ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 646-2 ใจปลงได้ก็มองเห็นได้ไกล

ตอนที่ 646-2 ใจปลงได้ก็มองเห็นได้ไกล
ขณะที่เมียของเริ่นจื่อจิ่วกำลังคิดอยู่นั้นก็มียายในหมู่บ้านคนหนึ่งหอบผ้าห่มเปียกชื้นเข้ามา เมื่อวานข้าวของของบ้านนางเอาไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของในบ้านบนเนินเขา นางไม่มีแม้แต่ผ้าจะห่ม จึงไปเอากลับมา

“ท่านป้า อย่าตำหนิข้าเป็นพอ เมื่อคืนดึกดื่นลูกชายคนที่สี่ของท่านป้ามาหาที่นอน ถามข้าว่ายังพอมีที่เหลือไหม บอกว่าง่วงมากแล้ว ข้าบอกไปว่าไม่มี ก็ไม่มีจริงๆ ท่านก็รู้ พ่อสามีข้าไม่อยู่บ้าน ข้าเป็นลูกสะใภ้จะจัดแจงให้คนไปนอนห้องพ่อสามีก็ไม่ได้ ถึงแม้เตียงห้องเขาจะใหญ่ก็ตาม ห้องนั้นว่างอยู่แต่ข้าก็ไม่กล้าให้คนเข้าไปพักหรอก”

จากนั้นก็ขยิบตาให้ ในห้องพ่อสามียังมีแม่เลี้ยงยังสาวคนนั้นกับสาวใช้ แม่เลี้ยงยอมเอาสาวใช้เข้าไปนอนด้วยก็ถือว่าให้ความร่วมมือมากแล้ว

ยายคนนั้นขยิบตากลับให้เมียของเริ่นจื่อจิ่วทันที “เข้าใจ ลูกชายข้าไปหานอนที่ไหนก็ได้ แค่นี้ก็รบกวนเจ้ามากพอแล้ว ข้ายังกลัวอยู่ว่าเดี๋ยวเจ้าจะลำบาก”

เรินกงซิ่นเรื่องเยอะ จะเรื่องน้อยแค่กับคนเก่งๆ ถ้ากลับมาแล้วพบว่ามีคนในหมู่บ้านมานอนที่บ้านตัวเองเยอะขนาดนี้จะไม่โกรธได้เหรอ

ในสายตาของยายคนนี้ หลายสิบปีแล้ว ไม่ใช่เพิ่งรู้จักแค่วันสองวัน ทำไมจะไม่รู้นิสัยใจคอ รู้จักเริ่นกงซิ่น รู้จักเป็นอย่างดีเลยล่ะ

ชายแก่คนหนึ่ง บางครั้งยังใจกว้างได้ไม่เท่าพวกยายแก่ๆ ในหมู่บ้าน ยกตัวอย่างเช่น เริ่นกงซิ่นยังสู้สะใภ้รองของเขาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ส่วนสะใภ้ใหญ่สกุลเริ่น คนในหมู่บ้านอย่างพวกนางเคยมีบุญได้เจอที่ไหนกัน

ในเวลาเดียวกัน เฉียนเพ่ยอิงใช้เสื้อฟางกันฝนตัวหนึ่งคลุมศีรษะตัวเองกับลูกสาว สองแม่ลูกวิ่งลุยน้ำมาที่บ้านของเริ่นกงซิ่นพลางกระซิบ “อีกเดี๋ยวแม่จะหยิบพวกเนื้อให้ลูก ลูกหาเวลาเอาไปให้เมียของเริ่นจื่อจิ่ว ทางที่ดีอย่าให้คนอื่นเห็น”

อย่างไรเสียพวกเราก็มารบกวนเขา เก้าสกุลมีข้าวของของสิบกว่าครอบครัว ไม่ใช่แค่สองสามครอบครัว เอามาวางไว้ในห้องเก็บของบ้านเริ่นกงซิ่นทั้งหมด เล่นเอาอีกฝ่ายก็ยุ่งยากเหมือนกัน ต้องเอาของในบ้านตัวเองไปวางไว้ที่อื่น ย้ายไปวางที่ลานบ้านอย่างไม่กลัวเปียกฝน เพื่อที่จะได้มีที่ให้พวกครอบครัวของเหล่าซ่ง

เอาแค่นี้ก็ยังไม่กล้าวางเสบียงในบ้านของเริ่นกงซิ่น เพราะเริ่นกงซิ่นร่ำรวย เดิมทีข้าวของในบ้านก็มีอยู่ไม่น้อยแล้ว บ้านของเขาก็ตุนเสบียงไว้เยอะเหมือนกัน

เสบียงของเก้าสกุลก็เลยเข็นไปไว้ที่บ้านหัวหน้าตระกูลเริ่น วางกองบนโต๊ะเรียนในห้องเรียน

ขนมถั่วก้อนของยายาก็อยู่ที่ห้องเรียน

คนอย่างท่านลุงซ่งจะปล่อยให้เสบียงอาหารแช่น้ำอยู่ในห้องเก็บของใต้ดินได้อย่างไร สารพัดไหที่ซ่งฝูหลิงทำเก็บไว้ในห้องใต้ดิน รวมถึงขนมถั่วก้อน ไหเหล้า ถูกย้ายออกไปตั้งแต่ซ่งฝูเซิงยังไม่กลับมาแล้ว ก็แค่ต่อให้ไวแค่ไหนก็ยังไม่ทันความเร็วของฝน นมแท่ง ผักแห้งที่เมื่อก่อนเหลือไว้ น้ำแข็งที่เก็บไว้ และยังมีพวกตู้กับลังที่อยู่ในห้องใต้ดินจะต้องแช่น้ำไปแล้วแน่นอน

ฝูหลิงที่อยู่ใต้เสื้อฟางกันฝนลำบากใจ “ท่านแม่ เอาไปให้น่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ลูกจะเรียกนางว่าอะไร สามีของนางเรียกท่านพ่อว่าอา พ่อสามีของนางเรียกคท่านพ่อว่าหลานชาย”

“เรียกน้ารอง เอาพ่อสามีนางเป็นหลัก”

…

“น้ารอง”

“จ้ะๆ” เมียของเริ่นจื่อจิ่วรู้สึกเหนือความคาดหมายนิดหน่อย นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่งฝูหลิงพูดกับนาง ทั้งยังเรียกนางว่าน้ารอง รู้สึกสนิทสนมขึ้นมาทันที

เมื่อก่อนคนของเก้าสกุลจะเรียกนางแค่ว่า ‘เมียจื่อจิ่ว’

“ท่านแม่ข้าให้เอามาให้ ท่านรีบรับไว้ คนอื่นเห็นเข้าจะไม่ดี นี่เป็นน้ำใจจากครอบครัวเรา ช่วงสองวันนี้รบกวนท่านแล้ว”

“เอามาให้ทำไมกัน พั่งยา ฟังน้ารองพูดนะ เอากลับไปเถอะ เมื่อก่อนน้ารองอยากไปคุยกับแม่ของเจ้านานแล้ว แต่ก็กลัวจะไปรบกวน สามีน้าได้พ่อเจ้าช่วยไว้ น้ายังไม่รู้จะขอบคุณบ้านเจ้าอย่างไรเลย”

ซ่งฝูหลิงเบื่อที่สุดคือการเกรงใจกันไปมา บางครั้งคนทางเหนือเวลาให้ของกันทีเหมือนจะตีกัน ได้ยินมาตั้งแต่เด็กว่า ‘เจ้ารับไว้ ไม่ได้ให้เจ้า ให้ลูกเจ้าต่างหาก’ จากนั้นครอบครัวที่ถูกยัดของให้ก็จะวิ่งตามชนิดที่รองเท้าแทบหลุดเพื่อบอกว่าไม่เอา

“ไม่เป็นไรจริงๆ ข้าไปก่อน ที่กลับมาก็แค่จะมาเปลี่ยนรองเท้า”

“เอ๊ะ เอ๊ะ” เมียของเริ่นจื่อจิ่วไม่กล้าเสียงดัง เดี๋ยวคนอื่นได้ยินเข้าจะไม่ดี

มองเข่งที่พั่งยาวางไว้บนพื้น ในนั้นมีเนื้อชิ้นใหญ่ที่ถูกผูกเชือกไว้ น่าจะหนักเกือบยี่สิบจินได้ และยังมีแอปเปิ้ลกับสาลี่อย่างละสองลูก น่าจะเอามาให้ลูกชายของนางกิน

นางพูดพึมพำ “ดูทำเข้า มานอนบ้านข้าแค่ไม่กี่วันเอง”

เอาของไปเก็บตู้ในครัว เมียของเริ่นจื่อจิ่วหยิบแม่กุญแจที่ว่างอยู่ในบ้านแล้วไปหาเฉียนเพ่ยอิง

ทั้งสองคนใส่แม่กุญแจที่ห้องเก็บของ เฉียนเพ่ยอิงพูดขึ้น “ไม่ถึงกับต้องขนาดนี้หรือเปล่า” พลางใส่แม่กุญแจอย่างรวดเร็ว

เมียของเริ่นจื่อจิ่วย่อมบอกเฉียนเพ่ยอิงไม่ได้ว่าแม่เลี้ยงเคยมาค้นดู เพราะถึงอย่างไร นั่นก็คนในครอบครัว มันจะดูไม่ดี “ต้องสิ เมื่อเช้าพี่สะใภ้ได้ยินหรือเปล่า ถัดออกไปสองหลังเป็นบ้านเศรษฐีที่ดินใช่ไหมล่ะ บ้านนางทะเลาะกันแต่เช้าเลยนะ”

“ทำไมล่ะ”

“ก็เรื่องนี้แหละ ย่าสิบเอ็ดเอาของไปฝากไว้ที่บ้านนางใช่ไหมล่ะ อยู่ๆ ก็บอกว่าของหายไป อาจบ่นมากไปหน่อย เมียลุงเก้าเลยโมโหมาก”

เฉียนเพ่ยอิงเข้าใจแล้ว

บ่นว่าของหาย ก็ต้องหมายถึงบ้านที่รับฝากของแน่นอน หมายถึงอะไรน่ะเหรอ เป็นการกล่าวหาทางอ้อมว่าขโมยไป อุตส่าห์ให้ฝากของ ให้พวกเจ้ามาอาศัย เจ้าไม่รับน้ำใจแถมยังจะพูดจาสร้างความแตกแยกอีกเหรอ

ส่วนคนที่บ่น ในสายตาของเฉียนเพ่ยอิงรู้สึกว่าอาจไม่ตั้งใจ ก็แค่หงุดหงิด ของวางระเกะระกะ หายาก เลยบ่นออกมาโดยไม่ได้คิดอะไร โดยเฉพาะคนอายุเยอะ

อย่างไรเสียก็คำพูดเดิมที่ว่า ไม่มีที่ไหนดีเท่าบ้านเรา เฮ้อ ทนอยู่ไปอีกสองวันแล้วกัน รอน้ำลดค่อยรีบย้ายกลับบ้าน

เมื่อครู่ เหล่าซ่งกับลูกสาวแอบใช้กล้องส่องทางไกล ลูกสาวบอกว่าบ้านของเราที่สร้างใหม่แข็งแรงมาก เหล่าซ่งก็บอกว่าทางนั้นพื้นสูง น้ำขึ้นไปไม่ถึง พื้นที่ดูจะดีกว่าในหมู่บ้าน ก็แค่มีแม่น้ำสายใหญ่กั้นอยู่ และก็กลัวน้ำป่าไหลหลาก

เฉียนเพ่ยอิงคิดแล้วพูดขึ้น “แต่หมู่บ้านเราก็ถือว่าดีแล้ว อยู่กันเยอะมันก็มีกระทบกระทั่งกันบ้าง หมู่บ้านอื่นเรื่องเยอะกว่านี้อีก” เหล่าซ่งบอกว่าตอนนี้คนในหมู่บ้านเชื่อฟังมาก สามัคคี

เมียของเริ่นจื่อจิ่วส่ายหน้า

“พี่สะใภ้ ไม่ใช่ว่าหมู่บ้านอื่นเรื่องเยอะหรอก เป็นเพราะหมู่บ้านอื่นไม่มาสนใจกันอย่างนี้หรอก เวลาน้ำท่วมแบบนี้ก็ตัวใครตัวมัน ใครยังจะมีน้ำใจได้อีก เว้นเสียแต่มีญาติอยู่ในหมู่บ้านเยอะ พวกญาติๆ ช่วยเหลือกันเอง คนในตระกูลเดียวกัน ปกติไปมาหาสู่ก็ช่วยเหลือกันและกัน นั่นต่างหากที่เป็นเรื่องปกติของหมู่บ้านอื่น พวกเขายังไม่มีหัวหน้า ต้องวุ่นวายเละเทะแน่นอน ตอนนี้ข้าเป็นห่วงบ้านพ่อแม่ข้าจริงๆ”

“บ้านพ่อแม่เจ้าอยู่ที่ไหนเหรอ”

“บ้านพ่อแม่ข้าอยู่ในสือหลี่เป่า พื้นต่ำกว่าอีก…

…พี่สะใภ้ ข้าพูดตามตรงเลยนะ ตอนนี้ข้าไม่กลุ้มเรื่องเก็บเกี่ยวของปีนี้แล้ว ลูกเห็บตกขนาดนั้น คนในหมู่บ้านร้องไห้กันมากมาย แต่ข้าไม่ร้อง…

…นับตั้งแต่สามีของข้าผ่านเรื่องนั้นมา ข้าก็ไม่คาดหวังอะไรแล้ว หวังแค่ว่าครอบครัวสงบสุข หาได้มากน้อย กินดีไม่ดี แล้วอย่างไรล่ะ”

ช่วงที่เริ่นจื่อจิ่วหายเงียบไร้ข่าวคราว เมียของเริ่นจื่อจิ่วก็ปลงได้ ถึงขั้นที่แม้แต่วันหน้าลูกชายจะได้ดิบได้ดีหรือไม่ก็ไม่สนใจแล้ว ขอเพียงบ้านเมืองสงบสุข วันหน้าลูกชายของนางไม่ต้องอยู่ในยุคสงครามที่ต้องหาส่งเสบียงเหมือนพ่อของเขา มีชีวิตอยู่ไปจนแก่เฒ่า มีครอบครัวที่สงบสุขเป็นพอ

ทั้งๆ ที่อายุยังไม่มาก แต่กลับปลงได้

คุยเรื่องพวกนี้เสร็จ ใส่แม่กุญแจเรียบร้อย จากนั้นก็เอากุญแจให้เฉียนเพ่ยอิง

เมียของเริ่นจื่อจิ่วบอกเฉียนเพ่ยอิง “พี่สะใภ้ คืนนี้ไปนอนกับลูกชายข้า อย่าเห็นว่าห้องนั้นเล็ก แต่มีพร้อมทุกอย่าง สงบและสะอาด อยู่ใกล้ห้องใหญ่ของข้าด้วย ขาดเหลืออะไรก็มาเรียกข้าได้”

“ได้ๆ”

เวลานี้ซ่งฝูหลิงไปดูตกปลาแล้ว ไม่สิ จับปลา

พวกคนหนุ่มในหมู่บ้านที่ว่ายน้ำเป็นต่างเอาเชือกผูกไว้ที่เอวแล้วลงน้ำ ฝ่าฝนไปจับปลา

ปลากระโดดขึ้นมาขนาดนี้ ไม่จับได้อย่างไร

“ดึงเชือกไว้!”

“วางใจได้!”

พวกคนหนุ่มล้มลุกคลุกคลานกันอยู่ในน้ำ ขานรับกันและกัน

ซ่งฝูเซิงที่อยู่หน้ากระโจมชี้พลางพูดเหมือนกำลังสั่งการ “ไม่มีเสบียงอาหารใช่ไหม ปีนี้เก็บเกี่ยวไม่ได้แล้วใช่ไหม ดูเอา นั่นอาหาร ช่วงสองสามวันนี้กินมันนั่นแหละ”

“รายงาน!” เอ้อร์เผิงจื่อถูกซ่งฝูเซิงส่งไปดูแต่ละบ้านว่ายังเหลือน้ำกินเท่าไหร่

“หัวหน้า พร่องไปมากแล้ว ข้ากลัวว่าถ้าฝนยังไม่หยุดพวกเราจะไม่มีน้ำกินกันแล้ว” เอ้อร์เผิงจื่อเช็ดน้ำฝนบนใบหน้าพลางพูด

ซ่งฝูเซิงตะโกนทันที “ทุกคนในหมู่บ้าน นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ถ้าคอแห้งก็ให้กินนมแทน ห้ามแตะต้องน้ำที่เก็บไว้”