ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 645-1 ฝนตกไม่หยุด บรรยากาศเข้ากันได้ดี

ตอนที่ 645-1 ฝนตกไม่หยุด บรรยากาศเข้ากันได้ดี
“ซานเมาจื่อ?”

“ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว!”

ป้าอู่ฝูไม่สนห่อผ้าที่ลอยอยู่ในน้ำแล้ว รีบวิ่งลุยน้ำเข้าไปหา

ลุงอู่ฝูทำสีหน้าจนปัญญากับภรรยาตัวเอง หันไปพูดกับพวกซ่งฝูเซิง “ดูนางสิ เป็นห่วงพร่ำเพรื่อ ทำอย่างกับว่าลูกชายเป็นอะไรไป ไปกับคนของเจ้าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นได้ อย่าไปถือสานางเลยนะ”

แต่เท้าก็ไม่รอช้า ไม่แม้แต่จะพับขากางเกงขึ้น รีบลงน้ำไปหาลูกชายที่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน

คนที่พลอยตื่นเต้นไปด้วยเหมือนกันยังมีท่านลุงซ่ง บ้านอื่นไปต้อนรับคนในครอบครัวแค่คนสองคน แต่เขาต้องไปรับหลายคน

“ท่านลุงซ่ง อย่ามาเลย เชื่อข้า เดี๋ยวพวกข้าไปหาเอง!”

ซ่งฝูกุ้ยชี้ของที่ลอยน้ำอยู่ “นั่นอะไรน่ะ”

“กางเกงใน” ซ่งฝูโซ่วหรี่ตาสังเกต “กางเกงในของพ่อข้าเอง”

“เช่นนั้นยังจะรออะไรล่ะ ไปเก็บกลับมาสิ” ของของบ้านเราจะปล่อยให้ลอยหายไปไม่ได้เด็ดขาด ถุงเท้าข้างเดียวก็ไม่ได้

ซานเมาจื่อก็จำห่อผ้าที่ถูกปะของบ้านตัวเองได้ กำลังลอยอยู่ในน้ำสกปรก

ซ่งฝูโซ่วยื่นมือออกไป “เชือกล่ะ”

เหล่าสหายที่อยู่ด้านหลังยื่นเชือกให้ทันที

อีกทั้งระหว่างที่ยื่นก็มีหลายคนที่เอาเชือกมาผูกตัวเองไว้

ซ่งฝูโซ่วจับพันผูกเชือกไว้กับเอว ซานเมาจื่อก็ผูกเชือกอีกเส้นไว้

การผูกเชือกแบบนี้ พวกผู้ชายของเก้าสกุลเรียนรู้มาจากทหารตระกูลลู่

ตอนนั้นใช้วิธีนี้เดินข้ามหุบเขา หากมีใครคนหนึ่งตกสะพานก็จะไม่เป็นไร

ดังนั้นก่อนที่ร้านรับขนของจะเปิดกิจการ อาจารย์ซื่อจ้วงที่สอนศิลปะป้องกันตัว คำพูดคำจาไม่เยอะ เรื่องแรกที่สอนทุกคนก็คือ โยนเชือกแบบนี้ให้หนึ่งเส้น

ไปฝึกเสีย ผูกเชือกให้ไวที่สุด เน้นความสามัคคี คนเดียวมีเรี่ยวแรงจำกัด แต่ถ้าเป็นกลุ่มก้อนถึงจะแข็งแกร่ง

ด้วยเหตุนี้ซ่งฝูโซ่วที่มีเชือกผูกอยู่ตรงเอวจึงลงไปในแม่น้ำ เหนือผิวน้ำมีสิ่งต่างๆ ที่ลอยได้ เช่น ขอนไม้ ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่ล้มลง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนเลย พอน้ำพัดมาก็หอบเอาคนลอยไปได้

แต่เขากลับไม่กลัว เพราะด้านหลังมีสหายอยู่หลายคน

อย่าว่าแต่มีพวกเขาลงมาแค่สองสามคน ต่อให้ลงมายี่สิบกว่าคน สหายที่ยืนอยู่ด้านบนก็จะลากพวกเขากลับไปเหมือนชักแม่น้ำอยู่ดี

แต่นี่กลับทำให้เก่อเอ้อร์นิวกับลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิงกลุ้มใจ

ตอนที่เห็นระดับผิวน้ำสูงถึงคอของลูกชาย เก่อเอ้อร์นิวก็โมโห กวักมือเรียกพร้อมตะโกน ไม่สนแล้วว่าลูกชายของนางจะได้ยินหรือเปล่า “คุ้มกันไหมกับอีแค่กางเกงในเก่าๆ ตัวเดียว กลับมาเดี๋ยวนี้นะ”

ทำไมถึงงกยิ่งกว่านางเสียอีก หายก็หายไปสิ

ลุงใหญ่ร้อนใจจนถุยน้ำลาย ตะโกนตามเมีย “เจ้ารอง พ่อไม่เอาแล้ว ในตัวพ่อยังมีอีกสองตัว”

สะ สองตัวเหรอ ซ่งฝูหลิงกับเฉียนเพ่ยอิงมองหน้ากัน

หมี่โซ่วยืนอยู่ด้านหลังลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิง สายตามองไปที่ก้นของปู่ใหญ่

เฉินเพ่ยอิงรู้ว่าไม่ควรหัวเราะแต่ก็กลั้นไม่อยู่ กระเถิบไปด้านหลัง หลบอยู่ข้างหลังซ่งฝูเซิง

ซ่งฝูเซิงเอามือปิดตาด้วยความจนปัญญา ไม่กล้ามอง

เก้าสกุลของพวกเขามีนิสัยอยู่อย่าง จะกินจะใช้อะไรต้องเล่นใหญ่เต็มที่ แต่กลับทนไม่ได้ที่จะเห็นของหรืออะไรสิ้นเปลืองโดยเปล่าประโยชน์ แม้ของสิ่งนั้นจะเป็นผ้าเก่าๆ หรือข้าวหนึ่งเม็ดก็ตาม

ดูทำเข้าสิ ถึงกับผูกเชือกแล้ว คนที่ไม่รู้คงคิดว่ากำลังช่วยชีวิตคน ใครจะไปคิดว่าทำเพื่อเก็บของแบบนั้น

แต่จะว่าไป ถ้าเป็นยุคสมัยปัจจุบันน้ำท่วมเข้าบ้าน พวกเราคงได้เห็นของลอยน้ำสารพัด เช่น อาหาร ผัก แกลลอนน้ำมัน พลาสติก กระดาษชำระ เสื้อผ้า หรือแม้กระทั่งเครื่องใช้ไฟฟ้า

นั่นเป็นเพราะยุคปัจจุบันพวกเราอยู่กันอย่างอุดมสมบูรณ์

ที่นี่ต่อให้บ้านถูกพัดจนล้มก็ไม่มีทางมีของพวกนั้นลอยออกมา

อีกทั้งในยุคโบราณเอาแค่ตอนที่ลูกเห็บตกหนัก ฝ่าลูกเห็บไปเก็บผักหลังบ้าน ผักก็ถูกลูกเห็บตกทับจนกินไม่ได้แล้ว เอาไปให้เป็ดไก่กินยังพอไหว อย่างไรเสียก็ประหยัดได้บ้าง

แน่นอนว่าก็เป็นเพราะเขาซ่งฝูเซิงกลับมาทันเวลา พาทุกคนย้ายไปอยู่ในที่ปลอดภัยได้เร็ว

อย่าว่าแต่ละบ้านย้ายเสบียงอาหารกับพวกสัตว์แรงงานออกมาได้เร็ว พวกอุปกรณ์ทำสวนกับข้าวของมีค่าก็ถูกขนย้ายมาหมด แม้แต่ผักที่ยังพอกินได้ ไหผักดอง หม้อ ไห กะละมัง ก็เอาออกมาได้หมด เหลือแค่ของเล็กน้อยเอาไว้

ของเล็กน้อยพวกนี้ผูกไว้กับหลังคาหรือยัดไว้บนที่สูงเอา

อย่างกางเกงในของลุงใหญ่กับห่อผ้าของครอบครัวอู่ฝู นั่นเป็นเหตุสุดวิสัย คงผูกไว้ไม่แน่นก็เลยหลุดออกมา

“ไม่เป็นไร” ซ่งฝูกุ้ยลุยน้ำเข้าไปปลอบลุงใหญ่ “ยังไงพวกเราก็สภาพนี้แล้ว แค่ลุยลงไปเอง”

พอพูดจบ ทางด้านซ่งฝูโซ่วก็เก็บกางเกงในกลับมาให้พ่อได้แล้ว เดินไปตรงบริเวณน้ำตื้น ส่วนซานเมาจื่อก็ชูห่อผ้าที่เก็บกลับมาได้ให้แม่เห็นอยู่ไกลๆ ฉีกยิ้มกว้างอยู่ตรงน้ำสกปรก

ทางด้านซ่งฝูเซิงกับพวกท่านลุงซ่งกำลังถามฝูกุ้ยกับเถียนสี่ฟา “เกิดอะไรขึ้น”

คนพวกนี้สภาพดูสกปรกเกินไป ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเข้าหมู่บ้านตะโกนว่ากลับมาแล้ว คนในหมู่บ้านคงคิดว่าเป็นพวกคนตกยากจะมาแย่งอาหาร

“อย่าให้พูดเลย ฝนตกหนักตลอดทาง ข้าว่าไม่ใช่แค่พวกเราหรอกที่เจอภัยพิบัติ”

“ที่อื่นก็ลูกเห็บตกเหรอ”

“ไม่รู้ แต่ฝนตกหนักกว่าที่พวกเราอีก เริ่มตกตั้งแต่พวกเราผ่านเมืองโยวโจว พอถึงเมืองซวินหยางก็หนักมาก ในเมืองน้ำถึงหัวเข่า ข้าตัวสูงขนาดนี้ยังถึงหัวเข่าเลยนะ”

“อาฝูกุ้ย เช่นนั้นเมืองหลวงล่ะ” ซ่งฝูหลิงถามแทรก

“เมืองหลวง ถึงแม้ตอนที่อาไปถึงจะยังไม่ตก แต่อากาศก็แย่มาก ลมพัดแรงจนน่ากลัว พัดทรายขึ้นมาตบหน้าได้เลยนะ” โชคดีที่พวกเขามีผ้าปิดปาก

“อะ” ซ่งฝูกุ้ยขยิบตาให้ฝูหลิง ฝูหลิงรับห่อกระดาษมา

ดูท่าอาฝูกุ้ยจะเอาของกินมาฝาก

จากนั้นท่านลุงก็ให้หอ่ผ้าขนาดใหญ่พิเศษกับนาง เล่นเอาฝูหลิงเกือบรับไม่อยู่

พอเป็นแบบนี้ก็ไม่ได้ยินอย่างอื่นแล้ว เห็นแค่อาฝูกุ้ยไปคุยเป็นการส่วนตัวกับพ่อของนางที่มุมกระโจม

อันที่จริงก็ไม่ใช่เรื่องอื่นหรอก คุยเรื่องงาน

ฝูกุ้ยพูดเรื่องที่ให้แรงงานต่างหมู่บ้านกลับไปก่อนทั้งหมด เพื่อให้รีบกลับไปดูที่บ้าน

ส่วนเรื่องทำงาน รอฝนหยุดประตูเมืองเปิดแล้วค่อยมารวมตัวใหม่ ยังไม่ได้ให้เงินค่าแรงที่ขนของครั้งนี้ ไม่มีทางเบี้ยวแน่นอน คนพวกนั้นก็รู้ว่าคนสกุลซ่งไม่มีทางบิดพลิ้ว ในบ้านก็มีป้ายพระราชทาน ใครจะมายอมเสียเพราะเรื่องแค่นี้

จากนั้นก็เล่าเรื่องตอนส่งมอบของที่เกิดเหตุนิดหน่อย

เอาแจกันขนาดใหญ่ที่มีใบรับประกันส่งมอบให้คนดูแลที่มารับของแล้ว แต่ไม่รู้เพราะลมแรงหรืออะไร มีบ่าวรับใช้จับไว้ไม่อยู่ เลยทำแตก

คนดูแลกลัวเจ้านายตำหนิอยากโยนความผิดให้พวกเขา ฝูกุ้ยเลยทำท่าทางเอาเรื่อง กล้าโยนความผิดให้เขาเหรอ เล่นเอาทางนั้นหงอไปเลยทีเดียว ปรากฏว่าเลยไปซวยที่บ่าวรับใช้คนนั้น ถูกตีตายที่จุดแวะพักแล้วลากไป

“ตายเลยเหรอ”

“ก็น่าจะอยู่แล้ว”

ซ่งฝูเซิงพยักหน้าแล้วหันไปถามพี่เขยกับจงอวี้ “พวกพี่ ระหว่างทางไม่เกิดเรื่องอะไรใช่ไหม”

“ไม่มีอะไร ก็แค่หลบอยู่บนเขาหลายวัน อ้อ จริงสิ บังเอิญเจอพวกคนที่ลักลอบขุดสุสานด้วยนะ ถูกพวกเราเห็นเข้า พวกเขาคนเยอะมากทีเดียว แต่พวกเราไม่ยุ่งกัน คงเห็นว่าพวกเราไม่มีทางไปแจ้งทางการก็เลยเดินผ่านไป”

ถ้าเป็นยามปกติ ซ่งฝูเซิงอาจยังจะถามอย่างละเอียด สุสานนั่นอยู่ที่ไหนเหรอ

แต่ตอนนี้มีเวลาว่างที่ไหนกัน

ขบวนของฝูกุ้ยกับฝูโซ่วไม่ได้พาล่อกลับมาด้วย แต่พี่เขยพากลับมาด้วยไม่น้อย

อีกทั้งดูสภาพล่อพวกนั้นที่ตากฝนจนเหนื่อย เฉากันหมดแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปจะป่วยได้ง่าย จึงรีบเรียกให้คนตั้งกระโจมให้ล่อพวกนี้

แต่ละครอบครัวในหมู่บ้านพากันแสดงออกโดยบอกว่า “ถ้ากระโจมไม่พอให้พวกมันอยู่ พวกเราย้ายของออกมาได้ แบ่งที่ให้ ขนพวกอุปกรณ์ไปไว้ในบ้านแทน ให้ล่ออยู่ในห้องเก็บของ”

ทุกคนแย่งกันพูด สรุปความได้ว่า คนจะเดือดร้อนไม่เป็นไร แต่เงินไม่ได้ ล่อหนึ่งตัวราคาตั้งเท่าไหร่ ทนเห็นเงินละลายหายไปไม่ได้

…