ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 666 คนที่มีความสุขที่สุดคือเจ้า

ตอนที่ 666 คนที่มีความสุขที่สุดคือเจ้า
ราวกับดีดนิ้ว ลู่พั่นแค่สะบัดมือ หม้อที่อยู่ตรงทางเข้ากระโจมก็มีไฟลุกขึ้นมา

มือปราบที่เฝ้าลู่พั่นรีบเอามือขยี้ตา

มองเห็นไม่ชัดว่าลู่พั่นทำอะไร ไม่เห็นจะมีขี้ไต้ แค่เขาสะบัดมือ หม้อที่อยู่ตั้งไกลขนาดนั้นก็มีไฟลุกโชนขึ้นมา

มือปราบหันกลับไปมองคบเพลิงที่ทางก้งย่วนเตรียมไว้ให้ทุกคน

ด้านหลังกระโจมทุกหลังจะมีแท่นวางคบเพลิง โดยทั่วไปสองสามกระโจมต่อหนึ่งอัน เพื่อให้ความสว่างตอนกลางคืน

ก่อนหน้านี้มือปราบรู้สึกจริงๆ ว่าแค่ใช้คบเพลิงก็ให้ความสว่างได้แล้ว

แต่เวลานี้ เขาหันมองคบเพลิงแล้วหันมองหม้อของแม่ทัพลู่อย่างอดไม่ได้

เมื่อเทียบกับอันนี้ คบเพลิงก็เหมือนเด็กน้อยไปเลยทีเดียว

ถ้าอย่างคบเพลิงของพวกเราเรียกว่าประกายไฟ ถ้าอย่างนั้นของแม่ทัพลู่ก็คือกองเพลิง

ร่ำรวยจริงๆ ในหม้อของแม่ทัพลู่จะต้องเทน้ำมันตะเกียงไว้ใช่หรือเปล่า

เทไว้หลายจินแน่นอน

เมื่อมีแสงสว่างที่เพียงพอ ลู่พั่นก็เริ่มจัดข้าวของในกระโจม

ก่อนอื่นเอาเชิงเทียนที่แท้จริงออกมา จุดธูปไล่ยุง ให้ในกระโจมมีกลิ่นสักหน่อย

จากนั้นก็หยิบของออกจากกระเป๋า…นี่มันอะไร ทำไมมีภาพวาดด้วย

มันคือผ้าใบติดผนังเหรอ

พี่สาวคนโตลู่จือรุ่น พี่สาวคนสี่ลู่จือเหยา น้องชาย ใช่แล้วๆ สั่งทำให้เจ้าโดยเฉพาะเลยนะ ผ่านกระบวนการตั้งหลายขั้น ยุ่งยากสุดๆ วันนี้เพิ่งเอามาส่งที่จวน จริงสิ เดี๋ยวกลับมาอย่าลืมจ่ายเงินนะ พวกพี่ยังไม่ได้จ่ายเงิน

ลู่พั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย กางผืนผ้าใบพวกนี้ออก

ยุ่งยากมาก ไม่เข้าใจว่าทำของพวกนี้มาทำไม

เขายังต้องดูภาพต้นแบบ ภาพที่พี่สาวสั่งทำให้เขาเป็นภาพป่าไผ่ เขาต้องวางสองด้านให้ถูก มีแยกซ้ายขวา ด้านบนเป็นท้องฟ้า

หลังจากลู่พั่นจัดการภาพวาดผืนผ้าใบเสร็จ มือปราบก็ขยี้ตาอีกครั้ง โอ้วแม่จ๋า ลูกเล่นเยอะจริงๆ กระโจมที่พักแค่เก้าวันเล่นใหญ่ขนาดนี้ไปเพื่ออะไร

และสิ่งที่ทำให้มือปราบได้เปิดหูเปิดตายิ่งกว่าคือ คุณชายแม่ทัพลู่ แค่ดูก็รู้ว่าเป็นคนเป็นการเป็นงาน ทำเป็นทุกอย่าง ไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขา ไม่เหมือนคุณชายพวกนั้นที่ต้องพึ่งคนปรนนิบัติรับใช้

ค้อนนั่น พออยู่ในมือของลู่พั่นราวกับเป็นพู่กันที่เบามาก

ตอกตะขอไม้ไผ่สำหรับแขวนเสื้อผ้า ตอกอีกสองอันสำหรับติดม่าน แผ่นไม้กระดานที่มีอยู่เดิมถูกเอาออกมาใช้ อาจเพราะไม้กระดานที่แม่ทัพลู่เอามามันไม่พอดีกับแท่นที่ยื่นออกมา

คุณชายลู่เดินออกจากกระโจม เก็บก้อนหินจากหน้ากระโจมขึ้นมาก้อนหนึ่ง มีเสียงเช็ดเบาๆ ทำงานเงียบมาก และแล้วโต๊ะตัวใหม่ก็เสร็จ

ลู่พั่นไม่รู้ว่าในใจมือปราบคิดอะไรเยอะแยะขนาดนี้ เขากำลังหิ้วถังฉี่ไปไว้ด้านนอก หยิบโครงไม้ออกมา ด้านบนวางกะละมังล้างหน้า ในกะละมังมีผ้าเช็ดหน้า บนผ้าเช็ดหน้ามีผงขัดฟันกับกล่องไม้ที่ใส่สบู่สำหรับล้างหน้า

ด้านล่างก็คือถังฉี่

พอจัดวางของพวกนี้เสร็จลู่พั่นก็มองมือปราบ ดึงผ้าม่านปิด นี่ก็หมายความว่าเขาจะนอนแล้ว

แผ่นไม้สองแผ่นมาต่อกัน ปูด้วยหนังสัตว์ ผ้าห่มเป็นผ้าฝ้าย

ส่วนพวกของกินที่เป็นห่อๆ พอเอาไม้กระดานมาต่อกันก็ไม่มีที่จะวางอีก ลู่พั่นเลยเอาซ้อนบนหีบที่เป็นตะกร้าเตรียมสอบ เวลานอน ของก็จะอยู่ตรงด้านซ้ายของหัวเขา

พอเอียงหัวมาด้านขวาเป็นกระเป๋ายังชีพ

ลู่พั่นนั่งบนไม้กระดานเริ่มถอดเสื้อผ้า เอาเสื้อตัวนอกแขวนบนตะขอไผ่

เขาสวมแต่เสื้อตัวในแล้วนอนลง ทำจมูกฟุดฟิดแล้วค้นกระเป๋ายังชีพที่อยู่ด้านขวา ค้นเอาถุงหอมออกมาโยนแถวเท้า จากนั้นถึงขดตัวนอน

ต้องนอนขดตัวเขาถึงจะนอนได้

เพราะเขาสูงเกินไป หากนอนยืดตัวตรงเท้าก็จะไปโผล่อยู่นอกกระโจม

ง่วง พอหลับตาลู่พั่นก็ผล็อยหลับทันที เขาได้นอนแค่หนึ่งชั่วยามก็ต้องตื่นมาสอบแล้ว

ตรงประตูก้งย่วน

บนม้านั่งยาวที่อยู่ด้านใน เพื่อนร่วมงานกำลังปลอบมือปราบที่เมื่อครู่กล้าตะโกนใส่แม่ทัพลู่

“แม่ทัพติ้งไห่จะมาเอาเรื่องคนตัวเล็กๆ อย่างพวกเราทำไม เขามีเรื่องต้องทำเยอะแยะ คงลืมเจ้าไปนานแล้ว หลังจากนี้ก็ไม่มีทางมาเอาเรื่องเจ้าหรอก วางใจเถอะนะ”

มือปราบที่ตะโกนเสียงดังคนนั้นทำตาโต สายตาเหม่อลอยพลางพูด “ข้าไม่ได้กังวลเรื่องแม่ทัพติ้งไห่ ข้ากังวลพวกขุนนางที่อยู่ด้านในต่างหาก”

คนบางคน เรื่องบางอย่าง คนใหญ่คนโตยังจำเป็นต้องแสดงออกว่าไม่พอใจด้วยเหรอ เดี๋ยวก็มีคนเยอะแยะเป็นฝ่ายไปจัดการให้

คอยดูได้เลย พรุ่งนี้เช้าเปลี่ยนเวร หัวหน้าของเขาจะต้องวิ่งมาด่าเขาที่ไม่ดูตาม้าตาเรือแน่นอน

ด้านนอกก้งย่วน รถม้าของจวนผู้สำเร็จราชการยังคงหยุดอยู่ที่เดิมเงียบๆ ไม่ได้กลับไป

ก็เพราะว่ากลัวคุณชายเข้าไปแล้วจะมีเรื่องอะไร กลัวลืมของบางอย่าง ซุ่นจื่อเลยให้ทุกคนรอฟังคำสั่งอยู่ที่เดิมก่อนหลังจากลู่พั่นเข้าก้งย่วนไปแล้ว

แต่นี่ก็รอมาสักพักแล้ว รอต่อไปฟ้าก็จะสว่างแล้ว

บ่าวรับใช้สองคนจึงแยกไปเรียกคนที่รถม้าสองคัน

“ท่านซุ่นจื่อขอรับ”

ซุ่นจื่อที่นอนอยู่สะดุ้ง ลุกพรวดขึ้นมานั่ง

“ช้าๆ ขอรับท่านซุ่นจื่อ ทางคุณชายไม่มีเรื่องอะไร บ่าวเลยคิดว่ากลับจวนได้แล้วหรือไม่ขอรับ พรุ่งนี้เช้าคุณหนูใหญ่กับคุณหนูสี่จะต้องกลับมาถามพวกเราแน่นอน”

บนรถม้าอีกคันหนึ่ง “พี่เฉวียนจื่อ พี่เฉวียนจื่อตื่นเร็วเข้า”

เสี่ยวเฉวียนจื่อก็หลับเป็นตายเหมือนกัน

เหนื่อยเหลือเกิน เฉวียนจื่อรู้สึกเหมือนร่างจะแยกออกจากกัน

นี่ขนาดเขาแค่ตามคุณชายไปลาดตระเวนในตอนหลังรอบเดียว แค่คิดก็รู้ว่าคุณชายกับอาจารย์เขาที่งานยุ่งมากอยู่ที่ค่ายป้องกันจะเป็นอย่างไร ทำงานไม่ได้หยุด

โดยเฉพาะคุณชายที่พอเสร็จงานหลวงก็ต้องรีบกลับบ้าน เร่งเดินทางมาทั้งวันทั้งคืน

คุณชายกลับมาครั้งนี้ไม่ได้ขี่ต้าจวิ้น ระหว่างทางเปลี่ยนม้าไปหลายตัวนับไม่ถ้วน จนในที่สุดก็มาทันก่อนสอบ

ระหว่างทางคุณชายเคยบอกว่า ถ้าพอมาถึงแจกข้อสอบไปแล้ว เขาก็จะไม่เข้าก้งย่วน จะสละสิทธิ์ไป

ตอนนั้นเขากับอาจารย์ฟังแล้วก็คิดว่าไม่ได้ ต่อให้ต้องกัดฟันทนก็ต้องมาให้ทัน ดังนั้นสามวันสุดท้ายของการเดินทาง ในสามวันนี้พวกเขานอนรวมกันยังไม่ถึงสองชั่วยามเลยด้วยซ้ำ

ทางด้านซุ่นจื่อลงจากรถม้ามาก่อนเฉวียนจื่อ พอลงมาขาก็อ่อนแรง ล้มหน้าคว่ำ

ซุ่นจื่อเจ็บจนต้องกัดฟัน ต้นขาไม่ใช่แค่เจ็บจากการขี่ม้าอย่างต่อเนื่อง ยังมีเพราะอากาศร้อน เสื้อผ้าตัวในแนบติดกับร่างกาย ถ้าปล่อยให้เสียดสีต่อ เขาสงสัยว่าก้อนเนื้อที่อยู่ระหว่างกลางคงใกล้เปื่อยยุ่ยแล้ว

แต่คุณชายสิหนักกว่าเขา

อย่างน้อยอีกเดี๋ยวถึงบ้านเขาก็ได้พักผ่อนอย่างสบายใจแล้ว แต่ว่าคุณชาย…

ซุ่นจื่อมองประตูก้งย่วน ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นสีหน้าเสียดายของคุณชายตอนพูดว่าจะสละสิทธิ์ ซุ่นจื่อก็อยากเกลี้ยกล่อมจริงๆ ว่า

“ไม่ต้องสอบหรอก สอบทำไม สอบไปจะแก้ปัญหาอะไรได้ อีกอย่างคุณชายโง่หรือเปล่า จะไปขวางทางว่าที่พ่อตาทำไม”

แต่พวกเราทนเห็นสีหน้าเสียดายของคุณชายได้เหรอ

เจ้านายของเขาคือลู่พั่น เจ้านายของเขาตัดสินใจอะไร ไม่ว่าจะถูกหรือผิด ขอแค่เจ้านายต้องการ อยากได้ อยากแย่งชิง เขาซุ่นจื่อก็จะสนับสนุน

เสี่ยวเฉวียนจื่อนวดก้นเดินเข้ามาใกล้ มองไปทางประตูก้งย่วนพร้อมซุ่นจื่อ ถอนหายใจพลางพูด “อาจารย์ คุณชายเหนื่อยขนาดนั้น อยู่ข้างในก็นอนไม่สบายหรือเปล่า”

“ก็ต้องนอนไม่สบายอยู่แล้ว…

…แต่ว่าเฉวียนจื่อ อาจารย์จะบอกให้ มีเงินก็ซื้อความสุขให้คุณชายไม่ได้…

…เรื่องที่คุณชายปรารถนา ต่อให้ลำบากแค่ไหนมันก็คุ้มค่า แถมยังมีความสุขท่ามกลางความลำบาก ได้ดื่มด่ำกับมันบางทีก็เต็มไปด้วยความหอมหวาน…

…ถ้าเป็นเรื่องที่คุณชายไม่เต็มใจทำ ไม่ว่าพวกเราจะผลักดันทำเพื่อเขาขนาดไหน แม้ในสายตาพวกเราคุณชายกำลังดื่มด่ำกับความสุข แต่ในความเป็นจริงเขาอึดอัดใจ”

ดังนั้น ไปเถอะ คุณชายอยากสอบจอหงวน ยินดีรับทุกข์อยู่ในนั้น ความเห็นใจของพวกเราก็ต้องใช้ให้ถูกที่ด้วย

“ไปเถอะอาจารย์”

รถม้าของจวนผู้สำเร็จราชการถึงได้เคลื่อนออกไปตอนที่ใกล้ตีกลองบอกเวลาห้าเกิง

ภายในพื้นที่พิเศษ เฉียนเพ่ยอิงดึงซ่งฝูเซิง “เหล่าซ่ง เหล่าซ่งรีบลุกขึ้น ได้เวลาแล้ว มากินเกี๊ยว”