ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 662-2 พ่านพ่าน ‘ข้าจะรอท่านลุงกลับมาพร้อมสอบได้อันดับหนึ่ง’

ตอนที่ 662-2 พ่านพ่าน ‘ข้าจะรอท่านลุงกลับมาพร้อมสอบได้อันดับหนึ่ง’
พูดตามตรง ตอนแรกสุดที่กลับเข้าหมู่บ้านแล้วโดนกักตัว หนิวจั่งกุ้ยยังเคยคิดในใจว่า ก็เพราะเป็นกฎที่นายท่านตั้งขึ้น เขาถึงได้ทำตาม จะถูกหรือจะผิด พวกเราคนในครอบครัวก็ต้องสนับสนุนทำตาม แบบนี้นายท่านถึงจะไม่ลำบากใจ

ถ้าเป็นคนอื่นมาขอให้เขากักตัว เขาไม่ฟังหรอก เขาไม่ได้คลุกคลีกับคนอื่นมากมายเสียหน่อย ต้องทำขนาดนั้นเลยเหรอ

แต่พอกลับเข้าเมืองก็พบว่า ให้ตายเถอะ ต้องทำขนาดนั้นจริงๆ ยอมฆ่าผิดตัวดีกว่าปล่อยไปสักคน รวมถึงคนในครอบครัวตัวเอง

ถ้ามีสักคนเป็นตาแดง อีกเดี๋ยวก็จะเอาไปติดคนในครอบครัวมากขึ้น แบบนั้นจะยิ่งน่ากลัว

เอาแค่ก่อนหน้านี้ พวกเถี่ยโถวกลับมาจากพระคลังหลวง ฝูกุ้ยก็พูดว่า “อย่ามองตาพวกข้านะ ข้ายังต้องไปสนามสอบจอหงวนเป็นเพื่อนอาสามของพวกเจ้า อย่ามาทำข้าซวย”

ขณะฝูกุ้ยพูด เขาก็ยังพยักหน้าเห็นด้วย

เล่นเอาพวกเถี่ยโถวพูดด้วยความโมโหว่า “เคยเห็นมือปราบคนไหนบ้างที่รักชีวิตน้อยกว่าชาวบ้าน ใต้เท้าเว่ยของพวกเรารักชีวิตมากที่สุด ตอนนี้พระคลังหลวงสะอาดกว่าเวลาไหน พวกข้าแค่กลับมาเอาชุดใส่ช่วงฤดูใบไม้ร่วง” เขากับฝูกุ้ย ซื่อจ้วงถึงได้มองเถี่ยโถวอย่างสบายใจ

สรุปว่าสิ่งที่หนิวจั่งกุ้ยต้องการสื่อมีเพียงอย่างเดียว “นายท่าน เรื่องดีๆ ที่ท่านทำต้องให้คนในหมู่บ้านรู้ด้วย ถ้าพวกเขาไม่ได้เห็นการเปรียบเทียบว่าในเมืองเละเทะขนาดไหน ก็ไม่มีทางรู้ว่านายท่านเท่ากับได้ช่วยชีวิตพวกเขาไว้ ช่วยประหยัดเงินให้แต่ละครอบครัวถึงสิบยี่สิบตำลึง”

ถ้าไม่มีการคุมอย่างเข้มงวดตั้งแต่แรก หมู่บ้านเหรินจยาคงเละเทะไปนานแล้ว

ซื่อจ้วงทำมือเป็นรูปร่างของหัวหน้าตระกูลเริ่น

“ใช่ๆๆ” หนิวจั่งกุ้ยหัวเราะ ถ้าซื่อจ้วงไม่เตือนเขาก็ลืมไปแล้ว ครั้งนี้หัวหน้าตระกูลเริ่นก็เข้าเมืองมาสอบ รอดูแล้วกัน พอกลับหมู่บ้านจะต้องประกาศความดีของนายท่านแน่นอน

แบบนี้จะดีที่สุด ข่าวแบบนี้ไม่ได้ออกจากปากพวกเขาที่เป็นคนในครอบครัว จะได้ไม่ดูจงใจ ทั้งยังจะได้ติดค้างน้ำใจกัน

“พวกเจ้านี่นะ” ซ่งฝูเซิงยิ้มจนปัญญา

บรรดาคนในเก้าสกุลจนถึงทุกวันนี้มีนิสัยอยู่อย่าง นั่นก็คือ ‘ทำความดีต้องได้หน้า’

อืม ก็เหมือนกับเขา

แต่เรื่องที่ซ่งฝูเซิงไม่รู้คือ เรื่องที่ชาวหมู่บ้านเหริยจยาไม่มีคนเจ็บป่วย ถึงขั้นที่ไม่มีแม้แต่สัตว์ตายไปสักตัว ในสายตาของคนที่เก็บเอาไปคิดก็รู้สึกว่าราวกับเป็นปาฏิหาริย์

คนที่เก็บเอาไปคิดคนนี้ก็คือใต้เท้านายอำเภอหูแห่งเมืองถงเหยา

หลังจากที่คราวก่อนหลานชายหัวหน้าตระกูลเริ่นพาท่านย่าหม่าไปตามหาญาติในตัวอำเภอ อยู่ๆ นายอำเภอหูก็เรียกหลานชายหัวหน้าตระกูลเริ่นไปคุย เล่นเอาเด็กหนุ่มคนนั้นถึงกับตกใจ

นายอำเภอหูถามถึงสถานการณ์ในหมู่บ้านเหรินจยา

เด็กหนุ่มย่อมพูดอย่างไม่มีปิดบัง เล่าเรื่องที่พ่อให้เขาหยุดอยู่หน้าหมู่บ้าน ตามถนนในหมู่บ้านมีการสาดปูนขาว รวมถึงสถานการณ์ในหมู่บ้านหลังเกิดอุทกภัยที่แม่เล่าให้ฟัง

ใต้เท้าหูยังได้ถามถึงซ่งฝูเซิงอย่างอ้อมๆ

ในสายตาของเด็กหนุ่ม นายอำเภอคนนี้เป็นสหายของอาสามของพวกเขา ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้ทำงานนี้ จึงเล่าเรื่องอาสามที่ได้ฟังจากปากท่านย่าหม่าว่า อาสามอ่านหนังสือหามรุ่งหามค่ำทุกวันเพื่อเตรียมสอบ

ตอนนั้นนายอำเภอหูยิ้มพลางส่ายมือบอกให้เขาออกไป แต่ต่อมาเขาก็หุบยิ้ม

รู้สึกขัดใจอย่างบอกไม่ถูก

ไม่เกี่ยวกับผลสอบของซ่งฝูเซิง เพราะลูกชายของเขาก็สอบได้ซิ่วไฉเหมือนกัน ถึงแม้ซ่งฝูเซิงจะสอบได้อันดับสองก็ตาม

นายอำเภอหูรู้สึกว่าเมืองถงเหยามีคนเจ็บป่วยกับล้มตายมากขนาดนี้ ทั้งๆ ที่หมู่บ้านเหรินจยาซอมซ่อกว่าในตัวอำเภอมาก แต่กลับไม่มีคนตายแม้แต่คนเดียว

ใต้เท้าหูมองข้อมูลสถานการณ์ของแต่ละหมู่บ้านที่อยู่ในมือ จำนวนคน ความเสียหายที่เป็นตัวเงิน เกิดความรู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก

อีกทั้งเขายังสับสน แม้แต่ฮูหยินของเขาก็ยังไม่เข้าใจ ถามเขาสามคำถาม

“ท่านกับซ่งจื่อเจินเป็นสหายกันมิใช่หรือ” แถมยังเคยอยากเกี่ยวดองด้วย

“หมู่บ้านเหรินจยาอยู่ในความดูแลของท่าน หมู่บ้านนั้นไม่มีใครเป็นอะไรไปสักคนก็เป็นเรื่องดีมิใช่หรือ”

“ท่านพี่ ทำไมรายงานแต่เรื่องร้ายให้เบื้องบน ไม่รายงานเรื่องดีบ้างล่ะ…

…ไม่ใช่ว่าควรเอาเรื่องในด้านดีอย่างหมู่บ้านเหรินจยารายงานขึ้นไปเหรอ ดีไม่ดีท่านพี่อาจได้รับคำชมไปด้วย อย่างไรเสียหมู่บ้านเหรินจยาก็อยู่ในเขตเมืองถงเหยา อยู่ในความดูแลของท่านพี่”

พอนายอำเภอหูเจอสามคำถามนี้ก็ตอบไม่ถูก

อยู่ๆ เขาก็สงสัยในความสามารถของตัวเอง อิจฉาซ่งฝูเซิงมาก

เขารู้ว่าควรทำอย่างไรถึงจะถูกต้อง และยิ่งรู้ว่าเบื้องหลังซ่งฝูเซิงมีจวนผู้สำเร็จราชการหนุนหลังอยู่ คนแบบนี้ก็ควรค่าให้คบค้าสมาคมด้วย

แต่ในด้านความรู้สึก เขาอยากได้รับคำชมโดยที่ไม่บอกความสามารถอันโดดเด่นของซ่งฝูเซิง

…

กลับมาทางด้านเมืองเฟิ่งเทียน

เนื่องจากก่อนหน้านี้คุยกันเรื่องราคาอาหาร แถมหนิวจั่งกุ้ยยังบอกว่าคนทั้งหมู่บ้านควรรู้สึกขอบคุณนายท่าน พอถูกขัดจังหวะแบบนี้ ขณะที่ฝูกุ้ยกำลังจะบอกว่ายังจะเป็นใครไปได้ที่เอาขนมปังดำออกมาขาย ซ่งฝูเซิงก็ไม่พูดอะไรมากอีก

เขาแค่มองพวกของกินที่เมียกับลูกสาวเขาเตรียมให้ รวมถึงเข่งที่พี่รองสานให้ใหม่ เอาใส่ของเข้าไปได้

ขนมปังดำไม่ใช่ของที่ใครก็ทำได้ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเตาที่ใช้อบ แต่หัวใจอยู่ที่สูตรที่รสชาติเปรี้ยวแข็ง แต่กินแล้วอยู่ท้องไม่ท้องเสีย

มีบันทึกไว้แค่ที่พระคลังหลวง มีแค่คนในครอบครัวเขาที่ทำเป็น

พระคลังหลวงย่อมไม่มีทางทำเรื่องอย่างขนขนมปังดำออกมาขาย ตอนนี้ที่นั่นยุ่งมาก ดูจากการที่พวกเถี่ยโถวไม่มีชุดจะใส่แล้วถึงกลับบ้านก็รู้

จึงเหลือแค่คำตอบที่ว่ามีคนซื้อไปกักตุนไว้ ตอนนี้ฉวยโอกาสเอาออกมาขายราคาสูงเพราะมีการสอบ

ใครซื้อขนมปังดำไปจำนวนมากก็คนนั้นแหละที่เอาออกมาขาย

ซ่งฝูเซิงนึกถึงที่เมียเขาพูด “ไม่ต้องสนว่าพวกเราต้องการความช่วยเหลือจากเขาหรือเปล่า แต่ตะกร้าเตรียมสอบของหยางหมิงหย่วนพังเพราะช่วยพวกเรารื้อกระโจมคือเรื่องจริง ชดใช้ให้เขาดีกว่าไหม กลัวเด็กคนนั้นจะรักศักดิ์ศรีจนไม่กล้าพูด พ่อเอาเข่งไปอีกใบแล้วกัน ถ้าเจอเขาตรงทางเข้าแล้วเห็นเขาสะพายของไม่ดีก็บอกว่าที่บ้านให้เกินมา แต่ถ้าเขาซ่อมแล้วยังใช้ของเดิมได้ เช่นนั้นเจ้าก็ให้ของกินไปหน่อย บอกไปว่าเอามาเยอะเกิน”

เขาประทับใจในตัวหยางหมิงหย่วน พอเมียพูดแบบนี้ เขายังพูดไปว่า

“พูดอะไรเยอะแยะ ข้าเอาให้เขาไปเลยก็จบ หมอนั่นเป็นเด็กคร่ำครึแบบที่เห็นได้ยาก ไม่อ่านหนังสือจนเป็นบ้าไปเสียก่อนก็ถือว่าฉลาดพอควร ก็แค่มีครอบครัวเป็นตัวถ่วง บัณฑิตยากจนของแท้”

อันที่จริงจนกระทั่งถึงตอนนี้ ซ่งฝูเซิงก็ยังไม่เชื่อว่าคนที่ขายขนมปังดำในราคาสูงคือหยางหมิงหย่วน

อาจเป็นคนในครอบครัวเขาหรือเปล่า

ซ่งฝูเซิงเดาถูกจริงๆ หยางหมิงหย่วนไม่รู้เรื่อง

แต่แม่ของเขากลับรู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่แอบเอาขนมปังดำที่เก็บไว้ไปขาย แต่ไม่กล้าบอกหยางหมิงหย่วน กลัวลูกจะเสียสมาธิก่อนสอบ

“ไปเถอะ ออกเดินทาง”

“นายท่าน ไม่ต้องให้ข้าไปด้วยหรือ” หนิวจั่งกุ้ยยืนอยู่ตรงประตู

“ไม่ต้อง”

ด้านหลังซ่งฝูเซิงมีฝูกุ้ยลากตะกร้าเตรียมสอบ ซื่อจ้วงสะพายเข่งหิ้วของต่างๆ ทั้งสามคนเดินออกไปพร้อมดวงอาทิตย์ที่ตกดิน

การสอบจะเริ่มอย่างเป็นทางการในตอนเช้ามืด คืนก่อนหน้าจึงต้องเข้าไปพักข้างใน

ตรงทางเข้าสนามสอบมีคนจำนวนมาก มีทั้งคนที่เอาบ่าวรับใช้มาด้วย มีรถม้า เกวียนเทียมวัว เกวียนเทียมลา ต่อเรียงแถวยาวเหยียด

ซ่งฝูเซิงคาดผ้าปิดปาก เพิ่งมาถึงก็มีคนจำเขาได้แล้ว

“ท่านซ่ง”

“เจ้าคือ?”

“ข้าเป็นคนของจวนผู้สำเร็จราชการขอรับ ข้าเคยเจอท่านซ่งตอนติดตามคุณชายขอรับ”

“คุณชายเจ้าล่ะ” ซ่งฝูเซิงทำท่าทางบอกว่าข้ายังอยากเจอคุณชายเจ้า ทำไมไม่เห็นลู่พั่นแม้แต่เงา

“อย่าให้พูดเลยขอรับ คุณชายยังไม่กลับมา คุณหนูใหญ่ให้พวกบ่าวเอาตะกร้าเตรียมสอบมารอที่นี่ขอรับ”

“ไม่ได้กลับมาเลยเหรอ นี่จะต้องเข้าสนามสอบแล้วนะ!”

“ใช่ หมินหรุ่ยยังไม่กลับมา” ติงเจียนพูดจบก็กำมือคารวะซ่งฝูเซิง

ซ่งฝูเซิงกำลังจะคารวะกลับก็มีสองคุณชายโผล่มาทั้งทางด้านซ้าย-ขวาของเขา เป็นหลินโส่วหยางกับซย่าเหวินอวี่

และเรื่องที่ทำให้เขาหมดคำจะพูดยิ่งกว่าคือ เขายังไม่ทันมองให้ดีว่าใครเป็นใคร ก็มีคนตะโกนเสียงดังตรงปากทางเข้า “น้อง จื่อ เจิน!”

หวังเจ๋อฟา คนบ้านเดียวกันตะโกนเสียงดังจนตัวสั่นอยู่ไกลๆ

หวังเจ๋อฟาก็คือคนที่อวดว่าตัวเองเป็นซิ่วไฉตรงประตูเมืองโยวโจว เมื่อก่อนสอนหนังสือด้วยกันกับซ่งฝูเซิงที่บ้านเกิด

ทั้งยังอวดว่ามีป้ายดีเพราะตัวเองเป็นซิ่วไฉ แถมยังกลุ้มใจแทนฝูเซิง เพราะฝูเซิงสอบได้แค่ถงเซิง

ปรากฏว่าก่อนออกเดินทาง ถูกซ่งฝูเซิงตอกกลับหน้าหงาย ซ่งฝูเซิงถือป้ายคล้องสีแดง มองหวังเจ๋อฟาถูกเอาตัวไป

ตั้งแต่จากกันครั้งนั้นก็สองปีแล้ว

นั่นสินะ สหายเจ๋อฟา ถ้าอยากสอบจวี่เหรินก็ต้องมาเมืองเฟิ่งเทียน