ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 643-2 เขาบอกว่าในพายุฝน ความเจ็บปวดแค่นี้มันหนักหนามาก

ตอนที่ 643-2 เขาบอกว่าในพายุฝน ความเจ็บปวดแค่นี้มันหนักหนามาก
ทันใดนั้น ท่านย่าหม่าได้ถือตะเกียงเดินเข้ามา

นางก็ได้ยินแล้วว่ามีคนตายเยอะมาก จึงทนนอนอยู่ในห้องไม่ไหว

ทางตอนเหนือของเมืองเป็นที่รู้กันในเมืองเฟิ่งเทียนว่าเป็น ‘เขตยากจน’ บ้านหลังเล็ก คนเยอะ ไม่ได้มีอาณาเขตเป็นของตัวเอง แต่เป็นบ้านติดๆ กัน ดังนั้นไม่ต้องเดาก็รู้ว่า บ้านพังทับคนตายไปเท่าไหร่

คนที่รอด วันฝนตกแบบนี้ นางเดาว่า พวกมือปราบงานล้นมือไม่มีเวลาไปดูแลหรอก อยากจะไปหลบฝนที่ไหนก็ไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกคนที่โดนทับตายเลย

พอขึ้นอืดก็จะล่อหนูมา หรืออากาศร้อนก็จะมีแมลงวันมาตอม…คิดต่อไม่ได้แล้ว

“อย่ามัวแต่คุยกัน ว่างมากใช่ไหม…

…เห็นหรือยัง ของพวกนี้ข้าเพิ่งซื้อกลับมา เชียงหัว ต้าหวง ไฉหู ชางซู่ ซี่ซิน อู๋จูอวี๋ เอาสมุนไพรพวกนี้ไปบดเป็นผงให้หมด เป่าจูเอ๊ย”

“เจ้าค่ะ ท่านย่า”

“ไปค้นผ้ามา เอาที่ใช้ได้มาทั้งหมด ผ้าปูโต๊ะก็ได้ พวกเจ้าบดเป็นผงให้ละเอียด เย็บถุงหอมแล้วเอาพวกสมุนไพรกรอกใส่ลงไป

เอาให้ครอบครัวเราร้อยกว่าชีวิตพกไว้ อย่าอยู่ว่างๆ

แล้วก็ช่วงสองวันนี้ ร้านเราไม่ต้องรับงาน ทำขนมปังดำให้เจ้าหนุ่มแซ่หยางนั่น เดี๋ยวพอถึงเวลาถ้าประตูเมืองยังไม่เปิดค่อยคิดหาวิธี ดูว่าพวกต้าหลังจะช่วยติดต่อใครได้ไหม พวกเราจะกลับบ้านกัน”

…

กลางดึกของคืนนี้ ทางตอนเหนือของเมืองยังคงมีคนเดินไปมา

หลายคนคุกเข่าร้องไห้ตะโกนท่ามกลางสายฝนกระหน่ำ บ้างก็คร่ำครวญถึงสามีของตัวเอง ภรรยาของตัวเอง พ่อแม่ ถูกบ้านล้มทับในชั่วพริบตา เป็นตายไม่รู้

ยังมีเด็กทารกที่อยู่ในห่อผ้า ร้องไห้จนหลับไป นอนๆ อยู่ก็หนวกหูจนตื่นขึ้นมาร้องต่อ

บางครอบครัวเหลือกันอยู่แค่สองคน ยิ่งไปกว่านั้นมีหลายครอบครัวที่เหลือแค่เด็กอยู่คนสองคน

มือปราบส่วนใหญ่ของเมืองก็อยู่ที่นี่ ใช้ไม้กระดานเป็นเปลหาม จับคู่แบกคนออกไปด้านนอก ทุกครั้งที่แบกคนเลือดนองออกไป ดูก็รู้ว่าใกล้หมดลมเต็มที มือปราบก็จะไม่เรียกหมอแล้ว

หมอที่ทางเมืองเฟิ่งเทียนส่งมาให้มีอยู่อย่างจำกัด ต้องให้คนบาดเจ็บอยู่รวมกันไว้ถึงจะมีทางรอด

โดยเฉพาะการที่หมอต้องจับชีพจร ต้มยา ดามอวัยวะ ล้วนต้องใช้เวลานานทั้งนั้น ผู้ช่วยหมอวิ่งจนขาอ่อนแรง เปลหามเรียงตามหมายเลขเยอะขึ้นเรื่อยๆ

“ขอร้องล่ะ ช่วยเขาด้วย ช่วยลูกชายข้าด้วย ข้าขอร้อง” หญิงชราคนหนึ่งคุกเข่าอยู่ท่ามกลางสายฝน ถูมืออ้อนวอน

มือปราบสิงแข็งใจ สะบัดมือของหญิงชราที่กอดขาเขาไว้ ถามมือปราบที่วิ่งเข้ามาด้วยสภาพหน้าอาบน้ำฝน “เจ้าว่าอย่างไรนะ”

“…ตอนใต้ของเมือง…น้ำเข้าบ้าน…แบ่งคนไปด่วน”

เสียงฝนกับเสียงคร่ำครวญแถวนั้นดังมาก มือปราบสิงได้ยินเป็นช่วงๆ แต่ก็เข้าใจแล้ว

ทางตอนใต้ของเมืองอยู่ใกล้แม่น้ำ น้ำทะลักเข้าหลายบ้านแล้ว ต้องอาศัยช่วงที่ยังไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น แบ่งคนไปช่วยชาวบ้านทางนั้น

พอต้องแบ่งคนไป ชาวบ้านทางนี้ก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม เพราะมีคนในครอบครัวที่ถูกน้ำพัดไป ต้องการคนไปช่วยงมขึ้นมา

แต่เพียงชั่วพริบตามือปราบที่อยู่ตรงนี้ก็ถอยออกไปกว่าครึ่ง เหลือไว้เป็นส่วนน้อย

หนิวจั่งกุ้ยที่อยู่ร้านรับขนของใจคอไม่ดี ยังไม่ทันได้สวมเสื้อคลุมก็มาดึงกลอนประตูออก เขาคิดว่ามีคนมาเคาะประตูยามวิกาลแบบนี้น่าจะเพราะทางร้านขนมเกิดเรื่อง

นึกไม่ถึงว่าจะมีคนมาหาเด็กหนุ่มสามคนของบ้านเขา บอกให้ต้าหลัง เถี่ยโถว หูจือ รีบกลับไปที่พระคลังหลวง

ต้าหลังใส่รองเท้าพลางพูด “คงไม่ใช่ว่าน้ำทะลักเข้าห้องเก็บของใต้ดินแล้วนะ” ที่พระคลังหลวงของพวกเขามีห้องคลังขนาดใหญ่อยู่ใต้ดิน

เถี่ยโถวรับห่อขนมปังดำสามชิ้นใหญ่ที่หนิวจั่งกุ้ยห่อมาให้พลางพูด “ข้าว่าแล้ว ช่วงนี้พวกเรากลับมาไม่ได้หรอก” เอาของกินไปด้วย จะได้ไม่ต้องทนหิวเวลายุ่งขึ้นมา นี่เป็นของล้ำค่าของครอบครัวพวกเขา

หูจือพกดาบเรียบร้อย เดินออกไปก่อน “พอไหว ดีกว่าพวกคนที่ไปเป็นมือปราบเมืองถงเหยา ข้าว่าพวกเขาอยู่ข้างนอกตั้งแต่ลูกเห็บตกเมื่อวาน ดูจากมือปราบในเมืองพวกเราก็รู้ ได้ยินว่าไม่มีใครได้นอนเลยนะ”

หนิวจั่งกุ้ยยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่มืดสนิท ส่งเด็กหนุ่มทั้งสามออกไป รู้สึกกลุ้มมาก “เฮ้อ”

กลุ้มแรก เป็นห่วงขบวนขนส่งที่กระจายกันอยู่ข้างนอก

กลุ้มสอง เพิ่งกลับมาเปิดร้านกำลังไปได้สวยแท้ๆ นี่ต้องมาหยุดอีกแล้ว

อดีตฮ่องเต้สวรรคต ต้องปิดร้าน ฝนตกกระหน่ำ ก็ต้องหยุดร้าน เมื่อไหร่จะได้ลืมตาอ้าปาก

กำลังจะได้เงินก็ต้องมาหยุด

กลางดึกวันนี้ จวนผู้สำเร็จราชการก็ไฟสว่างโร่เช่นกัน

“ทำไมเขาถึงได้กล้าขนาดนี้” ขณะที่ลู่พั่นกัดฟันพูดก็ได้หักพู่กันในมือ

ลูกน้องที่มารายงานอยู่ในท่าคารวะตลอด ไม่กล้าเงยหน้าขึ้น

เขารู้อยู่แล้วว่าแม่ทัพต้องโกรธ

เกิดเรื่องขึ้นที่คอกม้าค่ายใหญ่ มีม้าตายไปเป็นจำนวนมาก ม้าพวกนั้นมีค่ามาก เป็นม้าที่ทางราชสำนักเอาผ้าไหม ใบชา และของล้ำค่าไปแลกมา

อีกทั้งเมื่อก่อนคอกม้าก็เลี้ยงลิงไว้จำนวนมาก ใช้เลือดประจำเดือนของลิงผสมลงในอาหารของม้า เมื่อม้ากินเข้าไปก็จะช่วยสร้างภูมิคุ้มกันไม่เจ็บป่วย

แต่ใต้เท้าคนใหม่ที่ถูกย้ายมาดูแลคอกม้ากลับพูดว่า เลี้ยงลิงพวกนี้สิ้นเปลืองอาหารเกินไป ขนาดทหารที่เฝ้าอยู่แนวหน้ายังมีอาหารไม่พอกิน แล้วจะเลี้ยงลิงได้อย่างไร จึงแอบเอาไปปล่อยเป็นจำนวนมาก คราวนี้ก็เลยเป็นเรื่องขึ้นมา

ซุ่นจื่อแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้ว และก็ได้สั่งคนติดตามข้างนอกให้เตรียมตัว พูดตามตรง เขาง่วงมาก และก็ไม่อยากขี่ม้า เมื่อตอนกลางวันช่วย ‘เก้าสกุล’ แบกกระสอบทราย แบกหีบยา เหนื่อยมาก ปวดแขนไปหมด

แต่เขารู้ว่า คุณชายจะต้องออกเดินทางทันทีแน่นอน

ถูกต้อง ตอนซุ่นจื่อไปหมู่บ้านเหรินจยาได้เอายาหลายชนิดของจวนผู้สำเร็จราชการไปให้ ‘เก้าสกุล’ พอกิน เหลือเฟือตั้งหีบนึง แต่ท่านย่าหม่าไม่รู้เรื่องนี้

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ฟ้าร้องฟ้าผ่าก่อนหน้านี้แปรเปลี่ยนเป็นฝนระดับกลางๆ แผนเดิมคือออกเดินทางตอนฟ้าสาง แต่ลู่พั่นกลับออกเดินทางไปที่ค่ายทันทีกลางดึก

ในเวลาเดียวกัน บนเนินสูงของหมู่บ้านเหรินจยา เมื่อตอนกลางวันเพิ่งจะสร้างกระโจมพักพิงชั่วคราวไว้หลายหลัง กองไฟถูกจุด พอลมพัดมาเปลวไฟก็พลิ้วไหว

ตอนสร้างกระโจมซ่งฝูเซิงคิดไว้ว่า ถ้าฝนยังตกแบบนี้ต่อไป บ้านเขตเสี่ยงที่สองและสามก็จะต้องย้ายออก จะรอให้น้ำท่วมที่นอนก่อนก็ไม่ได้หรือเปล่า

สร้างกระโจมพักพิงชั่วคราวก็เพื่อเวลาที่พักไม่พอ อากาศไม่ได้หนาว พวกผู้ชายมานอนกันที่นี่ได้

นึกไม่ถึงว่ากลางวันเพิ่งสร้างเสร็จ ตกกลางคืนก็จะได้ใช้ทันที ลูกสาวของเขาร้องด้วยความตกใจ “ไอ๊หยาแม่จ๋า” นอนๆ อยู่ผมก็แช่น้ำ กระสอบทรายเอาไม่อยู่

จากนั้นเขาก็รีบเอาของในบ้านที่จำเป็นต้องใช้ผูกใส่กะละมังแล้วรีบพาเพ่ยอิงกับพวกเด็กๆ หนี

ซ่งฝูเซิงอุ้มหมี่โซ่ว กระซิบข้างหูหมี่โซ่วว่า “ไปนอนกับพวกซ่วนเหมียวจื่อนะ”

บ้านเริ่นกงซิ่นยังเบียดได้อีกคนสองคน ลุงซ่งกำลังนั่งอยู่บนหีบยาเฝ้าพวกเด็กๆ

“ไม่ไป” หมี่โซ่วที่อยู่ในสภาพสะลึมสะลือ สองมือกอดคอของซ่งฝูเซิงไว้ตามสัญชาตญาณ เอาหน้าถูคอท่านลุง

ซ่งฝูเซิงมองไปรอบๆ ชาวบ้านบางคนก็นั่งหลับ กลางดึกเป็นช่วงที่ง่วงที่สุด

ลูบผมเปียน้อยๆ ของหมี่โซ่วพลางถอนหายใจ

ที่นี่เป็นยุคโบราณ อยากมีชีวิตรอดมันช่างยากเหลือเกิน

อย่างเรื่องหาเงิน ผลผลิตได้มากน้อย กินดีหรือเปล่า เรื่องพวกนี้กลับเป็นเรื่องเล็ก

เมื่อก่อนคนโบราณจะภาวนาขออย่าให้เกิดในยุคที่มีสงคราม เลี่ยงเคราะห์การถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร

ต้องอดทนต่อพิบัติธรรมชาติ ไม่ว่าสวรรค์จะกลั่นแกล้งขนาดไหน ก็ต้องห้ามปล่อยให้ตัวเองอดตาย

การแพทย์ล้าหลัง แถมร่างกายต้องต่อสู้กับสารพัดโรค ถึงขั้นที่อาจสู้ตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ ดิ้นมากไม่ได้ ถ้าอยู่ในท้องแม่จัดท่าไม่ถูกก็ออกมาไม่ได้ กลายเป็นหนึ่งศพสองชีวิต

ซ่งฝูเซิงอาศัยแสงไฟมองหมี่โซ่วในอ้อมกอด เด็กคนนี้ทนไหว ถือเป็นเด็กที่มีบุญจริงๆ พวกซ่วนเหมียวจื่อก็เหมือนกัน

“ท่านพ่อ ไปนอน” อากาศร้อนในเดือนแปดแต่ซ่งฝูหลิงกลับใส่เสื้อกันหนาวลายดอกสีชมพู สวมเสื้อฟางกันฝนทับอีกที วิ่งออกมาเท้าเต็มไปด้วยโคลน

“จึ๊ วิ่งออกมาทำไม ข้างนอกมืดขนาดนี้ แต่ละคนไม่เชื่อฟังกันเลย”