ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 654 ข้างนอกแบบนั้น พวกเจ้าว่าแบบนี้ดีไหม

ตอนที่ 654 ข้างนอกแบบนั้น พวกเจ้าว่าแบบนี้ดีไหม
ซ่งฝูเซิงแขวนกระเป๋าไว้ที่บ่า ในมือมีกรอบรูปขนาดใหญ่พิเศษ เงยหน้าตะโกนเรียกเฉียนเพ่ยอิง

“เร็วหน่อยได้ไหม”

“มาแล้วๆ”

เฉียนเพ่ยอิงลงมาจากห้องใต้หลังคา

พอลงมาก็เอามือที่เปียกเช็ดกับอกเสื้อ “จับด้านบนหรือจับด้านล่าง กินแรงน้อยกว่าหน่อย”

ซ่งฝูเซิงมองบน

ถ้าเขายกคนเดียวได้คงไม่รบกวนเมียหรอก

เฉียนเพ่ยอิงก็ร้อนจนหน้าแดงก่ำ กลั้นขำไม่อยู่ “ได้ เข้าใจแล้ว เลิกถลึงตาใส่เถอะ”

ทั้งสองคน “หนึ่ง สอง สาม” ช่วยกันยกกรอบรูป ซ่งฝูเซิงตะโกนอยู่ด้านหลัง “ช้าๆ หน่อย”

“ช้าไม่ได้ จะไม่ไหวแล้ว”

ทั้งสองคนยกกรอบรูปขนาดใหญ่ เดินทุลักทุเลลงบันไดมา

กำแพงที่อยู่ด้านหลังโซฟา ซ่งฝูเซิงจะตกแต่งสไตล์กำแพงทีวีของยุคปัจจุบัน

อันที่จริงก็ไม่ได้ตกแต่งอะไรหรอก ก็แค่ทำเป็นกรอบไม้สีน้ำตาลเข้ม อยากให้ช่างฝีมือดีแกะสลักลวดลาย แบบนั้นถึงจะได้อารมณ์กลิ่นอายแบบโบราณ

แต่ถ้าแกะลวดลายมากไป เมียเขาบอกว่า “เช็ดทำความสะอาดเอาเองนะ”

ยิ่งมีลวดลายมากก็ยิ่งทำความสะอาดยาก

คำพูดเดียวทำเขาหมดอารมณ์ทันที

ดังนั้นจึงทำแค่กรอบที่เหมือนกำแพงทีวี จากนั้นคิดไว้ว่าข้างในกรอบจะแขวนภาพเขียนอักษรไว้ตรงกลาง

เป็นภาพเขียนที่ซ่งฝูเซิงเขียนเอง ประทับตรา ลงลายเซ็น ก็แค่ดูขี้เหร่ไปหน่อย เป็นตราประทับถงเซิง

ภายในกรอบขนาดใหญ่เป็นข้อความสั้นๆ ที่เขียนในแนวนอนว่า ‘ครอบครัวรักใคร่ ทุกสิ่งสมดังใจ’

สองคนสามีภรรยาขยับกันอยู่นาน เดี๋ยวก็บอกว่าเอียง เดี๋ยวก็บอกว่าตอกไม่แน่นหรือเปล่า จากนั้นถึงเอาภาพไปแขวน

ต่อมา ปากของซ่งฝูเซิงคาบตะปูไม้ มือถือค้อน ตอกลงด้านบนของเตาผิงสไตล์โมเสก

ด้านบนของเตาผิงก็จะแขวนรูปเหมือนกัน แต่คราวนี้แขวนภาพวาด กรอบรูปก็ขนาดเล็ก มีทั้งแนวนอนและแนวตั้ง

เฉียนเพ่ยอิงเปิดห่อผ้าที่ก่อนหน้านี้ซ่งฝูเซิงสะพายไว้เพื่อหากรอบรูปพวกนี้แล้วคอยยื่นให้สามีทีละอันจากด้านข้าง

“เหล่าซ่ง อันนี้วางแนวนอนสวยกว่าไหม วางไม่ต้องให้เป็นระเบียบมาก”

“นี่เป็นขนมเค้ก ข้าอยากเรียงตามลำดับ”

“ได้ แล้วแต่เลย” ดังนั้นกรอบรูปอันแรกที่อยู่ด้านบนเตาผิงคือ เห็ดกับเมล็ดสน

จากนั้นก็เป็นขนมเค้ก พริก ลูกหมูป่าหมาป่าที่น่ารัก ขนมปังดำ อิฐนม ทุ่นระเบิด หน้าร้านม้าพันลี้

รูปที่กล่าวมาเป็นเวอร์ชั่นการ์ตูน วาดโดยซ่งฝูหลิง

แขวนกรอบรูปอันเล็กอันน้อยพวกนี้เสร็จซ่งฝูเซิงก็ถอยหลังสองสามก้าว เชยชมพลางพูดกับเฉียนเพ่ยอิง “ลูกเราเก่งจริงๆ”

เฉียนเพ่ยอิงก็มองด้วยความภูมิใจ นี่วาดตามประวัติการสร้างฐานะของครอบครัวใช่ไหมล่ะ

แต่ปากกลับพูดว่า “ลูกคงกลัวการวาดภาพครอบครัว ก็เลยวาดพวกนี้มาหลอกเรา”

สะกิดซ่งฝูเซิง “เอาล่ะ เลิกชื่นชมว่าลูกตัวเองเก่งที่สุดในโลกได้แล้ว รีบทำงาน ต่อไปค่อยชื่นชมวันละนิดละหน่อยก็ได้”

ซ่งฝูเซิงเชื่อฟังรีบกลับขึ้นชั้นบนอีกครั้ง วิ่งขึ้นวิ่งลงอยู่สี่รอบ ย้ายเชิงเทียนลงมา เชิงเทียนสองอันสำหรับวางพื้นเอาไว้ข้างโซฟา

อันที่จริงโซฟาบ้านเขาก็คือเก้าอี้หวายตัวยาว ฝั่งตรงข้ามเก้าอี้หวายยังมีเก้าอี้เดี่ยวอีกสองตัว

ส่วนเชิงเทียนตั้งพื้นที่ว่าจะวางเทียนหรือตะเกียงก็ได้ ไม่อย่างนั้นจะให้ทำอย่างไร ถ้าไม่จุดไฟให้มากหน่อยบ้านก็จะมืด

รอบสามรอบสี่ เขาหยิบห่อของขนาดใหญ่เจ็ดแปดห่อ ทุกครั้งซ่งฝูเซิงจะแขวนห้อยของให้เต็มตัวก่อนถึงลงมา

“อะ เพ่ยอิง ผ้าม่าน”

มีห่อผ้าขนาดใหญ่หลายห่อที่ใส่ผ้าม่าน สีเทาเข้ม ทำมาจากผ้าฝ้าย

เฉียนเพ่ยอิง พวกเราไม่ใช้สีอ่อน เลอะง่าย

เวลานี้ท่านย่าหม่าไม่อยู่ ถ้าอยู่แล้วเห็นผ้าฝ้ายผืนนี้ ก็คงรับไม่ได้เหมือนกัน

ห้อยยาวตั้งแต่เพดานจนถึงพื้น ผ้าม่านผืนใหญ่ขนาดนี้ตัดเสื้อผ้าได้ตั้งกี่ชุด

โดยเฉพาะด้านบนนั่นมันอะไรกัน

“เหล่าซ่ง ส่งหัวผ้าม่านให้หน่อย” นี่เป็นผ้าม่านแบบยาวถึงพื้น อีกทั้งโครงของชั้นหนึ่งสูงมาก ตัวผ้าม่านทำมาขนาดนี้แล้วขาดหัวผ้าม่านได้เหรอ ไม่ทำก็ไม่สวย

เฉียนเพ่ยอิงทำเสร็จตอนที่เฝ้าซ่งฝูเซิงอ่านหนังสือ

“ลงมาเถอะ เดี๋ยวพ่อแขวนเอง พ่อเห็นแม่ยืนบนบันไดแล้วแอบเสียวแทน” ซ่งฝูเซิงเปลี่ยนให้เฉียนเพ่ยอิงลงมาแล้วขึ้นไปแขวนผ้าม่าน

เฉียนเพ่ยอิงก็ลงมา เปิดห่อผ้าอื่นๆ ออก ตอนนี้อากาศร้อนขนาดนี้ บนเก้าอี้หวายไม่ต้องปูขนสัตว์ นางเอาเบาะรองนั่งสีเทาขาวที่ปักเป็นลายไผ่สีดำวางขึ้นไป

หมอนอิงสั่งทำมา มีครั้งหนึ่งเข้าเมืองไปซื้อชุดราคาสิบตำลึงให้เหล่าซ่งก็เลยสั่งทำตอนนั้น

ดูฝีมือของช่างสิ เฉียนเพ่ยอิงลูบอย่างทะนุถนอม นี่ไม่ใช่การทาบปักหรือใช้เครื่องปัก แต่เป็นงานประณีตที่เย็บด้วยมือ หมอนอิงแต่ละใบจะมีลายไผ่ที่แตกต่างกัน แต่พอเอามาวางด้วยกันกลับรู้สึกว่าควรเป็นแบบนี้อยู่แล้ว ราวกับเข้าชุดกัน

ท่านย่าหม่าไม่อยู่ วุ่นอยู่ในบ้านตัวเอง ถ้าตอนนี้อยู่คงพูดว่า “อะไรนะ ยัดฝ้ายเข้าไปด้วยเหรอ ต่อให้เอาเสื้อผ้าเก่าๆ ยัดก็ไม่ได้เหมือนกัน ไม่เข้าใจเลย ไม่พิงมันจะตายไหม” หา คนนั้นเอาแบบนั้น คนนี้เอาแบบนี้ ล้างผลาญกันเก่งจริงๆ

แต่ตอนนี้ไม่อยู่ใช่ไหมล่ะ ยิ่งไปกว่านั้น พูดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ ก็บ้านเขานี่นะ

ทั้งสองคนช่วยกันแขวนผ้าม่านจนเสร็จ มีพวกเศษด้ายบนพื้นเฉียนเพ่ยอิงก็กวาด ซ่งฝูเซิงถูพื้น

เสร็จจากงานตรงนี้ทั้งสองคนก็ไปจัดการเสื่อทาทามิด้วยกัน คนหนึ่งเช็ด อีกคนยืนบนเสื่อทาทามิจัดเรียงหนังสือ

“ข้าว่าเราทำชั้นหนังสือเยอะไปหรือเปล่า มีช่องเหลือตั้งเยอะ”

“อย่าเพิ่งรีบ เดี๋ยวลูกเราก็ค่อยๆ เอามาเติมให้เต็มเองแหละ”

ซ่งฝูเซิงชะงัก

ผ่านไปสักพัก “เอ๊ะ แม่ พวกเราซื้อพิณดีไหม”

“ทำไม ดีดเป็นเหรอ”

“ไม่ต้องสนว่าดีดเป็นหรือไม่เป็นหรอก เวลามีแขกมาบ้านก็จะได้มีทั้งน้ำชา ทั้งพิณ ดูแล้วมีระดับไงล่ะแม่”

“เรียกฝุ่นล่ะไม่ว่า เช็ดเองไหม ไว้รอลูกสาวเราหรือหมี่โซ่วสนใจค่อยซื้อ เจ้าซื้อของเข้าบ้านให้มันน้อยๆ หน่อย”

ซ่งฝูเซิงคิดแล้วก็ลงจากเสื่อทาทามิไปใส่รองเท้าเดินขึ้นห้องใต้หลังคา

“ไปไหน”

“หาขลุ่ยของแม่” จะเอามาวางบนชั้นหนังสือที่ว่างอยู่ คนอื่นถามจะได้บอกว่าเมียเขาเป่าเป็น

ทั้งสองคนก้มๆ เงยๆ เช็ดพื้นไล่จากชั้นบนถอยหลังออกมา คนหนึ่งเช็ดด้วยผ้าเปียก อีกคนเช็ดผ้าแห้ง จนกระทั่งถึงประตูบ้าน

เปิดห่อผ้าห่อสุดท้าย รองเท้าแตะพื้นเสื่อปรากฏขึ้น มันสานมาจากไผ่ ซึ่งก็เอาไว้สานเข่งนึ่งเหมือนกัน

หน้าร้อน เวลาเข้าบ้านจะใส่รองเท้าแบบนี้ รองเท้าแตะของหน้าหนาวค่อยว่ากัน ยังไม่มีที่วาง

เอาแค่รองเท้าแตะของหน้าร้อนก็เตรียมไว้หลายคู่มาก เห็นหรือยัง ชั้นวางรองเท้าหน้าบ้านที่สูงเมตรสี่สิบก็ไม่พอวางแล้ว ตู้หนึ่งใส่รองเท้าสำหรับใส่ข้างนอก อีกตู้หนึ่งมีแต่รองเท้าแตะ

ที่ต้องเตรียมไว้เยอะขนาดนี้ก็เพราะคนในครอบครัวมีเยอะ

ซ่งฝูเซิงยืนยืดตัวตรง พอหันกลับไปก็สะดุ้ง “มาตั้งแต่เมื่อไหร่”

ฝูกุ้ยอ้าปากค้างมองด้านใน “หา เพิ่งมา”

เฉียนเพ่ยอิงเหนื่อยจนหน้าแดง แถมอากาศร้อน พูดด้วยความกระตือรือร้น “รีบเข้าบ้านก่อน”

ซ่งฝูกุ้ยอยากบอกว่าไม่ล่ะ แค่ดูจากปากประตูก็รู้แล้วว่าสะอาดมาก ถอยหลังคล้ายกลัว แต่ถูกซ่งฝูเซิงดันตัวเข้าไป

ฝูกุ้ยรีบถอดรองเท้าออก กระอักกระอ่วนอยู่ห้าวินาทีก็หัวเราะพลางพูด “ข้า ต่อไปข้าไม่กล้ามาบ้านเจ้าแล้ว เท้าข้ายังสะอาดสู้พื้นบ้านเจ้าไม่ได้เลย”

เรื่องจริง บนพื้นมีแต่รอยเท้า เช็ดเสียเที่ยวแล้ว

จากนั้นฝูกุ้ยก็ยืนอยู่ตรงห้องรับแขกมองด้วยความตะลึง

แบบไหนเรียกแต่งหนักแต่งเบา บ้านของซ่งฝูเซิงเป็นตัวสะท้อนได้ดีที่สุด โดยเฉพาะบรรดาแรงงานของยุคโบราณที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

โต๊ะกินข้าวสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่มีผ้าปูโต๊ะที่ทำมาจากผ้าต่วน ผ้าทอสีดำ มีลวดลายอยู่ด้านบน โต๊ะตัวนี้ดึงเข้าดึงออกได้ ดึงออกมาประกบกันเป็นโต๊ะกลม โต๊ะอาหารมีเก้าอี้สี่ตัว

ผ้าม่านยาวระพื้น หัวผ้าม่าน หมอนอิงสีดำลายไผ่บนเก้าอี้หวาย ยืนอยู่ตรงทางเข้าห้องรับแขกก็เห็น ‘ครอบครัวรักใคร่ ทุกสิ่งสมดังใจ’ ที่แขวนอยู่บนผนัง เชิงเทียนตั้งพื้น ของประดับที่วางอยู่บนชั้นห้าลิ้นชัก วางแบบเรื่อยเปื่อย และยังมีกระจาดเข็มกับด้ายของเฉียนเพ่ยอิง บนเตาผิงโมเสกมีภาพวาดแขวนอยู่หลายภาพ

ฝูกุ้ยกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ฝูเซิงช่วยหยิกข้าหน่อย ข้ายังอยู่ในโลกมนุษย์หรือเปล่า