ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 668 หวานละมุน

ตอนที่ 668 หวานละมุน
สอบช่วงเช้าวันแรก ซ่งฝูเซิงทำได้ดีมาก

ตอนทำข้อสอบ บางครั้งขณะทำๆ อยู่ก็สบตากับมือปราบที่อยู่หน้ากระโจม เจ้าต้องเฝ้าข้าให้ดีนะ ห้ามให้คนอื่นมาลอกข้า ข้าเก่งขนาดนี้ยังตกใจในความเก่งของตัวเองเลย ทำไมเก่งไปหมดทุกอย่าง

ส่วนลู่พั่น…

มือปราบที่เฝ้าลู่พั่นโดยเฉพาะ “ฮัด…ฮัดเช่ย!” ไอ๊หยา แม่จ๋า ลูบจมูก อยากจะเอาผ้ามาพันหน้า

ลู่พั่นคิดว่า กลิ่นหอมเหล่านี้ของอาซ่งที่เอาแขนสะบัดไล่อย่างไรก็ไม่หายไป ก็คือศัตรูที่บุกเข้าโจมตีประชิดตัวเขา

เขาเอาผ้าเช็ดหน้าปิดจมูกทำข้อสอบ ลำบากมากแถมยังต้องฝนหมึก

หอมเกินไป เขาไม่ชินแม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้นคือ โตมาจนป่านนี้เขาไม่เคยนั่งเฝ้าอยู่แถวห้องน้ำนานขนาดนี้

กลิ่นมันอบอวลมาก ผสมกับกลิ่นน้ำหอมเข้าไปอีก ดมจนเวียนหัว กลิ่นแย่ยิ่งกว่ากลิ่นเลือด

สรุปว่าลู่พั่นเสียสมาธิเล็กน้อย มักจะคิดอยู่ในใจว่า อีกเดี๋ยวควรเสนอฮ่องเต้กับท่านปู่ว่า ห้องส้วมห้ามอยู่ใกล้กระโจมสอบเกินไป มันไม่สมเหตุสมผล

ตอนเที่ยง ถึงเวลากินข้าว เข้าห้องน้ำพร้อมกัน ผู้เข้าสอบแต่ละคนม้วนเก็บกระดาษข้อสอบใส่ถุงแล้วสะพายไว้ตรงหน้าอก

จากนั้นถึงจะได้รับอนุญาตให้แบ่งกลุ่มต่อแถวไปเอาน้ำเพื่อมาทำอาหารกิน ดื่มน้ำ เข้าห้องน้ำ

ซึ่งก็หมายความว่า พวกของกินทั้งหลายที่ซ่งฝูเซิงอยากให้ลู่พั่นเป็นการส่วนตัว ได้หมดโอกาสให้แล้วตั้งแต่แจกข้อสอบ

ทันใดนั้นเขาก็พบว่าเขากับลู่พั่นไม่ได้เจอกันแล้ว เพราะมีการแบ่งกลุ่ม อยากจะเข้าห้องน้ำแปรงฟันล้างหน้าด้วยกันเหมือนเมื่อเช้าย่อมเป็นไปไม่ได้ ทำได้เพียงสบตากันตอนเดินผ่านกระโจมของลู่พั่น

แต่ขณะซ่งฝูเซิงกลับจากเข้าห้องน้ำผ่านกระโจมของลู่พั่นกลับเห็นเขานอนกลางวัน ในขณะที่คนอื่นรีบกินข้าว เขากลับนอน

ก็ไม่รู้ว่าหมอนี่กินข้าวหรือยัง

ส่วนลู่พั่นที่หลังจากได้งีบ ก็มีแรงทำข้อสอบมากขึ้น ดูสดชื่นกว่าเมื่อเช้ามาก

จนกระทั่งสามวันผ่านไป สามวันทำหนึ่งชุด เก้าวันก็สามชุด ส่งข้อสอบชุดแรกไป ขณะที่ยังไม่แจกข้อสอบชุดสอง ซ่งฝูเซิงกับลู่พั่นถึงได้มายืนข้างกัน

ซ่งฝูเซิงที่เผชิญหน้ากับลู่พั่นที่ร่างสูงกว่าเขา ได้แต่กะพริบตาปริบๆ

ลู่พั่นพยักหน้า ความหมายคือ วางใจได้ท่านอา ข้ายังมีของกินอีกเยอะ ข้ายังไม่ได้แตะเนื้อตากแห้งที่พี่สาวเตรียมมาให้

ซ่งฝูเซิงขมวดคิ้ว กะพริบตา

ลู่พั่นพยักหน้าอีกครั้ง วางใจได้ท่านอา ข้านอนหลับพักผ่อนไม่มีปัญหา

ซ่งฝูเซิงตีกะละมังล้างหน้าของตัวเอง ลู่พั่นรีบตามไปเงียบๆ

ในกะละมังล้างหน้าของซ่งฝูเซิงเป็นน้ำร้อน เขาตั้งใจต้มในกระโจมโดยใช้เตาเล็ก เขาเทน้ำร้อนครึ่งหนึ่งใส่กะละมังที่มีน้ำเย็นของลู่พั่น เทเสร็จก็เอากล่องไม้ขนาดเล็กวางบนขอบบ่อน้ำ

ลู่พั่นมองน้ำกว่าครึ่งกะละมังก่อน ตอนเที่ยงไม่จำเป็นต้องล้างหน้า ต่อให้ล้างหน้าก็ไม่จำเป็นต้องใช้น้ำร้อน ท่านอาจงใจเทน้ำร้อนให้ข้ามากขนาดนี้ น่าจะอยากให้ข้าสระผม

ลู่พั่นยื่นมือออกไปจับกล่องสบู่ที่ซ่งฝูเซิงแสร้งทำเป็นวางไว้ขอบบ่อเหมือนไม่ตั้งใจ พอเปิดกล่องออกเขาก็รู้แล้วว่าตัวเองเดาถูก ทำจมูกฟุดฟิดเหมือนสูดดม อืม สบู่สระผม

ดวงตาของซ่งฝูเซิงอมยิ้ม หลักๆ คือหัวเราะ ดูเอาแล้วกัน ถ้าสมมติว่าเด็กคนนี้อยู่กระโจมข้างเขา พวกเขาสองคนคงลอกกันได้เนียนๆ

รู้ใจเขาขนาดนี้ แค่ส่งสายตาก็เข้าใจความหมาย แถมมือที่เปิดกล่องลูบสบู่ก็เร็วและแน่วแน่มาก

ไม่ได้ทำลับๆ ล่อๆ แสดงสีหน้าให้เห็นเต็มๆ แต่คนทั่วไปมองแล้วไม่เข้าใจ

ในขณะที่ซ่งฝูเซิงกับลู่พั่นกำลังส่งสายตา ก้มๆ เงยๆ สระผมอยู่ตรงบ่อน้ำ มือปราบที่เฝ้าผู้เข้าสอบถึงกับหมดคำจะพูด

ทำอะไรน่ะ ตอนเที่ยงให้พวกเจ้ามาเอาน้ำไปทำอาหารกิน นี่มันเวลาไหนแล้วยังจะสระผมอีกเหรอ พวกเจ้าสองคนไม่อาบน้ำไปเลยล่ะ

จริงๆ เลย ไม่เคยเห็นคนทำแบบนี้

บรรดาผู้เข้าสอบที่ต่อแถวเอาน้ำอยู่ตรงบ่อก็หันมามอง พวกเขาไม่กล้าคิด เข้ามาสอบในก้งย่วนยังสระผมแบบนี้ได้ด้วยเหรอ

มีมือของคนหนึ่งแอบลูบกล่องสบู่อย่างเงียบๆ บนหน้าผากของลู่พั่นมีแต่ฟองสบู่ เขาหลับตาสระผมก็ยังคว้ามือของคนคนนี้ได้

“เอ๊ะๆ ปล่อยนะ” ซย่าเหวินอวี่ลูบข้อมือ เจ็บเจียนตาย

ขมวดคิ้วมองลู่พั่น ทำอะไรเล่า ไม่ได้ขโมยอย่างอื่นเสียหน่อย เขาก็แค่อยากขอสบู่มาสระผมบ้าง

สามวันแล้ว เขาก็อยากสระบ้างไม่ได้เหรอ

ต่อมา เที่ยงนี้ซย่าเหวินอวี่ก็สะบัดผมที่มีกลิ่นมะลิ มือข้างหนึ่งของหลินโส่วหยางหนีบกะละมังล้างหน้ากลับกระโจม มืออีกข้างเสยผมเปียกชื้นมาดม หอมทีเดียว ไว้เขาให้พ่อบ้านไปซื้อมาบ้าง

ยังมีหวังเจ๋อฟาอีกคน เขามาจากกระโจมที่อยู่ด้านหลังพวกซ่งฝูเซิง มาตักน้ำเห็นเข้าก็เลยขอสระผมด้วย ถ้าไม่สระจะเหนียวติดกันเป็นเส้นเดียวแล้ว ซ่งฝูเซิงเหลือบมองเขาแล้วพยักหน้าอนุญาต

ลู่พั่นรู้สึกว่าพอสระผมเสร็จเหมือนได้เกิดใหม่ ในที่สุดก็สะอาดขึ้นมาบ้าง รู้สึกมีชีวิตชีวา

ซ่งฝูหลิงที่อยู่ในพื้นที่พิเศษ

“ท่านพ่อ กล่องที่ลูกเตรียมไว้ใส่บ๊วยไปไหนแล้ว”

“ท่านพ่อ น้ำหอมที่ลูกให้ทำไมมันไม่เปลี่ยนกลับมาสักทีล่ะ”

“ท่านแม่ ตั้งใจเปลี่ยนมันกลับมาหรือเปล่า”

เฉียนเพ่ยอิงวางกับข้าวสี่อย่างน้ำแกงหนึ่งอย่าง “ตั้งใจสิ แม่ตะโกนจงเปลี่ยนกลับมาตั้งเจ็ดสิบสองครั้งแล้ว”

ซ่งฝูหลิงขวางพ่อที่กำลังจะเข้ามานั่งตรงโต๊ะกินข้าว สองมือเท้าเอว “ผ้าปิดปากของลูก”

“ผ้าปิดปากอะไร”

“ก็อันที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขก”

“พ่อสอบมาทั้งวัน ไม่มีถามว่าสอบเป็นอย่างไรบ้างเลย รู้จักแต่จะเอานั่นเอานี่ อย่าเกะกะ พ่อต้องรีบกินข้าว ให้ลู่พั่นไปแล้ว”

“ท่านพ่อ ทำไมไม่ถามลูกก่อนให้เขาล่ะ นั่นเป็นผ้าปิดปากที่ลูกทำเองเลยนะ ยังไม่ต้องพูดเรื่องงานเย็บปักของผู้หญิงยุคโบราณ จะเอาให้คนอื่นส่งเดชไม่ได้ เอาแค่ว่าลูกยังไม่เคยใช้เลยนะ”

ฝีมือแบบนั้นน่ะนะงานเย็บปัก นึกว่าใช้เท้าเย็บ ซ่งฝูเซิงหัวเราะ

หัวเราะจนซ่งฝูหลิงชักโมโห

เฉียนเพ่ยอิงรีบเข้ามาห้ามทัพ ให้ลูกสาวนั่งลงกินข้าว

พูดกล่อมลูกสาวก่อน “ถ้าลูกใช้แล้ว พ่อเขาก็เอาไปให้คนอื่นไม่ได้ พ่อจะให้ส่งเดชได้อย่างไร ไม่ต้องพูดเรื่องยุคโบรงโบราณอะไรหรอก พ่อคงรีบร้อนจนลืม พวกเราไม่ได้เป็นคนโบราณเต็มตัว อย่างมากก็เป็นแค่ของปลอม แค่ความคิดก็สมัยใหม่แล้ว จะกลัวอะไร”

หันไปว่าซ่งฝูเซิง

“ทำไมเจ้าไม่ถามก่อนก็หยิบออกไป บ้านเรามีผ้าปิดปากของใหม่ อยากให้ลู่พั่น ข้าหยิบของใหม่จากในบ้านให้ก็ได้ ที่ลูกเอาเรื่องแบบนี้ ก็เพราะลูกเราเพิ่งเย็บปักครั้งแรก มันง่ายเหรอ ปักทิ่มนิ้วได้มาสองแผล ลูกจะอยากเอาให้คนอื่นได้อย่างไร”

ซ่งฝูเซิงคีบกับข้าวให้ลูกสาว “ตอนนั้นลูกไม่อยู่ในพื้นที่พิเศษ พ่อจะบอกได้อย่างไร สอบหนึ่งชุดสามวัน ถ้าแจกข้อสอบชุดต่อไปก็คุมเข้มอีกรอบแล้ว ห้ามยื่นของให้กัน ไม่ได้ตั้งใจ ไว้พ่อจะเอามาคืนให้”

“เอากลับมาก็ใส่ไม่ได้แล้ว”

“ก็ต้องเอากลับมาอยู่ดี เรื่องแค่นี้พ่อมั่นใจน่า ไม่อย่างนั้นรอพ่อสอบเสร็จ พ่อจะเย็บให้ลูกอันหนึ่ง เอาเข็มทิ่มนิ้วให้ได้สองแผลด้วยดีไหม”

ซ่งฝูหลิงหลุดหัวเราะ คีบกับข้าวให้พ่อ “ช่างเถอะ ท่านพ่อรีบกินเถอะ”

มาถึงตอนนี้ นับตั้งแต่เริ่มการสอบชุดที่สอง มือซ้ายของลู่พั่นก็ถูกปลดจากพันธนาการจับผ้าเช็ดหน้าปิดปาก เขาสวมหน้ากากที่ปักอักษร ‘หลิง’ ทำข้อสอบฉลุยราวกับติดปีก

หลิง ฝูหลิง ดูจากฝีมือการเย็บเหมือนเด็กเพิ่งฝึก เช่นนั้นก็ถูกแล้ว ฝูหลิงต้องปักเองแน่นอน

เป็นไปได้ไหมว่าฝูหลิงหาข้ออ้างให้ท่านอาเอามาให้เขา

ลู่พั่นนึกถึงความเป็นไปได้นี้ ก็ยิ้มจนดวงตาโค้งมนทั้งที่ใส่ผ้าปิดปาก

ฝูหลิง ขอบใจผ้าปิดปากของเจ้านะ

ข้าสวมผ้าปิดปากของเจ้า พวกเราสอบจอหงวนด้วยกัน

เอ๊ะ เมื่อครู่เขาพูดอะไรในใจ นี่เขาพูดคำพูดชวนขนลุกแบบนั้นเลยเหรอ

ปลายพู่กันของลู่พั่นหยุดชะงัก เขียนต่อไปไม่ได้แล้ว เลียริมฝีปาก แต่ว่าพูดเสร็จกลับรู้สึกดี