ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 652 เช็ดๆ ขัดๆ / ตอนที่ 653 ไส้เดือนจอมล้างผลาญ

ตอนที่ 652 เช็ดๆ ขัดๆ / ตอนที่ 653 ไส้เดือนจอมล้างผลาญ
ซ่งฝูหลิงยืนอยู่บนเตียงในห้องตัวเอง มือจับไม้กวาด บนไม้กวาดผูกผ้าขี้ริ้วไว้ กำลังเงยหน้าเช็ดเพดาน

ขณะเช็ดอยู่ก็รู้สึกโมโหเป็นพิเศษ

นี่ต่อแผ่นไม้อย่างไรกัน

แค่เอาไม้กระทุ้งหน่อยเดียวก็มีบางแผ่นขยับแล้ว

เฉียนเพ่ยอิงเดินผ่านห้องของนาง มองลูกสาวที่อยู่บนเตียงแล้วมองด้านบนเพดาน “ใครใช้ให้ลูกเสนอความคิดเห็นให้เอาไม้มาต่อกันล่ะ บอกจะเอาสีแดงพุทรามาต่อกับสีเดิมของไม้ กาวมันยังไม่แห้งก็ฝนตกลงมาก่อนไม่ใช่เหรอ”

ภายในห้องชื้น ตรงซี่ไม้กระดานยังไม่แห้งดี บางแผ่นมันก็เลยไม่ติดกัน

อีกอย่าง ทำไมห้องอื่นถึงไม่เป็นแบบนี้

รู้ไหมว่าทำไม

เพราะพวกเราไม่เรื่องมาก

พวกเราใช้ไม้แผ่นเดียวที่เคลือบขี้ผึ้ง จัดการง่าย

เรื่องใช้ชีวิต คนที่มีประสบการณ์มากพอต่างรู้ว่า อย่าไปใส่ลูกเล่นอะไรเยอะ มันจะไปสวยได้สักแค่ไหนกันเชียว ยิ่งลูกเล่นเยอะ ชิ้นส่วนเยอะ ก็ยิ่งทำให้ตัวเองเหนื่อย เอาเรียบๆ สบายตาพอแล้ว

ตอนนั้นลูกสาวนางบอกว่าอยากได้สีที่ตัดกันเป็นแผ่นๆ นางที่เป็นแม่ก็เคยเตือนด้วยความหวังดีไปแล้วว่า “เกิดปีไหนแผ่นไม้มันหลวมขึ้นมา เดี๋ยวได้งานเข้าตัวเอง แม่จะไม่ยุ่ง ห้องตัวเองก็จัดการเอาเองนะ”

ซ่งฝูหลิงโมโหจนหันไปมองแม่ จากนั้นก็เงยหน้ามองด้านบน

นางไม่เชื่อหรอก ปีนบันไดเช็ดทีละแผ่น ไว้เช็ดเสร็จ ว่างเมื่อไหร่นางจะเอากาวมาทาเอง

คิดจะขู่ใครกัน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฝูหลิงก็ถอดผ้าปิดปากออก เช็ดเหงื่อบนใบหน้า ฝ่ามือมีแต่เหงื่อ เหนื่อยจนเมื่อยแขน เมื่อยคอ หายใจไม่ทันนิดหน่อย

และเรื่องที่ทำให้สิ้นหวังยิ่งกว่าคือ นางเพิ่งเช็ดเพดานด้านบนเสร็จ “ท่านแม่ ท่านทำอะไรอยู่”

“แม่กับพ่อจะไปเก็บกวาดห้องใต้หลังคาแล้ว ลูกจะทำอะไร”

“เปล่า แค่ถามดู” ไม่กล้าขอความช่วยเหลือ

ซ่งฝูหลิงหมอบตรงขอบหน้าต่าง รีบกวักมือเรียก “เอ๊ะๆ ท่านย่า ทำอะไรอยู่เหรอ”

“ไอ๊หยา ย่ามีงานเยอะแยะ” ท่านย่าหม่าพูดพลางถืออ้ายเฉ่ากลับบ้านตัวเอง

หมี่โซ่วที่มีหางเปียปรากฏตัวพร้อมผ้าขี้ริ้ว “พี่สาว เหนื่อยแล้วใช่ไหม เดี๋ยวข้าช่วยนะ”

ซ่งฝูหลิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง หันไปมองน้องชาย สายลมฤดูร้อนพัดผ่าน ทำให้ผมของนางยุ่งเล็กน้อย

ในขณะที่หมี่โซ่วกำลังยิ้มกว้าง คิดว่าพี่สาวจะชมเขาว่า ‘สุดท้ายเวลาสำคัญก็มีน้องชายนี่แหละที่พึ่งพาได้’ ใบหน้าสวยๆ ของพี่สาวเขาก็พูดว่า

“ไม่ ข้าปฏิเสธ ข้ากลัวว่าพอช่วยเจ้าเสร็จข้าต้องไปช่วยเจ้าต่อ แบบนั้นเหนื่อยเข้าไปอีก”

“ชิ!” เล่นเอาหมี่โซ่วโมโหวิ่งหนีไป พี่สาวอะไรเนี่ย

หมี่โซ่วโยนผ้าขี้ริ้วลงน้ำสบู่ ขณะที่กำลังคลานเช็ดเตียงในห้องตัวเองอยู่นั้น ซ่งฝูหลิงก็กำลังมุดเข้าไปทำความสะอาดตู้ที่สูงถึงเพดาน ใช้ผ้าชุบน้ำสบู่เช็ดทั้งนอกและในตู้เหมือนกัน

เอาผ้าเปียกเช็ดหนึ่งรอบก่อน จากนั้นตามด้วยผ้าแห้งอีกหนึ่งรอบ

หมี่โซ่วยืนอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือในห้องตัวเอง แอบยิ้มอย่างมีความสุข ใช้มือน้อยๆ ลูบโต๊ะกับเก้าอี้

เขามีโต๊ะเขียนหนังสือของตัวเองแล้ว ท่านลุงบอกว่า อยากวางอะไรก็วาง

หมี่โซ่วโยนผ้าขี้ริ้วทิ้ง ลืมงานที่ต้องทำทั้งหมด

สองมือน้อยๆ จับกรอบรูปคุกเข่าอยู่บนเก้าอี้ ตั้งใจเอากรอบรูปวางบนชั้นที่อยู่บนโต๊ะหนังสือ

“ฮี่ๆ ฮี่ๆ”

ในขณะที่หมี่โซ่วกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่มองครอบครัวสี่คนที่พี่สาววาดไว้ในกรอบรูปอยู่นั้น ซ่งฝูหลิงก็กำลังทำความสะอาดอยู่ในห้องตัวเอง เช็ดขอบหน้าต่าง ชั้นวางตรงหน้าต่าง ผนัง โต๊ะเขียนหนังสือ ชั้นวางหนังสือ ขาเก้าอี้ คุกเข่าเช็ดพื้น

เมื่อจัดการเช็ดทุกอย่างเสร็จหมดแล้วนางก็ไปนอนแผ่บนเตียง

ซ่งฝูเซิงที่อยู่บนห้องใต้หลังคายังได้ยินเสียงลูกสาวตะโกน “โอ๊ย ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว”

ตอนที่ 653 ไส้เดือนจอมล้างผลาญ

ห้องใต้หลังคาที่ว่านี้มีรูปแบบคล้ายระเบียงชั้นสองที่ยื่นออกไป แค่ต่อเติมเพิ่มเท่านั้น

พอครอบครัวซ่งฝูเซิงออกจากบ้าน ไม่ใช่ว่าพอเงยหน้าก็เห็นท้องฟ้าทันที แต่จะมีระเบียงด้านบนยื่นออกมาบัง

ส่วนที่บดบังนี้สำหรับชั้นสองมันคือระเบียง แต่สำหรับชั้นหนึ่งมันคือที่บังฝน หน้าหนาวหิมะตกก็ใช้บังหิมะได้

โดยเฉพาะเมื่อย่างเข้าฤดูใบไม้ผลิ ก้อนน้ำแข็งก็จะไม่ตกไปตรงขอบหน้าต่างจนทำให้กระดาษหน้าต่างสกปรก

ครอบครัวซ่งฝูเซิงสามคนคิดว่ามันใช้ประโยชน์ได้จริง

ชั้นหนึ่ง เอาพวกกระถางต้นไม้มาวางไว้ข้างใต้ส่วนที่ยื่นออกมานี้ได้ วางกระถางดอกไม้ตรงหน้าต่างสองฝั่ง มองพวกมันพลิ้วไหวไปตามสายลม หรือจะกางโต๊ะข้างใต้นี้เพื่อกินข้าวก็ได้

วันไหนวิวดี ฤดูหนาวก็สามารถนั่งกินหม้อไฟชมหิมะข้างใต้นี้ได้

ชั้นสอง เปิดประตูที่หันหน้าไปทางทิศใต้ เราสามารถใช้ระเบียงปลอมตรงส่วนนี้ตากผักได้ ขึงเชือกตากผ้าห่ม ดูความสูงระดับนี้ แล้วดูประสิทธิภาพของแสงแดดที่ส่องมา ของที่เอามาตากต้องได้ผลลัพธ์ที่แตกต่างออกไปแน่นอน

ซ่งฝูเซิงยังคิดอีกว่า ไว้จะเอาเก้าอี้มาวางสักสองตัว โต๊ะน้ำชาหนึ่งตัว กางร่มกันแดดสักหน่อย นั่งอ่านหนังสือที่ระเบียงชั้นสองหรือไม่ก็ชวนเพื่อนสักคนสองคนมาจิบน้ำชาชมทิวทัศน์ แน่นอนว่าถ้าจะนั่งกินข้าวที่นี่ก็ได้เหมือนกัน

เรื่องโรแมนติกที่สุดที่เขาจินตนาการได้ก็คือ พาลูกเมียไปกินข้าวในสถานที่แตกต่างกัน กินของดี กินของอร่อยทุกมื้อ

นอกจากนี้ซ่งฝูเซิงยังได้ตั้งใจติดรั้วเหล็กที่รอบระเบียงชั้นสอง เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเด็กๆ ตกลงไปเวลาเล่นกัน

อย่างไรเสีย ครอบครัวพวกเขาสี่คนก็พอใจการออกแบบนี้มากแล้ว

สี่คน หมี่โซ่วก็ถูกนับรวมไปด้วย ลุง ป้า พี่สาวว่าอย่างไร เขาก็ว่าดีหมด และมันก็ดีจริงๆ เป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใคร

แต่ตอนแรกสุดที่พวกย่าหม่าเห็นภาพออกแบบก็พูดว่า ‘นี่มันอะไร พิลึกกึกกือ ไม่เคยเห็น’

พวกย่าหม่าไม่ถูกใจ จึงเลือกสร้างบ้านในแนวราบแบบสมัยโบราณ

ตอนนั้นท่านย่าหม่ายังได้เกลี้ยกล่อมซ่งฝูเซิงเป็นการส่วนตัว “เจ้าสร้างพิลึกแบบนั้นมันจะไม่แข็งแรงหรือเปล่า ไอ๊หยา นี่มันบ้านเชียวนะ อย่าไปฟังพั่งยา นี่ไม่ใช่เล่นขายของ ต้องอยู่อาศัยไปตลอดชีวิต”

ถูกซ่งฝูเซิงตอกกลับทันที “ข้าจะฟังลูกสาว อีกอย่าง ท่านแม่แน่ใจเหรอว่าชีวิตนี้ข้าจะมีแค่บ้านหลังนี้”

ท่านย่าหม่าเม้มปาก แบบนี้ยังจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรได้อีก ลูกสามมันเก่ง แถมตอนนี้ก็มีบ้านตั้งหลายหลังแล้ว วันหน้ายิ่งไปได้อีกไกล แถมใช้ชีวิตก็ไม่ได้มาขอเงินนางใช้เสียหน่อย

ต่อมาบ้านก็สร้างเสร็จ

คนในเก้าสกุล บรรดาชาวหมู่บ้านเหรินจยาที่มาเยี่ยมเยียน รวมถึงช่างก่อสร้าง พวกเขาสร้างไปก็งงไป พากันเงยหน้ามองบ้านของซ่งฝูเซิง “…”

ได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ

พวกหวังจงอวี้กับบรรดาสะใภ้วัยสาว “ไม่น่าเลย รู้แบบนี้ไม่ฟังท่านแม่หรอก สร้างแบบบ้านฝูเซิงดีกว่า”

เวลานี้ซ่งฝูเซิงโยนไม้กวาดทิ้ง กำลังเช็ดซี่รั้วเหล็กของชั้นสอง เปียกฝนมาหลายวัน เขากลัวจะขึ้นสนิม

อย่าได้ขึ้นสนิมเชียวนะ นี่เป็นบ้านใหม่ เขายังไม่เคยได้นั่งจิบชาหรือกินข้าวตรงนี้เลย

พอได้ยินลูกสาวตะโกนว่าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เขาก็หัวเราะ

อยากมีชีวิตหรือไม่อยากก็ต้องทำเองอยู่ดี พ่อไม่ว่างไปช่วยหรอกนะ

พวกญาติๆ ในเก้าสกุลพอได้ยินเสียงนี้ก็หัวเราะ

พั่งยาในสายตาของทุกคนในครอบครัวคือ ‘นิ่งเป็นหลับ ขยับทีเป็นบ้า’

หมายความว่าอย่างไรน่ะเหรอ

ก็หมายความว่า โดยปกติซ่งพั่งยาอยู่ในครอบครัวใหญ่จะไม่ทำงาน ใครก็บังคับนางไม่ได้

ตราบใดที่พั่งยาไม่อยากช่วยงาน เรียกไปก็ไม่มีประโยชน์ นางสามารถนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเฉยๆ ได้ แต่จะไม่ยอมลุกไปช่วยเด็ดขาด

ทว่าเมื่อใดที่ซ่งพั่งยาอยากทำงานล่ะก็ นางจะทำเป็นบ้าเป็นหลังเลยทีเดียว

แถมถ้าคนอื่นมาช่วยนางในเวลานี้ นางกลับจะไม่พอใจด้วยซ้ำ

ทุกคนในเก้าสกุลต่างรู้ว่าพั่งยาเป็นคนทำงานละเอียด

ยกตัวอย่างเช่น ไม่ต้องยกเรื่องที่ซับซ้อนอย่างตอนทำทุ่นระเบิดหรอก เอาแค่เรื่องล้างชามที่ธรรมดาที่สุด อย่าได้ใช้นางล้างชามเชียวนะ ถ้าตัดสินใจจะใช้นาง ทางที่ดีอย่าไปเร่ง เพราะนางสามารถใช้เวลาได้ตลอดช่วงบ่าย

ถ้าตัดสินใจใช้นางก็ต้องเตรียมใจไว้ด้วยว่าต้องไปตักน้ำจากบ่อให้นางไม่หยุด

เพราะรูปแบบการทำงานแบบนี้ ทำให้ทุกคนไม่กล้าใช้งานนาง

พอได้ยินนางบ่นเหนื่อย มีเหรอที่ทุกคนจะไม่หัวเราะ

แค่เดาดูก็รู้ว่าจะต้องนั่งทำงานเนี้ยบอยู่ในบ้านแน่นอน

ซ่งฝูหลิงเอาแขนเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก นั่งขัดสมาธิเหม่ออยู่บนพื้น เหนื่อยจนเบลอแล้ว แต่ก็ยังคง

“ทำต่อ”

เสื่อสีเหลืองทองใหม่เอี่ยมถูกกางออก ซ่งฝูหลิงเอาไปกางบนโต๊ะด้านนอกแล้วใช้แปรงค่อยๆ ขัด

ซ่งอิ๋นเฟิ่งป้าของนางถามขึ้น “มันเป็นของใหม่ไม่ใช่เหรอ”

“ของใหม่ก็ต้องขัด”

ซ่งอิ๋นเฟิ่งยิ้มพลางส่ายหน้าแล้วเดินออก

หลังจากฝูหลิงขัดเสื่อแล้วเอาไปผึ่งเสร็จก็เข้าบ้านเดินขึ้นไปชั้นบน

ซ่งฝูเซิงได้ยินเสียงก็ถามขึ้น “ลูกพ่อ เจ้าค้นอะไรน่ะ”

“หาถ่าน เอาไปรีดชุด”

ในบ้านมีเตารีด เป็นเตารีดทองแดง ออกแบบเองแล้วไปสั่งช่างทำ แต่ไม่ได้มีอันเดียว

ฝูหลิงคิดว่าในตระกูลใหญ่จะต้องมีเตารีดแน่นอน ก็แค่รูปร่างอาจไม่เหมือนของบ้านนางหรือเปล่า

ของบ้านนางทำมาจากทองแดง ทรงกลม ก้นเรียบ ช่องใส่กว้าง ด้ามจับยาวมีที่กันความร้อน

ก่อนรีดผ้าให้เอาถ่านที่จุดติดแล้วใส่ลงไปในเตารีดที่ทำจากทองแดง ใช้ประโยชน์จากการนำความร้อนของโลหะกับน้ำหนักของเตารีดในการทำให้ผ้าเรียบ

นางจุดถ่านเสร็จก็ร้อนจนเหงื่อแตก คุกเข่ารีดเสื้อผ้าอยู่บนเตียง พับผ้า แขวนผ้า จัดเสื้อผ้าในตู้ที่อยู่บนเตียง เก็บชุดชั้นในเข้าลิ้นชัก

ฝูหลิงค้นน้ำหอมออกมาจากกระเป๋าเป้ ฉีดใส่ตู้เสื้อผ้าสองที

จากนั้นก็ค้นผ้าม่านสีเหลืองอ่อนที่มีลวดลายสีเข้มออกมาจากห่อผ้า รีดเสร็จก็เอาไปแขวน

ผ้าต่วน

เสื้อผ้าที่ตัดจากผ้าต่วนของซ่งพั่งยามีอยู่ไม่กี่ชุด สองชุดที่มีก็คือที่ท่านย่าซื้อให้ ตัวที่ใส่อยู่ก็ทำจากผ้าฝ้าย แต่กลับเอาผ้าต่วนมาทำเป็นผ้าม่าน

ท่านย่าหม่ายืนอยู่ตรงปากประตู เพราะได้ยินหลานสาวบ่นว่าเหนื่อยก็เลยรีบวิ่งมาเป็นสาวใช้ให้อย่างไรล่ะ

มองผ้าต่วนผืนใหญ่ ริมฝีปากท่านย่าหม่าสั่นเล็กน้อย เอามือทาบอก ตะลึงในความล้างผลาญของหลานสาวคนเล็ก

ผ้าผืนนั้นดูก็รู้ว่าราคาแพงมาก ถูกเจาะรูเอาไปทำผ้าม่าน พลิ้วสะบัดอยู่ในสายตาของนาง

ใช่ พอถูกแขวนก็ดูสวยงาม ท่านย่าหม่ายอมรับ

ห้องนี้ลูกชายคนสามของนางเป็นคนจัดการ บนเตียงปูแผ่นไม้ ไม้กระดานเป็นไม้กระดาน เสื่อเป็นเสื่อ

ขอบเตียงใช้ไม้ที่ลงขี้ผึ้งมาทำเป็นลิ้นชักลวง มองไม่เห็นพื้นดินหรือโคลนแม้แต่น้อย เข้ากันกับเครื่องเรือนที่สูงชนเพดานและผ้าม่านที่ทำจากผ้าต่วนผืนนี้ เอาจริงๆ นะ นางเคยไปจวนผู้สำเร็จราชการมาก่อน ของดีๆ ก็เคยเห็น ห้องนี้ไม่ได้ด้อยเลยสักนิด ดูก็รู้ว่าฐานะร่ำรวยมาก

แต่นางก็ยังคงอยากพูด หลานเอ๊ย มีแป้งก็เอาไปผัดหน้า ขนาดพวกเราใส่เสื้อผ้ายังไม่ใส่ผ้าต่วนเลยนะ ซื้อเอามาทำเสื้อผ้าใส่คนอื่นก็ได้เห็น เจ้าก็สวย ใช่ไหมล่ะ แต่นี่เอาไปแขวนไว้แบบนั้นเหรอ

สุดท้ายท่านย่าหม่าก็ฝืนทนไว้

กล่อมตัวเอง

อย่าพูดเลย แขวนไปแล้ว

อาจเป็นไปได้ว่าเพราะการใช้เงินแบบนี้ของหลานสาวนางถึงได้เข้าตาลู่หมินหรุ่ย เจ้าหนุ่มคนนั้นหลงหัวปักหัวปำ แค่มองก็ยิ้มกว้าง

ถ้าหลานสาวคนเล็กเป็นเด็กแบบที่รู้จักอดออม ไม่แน่อาจไม่เข้าตาเจ้าหนุ่มนั่นหรอก

เขาถูกใจเพราะแบบนี้จริงเหรอ ช่างเถอะ พวกเราไม่ใช่คนร่ำรวย เดาใจคนรวยไม่ถูกหรอก

อีกอย่าง พวกเราน่ะ อย่างไรก็ได้ เด็กแค่คนเดียว ตามใจแล้วอย่างไรล่ะ แต่วันหน้าออกเรือนไป พั่งยาก็จะได้เจอของดีมากมาย เกิดเอาของดีๆ ไปทำเสียของหมด ตระกูลลู่ของเจ้าอย่ามาร้องไห้นะ สมควรแล้ว

“แม่ฝูเซิง!”

“เอ้อ มาแล้ว”

ซ่งฝูหลิงถึงได้รู้ ท่านย่าของนางมาตั้งแต่เมื่อไรกัน

มานานแล้ว ยืนอยู่ตรงปากประตู แอบบ่นเจ้าอยู่ในใจ