ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 664 พี่ใหญ่ๆ ยินดีต้อนรับ

ตอนที่ 664 พี่ใหญ่ๆ ยินดีต้อนรับ
เวลากลางคืน ได้ยินเสียงม้าวิ่งดังเข้ามาใกล้ บรรดาบ่าวรับใช้ที่จวนผู้สำเร็จราชการส่งมารอหน้าก้งย่วนเข่าแทบทรุด

คุณชายกลับมาแล้ว

ในที่สุดคุณชายก็กลับมา

ลู่พั่นดึงบังเหียน ยกขาลงจากม้า พวกบ่าวรับใช้คุกเข่าลง

พวกบ่าวรีบเข้าไปหา บ้างก็เปลี่ยนรองเท้า บ้างก็ช่วยเปลี่ยนชุดให้

พูดตามตรง โอ๊ย สูดเข้าไปเต็มๆ เท้าคุณชายเหม็นสุดๆ

นี่ไม่ได้เปลี่ยนถุงเท้ามานานแค่ไหนแล้ว

บ่าวรับใช้สองคนที่เปลี่ยนชุดให้ลู่พั่นก็อดสงสารไม่ได้

คุณชายมีแต่กลิ่นเหงื่อยังไม่เท่าไหร่ แต่นี่ชุดเหนียวติดกับตัวไปแล้ว

ยังมีบ่าวรับใช้อีกหลายคนของจวนผู้สำเร็จราชการที่ไปเอาของบนรถม้า ย้ายไปวางตรงทางเข้าก้งย่วน

อย่างเช่น ตะกร้าเตรียมสอบขนาดใหญ่ที่มีล้อใหญ่

นับตั้งแต่ซุ่นจื่อเห็นหีบของซ่งฝูเซิงมีล้อ เวลาลากดูเท่ห์มาก ทุ่นแรง สะดุดตา พอกลับไปเขาก็ไปสั่งคนติดล้อให้คุณชาย เอาล้อที่ใหญ่กว่าทำมาดีกว่า

เรื่องเล็กน้อย ขอแค่คุณชายอยากได้ บ่าวก็จัดให้

คุณชายไม่ได้บอกว่าอยากได้ก็ต้องเตรียมไว้ เผื่ออยากได้

อย่างเช่น บรรดาบ่าวรับใช้กำลังเอากระเป๋าสะพายหลังขนาดใหญ่พิเศษสองใบไปวางตรงทางเข้าก้งย่วน

เรื่องกระเป๋าสะพายหลัง ลู่พั่นเป็นฝ่ายขโมยความคิดของซ่งฝูเซิง

จะว่าไปเขาเห็นมาจากตอนออกรบ

ตอนนั้นลู่พั่นเห็นคนของเก้าสกุลมีกระเป๋าสะพายหลังใบใหญ่ทุกคน เขาก็รู้สึกว่าของสิ่งนี้สะดวกมาก ดีกว่าเอาทั้งตราประทับทั้งถุงหอมมาห้อยไว้กับตัว จับใส่กระเป๋าให้หมด

ตอนนี้บรรดาช่างตัดเย็บของจวนผู้สำเร็จราชการทำกระเป๋าสะพายหลังจนมีประสบการณ์แล้ว ทำมาจากผ้าฝ้ายบ้าง ผ้าป่านบ้าง ใช้ผ้าแบบไหนจะแน่นหนากว่า สายสะพายกว้างแคบเข้ากับกระเป๋าขนาดไหน ขอแค่มีคนมาริเริ่มความคิดให้พวกนาง รูปแบบต่างๆ ก็เป็นเรื่องรอง

ยังมีบ่าวรับใช้ที่หิ้วถัง กอดกะละมัง ยกไม้กระดานสองแผ่น

ถูกต้อง ในบรรดาของที่จะเอาเข้าสนามสอบยังมีไม้กระดานขัดเงาอีกสองแผ่น

คุณหนูใหญ่ลู่คิดว่า น้องชายของนางจะใช้ไม้กระดานเก่าๆ ในการสอบได้อย่างไร ได้ยินว่าไม้กระดานของที่นั่นเก่ามาก ใช้งานไม่ดีมานานแล้ว

ไม้กระดานนั่นไม่ได้ใช้แค่ตอนทำข้อสอบ กลางคืนนอนก็ยังต้องเอามาต่อกัน

ถ้าไม่แข็งแรง เกิดน้องชายของนางนั่งแล้วหักจะทำอย่างไร น้องชายของนางตัวใหญ่ขนาดนั้น

พวกเราไม่ใช้ของที่นั่น

เมื่อหลายวันก่อน คุณหนูใหญ่ลู่จือรุ่นไปรื้อห้องเก็บของบ้านแม่สามี เลือกแล้วเลือกอีก สุดท้ายก็ถูกใจไม้กระดานขัดเงาของพ่อสามี เป็นไม้ชั้นดีในบรรดาไม้ขัดเงาที่มี

หลักๆ คือไม้ที่ถูกใจมีกลิ่นหอม ดูโอ่อ่า ลายเส้นในเนื้อไม้สวยงาม รู้สึกว่าเหมาะกับน้องชายของนาง นางก็เลยให้ขนไปที่จวนผู้สำเร็จราชการนิดหน่อย จากนั้นก็สั่งทำสองแผ่นตามขนาดของกระโจม

อันที่จริงจวนผู้สำเร็จราชการมีไม้เนื้อดีจำนวนมาก แต่กุญแจไม่ได้อยู่ที่นาง

จะว่าไปมันก็เป็นเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตา ท่านแม่ช่างลำเอียง กุญแจห้องเก็บของสำคัญใหญ่ๆ หลายห้องอยู่ที่หมินหรุ่ยทั้งหมด แต่หมินหรุ่ยไม่อยู่บ้าน

ลู่พั่นที่เปลี่ยนไปใส่ชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว ยืนอยู่หน้าก้งย่วน เคาะประตูด้วยตัวเอง

ก๊อกๆๆ ก๊อกๆๆ

มือปราบสี่คนที่เฝ้าประตูอยู่รู้สึกงงมาก ต่างมองหน้ากัน

ใครกัน บ้าหรือเปล่า คิดว่าที่นี่เป็นสำนักมือปราบหรืออย่างไรยังจะมาเคาะประตู

เคยเห็นประตูก้งย่วนเปิดหลังจากที่ปิดแล้วหรือไง

ถ้ายังไม่ถึงวันสุดท้าย แม้แต่ใต้เท้าศึกษาธิการก็ออกไปไม่ได้ ในเก้าวันนี้ห้ามกลับบ้าน

“เปิด ลองเปิดดูว่าใครกันที่ไม่ดูตาม้าตาเรือขนาดนี้” พวกมือปราบปรึกษากันแล้วเปิดประตู ประเด็นคือกลัวจะมีเรื่องใหญ่อะไร เพราะช่วงนี้วุ่นวายหลังเกิดอุทกภัย

“ใครมา”

“ผู้เข้าสอบ ลู่พั่น”

มือปราบที่ถามรู้สึกโล่งอกไปมาก ขอให้ไม่ใช่คนที่ไหนมาแจ้งว่ามีภัยพิบัติเป็นพอ กลัวจริงๆ ว่าจะได้ยินข่าวเช่น อาจจะต้องอพยพผู้เข้าสอบทั้งหมด

พอโล่งอกเสร็จก็ตวาดกลับไป “ทำไมเจ้าไม่รีบมา มาตอนนี้ยังจะสอบอะไรอีก เลยเวลาแล้ว เจ้า…เดี๋ยวนะ เจ้าว่าเจ้าเป็นใครนะ”

มือปราบที่ยืนอยู่ลำดับที่สองกำลังแอบดึงชายเสื้อเพื่อเตือนสติมือปราบคนข้างหน้า

เลิกตะโกนได้แล้ว อยากตายเหรอ ตะโกนแหกปากใส่แม่ทัพติ้งไห่แบบนั้น เจ้าเป็นบ้าไปแล้วรึ

ส่วนมือปราบที่ยืนเป็นคนที่สี่ก็ได้สติตั้งแต่ตอนลู่พั่นบอกชื่อตัวเองแล้ว ความง่วงที่มีก่อนหน้านี้หายเกลี้ยง เขาถอยหลังไปตรงมุมที่ลู่พั่นมองไม่เห็น จากนั้นก็อาศัยความมืดวิ่งออกไป

ใต้เท้า แย่แล้ว รีบตื่นเร็วเข้า

ผู้เข้าสอบรุ่นนี้ที่ถูกคนนินทามากสุดแต่ไม่มีใครกล้านินทามาถึงแล้ว เขาไม่ได้สละสิทธิ์

เขามาแล้ว เขามาแล้ว เขาลากตะกร้าเตรียมสอบมาแล้ว

ใต้เท้ารีบลุกไปต้อนรับเร็ว

วิ่งอย่างรวดเร็วไปที่หอควบคุม

ตรงทางเข้า มือปราบที่เมื่อครู่ตะโกนใส่ลู่พั่นขาอ่อนแรง ทรุดลงไปบนพื้น

ลู่พั่นเพยิดคาง “ลุกขึ้น ค้นตัว”

“ไม่ๆ ไม่ค้น ท่านแม่ทัพรีบเข้าไปเถิดขอรับ เชิญตามสบาย” มือปราบยังคงคุกเข่าอยู่ด้านข้าง

เล่นเอาลู่พั่นจนปัญญา นวดขมับ “ข้าขอสั่งให้เจ้าลุกขึ้นมาค้นตัว ห้ามทำลายกฎ”

พวกมือปราบถูกสั่งถึงได้ลุกขึ้น แต่พอยื่นมือออกไปก็ชะงัก กางมือค้างอยู่ตรงหน้าอกลู่พั่น โจทย์ยากมาละ ไม่กล้าคลำมั่ว

พอลู่พั่นเห็นพวกเขาเป็นแบบนี้ก็เอามือคลำตรงเอว เขาถาม “นี่ก็จะไม่ตรวจรึ พวกเจ้ารออะไรอยู่”

เมื่อครู่ตอนเปลี่ยนชุด เขาห้อยมีดพกไว้ที่เอวตามความเคยชิน เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าห้ามพกเข้าไป

ตึง ตึง เสียงคุกเข่าดังขึ้นอีกครั้ง พอพวกมือปราบเห็นแม่ทัพชูมีดพกขึ้นมาก็ตกใจมาก ทรุดลงไปอีกรอบ

ช่างเถอะ ลู่พั่นเลิกล้มความตั้งใจจะให้คนพวกนี้ค้นตัวแล้ว เขาหันหน้าไปยื่นมีดพกให้ซุ่นจื่อ จากนั้นก็สั่งพวกซุ่นจื่อ “ไม่ต้องตามข้าเข้าไป” ดึกมากแล้ว ยิ่งคนเข้าไปเยอะก็จะยิ่งรบกวนคนอื่น

“ขอรับคุณชาย”

แม้ซุ่นจื่อจะมีคำพูดมากมายก็ตาม คุณชาย ของตั้งมากขนาดนี้ ท่านคนเดียวจะเอาเข้าไปอย่างไร คุณชายเข้าไปแล้วจะจัดของหรือ ให้บ่าวเข้าไปช่วยจัดวางก่อนดีไหม

แต่เขารู้ว่าถ้าคุณชายพูดแบบนี้ก็คือไม่อนุญาต พอสั่งเสร็จก็ไม่พูดมากอีก

เมื่อใต้เท้าศึกษาธิการมาถึงพร้อมขุนนางคนอื่น ภาพที่เห็นก็คือ ‘คนใหญ่คนโต’ กำลังเดินเข้าประตูมังกรมา

ราชานักแบกของ แม่ทัพติ้งไห่

สองบ่าของลู่พั่นมีกระเป๋าสะพายใบใหญ่ข้างละใบ ด้านหลังยังมีอีกหนึ่งใบ มือขวาลากตะกร้าเตรียมสอบ รักแร้หนีบไม้กระดานสองแผ่นพร้อมเหน็บกะละมังล้างหน้า แขนซ้ายคล้องถังฉี่ มือซ้ายถือของที่เหมือนหม้อ เป็นหม้อที่มีขนาดใหญ่

นอกจากนี้ตรงคอยังมีแขวนห่อเสบียงอาหาร

เหลือก็แค่ปากที่ไม่ได้คาบอะไร

ขุนนางเหล่านี้รีบกุลีกุจอจะเข้าไปช่วย “ท่านแม่ทัพ?”

ลู่พั่นไม่ต้องการความช่วยเหลือจากพวกเขา ทั้งยังพูดว่า “ข้าเข้ามาที่นี่แล้วก็ไม่ใช่แม่ทัพ ไม่ต้องมองข้าเป็นแม่ทัพ”

พูดตามตรง เหนื่อยน่าดู พอเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ประตูก้งย่วนปิดลงถึงนึกขึ้นมาได้ว่า เขาเอาไม้กระดานเข้ามาทำไม ใครเตรียมให้เขา ติดตรงที่ศักดิ์ศรีค้ำคอเลยไม่ได้หยุดให้เปิดประตูโยนไม้กระดานออกไป

ใต้เท้าศึกษาธิการไม่ฟัง ยังคงเรียกว่าแม่ทัพ ทั้งยังบอกให้ลู่พั่นรอ เขาจะจัดกระโจมสอบให้ใหม่

ลู่พั่นหยุดยืนพร้อมกองข้าวของ เขาสงสัย ไม่มีกระโจมของเขาเหรอ ไม่น่านะ ไม่ว่าเขาจะมาหรือไม่มาก็ควรมีกระโจมอยู่แล้ว

คือแบบนี้ คือว่า

ใต้เท้าศึกษาธิการอธิบายด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน “พวกเราอยากให้ทุกคนสอบในสภาพแวดล้อมที่ดีหน่อย บางตำแหน่งที่ไม่ดีก็พยายามไม่จัดให้ผู้เข้าสอบไปอยู่ อย่างเช่นกระโจมที่อยู่ใกล้ห้องส้วม…

…จากนั้นก็คิดว่าท่านแม่ทัพงานยุ่งคงกลับมาไม่ทันก็เลย…

…ตอนนี้เหลือแค่กระโจมตรงส้วม ท่านแม่ทัพ รอก่อน ข้าจะให้คนที่อยู่กระโจมเดิมของท่านออกมา”

“ไม่ต้องยุ่งยาก ข้าจะไปอยู่ที่นั่น”

เวลานี้คนส่วนใหญ่นอนแล้วเพื่อเก็บแรงไว้สอบตอนเช้ามืด ไปปลุกทางนั้นตื่นก็ยังต้องย้ายข้าวของอีก เสียงดังเดี๋ยวรบกวนคนอื่นตื่นไปด้วย

เอาเป็นว่า อย่างไรก็ต้องมีคนไปอยู่แถวห้องส้วม เช่นนั้นเขาไปเอง