ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 644-1 องอาจ

ตอนที่ 644-1 องอาจ
ซ่งฝูเซิงรู้สึกได้ว่ามีคนแตะไหล่ของเขา พอหันไปก็เห็นเอ้อร์เผิงจื่อ

เอ้อร์เผิงจื่อชี้ไปที่ลังไม้

ลังไม้นั่นเป็นของครอบครัวเขา พูดให้ถูกคือเป็นของบ้านเขา พ่อตาให้มาตอนแต่งงาน

ตอนเย็นที่ขนย้ายของ เขาคิดว่าลังใบนี้เป็นเหมือนของที่ระลึก จึงยกออกมาด้วย

ข้างในนั้นไม่มีอะไรมาก แค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุด เขาชี้บอกให้ซ่งฝูเซิงพาหมี่โซ่วที่หลับอยู่ไปนอนบนนั้น

ซ่งฝูเซิงมองเด็กในอ้อมกอด บอกให้ลูกสาวเอาผ้าห่มที่คลุมอยู่บนตัวเขาไปปูรองบนลังนั้นแล้วถึงวางหมี่โซ่วลงไป

ฝูหลิงถอดเสื้อกันหนาวลายดอกของตัวเองห่มให้น้องชาย

นางไม่หนาว

อากาศในเดือนแปด ถ้าไม่ใช่เพราะท่านแม่ย้ำว่ากลางคืนจะหนาว นางก็ไม่ใส่เสื้อกันหนาวออกมาหรอก

พอหมี่โซ่วถูกวางบนลังก็นอนขดตัว ซ่งฝูเซิงดึงเสื้อกันหนาวมาห่มให้ หมี่โซ่วยังพึมพำเหมือนละเมอว่า “อย่าแกล้งข้า”

เอ้อร์เผิงจื่อได้ยินก็หัวเราะ ดวงตามีความคาดหวังแบบคนกำลังจะเป็นพ่อ พูดเสียงเบา “ปกติไม่ทันสังเกต เพียงชั่วพริบตาเขาก็โตขนาดนี้แล้ว ตอนเพิ่งมาอยู่ดูเหมือนจะตัวไม่สูง”

ซ่งฝูเซิงแกะผมเปียให้หมี่โซ่ว เด็กน้อยจะได้หลับสบายขึ้นหน่อย และก็ยิ้มพลางตอบกลับ “อืม ชั่วพริบตาเดียวจริงๆ ตอนนี้ข้าจะอุ้มไม่ไหวแล้ว เมื่อสองปีก่อนข้าแบกเขาขึ้นหลัง วันหนึ่งเดินได้เป็นสิบๆ ลี้ ตอนนี้คงไม่ไหวแล้ว”

เอ้อร์เผิงจื่อหันไปมองซ่งฝูหลิง “วางใจได้ พ่อเจ้าอยู่ตรงนี้มีพวกเราดูแล”

ถึงแม้จะมีลังขนาดใหญ่อีกหลายลังที่ว่างอยู่ เป็นลังของครอบครัวอื่นที่อยู่ในกระโจม

พวกผู้ชายหลายคนลุกขึ้น พวกเขาไม่นั่งแล้ว เอาลังพวกนั้นมาต่อกันเพื่อให้ลูกสาวของหัวหน้าก็นอนด้วย

แต่เอ้อร์เผิงจื่อคิดว่า อย่างไรเสียลูกสาวของหัวหน้าก็โตเป็นสาวแล้ว จะให้มานอนอยู่ในนี้ได้อย่างไร จะดูไม่งามหรือเปล่า

ไม่ว่าในหมู่บ้านจะไม่มีที่อย่างไร ก็ไม่มีทางไม่มีที่ให้ครอบครัวหัวหน้าพักผ่อน

ส่วนที่คืนนี้หัวหน้าอยู่ในกระโจมเพราะเป็นห่วงว่าจะมีเรื่องอื่น อยากเฝ้าอยู่ที่นี่ พวกเขาเคยเกลี้ยกล่อมไปแล้ว

ซ่งฝูหลิงยิ้มพลางส่ายมือ “ข้าไม่ง่วง พวกท่านรีบนั่งเถอะ”

ซ่งฝูเซิงก็พูด “พวกเจ้านั่งเถอะ”

สองพ่อลูกไปนั่งตรงมุม คุยเสียงเบา

“ทำไมไม่นอนล่ะ ไม่ใช่ว่าฟ้าผ่าก็ไม่ตื่นไม่ใช่เหรอลูกน่ะ”

“เปลี่ยนที่แล้วนอนไม่หลับ” ในความเป็นจริงคือฝูหลิงอยากเข้าส้วม แต่หาไม่เจอว่าส้วมบ้านเริ่นกงซิ่นอยู่ตรงไหน ก็เลยสวมเสื้อฟางกันฝนแล้วออกมา หาที่ที่มืดจนมองไม่เห็นแม้แต่มือที่ยื่นออกมาแล้วปลดทุกข์

พอเป็นแบบนี้ก้นก็เลยเปียกฝน นางตาสว่างทันที ไม่สู้ออกมาเดินเล่น

“แม่ล่ะ”

“ท่านแม่หลับกรนไปแล้ว”

ซ่งฝูเซิงหัวเราะ เมียเขานี่มีบุญจริงๆ

“ท่านพ่อ ลูกว่าลูกน่าจะเป็นเหาอีกแน่ๆ”

“ทำไมล่ะ”

“เตียงที่ใหญ่สุดของบ้านเริ่นกงซิ่นมีผู้หญิงนอนกันยี่สิบคน บางคนก็…เอาเป็นว่าคนเยอะ ห้องอับชื้น กลิ่นก็ไม่ดี ต่อให้ลูกไม่เป็นเหาก็ต้องมีใครสักคนในครอบครัวเราเป็นแน่ๆ แล้วลูกก็จะติดไปด้วย”

ซ่งฝูเซิงมองผมดำขลับของลูกสาว “ช่วยไม่ได้ มีแค่นี้จะทำอย่างไรได้ ไว้จบเรื่องค่อยไปซื้อยาเอาแล้วกัน อ้อจริงสิ โกรธหรือเปล่าที่พวกเราเลือกจะกลับหมู่บ้าน”

“ข้าจะโกรธท่านพ่อทำไม”

“เช่นนั้นเรื่องที่ไม่ยอมไปพักบ้านส่วนตัวของลู่พั่นล่ะ ที่นั่นยังมีสาวใช้คอยปรนนิบัติด้วยนะ อยากนอนเตียงก็มีเตียง อยากนอนเตียงอุ่นก็มี รับรองเจ้าไม่มีทางติดเหา แถมยังจะมีคนคอยรับใช้สุขสบาย”

ซ่งฝูหลิงเอาศอกกระทุ้งพ่อ “ท่านพ่อนึกเสียใจใช่ไหมล่ะ”

ซ่งฝูเซิงหันไปมองลูกสาว กลั้นยิ้มไม่อยู่ “หา”

ยิ่งอันตรายยิ่งนึกเสียใจ ทำไมเขาต้องมาลำบากด้วย

“ลูกรู้อยู่แล้ว พอท่านพ่อทำความดีนิดหน่อยก็เริ่มจะถอดใจ”

“พ่อเป็นคนแบบนั้นในสายตาเจ้าเหรอ ไม่หรือเปล่า” ซ่งฝูเซิงงง “พ่อเป็นคนกล้าหาญสู้ไม่ถอยมาตลอดนะ”

ซ่งฝูหลิงมองค้อนพ่อ “อีกอย่าง เมื่อครู่ท่านพ่อจะต้องคิดแน่ว่า ผลสอบก็จะออกมาช้าหน่อยหรือเปล่า”

ซ่งฝูเซิงอ้าปากค้างหันไปมองลูกสาว สีหน้าตะลึง ถูกจับได้อีกแล้ว อายจนไม่รู้ควรจะตอบไปตามตรงหรือยิ้มโกหกดี สุดท้าย “หา”

“ฮ่าๆ ท่านพ่อ อย่าทำอย่างนี้ได้ไหม ทำไมถึงไม่มั่นใจเรื่องสอบได้ขนาดนี้นะ ไหนว่าทำข้อสอบได้อย่างไรเล่า”

“พูดตามตรงนะ พ่อก็ว่าตัวเองตอบใช้ได้อยู่”

ของแบบนี้ก็อย่างนี้แหละ กลัวแค่ว่าตัวเองจะรู้แค่ครึ่งๆ กลางๆ คนแบบนี้จะทุกข์ทรมานมาก เพราะรู้ว่าตัวเองยังไม่เก่งพอ เลยยังต้องสอบ คนที่รู้ดีกับไม่รู้อะไรเลยจึงมีความสุขกว่า

“ความทุกข์แบบนั้น ลูกพ่อ ลูกไม่เคยมีจริงๆ เหรอ เห็นโจทย์แล้วคุ้นมาก เคยเรียนมาแน่นอน แต่ก็แน่ใจว่าตัวเองตอบไม่ได้”

สองพ่อลูกนั่งพิงทางเข้า คุยกันอย่างออกอรรถรส ดึงดูดให้คนในกระโจมที่ไม่ได้นอนมองมาทางพวกเขา

นี่เป็นครั้งแรกที่คนในหมู่บ้านได้สังเกตระยะใกล้ตอนหัวหน้ากับลูกสาวอยู่ด้วยกัน

เมื่อก่อนอยากเห็นก็ไม่ได้เห็น

ลูกสาวหัวหน้าไม่ค่อยออกไปข้างนอก ยอมเล่นดินเล่นโคลนดีกว่าไปเที่ยววุ่นวายในหมู่บ้าน

โดยเฉพาะตอนอยู่กับหัวหน้า พบเห็นได้น้อยมาก

หัวหน้างานยุ่ง เคยเป็นขุนนาง ค่าตอบแทนสูง ทำการค้าอยู่ข้างนอก ครั้งนี้ยังเข้าสอบจอหงวน

ตอนนี้คนพวกนี้ได้เห็นแล้ว แต่ในกระโจมก็มีแต่พวกคนหนุ่ม พวกเขาพูดไม่เก่ง

ควรจะบรรยายอย่างไรดีล่ะ ถึงแม้จะได้ยินไม่ชัดว่าคุยอะไรกัน แต่แค่เห็นสองพ่อลูกนั่งข้างกันก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ

พวกเขาไม่เคยเห็นพ่อกับลูกสาวที่สนิทกัน

แบบลูกสาวบ้านซ่งฝูเซิงหรือเปล่าที่เรียกว่าเสื้อกันหนาวตัวน้อย

เอาเป็นว่าลูกสาวของหัวหน้าไม่ใช่ตัวขัดดอกแน่นอน ไอลีนโนเวลไม่ใช่ลูกสาวแบบที่พอแต่งออกไปแล้วก็แทบไม่กลับหมู่บ้านมาเยี่ยมพ่อแม่เลย

เอ้อร์เผิงจื่อเห็นแบบนี้ยังมีอีกความคิดหนึ่งที่หัวหน้าทำได้ คือการเป็นพ่อที่ดี

คนแบบนี้เอ้อร์เผิงจื่อพบว่า โดยพื้นฐานจะเป็นคนที่มีความสามารถในตัว เก่งหมดทุกด้านไม่ว่าจะในบ้านหรือนอกบ้าน เขาไม่เคยเห็นคนที่ในบ้านเละเทะยังจะมีชีวิตที่ดีขึ้นทุกวันได้ ภายนอกอาจดี แต่ก็จะไม่ไหวในไม่ช้าก็เร็ว

อาจเพราะอยู่ว่างๆ เอ้อร์เผิงจื่อถึงขั้นคิดไปว่าถ้าเมียเขาคลอดลูกสาว ไม่ใช่ลูกชายที่รอมานาน เขาควรจะเป็นพ่ออย่างไร

เขามองด้านหลังของซ่งฝูเซิงพลางคิดว่า ไม่ว่าเมียเขาจะคลอดลูกชายหรือลูกสาว เขาก็ต้องเอาอย่างซ่งฝูเซิง จากนั้นพอคลอดลูกเสร็จ ผ่านพ้นปีแห่งภัยพิบัตินี้ไปแล้วเขาอยากแยกบ้านออกมา ต่อให้คนอื่นๆ ในครอบครัวจะโกรธมาก ไม่แบ่งอะไรให้เขาเลยก็ตาม

“เอ่อคือ หัวหน้า” ทันใดนั้นมียายคนหนึ่งเดินฝ่าฝนมาที่กระโจม

“ท่านป้าอู่ฝู มาๆ นั่งก่อน”

ป้าอู่ฝูทำสีหน้าตกใจ เงยหน้ามองซ่งฝูเซิง “รู้จักข้าด้วยเหรอ”

“พูดอะไรแบบนั้น อยู่หมู่บ้านเดียวกัน ข้าจะไม่รู้จักได้อย่างไร ลูกชายคนสามของท่านชื่อซานเมาจื่อใช่ไหม เป็นลูกน้องของพี่เขยข้า”

“ไอ๊หยา ใช่ๆ นึกไม่ถึงว่าหัวหน้างานยุ่งขนาดนี้จะจำข้าได้ด้วย…

…เอ่อคือ หัวหน้า ข้าไม่ได้มีความหมายอื่นนะ สามีข้าไม่ยอมให้มาถาม แต่ข้าใจคอไม่ดี…

…อันที่จริงข้าอยากจะถามตั้งแต่เมื่อวานที่เจอแล้ว แต่ถูกสามีด่าจนต้องกลืนคำพูดลงไป…

…ตอนนี้นอนๆ อยู่ก็คิดถึงซานเมาจื่อจนนอนไม่หลับ เขาไปถึงไหนแล้วเหรอ”

พูดถึงเรื่องนี้ซ่งฝูเซิงก็กลุ้ม “ท่านป้า ในหมู่บ้านไม่ใช่แค่ลูกชายของท่านบ้านเดียวที่ไปทำงานขนของ คนนอกหมู่บ้านยิ่งเยอะกว่า ต่อให้พวกท่านไม่มาถามข้าก็รู้ว่าพวกท่านร้อนใจ ข้าก็ร้อนใจ มันพูดยาก”

“อย่างไรเหรอ”

“โดยปกติ อย่างพี่เขยข้าที่ออกไปเร็วก็ควรกลับมากันแล้ว ซานเมาจื่อลูกชายของท่านก็อยู่ขบวนนั้น…

…แต่พวกเราไม่รู้ว่าข้างนอกมีฝนตกหนักหรือเปล่า ทำพวกเขาเสียเวลาระหว่างทางหรือไม่…

…แต่ท่านป้าวางใจได้ ขอเพียงแต่พวกเขามาถึงเมืองเฟิ่งเทียน ต่อให้เข้าประตูเมืองไม่ได้ยังรับจดหมายได้…

…ข้าทิ้งคนไว้ที่นั่นให้ไปดูที่ประตูเมืองทุกวัน คนที่ได้ข่าวก็จะกลับบ้านมาก่อน”