ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 662-1 พ่านพ่าน ‘ข้าจะรอท่านลุงกลับมาพร้อมสอบได้อันดับหนึ่ง’

ตอนที่ 662-1 พ่านพ่าน ‘ข้าจะรอท่านลุงกลับมาพร้อมสอบได้อันดับหนึ่ง’
ซ่งฝูเซิงน้ำหนักขึ้นมาหน่อย

ภายใต้สถานการณ์ที่ทุกคนในบ้านดำขึ้นหนึ่งเฉดสี เขาอ้วนขึ้นหกกิโลกรัม ขาวขึ้นสองเฉด

ซ่งฝูหลิงเอาแถบสีรองพื้นมาเทียบกับหน้าเขา ตอนนั้นอิจฉาน่าดู

ซึ่งก็หมายความว่า หลังจากซ่งฝูเซิงเก็บตัวมาสองเดือน เขาก็ขาวขึ้น มีน้ำมีนวลมากขึ้น

“อืม ไปวันนี้ ช่วงนี้ทุกคนสบายดีนะ”

“สบายดีหัวหน้า ไปสอบเลย ไม่ต้องห่วง”

ขณะพูดหัวหน้าตระกูลเริ่นก็ถูกคนในครอบครัวล้อมหน้าล้อมหลังเดินออกมา

พอปรากฏตัว ซ่งฝูเซิงก็ตะลึง

นี่มันคอนเซ็ปต์อะไรกันเนี่ย

ดูแค่ชุดตัวยาวที่หัวหน้าตระกูลเริ่นใส่ออกมา ถ้าไม่ติดว่าชุดนี้ไม่มีรอยปะเย็บ ก็ไม่ต่างอะไรจากพวกขอทานที่ขอข้าวอยู่ข้างนอก ในมือยังมีไม้เท้าอีกอัน

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าหัวหน้าตระกูลเริ่นก็ตกใจเขาเหมือนกัน “ทำไมเจ้าแต่งตัวแบบนี้”

แอบตำหนิตัวเองที่ลืมกำชับไปเสียสนิท “เจ้าไม่ใส่เสื้อผ้าที่มีกระเป๋าหน่อย จะใส่ของไปอย่างไร ของตั้งเยอะ”

ดูชุดเขาสิ ท่อนบนมีสองกระเป๋าใส่ข้าวสาร ตรงเอวมีอาหารแห้ง กระเป๋าใหญ่สองขาใส่เทียน ประหยัดเนื้อที่จะตาย คนหนุ่มไม่มีประสบการณ์

“ตั้งเก้าวัน ไม่ใช่แค่วันสองวัน เจ้าลองคิดดู ต้องเตรียมของตั้งเท่าไหร่ ห้ามเอาไปน้อย ต้องกินนอนอยู่ในนั้นห้ามออกมา เจ้าเอาไปน้อยเกินไป ข้างในไม่มีขายหรอกนะ”

ถูกต้อง สอบเก้าวัน คืนก่อนสอบก็ต้องเข้าไปแล้ว เริ่มสอบอย่างเป็นทางการตอนเช้ามืด

พวกผู้หญิงในหมู่บ้านฟังจบก็มองหน้ากัน “หา? เช่นนั้นตอนนี้ยังไม่ไป พวกเรารีบเย็บสักสองกระเป๋าให้หัวหน้าแล้วกัน”

ตอนนี้ป้าอ้วนตากแดดจนคล้ำขึ้นมาหน่อย กลายเป็นอ้วนดำ รีบเดินเข้าไปพูด “หัวหน้า รีบถอดชุดออกมา”

เอ๊ะๆ สำรวมกันหน่อย

ซ่งฝูเซิงถอยหลัง

อย่าว่าแต่เขาไม่ต้องการกระเป๋าเสื้อเพิ่มเลย ต่อให้ต้องการ เพ่ยอิงยังยืนอยู่ข้างหลังเลยนะ ผู้หญิงพวกนี้จะทำอะไร เกือบมาฉวยโอกาสกับเขาแล้ว

ผู้ชายอยู่ข้างนอกต้องปกป้องร่างกายตัวเอง

“ไม่เป็นไร ข้าเอาของมาครบแล้ว”

“ไม่เอาจริงเหรอ”

ท่านย่าหม่าก้าวออกมาพูด “ไม่ต้องการจริงๆ ตะกร้าเตรียมสอบของเราไม่ธรรมดา เขาพอใส่”

นั่นเป็นตะกร้าเตรียมสอบที่นางซื้อมาร้อยตำลึงเชียวนะ

ถ้าคิดตามราคาที่ดินทำเลดีๆ ที่คนข้างนอกขายช่วงอุทกภัย เงินที่นางซื้อตะกร้าเตรียมสอบสามารถซื้อที่ดินได้ห้าหมู่

อีกอย่าง เก้าสกุลทำอะไร มีเหรอจะไม่รอบคอบ เตรียมการไว้นานแล้ว เรื่องกินนอนเครื่องนุ่งห่มไม่มีบกพร่อง คราวก่อนที่นางไปเมืองถงเหยาตามหาญาติ ก็ซื้อกลับมาไม่น้อย ในครอบครัวมีคนขาดของใช้ก็ไม่มีทางเป็นซ่งฝูเซิงแน่นอน

“ท่านปู่หัวหน้าตระกูล หัวหน้า ตั้งใจสอบนะ!”

“ท่านพ่อ อย่าลืมกินยา” พวกลูกหลานกำชับหัวหน้าตระกูลเริ่น

“ฝูเซิง สอบได้ไม่ได้ก็รีบกลับมานะ ลุงซ่งจะรอเจ้า” นี่เป็นคำพูดที่ท่านลุงซ่งกำชับหลานชาย

ท่านย่าหม่า เฉียนเพ่ยอิง ซ่งฝูหลิง หมี่โซ่ว ต่างไม่ตะโกนอะไร

เพราะกำชับเสร็จไปก่อนแล้ว

หมี่โซ่ว ท่านลุงของข้าไม่ใช่เด็กเล็กๆ ขอแค่ไม่ลำบากจนถึงขั้นต้องให้ท่านลุงพกขนมปังดำก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ลูกผู้ชาย สอบเก้าวันเอง ต้องอดทน

สำหรับเฉียนเพ่ยอิงกับซ่งฝูหลิง ในเก้าวันนี้พวกเราก็เจอกันในพื้นที่พิเศษได้

ครั้งนี้ไม่มีคนไปเฝ้าซ่งฝูเซิงที่สนามสอบ

ข้อแรก เพราะข้างนอกวุ่นวาย เขาเข้าไปสอบหลายวัน ถ้าคนในครอบครัวรออยู่ข้างนอกเขาก็ไม่วางใจ

พอเขาพูดแบบนี้ ท่านย่าหม่าก็นึกถึงคราวก่อนที่ฝนตก จนกลายเป็นสร้างปัญหาให้ มีแต่จะทำให้ลูกชายเสียสมาธิ นางจึงไม่รบเร้าตามไป

อีกข้อหนึ่งคือ ใครไปก็ทำอะไรไม่ได้มากแม้แต่ซ่งฝูหลิงกับเฉียนเพ่ยอิง อยู่บ้านยังทำกับข้าวเอาไปส่งในพื้นที่พิเศษสะดวกกว่า

“กลับไปกันได้แล้ว”

ลูกชายสามของหัวหน้าตระกูลเริ่นไปส่งพ่อที่สนามสอบ กำลังรับบังเหียนมาเตรียมออกเดินทาง

ซ่งฝูเซิงกับหัวหน้าตระกูลเริ่นไปเกวียนเล่มเดียวกัน แต่เสี่ยวหงก็ตามไปด้วย ก็แค่เขาขี่มันไม่ลง จึงให้เสี่ยวหงวิ่งตามอยู่ข้างๆ

ตอนวิ่งไปถึงทางแยกไปเมืองถงเหยาเขาค่อยขี่มัน เพราะหัวหน้าตระกูลเริ่นต้องการเข้าสนามสอบพร้อมคนที่สอบปีเดียวกัน เขากับหัวหน้าตระกูลเริ่นจึงนัดเจอกันที่ทางเข้าอีกครั้ง

ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน กลุ่มคนมองตามเกวียนที่ออกไป

วันนี้พวกเขาได้ร่วมส่งผู้เข้าสอบสองคน

“ไป ไป!” ซ่งฝูเซิงดึงบังเหียนเสี่ยวหงด้วยมือเดียว ขี่มันออกไป

“ได้โปรด ขอของกินหน่อย ขอร้องล่ะนะ”

ซ่งฝูเซิงไม่ลดความเร็วม้า ก้มลงไปหยิบขนมปังดำในกระเป๋าใต้ท้องม้าแล้วโยนให้เด็กที่มาขอข้าวกิน

นับตั้งแต่แยกกับหัวหน้าตระกูลเริ่น ตลอดทางตั้งแต่เมืองถงเหยาจนถึงเมืองเฟิ่งเทียน ขณะซ่งฝูเซิงขี่ม้าไปก็เจอคนมาขอข้าวแล้วสิบกว่าคน

คนที่มาขอข้าวมีตั้งแต่เด็กสี่ห้าขวบไล่ขึ้นไป

“หยุด”

“เจ้านาย” มีคนงานที่หน้าร้านรับขนของทักทายเขาหลายคน

“ทำไมพวกเจ้ามาอยู่ที่นี่”

“พวกข้ามารับเงิน เพิ่งมา เจอหนิวจั่งกุ้ยไปซื้อปูนขาวพอดี พวกข้าก็เลยช่วยแบกก่อนไป”

ขณะที่กำลังคุยกันซื่อจ้วงก็เดินออกมาจากด้านใน

ซ่งฝูเซิงถามถึงซ่งฝูกุ้ย ซื่อจ้วงชี้ไปทางร้านขนม

ต่อมาพอฝูกุ้ยกลับมา ซ่งฝูเซิงถึงได้รู้ว่า ช่วงหลายวันมานี้มีคนมากมายไปเคาะประตูร้านขนม เพราะความดังของ ‘ขนมปังดำ’

สอบจวี่เหรินครั้งนี้ ซิ่วไฉทั้งมณฑลจากแต่ละเมืองต้องมาที่เมืองเฟิ่งเทียน สถานการณ์ภัยพิบัติของแต่ละพื้นที่หนักเบาแตกต่างกันไป ผู้เข้าสอบบางคนก็ป่วยระหว่างทาง

ต่อมาชื่อเสียงของขนมปังดำก็ถูกลือไปตามโรงเตี๊ยมต่างๆ โดยบอกว่าใช้เงินน้อย สอบตั้งเก้าวัน ไม่ต้องทำอาหารไม่ต้องยุ่งยาก ยายเจ้าของร้านก็อัธยาศัยดี

ด้วยเหตุนี้จึงมักมีคนไปเคาะประตู พากันถามว่า “ท่านย่าหม่าล่ะ” หวังว่าท่านย่าหม่าจะขายถูกเหมือนครั้งก่อน มีเสบียงอาหารที่กินแล้วอยู่ท้องให้

ท่านย่าหม่าอยู่บ้าน

สถานการณ์ข้างนอกหนักหนาขนาดนี้ จะเข้าเมืองได้อย่างไร

ขนมราคาแพง คนที่ซื้อไหวก็ไม่กล้ากินส่งเดช จะไม่ขายของแพงก็ไม่ได้ ทำเพื่อเอากำไร เช่นนั้นก็มีแค่ขนมปังดำ แต่ถ้าพวกเราเปิดร้านต้องพบเจอคนมากมาย ไม่รู้ว่าลูกค้าที่มาเจ็บป่วยหรือเปล่า ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเพื่อทำตัวเป็นคนดี

พอซ่งฝูเซิงเข้าเมืองก็พบว่าชาวบ้านบางคนเริ่มเอาผ้าคาดปากกันแล้ว ได้ยินว่าชานเมืองมีการตั้งกระโจมสำหรับผู้ป่วย โรคอะไรน่ะเหรอ อาการที่สังเกตได้คือตาแดง ต่อมาก็มีท้องเสียขั้นรุนแรงจนขาดน้ำตาย

จะระบาดไหมไม่รู้ ทางการไม่ให้คำตอบที่ชัดเจน คงกลัวว่าจะสร้างความตื่นตระหนก

แต่หลังฝนตกอุณหภูมิสูงขึ้นมาจนถึงตอนนี้ ในสายตาของซ่งฝูเซิง ที่นั่นก็คือกระโจมโรคระบาด ยิ่งตั้งยิ่งยาว ชาวบ้านที่ไม่มีปัญญารักษาเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ได้ยินว่ายังมีฮูหยินบ้านคนรวยที่ล้มป่วยจนถูกส่งไปอยู่ที่บ้านสวน คุณหนูของสองตระกูลใหญ่ก็ป่วยเป็นตาแดงถูกขังไว้ บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างกายต่างถูกฆ่าทิ้งหมดเพราะกลัวจะแพร่ระบาด

ซ่งฝูเซิงฟังฝูกุ้ยเล่าข่าวพวกนี้จบก็พูดขึ้น “ดูท่าในเมืองจะยังพอไหว ข้าเพิ่งขี่ม้ามา พบว่าบ้านที่อยู่สองฝั่งประตูเมืองมีพังไปบ้าง”

ฝูกุ้ยเบ้ปาก “ผักชีโรยหน้าสิไม่ว่า อะไรที่ไม่ดีก็ซ่อนไว้หมด กระโจมนั่นอยู่ห่างจากที่พักของเราเยอะ ถ้าตรงพวกเราวุ่นวายก็ไม่ต้องอยู่แล้วเมืองเฟิ่งเทียน อย่างไรเสียที่นี่ก็สอบจอหงวน” ที่นี่คือเมืองเฟิ่งเทียน เมืองใหญ่ของมณฑล ทั้งยังเคยเป็นเมืองที่ฮ่องเต้ประทับ

ซิ่วไฉจากแต่ละที่มากันแล้ว จะให้เห็นด้านไม่ดีได้ยังไง

ฝูกุ้ยกระซิบบอกซ่งฝูเซิง “จริงสิ ทำไมข้าได้ยินมาว่ามีคนขายขนมปังดำล่ะ ทั้งๆ ที่พวกเราไม่ได้เปิดร้าน ก็แค่ราคาสูงกว่าพวกเราสองเท่า”

“สองเท่าก็ยังมีคนซื้อเหรอ” รสชาติแย่ขนาดนั้นน่ะนะ

“แต่มันอยู่ท้อง ซื้ออาหารแห้งหนึ่งจินยังกินได้แค่ไม่กี่มื้อ เอาเงินซื้อข้าวหนึ่งจินไปซื้อขนมปังดำสองก้อนยังจะคุ้มกว่า รู้หรือเปล่าว่าตอนนี้ข้าวราคากี่เหวิน”

“เท่าไหร่”

ซ่งฝูกุ้ยยื่นกระดาษเก่าๆ ที่ยับยู่ยี่แถมมีกลิ่นเหงื่อให้ซ่งฝูเซิง

“ข้าตั้งใจไปสืบมาแล้วจดไว้ เจ้าดูเอาเองแล้วกัน ถ้าครอบครัวเราไม่มีเจ้า เพื่อนเอ๋ย เสบียงอาหารราคาขนาดนี้ข้าตายดีกว่า เนียนปาน้อยบ้านข้าก็คงอดตาย

แล้วก็แม่เจ้าฉลาดมาก

เจ้าไม่รู้หรอกว่าร้านยาปิดลงจะหมดแล้ว ตอนนี้เมืองเฟิ่งเทียนที่ใหญ่ขนาดนี้กลับมีร้านขายยาเปิดอยู่ไม่กี่ร้าน ข้อแรกเพราะไม่กล้าเปิด กลัวจะมีคนเอาโรคมาแพร่ อีกข้อคือไม่มียาขายแล้ว

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป หนิวจั่งกุ้ยพูดแล้วว่าปูนขาวคงใกล้ราคาเดียวกับยาแล้ว ได้ยินว่ามีสัตว์แรงงานตายไปหลายตัวมาก คนเป็นตาแดงก็เพราะกินเนื้อหมูป่วย”

ซ่งฝูเซิงมองราคาอาหารแล้วก็ขมวดคิ้ว นี่มันจะขายแพงเกินไปแล้ว

หนิวจั่งกุ้ยถือผ้าขี้ริ้วเช็ดปูนขาวที่อยู่บนตัวเข้ามาได้ยินพอดี เขาพูดเสริมอยู่ด้านข้าง ถอนหายใจ “นายท่าน ราคาเสบียงจะเท่าไหร่นั้นถือเป็นเรื่องรอง ควรให้คนในหมู่บ้านมาเห็นสภาพในเมืองจริงๆ พวกเขาจะได้จดจำบุญคุณของท่านไว้”