ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 647-1 ความรู้ตีกัน

ตอนที่ 647-1 ความรู้ตีกัน
ในสถานการณ์แบบนี้ต้องเดินหนึ่งก้าว คิดสามก้าว

น้ำดื่มของสัตว์ใช้แรงงานจะหยุดให้ไม่ได้

พวกมันก็เหมือนกับคน ไม่ใช่ว่าวันนี้ดื่มพอแล้ว พรุ่งนี้ไม่ต้องดื่มอีก

ตอนนี้ฝนตก แต่ก็โชคดีที่เป็นยุคโบราณ ไม่ได้มีมลพิษอะไร รองน้ำไว้ให้พวกมันกินได้ทันที

แต่ถ้าฝนหยุดตกล่ะ

ฝนตกหนัก กลุ้มใจ พอถึงเวลาฝนหยุด ก็กลุ้มอยู่ดี

เพราะพอถึงตอนนั้น ปัญหาน้ำดื่มของคนต้องรอจนฝนหยุด น้ำลด ถึงจะตักน้ำจากในบ่อขึ้นมาได้ กรองน้ำสกปรกให้สะอาด จากนั้นถึงจะดื่มได้

ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ ขนาดคนจะดื่มอะไรยังต้องคิดหนัก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าสัตว์จะดื่มอะไรก่อนที่จะถึงช่วงที่ตักน้ำในบ่อขึ้นมาได้

จะให้เริ่มเก็บน้ำฝนตั้งแต่ตอนนี้เหรอ เอาไว้สำหรับให้คนกับสัตว์กินหลังฝนหยุด ของแบบนี้เก็บไว้ไม่ได้

น้ำฝนที่รองมาดื่มทันทีก็ได้แค่พอแก้ขัด คนละเรื่องกับน้ำที่เอามาจากใต้ดิน

เมื่อใดที่รองน้ำฝนเก็บเอาไว้ เก็บได้หนึ่งวันหนึ่งคืนจะพบว่า น้ำนั่นเอาไว้ได้แค่รดน้ำต้นไม้ คนกับสัตว์กินไม่ได้ และยิ่งเก็บนานวันเข้าก็จะยิ่งเห็นสิ่งสกปรก เริ่มมีแมลง

ดังนั้นแผนประหยัดน้ำของซ่งฝูเซิงในตอนนี้ก็คือ พยายามลดการใช้น้ำที่ทั้งหมู่บ้านตักจากบ่อมาเก็บไว้ให้ได้มากที่สุด น้ำจากบ่อเก็บไว้ได้ ไม่เป็นไร ปล่อยให้มันเต็มๆ อยู่ในโอ่งของแต่ละบ้านเพื่อเอาไว้ใช้ยามจำเป็นหลังฝนตก ในขณะที่ยังตักน้ำจากบ่อไม่ได้ แหล่งน้ำยังไม่สะอาด

นี่ก็คือการเดินหนึ่งก้าวคิดสามก้าวของซ่งฝูเซิง

จะรอให้ถึงเวลาแล้วค่อยคิดเรื่องแบบนี้ไม่ได้ ถ้าไม่มีการกักเก็บน้ำไว้ล่วงหน้า พอถึงเวลาจะไม่มีน้ำที่ดื่มได้เหลือเลย คนกับสัตว์มีนิสัยที่ติดตัวมาคล้ายกัน เวลากระหายมากๆ ก็คลั่งได้

ควรคิดวางแผนล่วงหน้าอย่างน้อยหนึ่งวันย่อมดีกว่าคอแห้งตาย

พอถึงตอนนั้นถ้ามีคนเป็นบ้าขึ้นมา น้ำในแม่น้ำก็กิน น้ำสกปรกก็กิน พอเจ็บป่วยลามไปติดในคนครอบครัว จากนั้นก็ไปแพร่เชื้อให้คนข้างนอก ได้เรื่อง อยู่รวมกันทั้งหมู่บ้าน อย่าคิดว่าจะมีใครรอด

ก็พอดี วัวนมต้องกินหญ้าดื่มน้ำทุกวันใช่ไหมล่ะ อีกทั้งจะทำอิฐนมหรือไม่ทำ พวกมันก็ให้น้ำนมตามปกติ อั้นไว้ไม่ได้ เช่นนั้นพวกเราก็เอามาใช้ให้เกิดประโยชน์ มนุษย์อย่างพวกเราประหยัดน้ำให้พวกเจ้า เช่นนั้นพวกเจ้าก็ผลิตนมให้พวกเราดื่ม

หัวหน้าตระกูลเริ่นหน้านิ่วพูดกับซ่งฝูเซิง “ทำให้เจ้าเสียเปรียบอีกแล้ว”

พวกคนแก่คนเฒ่าที่พอมีอิทธิพลในหมู่บ้านอยู่บ้าง พอได้ยินคำสั่งนี้ก็พากันวิพากษ์วิจารณ์

นี่มันเงินทั้งนั้น วัวนมของพวกเจ้าเอาไว้หาเงินนะ

ต้องฐานะระดับไหน ให้ทั้งหมู่บ้านดื่มนมวัวของบ้านเหล่าซ่ง

“ได้เหรอ ยังมีหน้าที่ที่ต้องทำนะ ต้นเดือนต้องส่งอิฐนมตามจำนวนที่กำหนดให้พระคลังหลวง ทำสัญญาประทับนิ้วมือไว้ แล้วถ้าเอานมให้พวกเรากิน จะเอาอะไรทำอิฐนมล่ะ พอถึงต้นเดือนไม่มีของส่งมอบให้จะทำอย่างไร”

ซ่งฝูเซิงกลับปลอบทุกคนว่า

“เวลาแบบนี้ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนั้นแล้ว ต้องช่วยเหลือกัน…

…แต่ละครอบครัวช่วยดูแลวัวนมของบ้านข้าให้เป็นอย่างดี อย่ามัวแต่ทำงาน ลองช่วยกันคิดหาวิธี ดูแลเอาใจใส่ให้มากกว่ายามปกติหน่อย…

…ข้อแรก พวกมันไม่ป่วยตาย สามารถให้นมพวกเราได้ คนในหมู่บ้านเราก็จะไม่มีทางขาดน้ำ…

…ข้อสอง เป็นการช่วยข้าประหยัดเงินด้วย ดีไหม”

นี่คือความในใจของซ่งฝูเซิง

วัวนมตายหนึ่งตัวเป็นเงินตั้งเท่าไหร่ วัวตายสองสามตัวกับให้ทุกคนกินนมฟรีๆ อย่างไหนเสียหายน้อยกว่า

นี่ก็คือเหตุผลที่เหล่าสุยบอกกับเขา ถึงได้จ่ายเงินสองร้อยตำลึงเช่าโรงเลี้ยงสัตว์เพื่อเก็บวัว ระยะสั้นๆ ก็ถือว่าเสียเปรียบพอสมควร

แต่พอเขาฟังแล้วกลับดีใจ

ตบบ่าของเหล่าสุยแล้วพูดให้ความมั่นใจ “แบบนี้ไม่เรียกเสียเปรียบ อย่างพวกเราเรียกว่ายอมเสียน้อยเพื่อปกป้องส่วนมาก”

“แน่นอนอยู่แล้ว!” บรรดาชาวหมู่บ้านพอได้ยินคำพูดของซ่งฝูเซิงก็พากันขานรับ

หัวหน้าพูดแบบนั้นก็เพื่อทุกคน พูดจามีน้ำใจมากทีเดียว

ดังนั้นจำเป็นต้องดูแลวัวนมพวกนั้นให้ดี ต้องมองวัวของหัวหน้าเป็นเหมือนทรัพย์สินสำคัญของครอบครัวตัวเอง

หัวหน้าตระกูลเริ่นสวมเสื้อฟางกันฝนกำลังจะเดินไป กวักมือตะโกนเรียกลูกชายคนสาม เพื่อให้ลูกชายแบกเขา ประคองเขา เวลาไปตรงที่ระดับน้ำค่อนข้างลึก

เขาต้องไปเยี่ยมดูสถานที่ที่เอาวัวในหมู่บ้านไปฝากไว้หน่อย ไปถ่ายทอดคำพูดของฝูเซิงด้วย

เพื่อที่คนไม่เอาใจใส่บางคนจะได้ไม่ปล่อยวัวตาย คิดว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่ อย่างมากก็แค่ต่อไปไม่ทำอิฐนมแล้ว

เขาต้องการบอกคนเลอะเลือนพวกนั้นว่า นั่นไม่ใช่แค่เรื่องที่เจ้าส่งมอบวัวตาย เลิกทำอิฐนมแล้วจะจบ พอถึงเวลาคนทั้งหมู่บ้านจะมาเอาเรื่องเจ้า ถ้ากล้าละเลยไม่เอาใจใส่ ได้เจอคนทั้งหมู่บ้านขับไล่ครอบครัวเจ้าแน่

ต่อให้เป็นการปรักปรำก็ปรักปรำเถอะ

ไม่ว่าเวลาไหนก็ห้ามมีความคิดแบบนั้นเด็ดขาด

แต่ละครอบครัวที่มีวัวนม พวกยายๆ ต่างตีมือหัวหน้าตระกูลเริ่นเบาๆ พลางพูด “กินดีกว่าข้าเสียอีก วางใจได้เลย ไม่ต้องพูดอะไรมาก” ทำไมถึงได้ขี้บ่นแบบนี้ ฝ่าฝนมาบ่นถึงที่

“ท่านปู่หัวหน้าตระกูล ดูสิ ของแห้งก็แห้งสนิท อะไรที่ควรชื้นก็ชื้น ข้าแทบจะเอาหญ้าไปไว้บนที่นอนแล้ว ไม่ละเลยหรอก เก็บเหมือนกับที่เก็บเสบียงของครอบครัวนี่แหละ”

“ท่านปู่หัวหน้าตระกูล ดูสิ พวกเราเก็บห้องเล็กให้วัวอยู่ไปแล้ว ลูกชายต้องไปนอนคอกวัวแทนแล้วเนี่ย”

ยังมีพวกผู้หญิงบอกว่า ให้ดื่มนมจริงเหรอ เช่นนั้นก็ดี วันนี้กำลังกลุ้มอยู่ว่าจะเอาอะไรใส่นม มีถังเยอะขนาดนั้นที่ไหนกัน เอาไปใส่น้ำหมดแล้ว

ถ้ามีถังเหลือต้องเอาไปรองน้ำฝนให้พวกมันกิน แถมยังต้องเอามาใส่นมของพวกมัน ให้ดื่มได้ก็ดีเลย

หัวหน้าตระกูลเริ่นพบว่า ไอ๊หยา น่าแปลกจริงๆ

เมื่อก่อนเวลาเขาต้องไปแจ้งข่าวให้พวกผู้หญิง ต้องเปลืองแรงมาก

บ้างก็ฟังไม่เข้าใจ ถามรอบแล้วรอบเล่า บ้างก็แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ

พวกยายๆ เป็นกลุ่มคนที่รับมือยากที่สุดในหมู่บ้านแล้ว

แล้วมาดูตอนนี้สิ ไม่มีใครไม่เข้าใจ แต่ละคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี

พวกยายๆ ก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว วัวนมของบ้านหัวหน้าก็ต้องดูแลอย่างเต็มที่อยู่แล้ว ไม่ต้องให้ใครมาปากเปียกปากแฉะ เพราะพวกนางมองความคุ้มค่า พวกนางเชื่อในตัวซ่งฝูเซิง

พูดให้กว้างหน่อยก็คือ

อย่างเมื่อก่อนเรื่องที่จะถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร หัวหน้าพูดว่า ทุกคนรอก่อน เดี๋ยวลองดูว่าจะช่วยเหลือยังไงได้บ้าง

แล้วเป็นอย่างไร หมู่บ้านอื่นถูกเกณฑ์ไปเป็นทหารเหมือนจับหมู ร้องไห้คร่ำครวญ แต่คนของหมู่บ้านพวกนางไม่ต้องไป แก้ปัญหาได้แล้ว

ตอนนี้หัวหน้าบอกว่า พวกเราขาดแคลนน้ำแต่ไม่ต้องกลัว ขอแค่เชื่อฟัง อย่าใช้น้ำพร่ำเพรื่อ ฟังหัวหน้าสั่งก็จะผ่านพ้นไปได้ พวกนางก็ย่อมเชื่อฟัง

มียายบางคนถึงขั้นคาดหวังว่า ปีนี้เรือกสวนไร่นาเสียหายขนาดนี้แล้ว ขาดแคลนอาหาร หัวหน้าก็ต้องคิดหาทางให้ได้เหมือนกันแน่นอน แค่เดินตามซ่งฝูเซิงก็ไม่มีทางอดตาย

ตรงบ้านบนเนินเขามียายคนหนึ่งชื่อยายซุน กำลังต้มนมพลางกระซิบบอกลูกชาย

“เจ้าว่ายน้ำไม่แข็ง ไปช่วยจับปลาไม่ได้ แล้วยังจะไม่ไปโผล่ให้หัวหน้าซ่งเห็นหน้าเห็นตาบ้างอีกเหรอ…

…ขยันๆ หน่อย ดูอย่างเอ้อร์เผิงจื่อซิ เมื่อก่อนขี้คร้านจะตาย แต่ช่วงสองสามวันนี้เห็นไปโผล่อยู่แถวหัวหน้าตลอด เข้าไปอยู่ในสายตา…

…เมื่อครู่ก็เพิ่งมาถามว่าเหลือน้ำในบ้านแค่ไหน นั่นน่ะมาเป็นธุระให้หัวหน้าชัดๆ…

…เจ้าเองก็ไปโผล่แถวกระโจมบ่อยๆ บ้าง ทางที่ดีทำตัวให้เป็นที่ถูกใจของหัวหน้า เผื่อวันหน้าจะได้มอบหมายงานระยะยาวให้เจ้า”

“งานขนของก็เป็นงานระยะยาวไม่ใช่เหรอ แถมได้เงินเยอะด้วย ก็ท่านแม่นั่นแหละที่ไม่ให้ข้าไป คนอื่นเขาก็ไปกันหมด”

“ข้าเหรอ ก็ตอนนั้นแค่คิดว่ารอเจ้ามีครอบครัวก่อนค่อยว่ากัน ไม่รู้นี่ว่าดี”