมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

อีกทั้งสามขบวนยังมาเจอกัน

ก่อนหน้านี้เมื่อเจ็ดวันก่อน

ขบวนที่เถียนสี่ฟาเป็นหัวหน้า ขุดหลุมหลบฝนกันอยู่บนภูเขา ซ่งฝูโซ่วตาเดียวก็พาขบวนที่สองขึ้นไปบนเขาเหมือนกัน ไปไหนไม่ได้ ต้องหลบฝน

“ล่อของพวกเจ้าล่ะ” ทำไมมีแค่คนกลับมา

“ทิ้งเอาไว้ที่เมืองโยวโจว ข้าเห็นสถานการณ์ไม่ดี ที่นั่นฝนตกหนัก พวกเราเดินเท้า กลัวล่อจะไม่ไหว พี่กัวกับคนอื่นอยู่ที่นั่นคอยให้อาหารล่อ ไว้อากาศดีแล้วค่อยกลับมา ก็แค่ต้องกลับมาช้าหน่อยหลายวัน”

เถียนสี่ฟาอิจฉา สบตากับหวังจงอวี้ที่ใบหน้ามีแต่น้ำฝน

พวกเขากลับมาเร็ว ตอนนั้นฝนยังไม่ตก ใครจะไปคิดว่ามาได้ครึ่งทางจะกลายเป็นแบบนี้

พาล่อมาด้วย เกือบเป็นตัวถ่วงแล้ว

ช่วยไม่ได้ ทำได้เพียงขึ้นเขา ขุดหลุมซ่อนตัว ให้ล่อหลบฝนอยู่ในกระโจมชั่วคราวที่ทำจากกิ่งไม้ เอาใบไม้มาคลุม

“พวกเจ้ายังมีอาหารอีกเท่าไร”

“พวกเจ้าหลบมากี่วันแล้ว อาหารหมดแล้วเหรอ” ซ่งฝูโซ่วเรียกลูกน้อง “ขอขนมปังดำหน่อย”

ด้วยเหตุนี้ขบวนของซ่งฝูโซ่วก็เลยหลบฝนบนเขากับพวกเถียนสี่ฟาอยู่สองวัน ทั้งยังเคยฝ่าฝนลงมาดูแม่น้ำที่อยู่ตรงข้ามถนน

นั่นปลา กระโดดขึ้นมาเห็นๆ ไปจับปลามากินดีไหม น้ำลายเริ่มไหล

ในขณะที่กำลังจะกลับขึ้นเขาเพื่อไปทำอาวุธมาจับปลา

“ข้างหน้านั่นใคร!”

“ข้าคือซ่งฝูเซิง!”

ซ่งฝูกุ้ยสะบัดผมที่เปียกชื้น รู้สึกขำ

‘ข้าคือซ่งฝูเซิง’ เป็นรหัสลับที่แต่ละขบวนของม้าพันลี้จะสื่อสารกันเวลาเจอกันบนถนนหรือทางแคบ เวลาเห็นข้างหน้าไม่ชัดก็จะตะโกนขึ้นมาก่อน พอรู้ก็จะไม่ต้องระแวง จะได้ไม่ต้องยุ่งยาก

ไม่อย่างนั้นคนเยอะ ใครจะไปรู้ว่าคนกลุ่มไหนทำอะไร กลัวจะถูกเข้ามาปล้นสินค้าแบบก่อนหน้านี้

อีกทั้งรหัสลับนี้ตัวซ่งฝูเซิงก็ไม่รู้ ใครจะไปคิดว่าพวกพี่น้องจะกล้าเอาชื่อเขาไปตั้ง

ซ่งฝูกุ้ยใช้เขาสัตว์เป่าเสียงยาว แบบนี้เรียกว่าเสียงเรียกรวมทหาร เพื่อบอกพี่น้องที่อยู่ด้านหลังให้เก็บอาวุธ และเป็นการเตือนฝั่งตรงข้ามว่า ‘ข้าคือพันธมิตร’

วิธีนี้พวกเขาเรียนรู้มาจากทางลู่พั่นตอนที่ลงสนามรบจริง

ทั้งสองฝ่ายเจอหน้ากัน คุยกันระหว่างทาง

ทำอะไรน่ะ

จะจับปลา

ซ่งฝูกุ้ย ดูผ้าปิดตาของซ่งฝูโซ่วซิ เปียกจนน้ำหยดติ๋งๆ ยังจะห่วงเรื่องกินอีก ตะกละกันจริงๆ แทนที่จะรีบกลับบ้านแล้วไปกินให้อิ่มท้อง

“จับปลากับผีสิ ฝนตกหนักขนาดนี้ ไม่รีบกลับบ้านมัวลีลาอะไร”

“ฟ้าแลบฟ้าผ่า”

“จะฟ้าผ่าฟ้าเผ่อก็ต้องกลับบ้านก่อน เจ้าจะออกไปจับปลาโดยไม่กลัวฟ้าผ่า ยังจะกลัวเดินทางกลับบ้านอีกเหรอ”

หัวหน้าของแต่ละขบวนประชุมกันทันที ใช้วิธียกมือลงคะแนนเสียง มติเอกฉันท์ เห็นพ้องต้องกันว่ายอมเสี่ยงดีกว่า ฟ้าผ่าที่ใครก็ถือว่าซวยไป เหตุผลเพียงเพราะพวกเขาอยากรีบกลับถึงบ้านให้เร็วที่สุด

ยิ่งสภาพอากาศเลวร้ายแบบนี้ก็ยิ่งต้องรีบกลับไป

ไม่รู้สภาพอากาศทางเมืองเฟิ่งเทียน

ไม่รู้ว่าน้องฝูเซิงมีคนช่วยพอหรือเปล่า

ไม่รู้ว่าพวกคนแก่ เด็ก ผู้หญิง ในครอบครัวเป็นอย่างไรบ้าง

ครั้นแล้วทั้งสามขบวนก็ออกเดินทางท่ามกลางฝนกระหน่ำ

สายฝนหนาทึบ บดบังการมองเห็นของพวกเขา

ไม่มีซ่งฝูเซิงคอยบ่นอยู่ข้างๆ พวกฝูกุ้ยโยนกระเป๋ากรองที่ไม่ได้ใช้ประโยชน์เท่าไรทิ้งไว้ที่เมืองโยวโจวนานแล้ว ระหว่างเดินทางถ้ากระหายน้ำก็เอาปากรองน้ำฝน ดื่มน้ำฝนเย็นๆ ไปเต็มท้อง

มีคนบอกว่า หัวหน้า ทำไมยิ่งดื่มก็ยิ่งคอแห้ง

หลายขบวนเดินรวมกัน ไม่สนแล้วว่าลูกน้องใคร หันไปมองพร้อมกัน “อย่าเรื่องมากแบบผู้หญิง คอแห้งก็แสดงว่ายังดื่มไม่มากพออย่างไรล่ะ”

ส่วนของกินน่ะเหรอ ก็กินขนมปังดำ

เอาผืนผ้าใบห่อของกินไว้ เวลาหิวก็แบ่งไปคนละชิ้น

“หัวหน้า ข้าขอร้องจริงๆ เลยนะ เปลี่ยนคนแบ่งเสบียงเถอะ”

“ทำไมล่ะ”

“ข้าจะทนไม่ไหวแล้ว ทุกครั้งที่เปิดผ้าใบแบ่งเสบียงให้ทุกคน ข้าก็จะเห็นขนมลากลิ้งที่หัวหน้าซื้อมา”

ซ่งฝูกุ้ยจัดการให้ทันที เปลี่ยนคนแบ่งเสบียง “อันนั้นใครก็ห้ามแตะต้อง ข้าซื้อไปให้หัวหน้าใหญ่ของพวกเจ้า” ตั้งใจซื้อมาจากเมืองหลวง

“เจ้าซื้อขนมลากลิ้งมาเหรอ” เถียนสี่ฟาถามฝูกุ้ย

“เจ้าคงไม่ได้ซื้อมาเหมือนกันหรอกนะ”

“อ๋อ ฮ่าๆ” สี่ฟาซื้อให้น้องเมียกับพวกเด็กๆ ซื้อมาเยอะมาก

ซ่งฝูโซ่วว่าเถียนสี่ฟา “พี่เขยงกกว่า ตอนที่ข้าพาขบวนขึ้นเขา พวกเขาไม่มีอะไรกินแล้ว แต่เขาก็ไม่ยอมแบ่งขนมลากลิ้งให้”

ออกแรงเช็ดน้ำฝนบนใบหน้าแล้วพูดต่อ “ของแบบนั้นมันอร่อยเหรอ ไว้อากาศเย็นกว่านี้อีกหน่อย ใครก็ห้ามซื้อขาหมูพะโล้ ข้าจะซื้อให้เอง”

เร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน…

“ฝูเซิง!”

“ทุกคน!”

“พวกเรากลับมาแล้ว!”

พวกคนหนุ่มปรากฏตัวที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน รวมถึงคนในหมู่บ้านเหรินจยาที่ถูกรับสมัครไปขนของ

เดิมทีคนในหมู่บ้านกำลังพูดอยู่ว่า “แย่แล้วห่อผ้าบ้านข้าถูกน้ำพัดไปแล้ว ดูสิที่ลอยอยู่นั่นน่ะ”

“อันไหน ข้าเห็นแต่กางเกงในสีแดง”

ของใครกัน

เก้าสกุลต่างรู้ดีแก่ใจ จะต้องเป็นของพวกเขาแน่นอน เพราะทำออกมาเป็นทรงนั้นเลียนแบบเฉียนเพ่ยอิง

เก่อเอ้อร์นิวอ้าปากค้าง ลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิงรีบดึงมือเมียของเขาเอง ห้ามพูดออกมานะ ไม่อย่างนั้นได้อายเขาตายเลย เขาใส่สีแดงไม่ได้เอาสวยงามอะไร แค่ป้องกันสิ่งชั่วร้าย