ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 650-1 ให้ประโยชน์ทั้งสองทาง

ตอนที่ 650-1 ให้ประโยชน์ทั้งสองทาง
“…หวดแส้ยาวคืบกว่า อาทิตย์อัสดงฟ้ามืดมิด แต่ละบ้านพากันลงกลอน มีแค่บ้านเดียวที่ไม่ปิด หวดแส้ตีกลองส่งทวยเทพ…

…หวดหนึ่งที ตีสามที…

…หวดสามที ตีเก้าที หน้าสาม หลังสี่ ซ้ายห้า ขวาหก สิบแปดที…”

หมี่โซ่วกับพวกยายานั่งเบียดกันแน่นอยู่บนเตียง นั่งหลังชิดกำแพง

มองท่านย่าหม่าที่มือข้างหนึ่งถือมีดที่มีผ้าแดงผูกไว้ มืออีกข้างถือไม้นวดแป้ง ร้องไป เต้นไป เคาะเตียงไป ต่างมองกันตาค้าง

ถึงแม้พวกเด็กๆ จะรู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่ก็ทนไหว

แต่ว่าพอหมี่โซ่วได้ฟัง อะไรนะ ท่านย่า หน้าสาม หลังสี่ จะตีพี่สาวกี่ทีนะ

ก่อนหน้านี้ กดตรงใต้จมูก เกาฝ่าเท้า ยังไม่เท่าไหร่ แต่คราวนี้ทนไม่ไหวแล้ว “ท่านย่า อย่าตีพี่สาวนะ!”

“หลบไป”

ท่านย่าหม่าดันหมี่โซ่วไปด้านข้าง จ้องเขม็งซ่งฝูหลิงที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงพลางตวาดเสียงใส่ “ออกมา รีบออกมาเดี๋ยวนี้ ถ้ากล้าทำร้ายหลานสาวของข้า ข้าจะ”

“ทำอะไรกัน” เฉียนเพ่ยอิงรีบวิ่งเข้ามาห้าม

นั่นสิ ทำอะไรกัน ซ่งฝูหลิงถูกดีดออกมา รู้สึกง่วงมาก เหมือนมีเสียงเอะอะอยู่ข้างหู พอลืมตาขึ้นมาก็สะดุ้งตกใจ หน้าใหญ่ๆ ของท่านย่ากำลังจ้องนางจากด้านบน

“คุณพระช่วย!”

คนตกใจกันเองสามารถทำให้ช็อกตายได้

จากนั้นซ่งฝูหลิงก็ถูกเฉียนเพ่ยอิงถลึงตาใส่ และก็เข้าใจแล้วว่านางอยู่ในพื้นที่พิเศษ ท่านย่าอยู่ข้างนอกเขย่าตัวอย่างไรนางก็ไม่ตื่น ก็เลยกระโดดเป็นเจ้าเข้าไล่ผีอยู่ตอนนี้

พวกน้องๆ นั่งล้อมซ่งฝูหลิงอยู่บนเตียง

“พี่สาวเหมือนตายแล้วเลย”

“พวกเราตกใจหมด”

ซ่งฝูหลิงสองมือประกบขอโทษพวกน้องๆ “โทษทีนะ”

ท่านย่าหม่าที่อยู่ตรงลานบ้านตอบคนอื่นโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยน

“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่กลางวันเหนื่อยมาเลยหลับเป็นตาย ข้าแค่คิดว่าไล่ผีเสียหน่อย มันก็ดีกว่าไม่ทำอะไรใช่ไหมล่ะ หลับเสียสนิท เจ้าก็รู้ น้ำพัดมาแบบนี้หอบเอาสิ่งไม่ดีมาด้วย ข้าว่าพวกเจ้าก็น่าจะลองไล่ให้พวกเด็กๆ บ้างนะ”

ไม่อยากให้คนอื่นเอาหลานสาวของนางไปนินทาลับหลัง

เมื่อครู่ไม่ได้คิดให้ดีก่อน ตอนนี้เลยต้องมาปกป้องชื่อเสียง

พอตอบเสร็จก็ดึงเฉียนเพ่ยอิงไปที่ห้องเก็บของของเก้าสกุล

ยกคบเพลิง ท่านย่าหม่าสังเกตสีหน้าของเฉียนเพ่ยอิงพลางถาม “ขนาดข้ากดใต้จมูกก็ยังไม่ตื่น เจ้าว่ามันปกติเหรอ”

เฉียนเพ่ยอิง ลูกสาวหาเรื่องให้นางแท้ๆ นางแค่ออกไปล้างหม้อข้าวแปบเดียว เกือบกลายเป็นเรื่องใหญ่แล้ว

“หา”

“เจ้าเป็นแม่แท้ๆ ของนางนะ”

“ก็เพราะข้าเป็นแม่ของนางถึงได้รู้ว่านางเป็นแบบนั้น ท่านแม่ลืมสมัยอยู่ระหว่างทางลี้ภัยแล้วเหรอ คนอื่นนอนไม่หลับ แต่นางแค่ล้มตัวก็หลับได้ นั่งพิงประตูก็หลับได้”

ท่านย่าหม่าหน้านิ่ว ก็จริงอย่างว่า “นอนแบบนี้ เกิดวันหน้าออกเรือนไป คนอื่นจะไม่ตกใจเอาเหรอ”

เฉียนเพ่ยอิงคิดในใจ วันหน้าออกเรือนข้าก็ไม่ให้ลูกเข้ามานอนในพื้นที่พิเศษแล้ว

“ข้าเป็นแม่แท้ๆ ของนาง ท่านเป็นย่าของนาง มีเรื่องอะไรข้าจะปิดบังทำไม ไม่มีอะไรจริงๆ”

ก็จริง

คำพูดนี้ของเฉียนเพ่ยอิงทำให้ท่านย่าหม่าโล่งใจขึ้นมาบ้าง หลานสาวแท้ๆ แค่คนเดียว ไม่ถึงกับมีเรื่องต้องปิดบัง อีกทั้งเฉียนซื่อก็ไม่เหมือนสะใภ้รองที่ไม่เอาใจใส่ลูกสาว

แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนี้ ซ่งฝูหลิงก็ลุกขึ้นมานั่งกลางดึกด้วยความจนปัญญา

พูดขึ้นมาท่ามกลางเสียงหลับสนิทของทุกคน “ท่านย่า อย่าเอาแต่มาลูบใต้จมูกข้าดูว่าข้ายังหายใจอยู่ไหมจะได้ไหม”

ท่านย่าหม่าพลิกตัวด้วยความอายเล็กน้อย “รำคาญหรือ นอนเถอะ”

สองวันต่อมา

ในขณะที่ชาวหมู่บ้านเหรินจยากำลังกางสองแขนออกด้วยความดีใจ เงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วตะโกนว่า “ในที่สุดฟ้าก็โปร่งแล้ว” มือของหยางหมิงหย่วนที่อยู่เมืองเฟิ่งเทียนก็หยุดชะงัก พู่กันที่เขียนอยู่ถากออกไป

เขากำลังเขียนตำราชี้แนะว่าทำอย่างไรถึงสอบได้ถงเซิงอันดับสอง หน้านี้เสียเปล่าแล้ว

“ผะ แผ่นดินสั่นรึ” เขาตกใจจนพูดติดอ่าง

มีการเล่าลือในหมู่ชาวบ้านว่า ใต้พื้นดินมีเต่ายักษ์อยู่ตัวหนึ่ง นานวันเข้ามันก็อยากพลิกตัว เมื่อใดที่เต่ายักษ์พลิกตัว แผ่นดินก็จะสั่นสะเทือน

ชาวบ้านยุคโบราณคิดกันแบบนี้

หยางหมิงหย่วนอายุยังน้อย ไม่เคยประสบเหตุการณ์แบบนี้ ก็แค่เคยได้ยินมา

เขาแน่ใจและมั่นใจว่าเมื่อครู่แผ่นดินสั่นสะเทือน เต่ายักษ์กำลังพลิกตัว

เขารู้สึกไม่ผิด อำเภอหงต้งที่ห่างเมืองเฟิ่งเทียนออกไปไกลมากทีเดียวกำลังมีมังกรพลิกตัว

ตอนที่ยังไม่สั่นสะเทือน เกิดเสียงดังสนั่นเหมือนฟ้าผ่าที่ทางตะวันตกเฉียงใต้

ถ้าราษฎรในเมืองเฟิ่งเทียนตั้งใจฟังให้ดีๆ อยู่ไกลขนาดนี้ก็ยังได้ยินเสียงนั้นอยู่บ้าง

อำเภอหงต้ง เพียงชั่วพริบตาหมู่บ้านล้มระเนระนาด พื้นแตกออกเป็นร่อง แม้แต่วัดลั่วกวนที่โด่งดังที่สุดยังพังถล่มลงในชั่วพริบตา เหมือนเป็นพื้นราบเรียบ พวกชาวบ้านถูกล้มทับตายจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน

โดยเฉพาะที่นั่นถือเป็นอำเภอใหญ่ที่มีประชากรมาก ไม่ใช่แค่ชาวบ้านทั่วไป ยังมีครอบครัวทหารหลายครอบครัว รวมถึงทหารที่ถูกเกณฑ์ไป ที่นั่นมีแร่เหล็ก เป็นแหล่งวัตถุดิบสำคัญในการผลิตอาวุธ

พวกทหารเกณฑ์กำลังขุดแร่กันอยู่ท่ามกลางสายฝน อยู่ๆ ดินก็ถล่มลง ถูกฝังกันทั้งหมด อยากหนีก็หนีไม่พ้น

พวกชาวบ้านในเมืองเฟิ่งเทียนวิ่งออกมานอกบ้านกันหมด ไม่กล้าอยู่ในบ้านแล้ว แต่ละคนสีหน้าตื่นตระหนก

ถึงแม้หมู่บ้านเหรินจยาจะไม่ได้ยินเสียงดังสนั่นนั้น อยู่ไกลเกินไป ทว่าแต่ละคนที่กำลังเอาหน้ารับแดด ก็มีบางคนที่ยิ้มค้างอยู่บนใบหน้า ยืนอึ้งแช่อยู่ในน้ำ

“หืม?”

“เมื่อครู่พื้นมันสั่นหรือเปล่า”

สุดท้ายชาวบ้านทุกคนต่างหันไปมองซ่งฝูเซิง

ซ่งฝูเซิงกลืนน้ำลายด้วยความตึงเครียด แผ่นดินไหวที่ไหนเนี่ย อยู่ที่นี่ก็ยังรู้สึกได้

พวกเรากำลังรอน้ำลดแล้วย้ายกลับบ้าน เช่นนั้น จะย้ายดีหรือไม่ย้ายดี

“ห้ามรื้อกระโจม!”

“หัวหน้า พวกเรารื้อไปครึ่งหนึ่งแล้ว”

“เลิกรื้อก่อน ยังต้องตั้งเพิ่มด้วย”

ซ่งฝูเซิงคิดในใจ นอนข้างนอกอีกสักสองวันแล้วกัน เพื่อความชัวร์ เอาพื้นเป็นเตียง ผืนฟ้าเป็นผ้าห่ม ดวงดาวหลับฝันเป็นเพื่อน

ชาวหมู่บ้านเหรินจยาขานรับทันที “ได้ หัวหน้าเอาไงก็เอากัน”

ภายในเวลาสั้นๆ เกิดสถานการณ์แบบเดียวกันบ่อยครั้ง โชคดีที่คนทั้งหมู่บ้านเชื่อฟัง รวมใจเป็นหนึ่ง

แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่ได้มีคนเชื่อฟังคำสั่งแบบซ่งฝูเซิง เขาพูดอะไรก็ถูกคัดค้านหมด

คนนั้นก็คือฮ่องเต้ที่กำลังหงุดหงิดใจ

ไม่ใช่แค่เมืองเฟิ่งเทียนที่พายุฝนกระหน่ำ ทางเหนือที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นคลังเสบียงขนาดใหญ่ แต่ละพื้นที่ก็เกิดภัยพิบัติในระดับที่แตกต่างกันออกไป เมืองเฟิ่งเทียนเมื่อเทียบกับที่อื่นก็ถือว่าโดนเบาแล้ว

ฮ่องเต้ ตอนข้าไม่เปิดคลังเสบียงแจกจ่าย พวกเจ้าก็มารายงานทุกวันว่าพายุฝนกระหน่ำ น้ำไหลหลาก ทำลายบ้านเรือน ทะลักเข้าเรือกสวนไร่นา ราษฎรจมน้ำ ชาวบ้านที่ไหนบ้างที่ประสบอุทกภัย

แต่พอข้าตัดสินใจจะเปิดคลังช่วยเหลือเสบียง พวกเจ้าก็

‘ไม่ได้เด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท’

เริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ให้ฟัง แถมยังวิเคราะห์ไม่เหมือนกัน ทางใต้กำลังเตรียมพร้อมสู้รบ

แต่ละคนพูดจามีหลักการ เกลี้ยกล่อมข้าไม่หยุดว่าในสถานการณ์แบบนี้ยิ่งต้องส่งกองทัพไปประจำการเพื่อป้องกัน ต้องเก็บเสบียงที่มีอยู่อย่างจำกัดไว้สำหรับทำศึก เพื่อรวมบ้านเมืองเป็นปึกแผ่น

ยังมีขุนนางฝ่ายบุ๋นก็แย้งไม่หยุด บอกว่าเรื่องใหญ่ใต้หล้าไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการรวมบ้านเมืองเป็นปึกแผ่น ตอนนี้อยู่ในสถานการณ์ที่กำลังจะสู้รบ

ถ้าเช่นนั้นไม่ต้องสนใจราษฎรรึ

หากไร้ราษฎร ไฉนเลยจะมีบ้านเมือง

“ฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน”

“ฝ่าบาท โปรดไตร่ตรองให้ถี่ถ้วน”

“ฝ่าบาท…”

“เปิดคลังเสบียง!”

ฮ่องเต้มองขุนนางใหญ่ที่คุกเข่าอยู่เต็มพื้น

ชั่วขณะนั้นเขาก็เริ่มสงสัยตัวเองแล้วว่า สวรรค์คิดว่าเขาไม่เหมาะที่จะนั่งบัลลังก์มังกรนี้หรือเปล่า

เป็นเพราะเขาไม่เคยนึกเสียใจหรือเปล่า สวรรค์ก็เลยลงโทษเขา ทรมานราษฎรของเขาแบบนี้

ใช่ เขาไม่นึกเสียใจ ไม่เคยเสียใจที่ฆ่าพี่น้องของตัวเอง

แต่ครั้งนี้ เขายินดีสำนึกผิดต่อสวรรค์สักครั้งเพื่อราษฎรของเขา