ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 658-2 เคยคิดว่าครอบครัวของข้ามีอยู่แค่ในยุคปัจจุบัน

ตอนที่ 658-2 เคยคิดว่าครอบครัวของข้ามีอยู่แค่ในยุคปัจจุบัน
เก่อเอ้อร์นิวรีบพูดขึ้น “เขาเมาแล้ว หลานชายข้าสอบผ่านจะไม่ดีใจได้อย่างไร แค่หมูสองตัว คิดว่าข้าเสียดายเหรอ”

ลุงใหญ่กลับไม่ปล่อยนาง “เจ้าไม่เข้าใจ เจ้าดีใจสู้ข้าไม่ได้ ดีใจสู้พ่อกับพวกน้องชายของข้าไม่ได้หรอก”

เอ๊ะๆๆ เกาถูฮูรีบโอบบ่าลุงใหญ่แล้วคีบเนื้อยัดใส่ปาก เมาแล้วร้องไห้ได้อย่างไรเนี่ย

จุดที่ทุกคนกินข้าวคือบนลานหิน เมื่อก่อนตรงนี้เป็นสถานที่ใช้ผึ่งขนมปังดำหลังจากอบเสร็จ

คราวนี้ก็พอดี ราวกับค้นพบแผ่นดินใหม่ ทุกคนพบว่าตอนไม่ได้ทำขนมปังดำพวกเราก็มานั่งรวมกลุ่มกินข้าวตรงนี้ได้ ลานหินขนาดใหญ่

จากนั้นก็กางโต๊ะรอบๆ ผู้หญิงกับพวกเด็กๆ ไม่อยากมานั่งขัดสมาธิกินก็ไปกินที่โต๊ะได้

ตรงนี้ดี กางโต๊ะเตี๊ยต่อกัน เตรียมถ่านย่างให้พร้อม วางตะแกรงย่างขึ้นไป เนื้อหมูสามชั้นหั่นบางถูกย่างเสียงดังซู่ๆ จิ้มน้ำจิ้มในบ้านสักหน่อย เหล้าคำเนื้อคำ

วันนี้ไหเหล้าถูกยกออกมาหมด ถ่านก็ถูกเอาออกมาหมดเหมือนกัน

ใช้คำพูดของท่านลุงซ่งก็คือ ยังต้องสอบจวี่เหรินอีก ยังไงก็ต้องซื้อใหม่

ถุงถ่านเปียกฝนหมดแล้ว ไม่เป็นไร เอ้อร์เนียนปากับพวกเด็กหนุ่มอย่างเอ้อร์หลังบอกว่า “อาสาม เดี๋ยวพวกข้าไปเผาถ่านให้”

ท่านลุงซ่งนั่งอยู่บนลานหินยกถ้วยเหล้าขึ้นสูง พวกผู้ชายก็ยกตามด้วย บรรยากาศดูยิ่งใหญ่ขึ้นมาทันที

โดยเฉพาะภายในลานบ้านมีงานที่เพิ่งถูกวางทิ้งไว้ครึ่งๆ กลางๆ ไม่ทำแล้ววันนี้ ดื่มเหล้าพอ

พวกเด็กๆ กินหมดนานแล้ว เนื้อย่างกับซาลาเปา

ซาลาเปาเป็นของที่เซ่นไหว้เจ้าป่าเจ้าเขา เอาไส้มาทำซาลาเปาต่อ

พวกยายากับเป่าจื่อวิ่งเล่นรอบลานหิน

ท่านลุงซ่งดื่มเหล้าเสร็จก็ชี้พวกเด็กๆ ที่อยู่ในลานบ้านพลางพูด “เด็กพวกนี้มีบุญจริงๆ ลุงสาม อาสาม น้าสามของพวกเขาคือฝูเซิงเชียวนะ”

ซ่งฝูเซิงหัวเราะพลางพูด “ท่านลุงซ่ง ไม่ขนาดนั้น อย่าพูดแบบนั้น”

ท่านลุงซ่งไม่ยอม ทุกคนก็ไม่ยอม “ฝูเซิง มันขนาดนั้นจริงๆ”

“พวกเด็กผู้ชายน่ะ ไม่ต้องพูดอะไรมาก ไม่ว่าในอนาคตพวกเขาจะทำอะไร ออกไปอยู่ข้างนอกมีเจ้าเป็นอาแบบนี้จะไม่ได้งานดีๆ เลยเชียวเหรอ”

คนที่นี่ไม่รู้จักคำว่า ‘ต้นทุนทางสังคม’ แต่ความหมายที่ต้องการแสดงออกกลับคล้ายกัน

“เอาแค่พวกเด็กผู้หญิง วันหน้าออกเรือนไป ใครจะกล้ารังแกได้”

แค่อ้างชื่ออาสามซ่งฝูเซิง บ้านแม่สามีอยากรังแกยังต้องคิดให้ดีๆ

เพราะเด็กสาวจากครอบครัวชาวสวนธรรมดาพอแต่งไปอยู่ข้างนอก สมมติว่าเกิดเรื่องขึ้น พวกเราก็ได้แค่อาศัยญาติในตระกูลช่วยกันไปเอาเรื่องถึงที่ ถูกรังแกได้ง่ายๆ ถ้าลูกสาวตายทางนั้นก็ได้แค่ชดใช้เงินให้นิดหน่อยแล้วจบกัน

แต่พอมีซ่งฝูเซิงก็ไม่เหมือนกันแล้ว ไม่ว่าพวกเด็กผู้หญิงจะแต่งงานไปอยู่ที่ไหน ตำแหน่งซิ่วไฉของเขาสามารถไปฟ้องเอาเรื่องที่ศาลาว่าการของขุนนางได้ ทางการก็จะออกหน้าเอาเรื่องให้

พวกยายๆ ฟังคำพูดพวกนี้ก็เบ้ปากด้วยความรังเกียจ “ตอนที่ฝูเซิงยังไม่สอบซิ่วไฉ พวกเขาจะรังแกก็ต้องคิดให้ดีเหมือนกัน เอาเรื่องพวกเขาได้เหมือนกันนั่นแหละ แล้วก็อย่ามาแช่งพวกข้า พวกข้าคอยจับตาดูอยู่ ไม่มีทางแต่งไปอยู่ในครอบครัวเฮงซวยแบบนั้นหรอก”

นับตั้งแต่ซ่งฝูเซิงแสดงออกว่าลูกสาวเป็นแก้วตาดวงใจก็ส่งผลให้แต่ละครอบครัวในเก้าสกุลต่างก็ให้ความสำคัญกับลูกสาวเช่นกัน ขอแค่เป็นคนในครอบครัวของเราก็ล้ำค่าทั้งนั้น

ซ่งฝูเซิงยิ้ม “ใช่ๆๆ หลานสาวคนไหนถูกรังแกก็มาหาข้าได้เลย” เดี๋ยวเขาไปเอาเรื่องถึงที่ให้

พวกสาวๆ พากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

อันที่จริงเรื่องที่ทุกคนรู้สึกขอบคุณซ่งฝูเซิงมากที่สุดคือการที่ให้พวกเขาได้กลายเป็นครอบครัวเดียวกัน

ใช้คำพูดของลุงใหญ่ก็คือ “มีแค่ข้าที่เป็นของจริง พวกเจ้ามันของปลอมทั้งนั้น”

นั่นสินะ แต่ญาติปลอมๆ เหล่านี้ต่างได้อาศัยใบบุญของซ่งฝูเซิงเหมือนญาติแท้ๆ พูดแบบให้ไกลๆ หน่อยก็คือ อาจได้อาศัยใบบุญไปถึงลูกหลาน

พอพูดถึงเรื่องออกเรือน ย่าหม่าก็คีบเนื้อให้หลานสาวคนเล็ก นางดื่มไปเยอะพอสมควร เอามือตบหลังฝูหลิงเบาๆ “คนอื่นไม่รู้แต่ย่ารู้ ที่พ่อเจ้าสอบได้เป็นเพราะเจ้าแท้ๆ”

ทุกคนไม่รู้ในจุดนี้จริงๆ ในความเข้าใจที่พวกเขามีต่อการเรียนหนังสือ รู้แค่ว่าตอนซ่งฝูเซิงทบทวนได้ยินว่ามีคนที่รู้หนังสือคอยทดสอบอยู่ข้างเขา

คนหนึ่งดูหนังสือ อีกคนท่องให้ฟัง ดูว่าท่องถูกหรือเปล่า ด้วยเหตุนี้พั่งยาถึงได้ต้องอยู่บ้านอ่านหนังสือกับซ่งฝูเซิง

เรื่องที่ซ่งฝูหลิงช่วยพ่อทบทวนไม่เคยแพร่งพรายออกไปข้างนอก

ประการแรก เพราะคนอื่นอาจไม่เชื่อ

เด็กผู้หญิง แถมอายุยังน้อย มีเหรอที่อยู่ข้างนอกแล้วจะเก่งกว่าพ่อ โดยเฉพาะการที่พ่อของนางเคยออกไปร่ำเรียนเป็นกิจจะลักษณะมาหลายปี

อีกประการหนึ่งคือ ถึงแม้ซ่งฝูเซิงจะเฉยๆ กับการขายหน้าหรือไม่ขายหน้า แทบอยากบอกทุกคนว่าลูกสาวของเขาเก่งที่สุด แต่ซ่งฝูหลิงก็ไม่อยากให้คนอื่นรู้จริงๆ

นางอยากให้คนอื่นคิดว่า พ่อของนางเก่งที่สุด

“ท่านย่า เป็นแบบนั้นที่ไหนกัน ก็แค่อยู่เป็นเพื่อน ท่านพ่ออ่านหนังสือคนเดียวจะได้ไม่เบื่อ” มันน่าเบื่อมาก ด้วยนิสัยของพ่อที่ต้องทนอ่านหนังสือให้นาน แค่นี้ฝูหลิงก็พอใจแล้ว

ไม่มีอะไรได้อย่างไร ท่านย่าหม่ามองหลานสาว

คิดว่าย่าเจ้าโง่รึ

มีครั้งหนึ่งที่นางกลับมา หลานสาวขยันยิ่งกว่าพ่อตัวเองเสียเอง ลูกชายนางนอนน้ำลายยืด ไอ๊หยาสวรรค์ นอนจนแม่เกือบจำไม่ได้

“เฮ้อ ย่าไม่พูดอย่างอื่นนะ พั่งยา ต่อไปพ่อเจ้าต้องสอบจวี่เหรินเจ้าก็พยายามเข้านะ ครั้งนี้ย่าซื้อเหอเถามาสองชุด เจ้าจำไว้นะว่า ต่อไปต่อให้เจ้าแต่งกับตระกูลดีแค่ไหน แต่ครอบครัวทางพ่อแม่เจ้าก็ต้องเก่งด้วยถึงจะไม่โดนดูถูก ถูกคนอื่นหยามเหยียดมันไม่ได้รู้สึกดีหรอกนะ จะหยิบจับพูดอะไรมันก็ไม่สะดวก ใช่ มันไม่สะดวกหรอก แต่แต่งเข้าไปแล้ว เหนื่อย สุดท้ายก็ต้องพึ่งพ่อเจ้า”

โดยเฉพาะนิสัยอย่างลูกสามของนาง

ถ้าลูกสามปีกแข็ง ท่านย่าหม่าก็กล้าพูดกับหลานสาวคนเล็กว่า “พ่อเจ้าเจ๋งยิ่งกว่าสามีของเจ้าอีก”

คำว่าเจ๋ง ท่านย่าหม่าเพิ่งเรียนรู้มาใหม่

จากตอนที่หลานสาวคนเล็กเพิ่งรู้ว่าพ่อสอบซิ่วไฉได้อันดับสอง นางก็พูดว่า “ท่านพ่อ เจ๋งมาก”

“ท่านย่า เลิกดื่มได้แล้ว ทำไมโยงมาถึงเรื่องนี้ อีกตั้งนานกว่าข้าจะออกเรือน”

นางรู้มาตลอดว่าพ่อของนางพึ่งพาได้มากกว่าสามี

ต่อให้สามีจะเก่งแค่ไหนก็สู้พ่อตัวเองเก่งไม่ได้

“อีกอย่าง เอ๊ะ ท่านย่า ข้าเป็นไส้เดือนไม่ใช่เหรอ” ซ่งฝูหลิงรื้อฟื้นเรื่องเก่า “ข้าจะแต่งกับคนสูงศักดิ์ได้อย่างไร ข้าเป็นแค่ไส้เดือนที่เอาไว้เลี้ยงไก่”

ท่านย่าหม่าอ้าปากค้างอยู่สักพัก สุดท้ายก็พูดว่า “เจ้าไม่ใช่ไส้เดือน ย่าขอถอนคำพูด เจ้าเป็นผีเสื้อ”

“ฮ่าๆๆ”

ซ่งฝูหลิงหัวเราะจนซ่งฝูเซิงหันมามอง “สองย่าหลานคุยอะไรกัน”

ในเวลาเดียวกัน เฉียนเพ่ยอิงกำลังหั่นเนื้ออยู่

เหอซื่อมายกกับข้าวก็ยิ้มพลางพูด “เมียซิ่วไฉ ไม่ต้องทำแล้ว เดี๋ยวข้าหั่นเอง”

เฉียนเพ่ยอิงยื่นถาดให้ “พี่สะใภ้ใหญ่ของซิ่วไฉ เหนื่อยแย่แล้ว ไปนั่งพักกินสักหน่อยเถอะ”

ทางด้านห้องครัวก็มีแต่เสียงหัวเราะ

ในขณะที่ซ่งฝูหลิงคิดว่างานเลี้ยงวันนี้สนุกสนานกันมากแล้ว ท่านย่าของนางกินเหล้าเสร็จก็หายตัว แม่ก็ไม่อยู่ พอมาเจออีกทีทั้งสองคนก็ดวงตาแดงก่ำ ร้องไห้จนตาบวม

“เกิดอะไรขึ้น”

ซ่งฝูหลิงกับซ่งฝูเซิงจี้ถามเฉียนเพ่ยอิงไม่หยุด แต่เฉียนเพ่ยอิงกลับไม่บอก

เช้าตรู่วันต่อมา เฉียนเพ่ยอิงยืนอยู่ปากประตูบ้านตัวเองตะโกนเรียก “ท่านแม่”

ท่านย่าหม่าที่แบกจอบหันกลับมายิ้มให้นาง ตะโกนขานรับ “อื้อ”

เมื่อวานพวกนางอยู่ตรงห้องใต้หลังคา ตอนสุดท้ายเกือบกอดคอร้องไห้กัน

เพราะท่านย่าหม่ามาระบายกับนาง “เฉียนซื่อ ข้าเคยทำอะไรกับเจ้าไว้เหรอ ตรงไหนที่ข้ายังทำได้ไม่ดีพอ ข้าถึงขั้นที่ล้มเลิกความคิดที่จะให้เจ้ามีลูกอีก คำพูดนี้ข้าเคยพูดกับย่าลู่พั่น ขอแค่พวกเจ้ามีชีวิตที่อยู่ดีมีสุขก็พอ เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าทำใจลำบากขนาดไหน”

ตอนนั้นเฉียนเพ่ยอิงยังจับต้นชนปลายไม่ถูก “เกิดอะไรขึ้นหรือ”

น้ำตาของท่านยาหม่าไหลเป็นสายฝน “เจ้าไม่เรียกข้าว่าแม่ ไม่เคยเรียกตั้งแต่เริ่มลี้ภัย ถ้าไม่เรียกว่าท่านย่าก็เรียกย่าหม่า เจ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้”

เช้าวันนี้เฉียนเพ่ยอิงก็เลยตะโกนสุดเสียง