ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 651 เมื่อฟ้าปลอดโปร่งก็ต้องเริ่มปฏิบัติการกำจัดแมลง

ตอนที่ 651 เมื่อฟ้าปลอดโปร่งก็ต้องเริ่มปฏิบัติการกำจัดแมลง
การประชุมยังไม่จบก็มีคนมาที่หมู่บ้าน

ปู่ฟางนั่งเกวียนวัวกลับมากันทั้งครอบครัว

“ฝูเซิง ข้าไม่ได้ต้องการมาไล่เจ้านะ อย่าคิดมาก เจ้าอยู่ไปก่อนได้ พวกเราก็จะจัดแจงหาที่อยู่เอง ดูว่าบ้านไหนยังพอมีที่บ้าง ข้าอยู่หมู่บ้านนั้นไม่ได้แล้ว”

อาเจ็ดสกุลเริ่นชิงถามขึ้น “ทำไมเหรอ” ไม่ได้ออกนอกหมู่บ้านนานแล้ว อยากรู้สถานการณ์ภายนอกบ้าง

ก่อนปู่ฟางตอบได้กวาดตามองทุกคนในหมู่บ้านดูคร่าวๆ เขาก็รู้แล้วว่าหมู่บ้านไม่เหมือนเดิม

แม้จะถูกน้ำพัดจนเละเทะไปมากเหมือนกัน แต่ก็เป็นระเบียบกว่าหมู่บ้านอื่นมาก

“หมู่บ้านที่ข้าอยู่ มีศพในสุสานถูกน้ำพัดกระจัดกระจายจนไม่รู้ว่าศพไหนเป็นใคร และก็ไม่รู้ว่าญาติใคร ศพไหนที่ถูกจำได้ก็ย่อมถูกคนในครอบครัวมารับไปฝัง ศพไหนแยกไม่ออกก็จะถูกวางเรียงตามถนนในหมู่บ้าน หมู่บ้านแบบนั้นจะอาศัยอยู่ได้เหรอ” อากาศร้อน ถ้าไม่รีบจัดการเดี๋ยวพวกแมลงก็จะมาแล้ว

ปู่ฟางยังเชื่องมงาย รู้สึกว่าพอศพพวกนั้นถูกน้ำพัดมา ตกดึกก็จะได้ยินเสียงผีร้องโหยหวน

อาเจ็ดสกุลเริ่นมองพี่สามของเขาด้วยความสงสัย งงมาก แยกไม่ออกว่าเป็นใครก็ไม่สนใจเลยเช่นนั้นเหรอ นี่มันตรรกะความคิดแบบไหน “ทำไมทุกคนไม่ช่วยกัน ไม่ต้องสนว่าเป็นศพบ้านไหนแล้ว ฝังแถวนั้นจะต้องมีคนในหมู่บ้านรู้จักแน่นอน ดีไม่ดีอาจเป็นบรรพบุรุษของตัวเอง”

ปู่ฟางส่ายหน้าด้วยความจนปัญญา บอกทุกคนว่า

“พูดไปพูดมาก็หนีไม่พ้น ใครมันยังจะมีเวลาสนใจคนตาย…

…ต่างวุ่นอยู่กับการเก็บข้าวของทรัพย์สมบัติของตัวเองทั้งนั้น เรือกสวนไร่นาจมน้ำจนลงไปไม่ได้ พวกเขาก็ไปดูที่สวนตัวเองทุกวัน ไม่มีทางไปฝังศพพวกนั้น…

…อีกทั้งอย่าว่าแต่ศพในสุสานเลย อย่างไรเสียนั่นก็ตายไปแล้ว…

…ขนาดกระท่อมในหมู่บ้านของสองครอบครัวพังถล่ม คนเป็นถูกทับอาการสาหัสนั่งอยู่บนถนนในหมู่บ้าน ศีรษะกับขาบาดเจ็บขยับไม่ได้ หายใจอ่อนแรง ก็ยังไม่มีคนสนใจ เฮ้อ”

จะให้จัดการอย่างไร บ้านสองหลังนั้นพังถล่มแล้ว พังในวันที่ฝนตกหนักสองวันนั้น

ตอนนั้นฝนตกหนักมาก น้ำท่วมในเขตบ้าน แต่ละครอบครัวมัวแต่วุ่นอยู่ในบ้านของตัวเอง บ้านสองหลังนั้นที่มีเสบียงเก็บอยู่น้อยนิด ขนย้ายออกมาไม่ทัน เปียกฝนจนราขึ้น

ผู้ชายคนที่ขาหักเป็นเพราะเข้าไปรีบย้ายเสบียงในบ้านจนถูกคานหล่นทับขาหัก

สรุปก็คือ ถ้าเข้าไปยุ่งก็มีแต่จะต้องพากลับบ้านตัวเอง พอพากลับไปบ้านก็ต้องให้ข้าวให้ที่พัก

ใช่ว่าคนในหมู่บ้านจะแล้งน้ำใจ แต่พอคิดว่าครอบครัวนั้นไม่มีบ้านแล้ว เสบียงอาหารก็ราขึ้น พากลับไปอยู่บ้านก็ต้องให้ข้าวให้ที่พักอีกนาน จึงพากันถอดใจ พอเห็นก็เดินอ้อมๆ

ลูกชายของปู่ฟางพูดว่า “กลับเป็นพ่อข้า ทั้งที่ไม่ได้รู้จักมักคุ้น ไม่รู้จักชื่อด้วยซ้ำ ก่อนออกมายังได้ให้ข้าวฟ่างกับสองครอบครัวนั้น”

ปู่ฟางส่ายมือ ไม่ให้ลูกชายพูดอะไรเยอะ

ไม่ใช่เรื่องที่น่าอวด เห็นแล้วจะทนดูอยู่เฉยๆ ไม่ได้ คิดเสียว่าทำบุญให้ครอบครัว

เรื่องที่ช่วยได้ก็มีแค่นี้ จะให้คนพวกนั้นไปอยู่ที่บ้านก็ไม่ได้ ถึงแม้พวกเขายังต้องกลับหมู่บ้านเหรินจยา บ้านหลังนั้นปล่อยว่างไว้ แต่ไม่ได้ ในบ้านมีเสบียงที่สะสมไว้ ทั้งยังมีข้าวของของครอบครัว

“หลี่เจิ้งของหมู่บ้านนั้นล่ะ”

“ตอนแรกปิดประตูรั้วสนิท ชาวบ้านไปหาเขา เขาซ่อมหลังคาอยู่ บอกว่าบ้านเขาก็งานเยอะแยะ ต่อมาพอฝนซาก็นั่งเกวียนออกไปเลย หลี่เจิ้งมีที่นาอยู่ข้างนอกเยอะ”

หัวหน้าตระกูลเริ่นยืดตัวตรง เหลือบมองชาวหมู่บ้านเหรินจยา ฟังดูนะ พวกเจ้าตั้งใจฟังให้ดีๆ

ชาวหมู่บ้านเหรินจยา หึๆ ฟังอยู่ ถลึงตาใส่พวกข้าทำไม มีให้เปรียบเทียบแบบนี้ก็รู้เลยว่าหัวหน้ากับหลี่เจิ้งของพวกเราดีจริงๆ บ้านไหนที่เริ่มร้าวก็ให้รีบย้ายออกไปก่อน เลยไม่มีใครเป็นอะไร

หัวหน้าตระกูลเริ่นมีความมั่นใจยิ่งขึ้น “อย่ามา ต้องเอาเงินล่อพวกเจ้าถึงจะให้ความร่วมมือ ข้ากับหัวหน้าของพวกเจ้าลำบากกันขนาดนี้เพื่ออะไร เพื่อใคร ถ้าพวกเจ้าเห็นใจก็ต้องตั้งใจทำ ได้ยินไหม”

“ได้ยินแล้ว!” มีเสียงตอบขึ้นมาเรื่อยๆ อย่างไม่พร้อมเพรียงกัน

ท่านปู่หลี่เจิ้ง พวกข้าซาบซึ้งใจจนน้ำตาไหลแล้ว อย่าริบเงินรางวัลสิบตำลึงเลยนะ

เอาเงินสิบตำลึงล่อพวกเรานั่นแหละดีแล้ว

ส่วนทางนี้ อาศัยช่วงว่าง ท่านลุงซ่งเล่าเรื่องในหมู่บ้านให้ปู่ฟางฟังอย่างคร่าวๆ

ท่านลุงซ่งกลัวปู่ฟางจะคิดมาก เราสองครอบครัวสนิทกัน อย่าเข้าใจผิดกันเอง

เน้นย้ำว่าครอบครัวของพวกเรากำลังจะทำแบบนี้ การค้าต้องหยุดทั้งหมดแล้ว ความเสียหายมากมาย ห้ามออกจากหมู่บ้านตามใจชอบ

ใครก็ตามที่ออกไป ต่อให้เป็นฝูเซิงที่อีกหน่อยจะเข้าเมือง ดีไม่ดีกลับมาก็ต้องกักตัว ฝูเซิงบอกแล้วว่า ไว้ถึงเวลาดูสถานการณ์อีกทีค่อยตัดสินใจ

ปู่ฟางตะโกนบอกซ่งฝูเซิงต่อหน้าทุกคนในหมู่บ้านว่า “หัวหน้า ได้ยินว่ากลับเข้าหมู่บ้านต้องกักตัวหลายวัน อย่างนั้นพวกเราต้องพักที่ไหน ช่วยจัดการให้หน่อยนะ”

ซ่งฝูเซิงหันกลับไปมองเขา พยักหน้าเล็กน้อย เข้าใจแล้ว

ในดวงตาของปู่ฟางมีรอยยิ้ม ฝูเซิงเพิ่งประชุมไป พวกเราจะมาขอสิทธิพิเศษไม่ได้ ต้องสนับสนุนฝูเซิง

“อาเจ็ด”

“ได้เลยๆ”

อาเจ็ดสกุลเริ่นรีบพาปู่ฟางไปที่กระโจม

“ทั้งครอบครัวของท่านปู่ให้พักในกระโจมใหญ่นี้ ด้านในมีหม้อดิน มีฟืนไฟ มีเตียงที่เอาไม้กระดานวางปูไว้ ข้ารู้ว่าบ้านพวกท่านมีฐานะ สามารถขนเสบียงลงมาจากเกวียนได้เลยตอนนี้ หุงข้าวเอาเอง ภายในเจ็ดวันห้ามออกจากกระโจมนี้ เริ่มนับตั้งแต่วันนี้ สัตว์เลี้ยงของบ้านท่านจะมีคนดูแลให้ ไม่มีทางผอมแน่นอน วางใจได้”

ขณะที่อาเจ็ดสกุลเริ่นมองครอบครัวปู่ฟางกำลังเอาของลงยังได้พูดเสริมกับปู่ฟางด้วยว่า

“จริงสิ ต้องจำไว้ด้วยว่า ภายในเจ็ดวันนี้ ถ้าคนในครอบครัวมีอาการปวดหัวตัวร้อนให้รีบรายงานทันที ให้เหล่าหวังในหมู่บ้านจับชีพจร ถ้าได้รับการยืนยันก็ต้องย้ายออกไปอยู่อีกกระโจมนึง ข้าต้องนับจำนวนคนป่วยเพื่อแจกจ่ายอาหาร”

เหล่าหวังในหมู่บ้านเป็นหมอรักษาหมู หมู่บ้านเหรินจยาทั้งหมู่บ้านมีคนที่พอจะรับบทเป็นหมอได้ก็แค่คนนี้ ถามเขาว่าจับชีพจรคนได้ไหม เขาบอกสบายมาก

ปู่ฟางสงสัย “ให้กินโดยไม่เสียเงินเลยเหรอ”

“อือ แต่ว่าถ้ากักตัวจะไม่มีอาหารให้” ใครใช้ให้ออกไปนอกหมู่บ้านล่ะ “ต้องป่วยจริงๆ ถึงจะมีอาหารให้กิน เป็นโจ๊กที่พอประทังท้องไปได้ในหนึ่งวันน่ะ”

เสบียงช่วยเหลือพวกนี้ใช้เงินกองกลางซื้ออาหารมาจากพวกเก้าสกุลกับบ้านเศรษฐีที่ดิน

สรุปคือ มีหลายครอบครัวใหญ่ในหมู่บ้านที่ช่วยขายเสบียงให้

อีกทั้งยังซื้อในราคาข้าวฟ่าง ไม่อย่างนั้นข้างนอกหมู่บ้านขึ้นราคาอาหารแล้ว ทำไมต้องขายเสบียงให้หมู่บ้านในราคาปกติด้วย เกิดไม่พอกินก็ต้องออกไปซื้อข้างนอกในราคาสูงอยู่ดี

ปู่ฟางส่ายมือ “พอแล้ว ไม่ต้องพูดแล้ว”

บ้านเขาไม่เสียดายโจ๊กแค่นั้นหรอก ครอบครัวเขาอย่าเจ็บป่วยเป็นพอ

เมียของเริ่นจื่อจิ่วมองครอบครัวปู่ฟางพลางคิดในใจ ช่างเถอะ เมียหัวหน้าไม่ต้องตอบข้าแล้ว ข้ารู้คำตอบแล้ว

ดูท่าอีกเดี๋ยวต้องเตรียมข้าวของเครื่องใช้อาหารการกินสำหรับเจ็ดวันให้พ่อสามีกับสามีแล้ว พอพวกเขากลับหมู่บ้านมาถูกกักตัว จะได้เอาของไปให้ได้ทันที

การประชุมยังคงดำเนินต่อ

หัวหน้าตระกูลเริ่นถือสมุดเล่มเล็ก “เดี๋ยวข้าเรียกชื่อใครก็ให้ออกมารับ ก่อนประชุมให้ทุกคนเอาไหมาด้วยใช่ไหม เอามาใส่ บ้านเริ่นต้าฟา”

“ทางนี้”

“อะนี่ ปูนขาว อ้ายเฉ่า พี่สาม แบ่งโซดาไฟโดยดูตามจำนวนคนในบ้านเขา”

“ครอบครัวสิบสี่”

“อยู่นี่”

“ครอบครัวหม่าจ้า”

“มาแล้วๆ”

ปูนขาว อ้ายเฉ่า โซดาไฟ ของพวกนี้เก็บรวบรวมมาจากแต่ละบ้านในหมู่บ้านก่อน โดยเอาเงินกองกลางซื้อมา เพื่อป้องกันปัญหาที่ว่า บางครอบครัวมีเยอะมาก บางครอบครัวไม่มีเลย ท่านย่าหม่ามีเยอะสุด

ท่านย่าหม่าเก็บไว้เองเยอะมาก ไม่ได้บอกจำนวนที่แท้จริงไป เอาส่วนที่เหลือขายให้กับทางหมู่บ้าน

ตรงนี้มีเรื่องเล่านิดหน่อย ซ่งฝูเซิงว่าแม่ตัวเอง “ทำไมยังจะขึ้นราคาอีก”

ท่านย่าหม่าเท้าเอว พูดเสียงดังฟังชัด

“ดีนะที่เจ้าเป็นลูกชายข้า ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้ข้าจะบอกเลยว่า ไม่ซื้อก็ไม่ต้องซื้อ…

…เจ้าคิดว่าเข้าเมืองมันง่ายนักเหรอ หาซื้อง่ายเหรอ ในเมืองไม่ขึ้นราคาหรืออย่างไร ไม่เชื่อไปดูเองได้เลย แพงกว่าข้าแน่นอน เชื่อไหมล่ะ…

…ข้าออกไปหาซื้อของพวกนี้ ตอนนั้นมีคนถูกฟ้าผ่าตายตรงหน้าข้า ข้าตกใจแทบแย่”

กลืนคำพูดที่ตกใจจนฉี่ราดได้ทันเวลา

“เอาแค่นี้ ยังไม่ได้บวกค่าเหนื่อยที่ข้าเข็นกลับมาเลยด้วยซ้ำ ทำไมข้าต้องฝ่าฝนทำเพื่อคนอื่นด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าบอกว่ามันจะติดต่อสู่คนอื่นได้ คิดว่าข้าอยากขนของพวกนี้กลับมาเหรอ ข้าจะขายให้คนอื่นเหรอ”

อาสามสกุลเริ่นได้ยินพอดี “แม่เจ้าพูดมีเหตุผล ไม่ง่ายเลยนะ เจ้าอย่าทำให้แม่ตัวเองเสียเปรียบเพราะทุกคนเลย”

ท่านย่าหม่าถลึงตาใส่เขา โผล่มาจากไหน ข้าคุยกับลูกชายอยู่ เจ้าเกี่ยวอะไรด้วย ตาแก่นี่ทำไมน่ารำคาญแบบนี้

หัวหน้าตระกูลเริ่นยังคงเรียกชื่ออยู่ เรียกถึงบ้านยายซุนแล้ว ท่านลุงซ่งก็ถูกเรียกตามมาติดๆ

ถึงแม้ครอบครัวของเก้าสกุลจะไม่เดือดร้อน แต่อะไรที่ควรได้ก็ต้องรับไว้ แจกจ่ายทุกบ้านโดยใช้เงินกองกลางซื้อมาคือสวัสดิการของทั้งหมู่บ้าน

“ผู้เฒ่า บ้านเจ้าเป็นครอบครัวใหญ่ คนเยอะ เอาอ้ายเฉ่าไปสองกระสอบ โซดาไฟหนึ่งไหใหญ่”

“ได้ๆ” จึ๊ ทีแบ่งของไม่ให้แยกครอบครัว บอกว่าเก้าสกุลเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่ได้

หัวหน้าตระกูลเริ่นโบกสมุดในมือ เหงื่อแตกเต็มศีรษะตะโกนขึ้น

“ทุกคนฟังให้ดี ทำความสะอาดพวกโคลนในเขตบ้านให้เรียบร้อย โดยเฉพาะในห้องกับคอกสัตว์…

…เอาปูนขาวขัดที่พื้น หลังคา กำแพง ส่วนโซดาไฟก็ใช้สำหรับสาดทุกวันเช้า-เย็น อ้ายเฉ่าเอาไปอบเสื้อผ้า รมภายในห้อง รมตัวเอง…

…ต้องทำให้ครบทั้งหมดนะ”

หัวหน้าตระกูลเริ่นเหนื่อยจนลืมบทพูด มองซ่งฝูเซิง

“ทุกซอกทุกมุม”

“ใช่ ทำให้ครบ ทุกซอกทุกมุม!”

ด้วยเหตุนี้ นับตั้งแต่ครอบครัวปู่ฟางแสดงความตั้งใจขอกักตัวก่อน ‘พิธีประชุมให้คำมั่น’ ทั้งยังแจกจ่ายข้าวของรวมถึงเตรียมเงินรางวัล ชาวหมู่บ้านเหรินจยาก็ได้เริ่ม ‘ทำสงครามป้องกันโรคระบาด’ อย่างเป็นทางการ

พวกคนหนุ่มในหมู่บ้านที่ถูกเรียกชื่อ แบกจอบแบกเสียมสะพายเข่งเดินไปทางแม่น้ำ เพื่อกำจัดขยะและสิ่งสกปรกทุกซอกในหมู่บ้านหลังน้ำลด

ลุงอวี๋เข็นรถตามทุกคนไป ตรงไหนมีอุจจาระก็เก็บขึ้นรถ เก็บได้เต็มคันรถก็เข็นไปเทที่หลุม

ยังมีอีกกลุ่มที่เป็นพวกผู้ชายอายุมากหน่อยกำลังใช้ไม้กวาดทำความสะอาดถนนในหมู่บ้าน กวาดน้ำที่ท่วมขังอยู่

ตรงพื้นที่สาธารณะบ้างก็เผา บ้างก็กวาด บ้างก็ฝัง ทำความสะอาดตามพื้น อีกเดี๋ยวเส้นทางเข้าหมู่บ้านต้องสาดปูนขาวด้วย

สรุปได้ว่า พอฟ้าปลอดโปร่งก็ต้องเริ่มดำเนินการฆ่าพวกแมลง ใส่ยาลงในหลุมขยะ ทั้งยังต้องจัดการแมลงวันที่อยู่ภายในบ้าน

ทุกครอบครัวในหมู่บ้านลงมือทำต่อเนื่องสองวันก็ยังทำไม่เสร็จ

ยายซุนที่สวมผ้าปิดปากถามข้างบ้าน “เจ้าทำอะไร เก็บกวาดที่บ้านเสร็จแล้วเหรอ”

“ยัง เพิ่งเอาอ้ายเฉ่าอบเสื้อผ้าเสร็จ ข้าสำลักตลอดเลย นี่กำลังนั่งอยู่ในลานบ้านเอาก้านไม้กับผ้าขาวบางมาทำเป็นที่ครอบ พอทำกับข้าวเสร็จก็ครอบไว้ แมลงวันจะได้ไม่ตอม ข้าเคยไปเห็นที่บ้านฝั่งนู้นมา”

คุยกันแค่ข้างบ้าน ไม่ได้รวมกลุ่มกัน

ยายซุนเลยไปสั่งคนในบ้าน “พวกเจ้ารีบไปเอาเศษกิ่งไม้ตรงกองฟืนมา ข้าจะทำที่ครอบ” เกิดคนที่ตรวจให้คะแนนมาตรวจโต๊ะกินข้าวขึ้นมา ถ้าเจอแมลงวันในบ้านเราเดี๋ยวได้ถูกหักคะแนน

ในเวลาเดียวกัน ซ่งฝูหลิงโพกผ้าที่หัว คาดผ้าปิดปาก ร้อนจนเหงื่อไหลอาบท่วมตัว เก้าสกุลของพวกเขานั่งเรือกลับมาบ้านแล้ว ก็กำลังทำความสะอาดบ้านใหม่ของแต่ละครอบครัวเหมือนกัน