ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 669 คนอีสาน

ตอนที่ 669 คนอีสาน
เมื่อถึงวันที่หกของการสอบ ใกล้สอบชุดที่สองเสร็จก็เริ่มต้องมีหามคนออกไปข้างนอก

การสอบมีทั้งหมดเก้าวัน นี่ไม่ได้แค่เป็นการสอบวัดความรู้ความสามารถ ยังทดสอบจิตใจและร่างกายของคนด้วย

สอบต่อเนื่องเก้าวัน กินไม่ดี พักผ่อนไม่สบาย แม้แต่จะฉี่ก็ยังลำบาก ก็เลยมีคนไม่ไหว

ลู่พั่นวางพู่กันลงบนแท่นหมึก เห็นมือปราบหลายคนวิ่งไปกระโจมด้านข้าง เขาครุ่นคิด จากนั้นก็หันไปลากตะกร้าเตรียมสอบที่มีล้อมาเปิดชั้นบนสุด

“เอาไป”

มือปราบช่วยเอาผู้เข้าสอบที่หมดแรงขึ้นหลังเพื่อนร่วมงานพลางหันไปเพราะได้ยินคนเรียก

แล้วก็ต้องตกใจ

โสมรากใหญ่มาก

แม่ทัพลู่อย่าเล่นใหญ่แบบนี้ได้หรือเปล่า เข้าสนามสอบเอาโสมร้อยปีมาด้วยเหรอ อีกอย่าง ทำไมไม่หั่นมา คนอื่นเขามีแต่พกมาเป็นแผ่นๆ นี่เอามาทั้งราก

พี่สาวคนโตให้เขามา เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องเอาของแบบนี้มาด้วยเหมือนกัน

ลู่พั่นยื่นออกไปอีกครั้ง พอมือปราบรับไปแล้วเขาถึงสวมหน้ากากแล้วทำข้อสอบต่อ

สีหน้าเรียบเฉยไม่ตกใจ ยื่นโสมให้ประหนึ่งยื่นหมั่นโถว

ทำพูดไป เอาโสมให้ผู้เข้าสอบกระโจมข้างๆ กิน พยายามเคี้ยวแล้วกลืนลงคอ กินไปไม่กี่คำก็ดีขึ้นราวกับปาฏิหาริย์

ส่วนหัวหน้าตระกูลเริ่น ถูกหามออกไปวันนี้

เขาโชคไม่ดีที่กระโจมข้างๆ ไม่มีคนที่สามารถยื่นโสมให้แบบแม่ทัพลู่

เริ่นโหยวจิน พอรู้สึกตัวก็ร้องไห้ นั่งอยู่หน้าก้งย่วน มอง ‘ประตูมังกร’ ที่ปิดสนิท

“ท่านพ่อ” ลูกชายของเขาทำหน้าขมขื่นไม่รู้ควรทำอย่างไร

ที่เขาปรากฏตัวได้ทันเวลาเป็นเพราะตอนอยู่บ้าน พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พี่รอง พี่สะใภ้รอง ไหนจะเมียของตัวเองอีก ต่างเคยกำชับเขาไว้ว่า “ส่งท่านพ่อเข้าไปแล้วอย่าคิดว่าจบเรื่อง ต้องไปเดินป้วนเปี้ยนแถวด้านหน้าทุกวัน พวกเรารู้ว่าท่านพ่อทนสอบไม่ถึงวันสุดท้ายหรอก”

เพราะแบบนี้เขาก็เลยมาป้วนเปี้ยนทุกวัน เมื่อสองวันก่อนยังคิดอยู่ว่า ท่านพ่อเก่งจริงๆ ยังไม่ถูกส่งออกมา วันนี้ก้อนหินในใจที่ลอยเคว้งก็ได้ตกลง ในที่สุดก็ถูกส่งตัวออกมาแล้ว

แต่พูดแบบนี้กับพ่อไม่ได้หรอก ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวถูกตบปากฉีก

หัวหน้าตระกูลเริ่นน้ำตาไหลพราก สะเทือนใจอย่างรุนแรง

ร้องไห้ให้ตัวเองที่แก่เกินไป

คนเราพอถึงวัยไหนก็ควรไปทำเรื่องนั้นจริงๆ พอพลาดแล้วมันก็สายเกินไป

อยากร้องไห้ให้เต็มที่สักหนึ่งรอบ

เขาไม่เคยนึกเสียใจที่มาสอบจอหงวน ถึงแม้จะรู้ผลลัพธ์อยู่ก่อนแล้ว แต่ถ้าไม่สู้ดูสักตั้งก็เหมือนใช้ชีวิตโดยสูญเปล่า

หัวหน้าตระกูลเริ่นร้องไห้น้ำหูน้ำตาไหล พูดเสียงสะอื้น “เจ้าสาม”

“ท่านพ่อ”

เขาเป็นขุนนางใหญ่ไม่ได้แน่นอนแล้ว เส้นทางจอหงวนคงต้องจบแต่เพียงเท่านี้

แต่ในหมู่บ้านเขายังมีอีกคน กำลังสู้อยู่ในนั้น เป็นคนที่มีน้ำใจ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นคนที่ลูกหลานของเขาอาจได้พึ่งใบบุญ

“วันหน้า ครอบครัวเราต้องผูกมิตรกับครอบครัวซ่งให้ดี” ยกระดับความสัมพันธ์ให้ถึงห้าดาว

“วันหน้า ไม่ต้องสนว่าพ่อยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า พวกเจ้าต้องฟังฝูเซิงทุกเรื่องชีวิตถึงจะดี จำได้ไหม”

“ท่านพ่อ ท่านพ่อจะไม่อยู่ได้อย่างไร ก็เห็นสบายดีอยู่นี่”

“พ่อพูดอะไรก็จำเอาไว้ อย่าคิดเองเออเอง เชื่อฟังเขาไม่ผิดหรอก!”

หัวหน้าตระกูลเริ่นร้อนใจจนพูดน้ำลายกระเด็น “ข้าวที่เขาเดินเหยียบ เค็มกว่าเกลือที่เจ้าเคยกิน”

คำพูดนี้หมายความว่าอะไร

ลูกชายคนสาม “ท่านพ่อ นั่นเป็นเพราะเท้าของฝูเซิงเค็ม” ไม่อย่างนั้นจะเหยียบจนข้าวเค็มได้อย่างไร

“ท่านพ่อ ท่านพ่อ!”

หัวหน้าตระกูลเริ่นตาเหลือก หมดสติไปอย่างอ่อนแรง

เสร็จสิ้นการสอบชุดที่สอง มีผู้เข้าสอบทยอยถูกหามออกไปนอกก้งย่วนทั้งหมดสามสิบสองคน เวลานี้ซ่งฝูเซิงยังไม่รู้ว่าหัวหน้าตระกูลเริ่นเป็นหนึ่งในนั้น

เขากำลังรีบไปสระผมก่อนที่จะแจกข้อสอบชุดสาม

ลู่พั่นหยิบกล่องสบู่ขึ้นมา พอเปิดออกก็รู้สึกว่ากลิ่นมันไม่ใช่ จึงวางกลับไปที่เดิมไม่แตะต้อง หันไปมองซ่งฝูเซิงรอสบู่สระผมกลิ่นเก่า

ซ่งฝูเซิง ซี้ด หมอนี่มันจมูกหมาหรืออย่างไร

ซ่งฝูเซิงทำท่าทรงผมนาจาบนหัว ถลึงตาใส่ ถลึงตาโตอีกนิด จากนั้นก็ส่ายมือ

ลู่พั่นเม้มริมฝีปาก เข้าใจทันที ท่าทางแบบนั้นคือซ่งฝูหลิง ซ่งฝูหลิงไม่ให้ใช้แล้ว

ทำไมล่ะ แม้แต่ผ้าปิดปากที่นางเย็บเองก็ยังเอาให้เขา แล้วทำไมขอใช้ของนิดหน่อยไม่ได้

หันไปมองพวกคนที่มารวมตัวกันครบในเวลาประเดี๋ยวเดียว ซย่าเหวินอวี่ หลินโส่วหยาง ติงเจียน รวมถึงหวังเจ๋อฟาที่ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ลู่พั่น เอาเถอะ

อันที่จริงหวังเจ๋อฟาก็ไม่ใช่คนรักสะอาดอะไร เขาไม่ได้มาเพื่อสระผม

เขาก็แค่ไม่รู้จะไปยืนผ่อนคลายตรงไหนตอนพัก รู้สึกว่ายืนพิงต้นไม้แล้วมันเย็นสบายดี ยืนตรงนี้ไม่มีทางถูกมือปราบไล่กลับกระโจมที่คับแคบ ผ่อนคลายได้นานหน่อย ขยับแข้งขยับขา

สระผม ล้างคอ ล้างหน้า เอาผ้าเช็ดแขนเช็ดบ่า

ซ่งฝูเซิงนำเด็กหนุ่มพวกนี้เช็ดๆ ล้างๆ

ในสายตาของพวกมือปราบ หมดคำจะพูดกับคนพวกนี้

ล้างเสร็จ ซ่งฝูเซิงก็ไม่อยากกลับกระโจม สอบต่อเนื่องหลายวันเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เขาไม่อยากสอบ ไม่อยากก้มหน้าทำข้อสอบ ไม่อยากนอน

เอาคนปกติมาขังไว้หลายวัน ชวนให้เป็นบ้าจริงๆ

ความฝันที่ใหญ่ที่สุดของเขาในตอนนี้ก็คือออกไปเดินข้างนอกให้บ้าไปเลย แม้จะได้แค่เดินไม่เสียเงินเลยก็ตาม

ซ่งฝูเซิงแสร้งทำเป็นสะบัดผมรอให้แห้ง ยืดเส้นยืดสายอยู่ข้างบ่อน้ำ ตราบใดที่มือปราบยังไม่สั่งให้เขากลับไป เขาก็จะเดินเล่นอยู่แถวนี้ อย่าหวังว่าเขาจะเป็นฝ่ายกลับเอง

ลู่พั่นมองท่านอาของเขา จากนั้นก็ไปยืนหลังซ่งฝูเซิงแล้วเลียนแบบท่วงท่า

พอซ่งฝูเซิงหันไปเห็นโดยไม่ตั้งใจก็อึ้ง

อึ้งเสร็จก็คิด ดีๆๆ มาให้หมด

กางแขนออก หนึ่งสองสามสี่ห้าหกเจ็ดแปด สองสองสามสี่ห้าหกเจ็ดแปด

เตะขา หนึ่งสองสามสี่…

หมุนตัว…

ตอนแรกก็มีพวกลู่พั่นไม่กี่คนที่ทำตาม ต่อมาสามสิบกว่าคนที่ไม่กลับกระโจมก็เอาด้วย ต่อมาก็มีมือปราบเริ่มหมุนคอหมุนก้นตาม สะบัดมือ สะบัดเท้า

อย่างไรเสียในก้งย่วนนี้ก็มีแต่ผู้ชาย ไม่มีอะไรไม่เหมาะ

สอบมาจนถึงวันนี้ ตกกลางคืนเข้าห้องน้ำถึงขั้นมีคนเดินเปลือยท่อนบนโดยไม่สนอะไรออกมาจากกระโจม

“ใต้เท้า” มีมือปราบสองสามคนสังเกตเห็นว่าใต้เท้าศึกษาธิการปรากฏตัว จึงรีบยืนตรงทันที

มีมือปราบจะตะโกนให้พวกซ่งฝูเซิงกลับกระโจม แต่ถูกใต้เท้าศึกษาธิการยกมือห้าม ถ้าพวกเขาทำท่ายึกยักเลียนแบบซ่งฝูเซิงแล้วยังทำข้อสอบต่อได้ก็เป็นเรื่องดี

ในสายตาของใต้เท้าศึกษาธิการ คนเหล่านี้เป็นเมล็ดพันธุ์ชั้นดี จะต้องให้พวกเขาทำข้อสอบให้ดี

ซ่งฝูเซิงเป็นเหมือนตัวแทนคนที่จะเข้าไปสอบในเมืองหลวงปีหน้า อายุอานามก็เรียกได้ว่าเป็นพี่ใหญ่ วางตัวเหมาะสม ให้เด็กหนุ่มพวกนี้ได้ใกล้ชิดเขาเป็นเรื่องที่ดีมาก

เมื่อถึงเวลาเขาจะจัดการให้ซ่งฝูเซิงเป็นหัวหน้าพาคนพวกนี้ออกเดินทางในฐานะตัวแทนของเมืองเฟิ่งเทียน เมื่อเข้าเมืองหลวงก็คือตัวแทนของเมือง

นี่ก็แสดงให้เห็นว่าสอบเซียงซื่อยังไม่ทันเสร็จ ใต้เท้าศึกษาธิการก็คิดว่าซ่งฝูเซิงสอบจวี่เหรินย่อมไม่มีปัญหาแน่นอน

สิ่งที่ใต้เท้าศึกษาธิการต้องการก็คือ บัณฑิตที่มีภูมิลำเนาเป็นคนเฟิ่งเทียน

เมื่อครบเก้าวัน ผู้เข้าสอบหลายคนที่อยู่กระโจมใกล้ซ่งฝูเซิงก็เรียนเต้นแอโรบิคกับซ่งฝูเซิงไปถึงชุดที่แปดแล้ว

“ท่านแม่”

ประตูมังกรเปิดออก หยางหมิงหย่วนหน้าซีด ปรากฏตัวในสภาพเดินโซเซ

“เป็นอย่างไรบ้าง อยู่ในนั้นกินนอนดีไหม”

พี่ชายพี่สะใภ้ของหยางหมิงหย่วนรีบถาม “ทำข้อสอบได้หรือเปล่า”

ถ้าก่อนเข้าสอบซ่งฝูเซิงไม่ได้ให้ของกินมาเยอะแยะอย่างไข่เค็ม เนื้อแห้ง ผลไม้เชื่อม พุทราแห้ง ถ้าหยางหมิงหย่วนกินแค่โจ๊กข้าวกับขนมปังดำวันละสามมื้อ เขาคิดว่าตัวเองจะต้องสอบได้แย่กว่าตอนนี้แน่นอน

ครั้งนี้เขากล้าพูดได้เลยว่าทำได้เต็มที่มาก

หยางหมิงหย่วนบอกให้คนในครอบครัวกลับไปก่อน หันกลับไปมองประตูมังกร รอซ่งฝูเซิงออกมา

หวังเจ๋อฟามองคนบ้านเดียวกันที่มาพร้อมเขาต่างไปกันหมดแล้ว รวมถึงหลี่จิ้นร่างอวบ หลี่จิ้นไม่สนอะไรอีกต่อไป ไม่อยากจะตีสนิทกับใครแล้ว แค่อยากล้มตัวลงนอนบนเตียงอันแสนสบาย มีแค่เขาคนเดียวที่แบกห่อผ้ายืนรอซ่งฝูเซิงอยู่หน้าประตู

ลู่พั่นออกมาแล้ว

“คุณชาย สบายดีหรือไม่ขอรับ” ซุ่นจื่อดวงตาแดงก่ำ ไม่เจอคุณชายเก้าวัน ไม่เคยนานขนาดนี้ คิดถึงคุณชายจะตายอยู่แล้ว

เสี่ยวเฉวียนจื่อมองด้านหลังลู่พั่นด้วยความสงสัย “คุณชาย ข้าวของล่ะขอรับ” ทำไมลากมาแค่ตะกร้าเตรียมสอบ

ยังจะเอาพวกมันไปทำอะไรอีก

สรุปว่าซ่งฝูเซิงออกมาช้ามาก เพราะของเยอะสุด

เขาขี้งก เก็บตั้งแต่พู่กันขนาดไม่ใหญ่ ของพวกนี้ต้องเอากลับบ้าน แถมยังปลดผืนผ้าใบลงมาด้วย

พี่ชาย ไม่ต้องรีบ แค่มีคนรออยู่

ราชานักแบกของซ่งฝูเซิง แบกห่อเล็กห่อน้อยในที่สุดก็ออกมา

ซ่งฝูกุ้ย “ฝูเซิง”

“น้องจื่อเจิน” หวังเจ๋อฟาตะโกน”

“ท่านอา”

“ท่านอา”

ลู่พั่นกับหยางหมิงหย่วนตะโกนเรียกพร้อมกัน

ลู่พั่นหันไปมองตามเสียงก็เห็นหยางหมิงหย่วนที่อยู่ท่ามกลางผู้คน

หยางหมิงหย่วนก็มองเขาเหมือนกัน