ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 665 ที่แท้ท่านก็อยู่ตรงนี้

ตอนที่ 665 ที่แท้ท่านก็อยู่ตรงนี้
พวกขุนนางเดินตามหลังลู่พั่นอย่างงงๆ

นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิด

แม่ทัพติ้งไห่อยู่ในครอบครัวเป็นผู้สืบทอดยศ ทั้งยังดำรงอีกหลายตำแหน่ง แล้วนี่ยังรีบร้อนมาเพื่อให้ทันสอบ

เล่นเอาพวกเขากลายเป็นฝ่ายถูกกระทำ

หลังจากนี้ กังวลว่าหากคนบางคนรู้ว่าแม่ทัพติ้งไห่ถูกจัดให้นั่งสอบข้างส้วมก็อาจจะไม่พอใจ

แต่ใต้เท้าศึกษาธิการกลับใจเย็นมาก

จากการที่ได้พูดคุยกันสั้นๆ ก็สัมผัสได้ว่า แม่ทัพลู่ดูภายนอกเหมือนเย็นชา แต่นิสัยกลับคล้ายปู่ของตัวเองมาก

เขาโชคดีที่เคยได้คลุกคลีกับอัครเสนาบดีลู่

อัครเสนาบดีลู่เป็นขุนนางชั้นสูงแต่กลับทำตัวเรียบง่าย

บังเอิญมาก กระโจมที่ลู่พั่นถูกใต้เท้าศึกษาธิการพาไปอยู่ข้างห้องส้วม เป็นแถวเดียวกับพวกซ่งฝูเซิง

ซย่าเหวินอวี่ที่อยู่ใน ‘ฉางจื้อฮ่าว’ ลุกขึ้นมานั่งกอดผ้าห่มกลางดึก

ขณะนั่งยังได้ออกแรงทุบเอว นอนขดจนเอวจะหักแล้ว

นี่มันสถานที่บ้าบออะไร มันใช่ที่ที่คนควรอาศัยหรืออย่างไร

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ก็แค่สอบไม่ใช่เหรอ ถึงกับต้องทรมานพวกเราขนาดนี้เลยเหรอ

ให้พวกเราอยู่สบายไม่ได้เลยรึ ทนลำบากแล้วมันได้อะไร จะไม่ลืมความมุ่งมั่นอย่างนั้นเหรอ

“ข้า…” ในขณะที่ซย่าเหวินอวี่กำลังบ่นอยู่ในใจ ทันใดนั้นก็เบิกตาโพลง

เขากอดผ้าห่ม มองลู่พั่นที่เดินผ่านหน้าไป

เขามั่นใจและแน่ใจว่านั่นคือลู่พั่น

อย่าเห็นว่าหมินหรุ่ยถูกข้าวของมากมายบังใบหน้าทำให้เห็นไม่ชัด แต่ดึกดื่นป่านนี้ คนที่สามารถทำให้พวกขุนนางเดินตามมาส่งที่กระโจมสอบด้วยตัวเองก็มีแค่ลู่พั่นที่มีค่าขนาดนั้น

คุณค่าของหมินหรุ่ยไม่ได้เกิดจากภูมิหลังของครอบครัว

พูดก็พูดเถอะ พวกเขาตั้งกี่คนก็มีครอบครัวหนุนหลังไม่ใช่เหรอ

แต่ในสายตาของพวกขุนนางเหล่านี้ หากไม่มีชุดขุนนางที่เป็นทางการ เจ้าก็เป็นได้แค่คุณชายของสักจวน ให้เกียรติแต่ไม่ให้สายตามองตรง และจะมองด้วยสายตาที่เหมือนมองเด็ก

แต่กับหมินหรุ่ยไม่เหมือนกัน

แม้แต่ขุนนางฝ่ายบุ๋นกับฝ่ายบู๊ก็ยังมีแยก แต่หมินหรุ่ยคือคนที่ร่วมประชุมราชสำนักได้

ปรากฏตัวในสภาพแวดล้อมเดียวกัน ตำแหน่งที่ยืนอยู่ก็สูงกว่าคนเหล่านี้มาก ถือว่าเป็นเพื่อนร่วมงานของขุนนางเหล่านี้อย่างแท้จริง

ถึงขั้นที่ไม่ได้แตกต่างจากขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ที่มีตำแหน่งเหล่านี้ จัดอยู่ในประเภทอยู่สูงกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ

ไม่อย่างนั้นพ่อจะด่าเขาอยู่บ่อยๆ เหรอ ด่าว่าเขาแตกต่างจากเพื่อนตัวเองเยอะเหลือเกิน

“ไอ๊หยา!” ซย่าเหวินอวี่รีบคลานออกไปข้างนอก อยากมองหมินหรุ่ยให้เต็มสองตา เกือบตกไม้กระดาน

ในเวลาเดียวกัน ซ่งฝูเซิงที่อยู่ห่างจากซย่าเหวินอวี่ไปไม่กี่กระโจมก็ตื่นแล้ว

ซ่งฝูเซิงที่อยู่ใน ‘โซวจื้อฮ่าว’ ตื่นเพราะถูกพื้นที่พิเศษดีดออกมา

พอเขาลืมตาก็มองมือปราบที่เฝ้าอยู่ฝั่งตรงข้ามก่อน ไม่รู้มือปราบคนนั้นกำลังหันหน้ามองอะไรอยู่

ประจวบเหมาะพอดี เสียงกลองบอกเวลาสามเกิงดังขึ้น

สามเกิง ถ้าคำนวณตามเวลายุคปัจจุบันก็คือห้าทุ่มยาวไปจนถึงก่อนตีหนึ่ง

ซ่งฝูเซิงคิดในใจ ดูท่าจะนอนได้อีกไม่เท่าไหร่แล้ว พอถึงเวลาห้าเกิง หรือก็คือตีสาม มือปราบก็จะมาปลุกเพื่อให้เข้าห้องน้ำกับกินข้าว

พอพ้นห้าเกิง เริ่มสอบเวลาตีห้า

ซ่งฝูเซิงเอาผ้าห่มห่อตัวไว้ กลัวจะถูกยุงกัด

ยุงในช่วงต้นเดือนสิบเป็นอะไรที่น่ารังเกียจมาก กัดทีเป็นตุ่มใหญ่ เขานั่งลูบตัว กำลังคิดว่าควรฉีดน้ำหอม เขาใส่ขวดเล็กมา ฉีดเสร็จก็เข้าไปนอนหมอนยางพาราในพื้นที่พิเศษอีกสักงีบ

ขณะที่กำลังควานหาในกระเป๋า ไอ๊หยา

มือของซ่งฝูเซิงที่อยู่ในกระเป๋าทำขวดหลุดมือ กลิ้งออกไป

เขารีบคลานไปข้างหน้า เดาดูสิว่าข้าเห็นใคร

ลู่พั่นหยุดเดินเพราะกลิ่น

บนตัวเขาเต็มไปด้วยสิ่งของทั้งบนและล่าง เขาหันไปมอง

อาซ่งจริงด้วย

กลิ่นนี้ เขาคุ้นเคย เป็นกลิ่นหอมที่บอกไม่ถูก เขาได้กลิ่นตอนวันที่เอาแอปเปิ้ลไปให้ฝูหลิง

วันนั้นฝนตกใช่ไหมล่ะ ตอนนั้นซ่งฝูหลิงคิดว่ากลิ่นของเสื้อฟางกันฝนตอนเปียกชื้นมันเหม็นไป ก็เลยฉีดน้ำหอมสักหน่อย

ต่อมาพ่อของนางจะมาสอบครั้งนี้ จะให้เอาน้ำหอมกลิ่นอ่อนๆ มาก็ไม่ได้ เดี๋ยวจะกลบกลิ่นไม่มิด

ครั้งนี้ก็ไม่ได้เอาแอลกอฮอล์กลิ่นนมที่ทำเองให้พ่อพกมา พ่อของนางบอกแล้วว่าไม่ชอบกลิ่นนั้น

ฝูหลิงคิด ไม่ชอบก็เปลี่ยนสิ นางก็เลยใส่น้ำหอมมาให้ มือปราบไม่ตรวจน้ำหอม ของเหลวจะทุจริตการสอบได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกใช้แล้วก็ยังเปลี่ยนกลับมาได้

เอาจริงๆ ถ้าซ่งฝูเซิงฉีดน้ำหอมตั้งแต่ก่อนหน้านี้ ทำเอากลิ่นแถวนั้นตีกันไปหมด ก็ไม่แน่ว่าลู่พั่นจะดมหาตำแหน่งได้ถูกจุด ใช่ว่าจะหยุดยืนตรงหน้าซ่งฝูเซิงได้อย่างแม่นยำ

แต่ทั้งสองคนก็แค่มองหน้ากัน จากนั้นลู่พั่นก็เดินต่อ

สายตาของลู่พั่นเหมือนกำลังพูดว่า ‘ท่านอา ที่แท้ท่านก็อยู่ตรงนี้’

รู้สึกเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ กระโจมสอบตั้งมากมาย แต่เขากับอาซ่งได้อยู่แถวเดียวกัน

สายตาของซ่งฝูเซิงที่มองไปก็มีความดีใจปนตกใจอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อย พั่นพั่น กลับมาแล้วเหรอ กลับมาทันก็ดีแล้วนะ

“อะแฮ่ม” มือปราบที่เฝ้าเวรอยู่กระแอมหนึ่งทีเพื่อบอกให้ซ่งฝูเซิงหดกลับเข้าไป

ชะโงกหน้าออกมาแบบนั้น เจ้าจะตามเขาไปหรือไง

ซ่งฝูเซิงก็อารมณ์เสีย คิดในใจ

กำลังดีใจอยู่ดีๆ เจ้าไอหาอะไร

อย่าว่าแต่ยังไม่สอบเลย ต่อให้แจกข้อสอบแล้ว ข้าสอบได้ที่สอง ช่วยดูเสียด้วย ข้าจะไปลอกใครได้ ถ้าจะลอกก็ต้องลอกคนได้ที่หนึ่งถึงจะก้าวหน้าใช่ไหมล่ะ

แต่อันดับหนึ่งเพิ่งเดินผ่านไปไม่ใช่เหรอ อยู่ห่างกับเขาตั้งไกล

ดังนั้นหน้าที่ของมือปราบอย่างเจ้าก็คือปกป้องข้าไม่ให้ถูกคนอื่นลอก ไม่ใช่มาระแวงข้า เข้าใจไหม

แต่จะว่าไปเหล่าซ่งก็แอบเสียดาย

ถ้าลู่พั่นอยู่กระโจมข้างเขาก็คงดี

ลูกสาวตัวร้าย วันนี้ให้เขาหยิบหนังสือเล่มนี้ พรุ่งนี้ให้เขาหยิบหนังสือเล่มนั้นออกจากพื้นที่พิเศษ วางแผนไว้ก่อนแล้วว่าจะเอาอะไรออกบ้าง ก่อนนอนเขาตั้งใจจะอ่านดูอีกรอบ ปรากฏว่าในพื้นที่พิเศษไม่มีหนังสือโบราณแม้แต่เล่มเดียว

ถ้าลู่พั่นอยู่กระโจมข้างเขาจะต้องให้เขาลอกแน่นอน อีกทั้งด้วยความสามารถระดับนั้นจะต้องยื่นโพยได้อย่างแนบเนียนโดยไม่ถูกจับได้

อะไรนะ ศักดิ์ศรีเหรอ

เขากับลู่พั่นเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ ผ่านความเป็นความตายด้วยกันมา พอถึงช่วงสำคัญก็ช่วยๆ กันได้

ในขณะที่ซ่งฝูเซิงห่มผ้าเข้าพื้นที่พิเศษไปแล้ว ลู่พั่นก็ไล่พวกขุนนางที่มาส่งกลับไป กำลังนั่งโดดเดี่ยวอยู่ในกระโจมข้างส้วม เปิดห่อเสบียงออกเงียบๆ

มือปราบที่เฝ้าแม่ทัพติ้งไห่ มือปราบคนนี้ใต้เท้าศึกษาธิการเลือกมาเอง เขามองแม่ทัพติ้งไห่กินเสบียงอาหารแห้งทีละคำๆ

ลู่พั่นหิว

เขาพบว่าตอนนี้ตัวเองติดนิสัยอยู่อย่าง น่าจะเป็นอาการป่วยที่ได้มาหลังกลับจากทำสงคราม แต่ก็บอกใครไม่ได้

เขาทนหิวไม่ได้ พอหิวใจก็จะสั่น ร่างกายไม่มีเรี่ยวแรง

ไม่อย่างนั้นเมื่อครู่หิ้วของแค่นี้มือไม่มีทางสั่น

ปกติกินข้าวอิ่ม อย่าว่าแต่ของแค่นี้เลย ต่อให้ต้องแบกของหนักกว่านี้หลายเท่าก็ไม่มีปัญหา

ลู่พั่นยัดขนมฝูหลิง ขนมแห้ว ขนมข้าว เข้าปากไม่หยุด

มือปราบที่ถูกส่งมาเป็นพิเศษ เดินขึ้นหน้าถามโดยไม่ออกเสียงว่ากระเป๋าน้ำของท่านล่ะ พลางส่ายหน้าในใจ

ทำไปเพื่ออะไร จริงๆ เลย คิดแล้วก็ไม่เข้าใจ

ท่านแม่ทัพอุตส่าห์กลับมาจากไปทำงาน เหนื่อยแทบขาดใจ ถ้าเป็นพวกเราคงรีบกลับไปพักผ่อนที่บ้านแล้ว ใช่ไหมล่ะ ผ่อนคลายให้เต็มที่ ในบ้านมีทุกอย่างที่ต้องการ ปรากฏว่ากลับมานั่งดมกลิ่นไม่พึงประสงค์อยู่ที่นี่ แถมยังต้องกินขนมที่เย็นชืด

ส้วมนั่นย้ายไปไหนไม่ได้ ขุดเป็นหลุมแล้วเอาหินก่อไว้ ตอนนี้กลิ่นยังไม่ถึงขั้นสุด แต่พอพรุ่งนี้อากาศร้อน แมลงวันกับยุงบินกันให้ว่อนแน่ เฮ้อ

ลู่พั่นส่ายมือให้มือปราบ ไม่รบกวน กินเสร็จแล้ว เขายืนขึ้นกวาดตามองรอบกระโจมแล้วเริ่มจัดของ ความสามารถในการทำงานเป็นเลิศ อย่าว่าแต่จัดของในกระโจมเลย ให้สร้างบ้านยังได้