ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 650-2 ให้ประโยชน์ทั้งสองทาง

ตอนที่ 650-2 ให้ประโยชน์ทั้งสองทาง
เมื่อข่าวเรื่องฮ่องเต้จะจัดพิธีบูชาสวรรค์ลือไปทั่วทุกหัวระแหง บรรดาราษฎรก็พากันส่งข่าว พวกเขารู้สึกว่ารอดแล้ว เพราะเชื่อเรื่องพวกนี้

แม้แต่ท่านย่าหม่า ‘คนขวางโลก’ ที่เคยแอบด่าอดีตฮ่องเต้ในใจ ก็ยังรู้สึกว่าคราวนี้สวรรค์จะได้เมตตาเสียที

ฮ่องเต้เป็นใคร เป็นโอรสสวรรค์

เมื่อโอรสกล่าวขอโทษต่อสวรรค์เบื้องบน เอ่ยคำพูดอ่อนน้อมถ่อมตน ‘ข้าผิดไปแล้ว’ อย่างจริงใจ สวรรค์จะไม่เมตตาเลยเชียวเหรอ

พวกชาวบ้านคิดว่า หลักการเดียวกับการใช้ชีวิตของพวกเขา

ใต้หล้านี้มีเพียงสามคนที่ไม่เชื่อ ก็คือครอบครัวของซ่งฝูเซิง

นี่มันก็แค่ละครปาหี่ขนาดใหญ่ที่ฮ่องเต้จัดขึ้นมาไม่ใช่เหรอ

ดังนั้น ตอนที่พวกคุณหนูคุณนายในเมืองพากันนั่งรถม้าไปกราบไหว้บูชาที่วัด ในขณะที่ชาวบ้านจำนวนมากไปคุกเข่าสวดมนต์ขอพรตามสถานที่ที่ทางการจัดไว้ให้ ซ่งฝูเซิงจึงเรียกประชุมใหญ่ในหมู่บ้านแล้วออกคำสั่ง

“ช่วงสองวันนี้พอน้ำลดทุกคนสังเกตเห็นอะไรไหม อากาศร้อนขึ้น นับตั้งแต่วันนี้หลังเลิกประชุมเป็นต้นไป ห้ามรวมตัวกัน ห้ามไปเยี่ยมเยียนบ้านอื่น ต้องใส่ผ้าปิดปาก”

พอซ่งฝูเซิงพูดจบ ท่านลุงซ่งกับหัวหน้าตระกูลเริ่นก็ลุกขึ้นไปทางซ้าย-ขวาทันที

ทั้งสองคนชูผ้าปิดปาก ยกให้ทุกคนดูก่อน คือของที่มีลักษณะแบบนี้ จากนั้นก็สาธิตด้วยการเอาคาดปากตัวเอง ใช้แบบนี้

ท่านลุงซ่งเป็นตัวแทนของ ‘เก้าสกุล’

หัวหน้าตระกูลเริ่นเป็นตัวแทนของชาวบ้านทั้งหมู่บ้านในฐานะที่เป็นหลี่เจิ้ง

ท่านลุงซ่ง “อึดอัดก็ต้องใส่”

หัวหน้าตระกูลเริ่น “ไม่ว่าบ้านพวกเจ้าจะมีผ้าหรือไม่ก็ตาม” ไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีผ้าเหลือทำผ้าปิดปากเลย ไม่มีก็รื้อผ้าห่มออก

ทุกคนเงียบเป็นเป่าสาก

“ข้อสอง ห้ามทิ้งของเสียส่งเดช ทุกคนก็รู้ว่าไม่เพียงแต่พวกเราจะขุดหลุมฝังอุจจาระเพิ่มอีกหลายหลุม อีกทั้งยังทำกองขยะ ทุกวันจ้าวมู่จิ่วกับลุงอวี๋จะเข็นรถไปรับอุจจาระจากเหนือใต้ ห้ามแต่ละบ้านเก็บไว้เอง อันนี้ใช้เงินส่วนรวมใช่หรือไม่” ซ่งฝูเซิงมองหัวหน้าตระกูลเริ่น

หัวหน้าตระกูลเริ่นพยักหน้า “คุยกันเรียบร้อยแล้ว” ควักจากเงินรางวัลที่กรมคลังให้มา

เวลานี้คนในหมู่บ้านถึงได้รู้ “อะไรนะ” เมื่อสองวันก่อนตอนเลือกคน พวกเราไม่รู้ว่ามีเงินให้ด้วย ถ้ารู้ว่าได้เงินคงพากันแย่งงานนี้ นึกไม่ถึงว่าเรื่องดีๆ แบบนี้จะไปตกอยู่กับสองคนที่ดูเอื่อยเฉื่อยของหมู่บ้าน

ซ่งฝูเซิงดื่มนมในแก้วจนหมด “เรื่องที่ข้าจะพูดต่อไปนี้สำคัญเสียยิ่งกว่าสำคัญ ห้ามไปเจอคนนอกหมู่บ้านไม่ว่าใครก็ตาม หากในบ้านมีคนเจ็บป่วยหรือมีสัตว์เลี้ยงป่วย ไม่ว่าจะเป็นใครหรือของครอบครัวไหน ขอเพียงแต่พบเห็น ให้รีบมาแจ้งอาสามสกุลเริ่นทันที”

อาสามสกุลเริ่นยืนขึ้น พยักหน้าให้ชาวหมู่บ้าน ถูกต้อง เรื่องแบบนี้ให้มาหาเขา หลี่เจิ้งกับหัวหน้าต้องสอบจอหงวน

ในเมื่อเขารับหน้าที่นี้ ก็ต้องหาเวลาไปไล่ตรวจดูแต่ละบ้าน ใช้เงินส่วนรวมเป็นค่าตอบแทน เมื่อวานหลี่เจิ้งคุยกับเขาแล้วว่ามีเงินให้

ต้องทำหน้าที่อย่างสุดความสามารถ

ถ้าเขาพบว่าคนบ้านไหนมีอาการปวดหัวตัวร้อน เห็นนั่นไหม กระโจมที่อยู่ทางด้านซ้ายนั่นก็คือที่อยู่ของคนป่วย ต้องย้ายเข้าไปอยู่ที่นั่นทันที กระโจมทางด้านขวาคือที่สำหรับสัตว์ป่วย

สรุปว่าขังไว้ในนั้นทั้งหมด หัวหน้าเรียกว่าการกักตัว

เขากลัวตัวเองจะทำเรื่องที่ต้องหมางใจกัน จึงได้ถามอย่างละเอียด ขังไว้ในนั้นแล้วไม่ต้องสนใจเลยเหรอ

หัวหน้าบอกว่า ได้อย่างไรเล่า ต้องมีคนไปส่งข้าวให้ตามเวลา กินข้าวกินยา

ยาเหรอ แพงจะตาย

อาสามสกุลเริ่นได้ฟังก็วางใจอย่างสิ้นเชิง

พูดแบบไม่น่าฟังหน่อยคือ ถ้าพวกชาวบ้านเจ็บป่วยขึ้นมาจริงๆ จะมีสักกี่บ้านที่ยอมซื้อยากิน แทบอยากเอาพวกเศษหญ้าเศษสมุนไพรมาชงน้ำดื่มก็จบ จะมีสักกี่ครอบครัวที่มีเงินเหลือพอกับเรื่องแบบนี้ อีกอย่าง ถึงแม้ตอนนี้ฝนจะหยุดตกแล้ว แต่เส้นทางมีสภาพเป็นดินโคลน จะออกไปจับยาที่เมืองถงเหยาได้ยังไง

คราวนี้ก็ลงตัว ให้ยาทีเดียว รักษาพร้อมกัน เอาเงินส่วนกลางออก

อาสามสกุลเริ่นแอบนั่งเหม่อคิดในใจ ได้ยินว่าท่านย่าหม่าเป็นคนขนยากลับมา ทำไมท่านย่าหม่าถึงได้… จึ๊ จริงๆ เลย ดีไปหมดทุกด้าน เขาอยู่มาจนทุกวันนี้เพิ่งเคยเห็นหญิงสูงวัยแบบนี้

อาสามสกุลเริ่นนึกถึงตรงนี้ยังได้แอบชำเลืองมองตรงที่ท่านย่าหม่ายืนอยู่

เวลานี้คนในหมู่บ้านไม่รู้ว่าแจ้งป่วยแล้วจะต้องถูกกักตัวไว้ในกระโจม ตอนนี้เรื่องที่พวกเขาพูดถึงกันมากที่สุดคือ “ว่าอย่างไรนะ ห้ามเจอคนนอกเหรอ ข้ายังคิดอยู่ว่าพอน้ำลดจะกลับบ้านแม่อยู่เลยนะ”

เมียของเริ่นจื่อจิ่วมีสีหน้าร้อนใจ ถามเฉียนเพ่ยอิง “พี่สะใภ้ เช่นนั้นถ้าพ่อสามีกับสามีข้ากลับหมู่บ้าน ไม่ถือว่าข้าเจอคนนอกใช่ไหม เพราะนั่นคนในครอบครัวของข้า”

เฉียนเพ่ยอิงอ้าปากค้าง “…”

นั่นสิ เล่นเอานางตอบไม่ออก

ถ้าเอาตามรูปแบบการกักตัว ขอเพียงแต่เริ่นกงซิ่นกลับหมู่บ้านมา ในทางทฤษฎีคือต้องกักตัวในกระโจมก่อนหลายวัน ใครจะไปรู้ว่าเขากลับมาจากที่ไหน ใครจะไปรู้ว่าหมู่บ้านที่เขาไปอยู่มีคนตายเยอะหรือเปล่า แถมเขายังชอบไปมุงดูเรื่องชาวบ้านเป็นชีวิตจิตใจ

ในขณะที่ชาวหมู่บ้านเริ่มมีเค้าลางจะต่อต้าน พากันกระซิบกระซาบไม่หยุด หัวหน้าตระกูลเริ่นกับลุงซ่งก็นั่งนิ่งขนาบข้างซ่งฝูเซิง รอฝูเซิงพูดต่อ

อีกทั้งคำพูดนั้นต้องให้ฝูเซิงพูด ทุกคนถึงจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

ซ่งฝูเซิงมองสมุดเล่มเล็กก่อน จากนั้นถึงเงยหน้าพูด

“เมื่อครู่ที่บอกว่าให้สวมผ้าปิดปาก ห้ามทิ้งของเสียส่งเดช ห้ามเจอคนนอก เก็บบ้านช่องให้สะอาดที่สุด เสื้อผ้าที่ใส่ก็ต้องสะอาด ห้ามปิดบังหากมีคนหรือสัตว์เลี้ยงในครอบครัวป่วย ครอบครัวที่ถูกเลือกว่าจัดการได้ดีเยี่ยมที่สุดในหมู่บ้านเหรินจยาจะมีการทำป้ายไม้แขวนไว้ให้หน้าบ้าน และอันดับหนึ่งจะได้รับเงินรางวัลสิบตำลึง” ไอรีนโนเวล

อะไรนะ ทะทะทะ เท่าไหร่นะ

พวกยายๆ หูผึ่งขึ้นมาทันที

“อันดับที่หนึ่ง เลือกหนึ่งครอบครัว รับเงินรางวัลสิบตำลึง อันดับที่สอง เลือกสองครอบครัว รับครอบครัวละห้าตำลึง อันดับที่สามเลือกสามครอบครัว รับครอบครัวละสามตำลึง”

เรื่องสำคัญถึงได้เรียกประชุมใหญ่ เดิมทีเมื่อวานตอนที่ซ่งฝูเซิงประชุมกับหัวหน้าตระกูลเริ่น หัวหน้าตระกูลเริ่นบอกว่าเงินรางวัลเยอะไป อันดับหนึ่งสามตำลึง อันดับสองสองตำลึง อันดับสามหนึ่งตำลึง แค่นี้ก็พอแล้ว ปีนี้เก็บเกี่ยวได้ไม่ดี พวกเขาน่าจะตั้งใจกันอยู่ เงินรางวัลที่กรมคลังให้ต้องคิดให้ดีก่อนใช้ กังหันน้ำล้ม ต้องสร้างร่องน้ำ โรงทำอิฐนมก็ยังไม่ได้สร้าง แถมครั้งนี้ก็มองออกแล้วว่าบ่อน้ำของหมู่บ้านใช้ไม่ได้ ต้องขุดบ่อใหม่

ซ่งฝูเซิงยังคงรู้สึกว่าต้องให้เงินรางวัลเยอะหน่อย รวมเงินรางวัลทั้งหมดเพิ่งจะยี่สิบเก้าตำลึง พอบอกว่าอันดับหนึ่งได้สิบตำลึง พวกชาวบ้านจะต้องตะลึงแน่นอน

ถ้าพวกเราให้น้อย หมู่บ้านเราถือว่ามีฐานะกันพอสมควร พวกครอบครัวที่มีฐานะจะไม่เก็บเรื่องนี้เอามาใส่ใจเท่าไหร่ แต่สิบตำลึงมันต่างกันมาก สิบตำลึงเป็นเงินจำนวนที่เยอะ บางครอบครัวแต่งเมียถึงจะให้สินสอดสิบตำลึง

ยกตัวอย่างเช่น ท่านลุงซ่ง

ท่านลุงซ่งอยากชิงเงินรางวัลสิบตำลึงนี้ เมื่อวานยังได้พูดกับเขาว่า ‘หลานเซิง บ้านเราไม่ใช่ครอบครัวเดียวกัน เจ้าต้องแยกให้ชัดเจน มีกันสิบกว่าครอบครัว ตอนเจ้าตัดสินห้ามเอามารวมกันเป็นครอบครัวเดียวนะ’

“ทำไม ท่านลุงซ่ง เวลานี้จะมาไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันแล้ว ท่านลุงยังอยากครองหมดทั้งสามอันดับเหรอ”

ดูเอาแล้วกัน นี่อย่างไรล่ะผลลัพธ์ที่ได้

มีพวกยายๆ หลายคนกำลังสั่งลูกสะใภ้ “เจ้าห้ามกลับบ้านพ่อแม่เจ้า เดี๋ยวเราจะชวดเงินสิบตำลึงกัน ตั้งสิบตำลึงเชียวนะ!”

มียายที่จิตใจเมตตาหน่อย พูดเกลี้ยกล่อม “สะใภ้ เจ้ารีบกลับไปตอนนี้จะช่วยอะไรได้ นี่ฟ้าก็โปร่งแล้วใช่ไหมล่ะ กลับช้าหน่อยก็ไม่ต่างกันหรอก พอถึงเวลาบ้านเราได้เงินรางวัล พอถึงตอนนั้นเจ้ากลับบ้านพ่อแม่ตัวเอง แม่จะให้ผัวเจ้าไปส่งถึงบ้านเพื่อเป็นการขอโทษ แถมยังจะซื้อ” กัดฟันพูด “เนื้อให้หลายจินด้วย”

และก็มีบางบ้าน โดยเฉพาะพวกชายชราที่พุ่งเป้าไปที่ป้ายไม้ “ครอบครัวที่จัดการได้ดีเยี่ยมที่สุด จะได้ป้ายมาแขวนไว้หนึ่งปีเชียวนะ” บ้านไหนได้ไปก็คือมีอยู่บ้านเดียว

ในเวลานี้เอง ซ่งฝูเซิงก็ได้พูดเสริมว่า “อ้อ ลืมบอกไปหน่อย นอกจากนี้ยังจะเลือกอีกรางวัลด้วย ครอบครัวที่สกปรกที่สุด มีป้ายแขวนให้เหมือนกัน”

หา? จะเป็นที่หนึ่งจากสุดท้ายไม่ได้เชียวนะ แบบนั้นได้อายเขาตายเลย

หัวหน้าตระกูลเริ่นมองซ่งฝูเซิง เมื่อวานตอนประชุมไม่เห็นพูดข้อนี้เลยนะ