ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 655 การรอคอยที่งดงามที่สุด
ตอนที่ 655 การรอคอยที่งดงามที่สุด
“นั่งสิ” ซ่งฝูเซิงชี้โซฟา
ฝูกุ้ยส่ายหน้า ไม่นั่ง
เนื้อตัวสกปรกแค่มองดูก็พอแล้ว ไว้เขาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ก่อนค่อยมานั่ง
ฝูกุ้ยเอามือไพล่หลัง เข้าไปยืนตรงหน้า ‘ครอบครัวรักใคร่ ทุกสิ่งสมดังใจ’ ตั้งใจพินิจ
ฝูเซิงถามเขา “ข้าเขียนเอง เป็นอย่างไร”
“เยี่ยม ฮี่ๆ สวย” ทำไมถึงได้สวยแบบนี้ แค่ดูอักษรหัวใจก็ฮึกเหิม
พวกเรามีวันนี้ได้ก็เพราะ ‘ครอบครัวรักใคร่’
ฝูกุ้ยมีอารมณ์ร่วม
หลักๆ คือเขาเองก็คิดแบบนั้นจริงๆ ฝูเซิงเขียนอะไรก็ดูดีไปหมด พูดอะไรก็ถูก พี่น้องของเขาล้ำค่ามาก
หันไปมองภาพวาดต่อ
ตอนที่เห็นภาพวาดด้านบนเตาผิง ซ่งฝูกุ้ยก็อุทานว่า “ไอ๊หยา” อย่างอดไม่ได้
เขาสงสัยว่าตัวเองอาจมีอารมณ์ความรู้สึกมากเกินไป ไม่อย่างนั้นหัวใจคงไม่พองโตในทันทีแบบนี้
“ถ้ามีแขกมาที่บ้านก็อาศัยภาพวาดพวกนี้เล่าเรื่องได้ทั้งวันเลยนะ” ขณะฝูกุ้ยพูดดวงตาก็แดงเล็กน้อย
สำหรับเก้าสกุลแล้ว แต่ละภาพเต็มไปด้วยเรื่องราว ทุกเรื่องราวเต็มไปด้วยสุขและทุกข์ จุดเริ่มต้นของทุกเรื่องราวล้วนยากลำบาก
อย่างตอนเพิ่งมาถึงหมู่บ้านเหรินจยาไม่มีเตียง พวกเขาก็ไม่มีแม้แต่เวลาว่างจะร้องไห้
พื้นเย็นเฉียบ ช่วยกันขุดพื้น
อย่างเขาที่กลางดึกได้ยินเสียงหมาป่า ออกไปดูก็สบตากับหมาป่า
อย่างตอนทุ่นระเบิด เขาฆ่าคนครั้งแรกก็ไม่ได้มาเดี่ยวๆ ซากศพตายเป็นเบือ ตอนนั้นเป็นชีวิตแห่งการนองเลือดอย่างแท้จริง
เล่นเอาต่อมาเวลาเขาคุมของไปส่ง ระหว่างทางเจอพวกอันธพาลก็ไม่เก็บเอามาใส่ใจ ขอแค่ไม่มารบกวนเขา เขาก็จะไว้ชีวิตคนพวกนั้น
สรุปว่าตื้นตัน มันตื้นตันใจ ฮี่ๆ
ฝูกุ้ยรีบเอามือขยี้ตา จากนั้นก็ยิ้มกว้าง
“ตอนนั้นข้าขึ้นต้นไม้ไปตีเมล็ดสนจนตกลงมาหัวมึน ต่อมาตลอดทางข้าก็ไม่ทำอะไรเลย หัวมึนไม่หาย พอเข้าเมืองเจ้าลืมแล้วเหรอ ข้ายังเอาหัวไปซุกอกคนอื่นเลย เล่นเอาอีกฝ่ายรังเกียจสุดๆ”
ซ่งฝูเซิงหัวเราะ เป็นเรื่องจริง
อีกทั้งตอนนั้นจนกระทั่งเข้ามาอาศัยในหมู่บ้าน เขากับฝูกุ้ยก็ไม่ได้สนิทกัน
เพราะหมอนี่มีอาการเหมือนสมองได้รับการกระทบกระเทือนมาตลอด ไม่อ้วกก็เบลอ
พอเบลอก็มักจะทำผิดพลาด
เป็นต้นว่าเดินไม่ตรงจนไปตกท้องร่อง เป็นต้นว่าขุดดินจนเกือบไปขุดเท้าท่านลุงซ่ง หางานให้เขาอยู่เรื่อย
ซ่งฝูกุ้ยชี้ภาพล่างสุด “นี่เม็ดฝนเหรอ”
ซ่งฝูเซิงมองภาพวาด “ไม่ใช่เม็ดฝน เป็นเครื่องหมายว่า มีต่อ ยังไม่สิ้นสุด ไม่เห็นบนภาพเดี่ยวเหรอ ใช้คำพูดของหลานสาวเจ้าก็คือ ภาพนี้ชื่อว่าการรอคอยที่งดงามที่สุด หรือก็คือ พวกเรายังต้องพยายามต่อ สร้างทรัพย์สมบัติของครอบครัวให้มากขึ้น พอได้อันไหนมานางค่อยวาดต่อแล้วแขวนขึ้นไป”
“ข้าก็คิดว่าเป็นเม็ดฝน หมายถึงตอนนี้ ข้ายังคิดอยู่ว่าเม็ดฝนไม่ได้เป็นสายหรอกเหรอ ที่แท้ก็คือการรอคอย ไอ๊หยา รอคอยได้ดี” ฝูกุ้ยหัวเราะ
หลานสาวของเขาทำไมถึงได้เก่งขนาดนี้
ในขณะที่ฝูกุ้ยกำลังหัวเราะ หวังจงอวี้ยืนตะโกนอยู่ตรงปากประตู “ทำอะไรอยู่ เจ้ามาเอาถังไม่ใช่เหรอ ไปหยิบถึงไหน”
เออ จริงด้วย
ฝูกุ้ยตีหัวหนึ่งที ดูซิ ลืมไปเสียสนิท
รีบออกจากห้องรับแขก “ถังบ้านเจ้าล่ะ น้ำบ้านเรากินได้แล้วนะ ข้าจะไปตักน้ำมาให้”
ซ่งฝูเซิงชี้ไปทางห้องครัวเพื่อบอกให้ฝูกุ้ยไปหยิบถังพลางเรียกหวังจงอวี้เข้ามาในบ้าน
หวังจงอวี้พูดก่อนเข้าบ้าน
“พี่ชาย ทำแบบนี้จะดีเหรอ ข้าอยากบอกมานานแล้ว พวกผู้หญิงบ้านข้าน่ะ เอาตั้งแต่แม่กับพวกพี่สะใภ้มาจนถึงเมียข้า ไม่รู้จักพอเลยสักคน ทั้งๆ ที่เรื่องสร้างบ้านเป็นเรื่องมงคล พวกนางบอกว่าเทียบกับบ้านท่านแล้วเหมือนบ้านตัวเองเก่าไปเลย ทำพูดไป ข้ายืนอยู่ปากประตูยังทึ่งเลย”
หาเงินมาเท่าไหร่ก็ไม่พอ ไม่เคยพอ
หวังจงอวี้คิดในใจ ยังจะรู้จักพอได้อย่างไรล่ะ
พี่ฝูเซิงมักสาดน้ำเย็นใส่พวกเขาในเวลาที่พอเหมาะพอเจาะ ในขณะที่ชีวิตกำลังไปได้สวยก็มาบอกพวกเขาด้วยตัวเองว่า ชีวิตจะต้องดีกว่านี้ ทำยังไงถึงจะเรียกว่าดีกว่า
ดูสิ สร้างบ้านแบบนี้ ในบ้านยังมีดอกไม้
ลูกผู้ชายอกสามศอกต้องมุ่งไปสู่อนาคตที่ดีกว่า ห้ามพอใจแค่ตอนนี้
“น้ำใช้กินได้แล้วเหรอ”
“ได้แล้ว บ่อน้ำบ้านเราไม่เหมือนบ่อในหมู่บ้านที่เปิดโล่ง เดิมทีบ่อน้ำบ้านเราก็อยู่ในบ้านท่านลุงซ่ง แล้วช่วงนี้พวกเราเดี๋ยวเช็ดเดี๋ยวล้างก็ตักพวกน้ำสกปรกออกมาหมดแล้ว เขา…”
หวังจงอวี้ยืนเท้าเปล่าอยู่ในห้องรับแขก พูดๆ อยู่เสียงก็หายไป
ภายในบ้านน่าทึ่งยิ่งกว่ายืนดูอยู่ตรงปากประตู
ถัดจากฝูกุ้ย จงอวี้ก็เกือบเสียเวลาอยู่ที่นี่ แต่ละคนลืมธุระไปเสียสนิท
“ไปหรือยัง”
“เอ้อ มาแล้วๆ”
ฝูกุ้ยตะโกนเรียกจงอวี้ จากนั้นทั้งสองคนก็หิ้วถังเปล่าวิ่งไป
วิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวจงอวี้ก็หยุดยืน เพิ่งนึกออก “จริงสิพี่สาม ท่านลุงซ่งเรียกรวม ไปไหว้เจ้าป่าเจ้าเขา”
ซ่งฝูเซิงพยักหน้าบอกว่ารู้แล้ว
เขาหันไปถามเฉียนเพ่ยอิง “ฝูกุ้ยกับจงอวี้เสียงดังขนาดนี้ ทำไมเด็กสองคนเงียบจังล่ะ”
ใช่ไหมล่ะ หายเงียบไปเลย
ทั้งสองคนรีบเปิดประตูห้องหมี่โซ่ว “…”
บนพื้นมีกะละมังน้ำ พื้นในห้องยังไม่ได้เช็ด ห่อของยังไม่ได้แกะ ผ้าขี้ริ้วถูกโยนไว้บนโต๊ะ
หมี่โซ่วนอนอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งถือกระจกทองแดง มืออีกข้างถือรูปครอบครัว นอนเหงื่อแตกไปนานแล้ว
หน้าต่างไม่ได้เปิด เหงื่อไม่ออกได้เหรอ เด็กคนนี้นี่
เตียงในห้องของหมี่โซ่วชิดกำแพง โต๊ะหนังสืออยู่ตรงหน้าต่าง
ห้องของเขาตำแหน่งดี หน้าหนาวเวลาจุดเตาผิงในห้องรับแขก ผนังก็จะพลอยอุ่นไปด้วย
ตอนเลือกห้อง ควรบอกว่าฝูหลิงรู้ประสาที่สุด เอาห้องนอนที่ชอบที่สุดให้น้องชาย ส่วนตัวเองเลือกห้องที่เตียงชิดหน้าต่าง ตรงนั้นมีลมลอดเข้ามาได้
อีกทั้งกลางฤดูหนาวยังต้องเปิดลิ้นชักลวงที่อยู่ใต้เตียง ในนั้นเป็นช่องสำหรับใส่ฟืนเพื่อทำเตียงให้อุ่น
เฉียนเพ่ยอิงพูด “ข้ากะแล้วว่าเขาต้องเก็บของไม่เป็น เพิ่งจะอายุเท่าไหร่เอง”
ซ่งฝูเซิงพูด “จะอายุเท่าไหนก็ต้องค่อยๆ เรียนรู้ ดูอย่างในสนามสอบสิ มีพวกเงอะงะ แค่อุ่นข้าวยังทำไม่เป็น วันหน้าเขาไปเรียน จะให้เรียนแบบสอนส่วนตัวไปตลอดได้เหรอ อีกหน่อยต้องไปพักอยู่ที่โรงเรียน ถ้าจัดการข้าวของสัมภาระไม่เป็น ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ไม่ต้องเอาเสื้อผ้ากลับมาให้เจ้าซักเหรอ”
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็ต้องตีหมี่โซ่ว
เขาเกลียดที่สุดก็พวกนิสัยแบบ ‘คุณชายใหญ่’
เรื่องพวกนี้ซ่งฝูเซิงไม่ตามใจหมี่โซ่ว
เฉียนเพ่ยอิงเบ้ปาก ก็จริง ทำให้เป็นยังดีกว่าไม่เป็นเลย ไม่ว่าพอถึงตอนนั้นจะมีบ่าวรับใช้หรือไม่ก็ตาม
“เอาล่ะ พ่อกังวลเรื่องความเจ้าสำอางของเขาตอนโตก่อนดีกว่า ดูเด็กคนนี้สิ จะนอนยังต้องส่องกระจก”
เจ้าสำอางเหลือเกิน ส่องมันทุกวัน หลงตัวเอง
ซ่งฝูเซิงหัวเราะ ตีก้นหมี่โซ่วที่กำลังหลับสนิทอยู่เบาๆ “ลุงไม่มีเงินให้เจ้าแต่งเมียเก้าคนสิบคนหรอกนะ”
พอเปิดประตูห้องลูกสาว เอาเถอะ สมกับเป็นพี่น้อง
ในขณะที่พวกเขาสองคนกำลังทำงานอยู่ ซ่งฝูหลิงก็หลับเหมือนกัน มิน่าถึงได้เงียบกันเหลือเกิน
เพียงแต่ลูกสาวของเขาดีกว่าหน่อย เด็กผู้หญิงมีความเป็นระเบียบเรียบร้อย
ถึงแม้จะไม่ได้ช่วยพ่อแม่ทำงาน แต่ก็ไม่ได้สร้างเรื่องหนักใจให้แม้แต่นิดเดียว
เหล่าซ่งกับเฉียนเพ่ยอิงพอใจแล้ว ดูสิ ฝูหลิงของเราเก็บห้องจนสะอาดก่อนแล้วถึงนอน
เปิดหน้าต่างออก ฉีดพรมในห้องมีกลิ่นหอม เท้าหันไปทางหน้าต่าง หัวหันมาทางขอบเตียง มีผ้าห่มผืนบางคลุมอยู่บนตัว อาจเพราะกลัวถูกลมพัดเดี๋ยวจะไม่สบาย
ซ่งฝูเซิงปิดประตูเบาๆ “ช่างเถอะ พวกเราไปไหว้เจ้าป่าเจ้าเขาแค่สองคนแล้วกัน”
YOU MAY ALSO LIKE
sadad49
ตอนที่ 654หายครับ