ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 670 ขอค้าง

ตอนที่ 670 ขอค้าง
“ท่านแม่ทัพ หยุดก่อนได้หรือไม่”

มีผู้อาวุโสขวางหน้าลู่พั่นที่กำลังจะเดินไปหาหยางหมิงหย่วน

“ท่านแม่ทัพ โปรดรับการคารวะจากข้า”

ขณะพูด ผู้อาวุโสก็ยกชายชุดตัวยาวขึ้น ทำท่าจะคุกเข่าลง

ลูกชายของเขาที่อยู่ด้านหลังกับบ่าวรับใช้แก่และเด็กอย่างละคน ที่ก็ทำท่าจะคุกเข่าตามด้วย

ผู้อาวุโสคนนี้คือซิ่วไฉสูงวัยที่ได้กินโสมไปหลายคำ

ลู่พั่นพยักหน้าเล็กน้อยเพื่อบอกให้คนอื่นประคอง “ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้”

ว่าอย่างไรนะ เขาน่ะเหรอแม่ทัพ

ว่าอย่างไรนะ ถ้าเขาเป็นแม่ทัพ เช่นนั้นก็ต้องเป็นแม่ทัพติ้งไห่ อันดับหนึ่งของพวกเราในการสอบครั้งก่อน

มีหลายคนแอบเดากันอยู่เงียบๆ แม่ทัพติ้งไห่เข้าสอบจอหงวน เพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่าเขามีความสามารถทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊

ที่แท้แม่ทัพติ้งไห่ก็หน้าตาแบบนี้ มิน่าถึงมีสมญานามว่า แม่ทัพหน้าหยก เมื่อก่อนเคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่เคยเห็นหน้า

บรรดาผู้เข้าสอบที่อยู่ใกล้ๆ โดยเฉพาะคนที่มาจากต่างเมืองต่างพากันหยุดดู

แต่ละคนไม่รีบร้อนออกไป

เมื่อเทียบกับชาวบ้านในเมืองเฟิ่งเทียนที่ได้เห็นแม่ทัพขี่ม้าอย่างองอาจผ่านมาให้เห็นบ้าง พวกเขาไม่เคยเห็นหน้าตาของแม่ทัพติ้งไห่ จะพลาดโอกาสนี้ไม่ได้เด็ดขาด

เวลานี้พวกคนที่อยู่หน้าก้งย่วนได้ยินผู้อาวุโสคนนั้นเอ่ยขอบคุณ ฟังจากที่พูดก็ได้รู้ว่าแม่ทัพติ้งไห่ให้โสม ผู้อาวุโสคนนี้ถึงสอบจนจบได้

ทุกคนจึงรู้สึกจากใจว่า แม่ทัพเป็นกันเอง ซิ่วไฉอาวุโสโชคดีจริงๆ

“ท่านแม่ทัพ ข้าขอบังอาจถามว่า ขอมอบบทกลอนให้ท่านได้หรือไม่” มีซิ่วไฉอาวุโสหลายคนที่สอบจนริมฝีปากซีดเซียว เดินเข้าไปด้วยความตื่นเต้น

บรรดาซิ่วไฉที่อายุยังน้อยได้ฟังก็ยิ่งรีบตามเข้าไปด้วยความใคร่รู้

ไม่ได้มีแค่ชาวบ้านเมืองเฟิ่งเทียนที่จดจำสงครามอันเลวร้ายครั้งนั้นได้

ไม่ได้มีแค่ชาวบ้านเมืองเฟิ่งเทียนที่รู้ว่าแม่ทัพติ้งไห่รับธงต่อจากบิดา รับคำสั่งเสี่ยงตาย จนเกือบต้องพลีชีพในสงครามครั้งนั้น

ซย่าเหวินอวี่ฟัง หมินหรุ่ยถูกคนแย่งเข้าไปชื่นชม บรรดาซิ่วไฉเหล่านี้ในที่สุดก็ได้รู้ว่าหมินหรุ่ยเป็นใครแล้ว นั่นสหายวัยเด็กของเขาเชียวนะ สหายในวัยเด็กของเขาคือแม่ทัพติ้งไห่ สะบัดกางพัด ฟึ่บ

ติงเจียนยิ้มพลางกางพัด เขาดื่มด่ำไปกับบรรยากาศด้วย อีกทั้งในใจก็รอการสอบครั้งต่อไป

เขาคิด พอถึงตอนนั้นคนเก่งจากทั่วทุกสารทิศก็จะไปรวมตัวกันที่เมืองหลวง น้องชายของเขาเป็นแม่ทัพติ้งไห่แถมยังเป็นผู้เข้าสอบ จะต้องยิ่งถูกจับตามองแน่นอน

หลินโส่วหยางรับพัดมาจากบ่าวรับใช้ ยืนอยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ลู่พั่นมากสุด เขาก็สะบัดพัดด้วยความภูมิใจเช่นกัน

หวังเจ๋อฟาหันมองใบหน้าด้านข้างของลู่พั่นท่ามกลางเสียงแซ่ซ้องของพวกซิ่วไฉ

เขาลืมไปแล้วว่าต้องไปหาซ่งฝูเซิง

หวังเจ๋อฟาตกใจพูดเสียงหลง

คนที่สระผม ล้างหน้า สะบัดมือสะบัดเท้ากับเขา คือแม่ทัพติ้งไห่เหรอ

มาเมืองเฟิ่งเทียนครั้งนี้เขาเจออะไรเนี่ย ทำไมมีแต่เรื่องที่น่าตื่นตกใจ

เขากับแม่ทัพติ้งไห่เคยสะบัดเท้าด้วยกัน กลับไปเล่าให้คนอื่นฟังก็ไม่รู้ว่าจะมีคนเชื่อหรือเปล่า

“อาซ่ง เขาคือแม่ทัพติ้งไห่จริงหรือ” หยางหมิงหย่วนมองลู่พั่นอย่างอึ้งๆ

“ใช่” ซ่งฝูเซิงมองคนจำนวนมากกำลังเดินเข้าไปคารวะให้ลู่พั่น คำชมสารพัดที่ไม่ต้องใช้เงินซื้อล้วนมาหาลู่พั่นหมด แทบอยากล้อมลู่พั่นเอาไว้ เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ในรอยยิ้มแอบแฝงด้วยความภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก

ถ้าเด็กคนนี้ สอบต่อไปแล้วยังได้อันดับหนึ่งอีก คิดดูก็รู้ว่าคงกลายเป็นเหมือนตำนานที่มีชีวิตในสายตาคนเหล่านี้

“เป็นอย่างไร แม่ทัพติ้งไห่เหมือนที่เจ้าคิดไว้ไหม”

หยางหมิงหย่วนมองซุ่นจื่อที่อยู่ด้านหลังซ่งฝูเซิง สมองนึกถึงภาพเหตุการณ์วันนั้นที่ฝนตก ลู่พั่นโยนตะกร้าเตรียมสอบของเขาทิ้งพื้นแล้วมองเขาผ่านม่านฝน กำมือคารวะซ่งฝูเซิงพลางพูด “วันนี้โชคดีมีโอกาสได้เจอ แม่ทัพลู่องอาจสง่างามยิ่งนัก”

ซ่งฝูเซิงหัวเราะออกมาทันที

แน่นอนอยู่แล้ว เด็กคนนั้นหน้าตาดี นิสัยไม่แย่ แถมยังมีความสามารถ

ดูคนไร้วัฒนธรรมอย่างซ่งฝูเซิงสิ คนอื่นเขาชมเป็นกลอนสี่ ทางนั้นมีแต่งกลอนให้ แต่พอมาถึงเขาซิ่วไฉอันดับสองกลับเอ่ยชมธรรมดาๆ

ต่อให้ชื่นชมในใจก็ต้องเอาให้มันสละสลวย ใช่ไหมล่ะ

ซุ่นจื่อที่ยืนอยู่ด้านหลังซ่งฝูเซิงมองหยางหมิงหย่วนด้วยสีหน้ากึ่งยิ้ม แต่แววตานั้นราวกับกำลังพูดว่า ในเมื่อรู้แล้วว่าคุณชายของพวกเราเป็นใครก็ช่วยรู้ตัวเองด้วย

ซุ่นจื่อรีบวิ่งมาหาตั้งแต่ซ่งฝูเซิงเพิ่งออกมา ช่วยซ่งฝูกุ้ยกับซื่อจ้วงรับของ

ทางด้านคุณชายไม่ต้องสนใจ

สถานการณ์ใดก็ตามที่คุณชายปรากฏตัวพร้อมคนในครอบครัวซ่ง เขาแค่ตั้งใจไปดูแลครอบครัวซ่งให้ดีก็จะได้ผลงาน นี่ต่างหากคือการสร้างผลงานอย่างแท้จริง เคล็ดลับแบบนี้เขาเสียดายไม่อยากถ่ายทอดให้เสี่ยวเฉวียนจื่อเลยด้วยซ้ำ

หยางหมิงหย่วนได้รับสายตาท้าทายของซุ่นจื่อ ขณะที่กำลังจะพูด กลับไม่มีแล้วเรียกซ่งฝูเซิงว่าอาอย่างสบายใจแบบเมื่อก่อน เริ่มคิดหนัก

แม่ทัพติ้งไห่เรียกอาซ่งฝูเซิง เขาก็เรียกอาด้วยเหรอ

เขากับแม่ทัพติ้งไห่ฐานะต่างกันขนาดนี้ อย่างน้อยถ้าอยากเรียกอาก็ไม่ใช่ตอนนี้ เผื่อแม่ทัพลู่ฟังแล้วไม่ชอบใจ

เมื่อครู่สายตาของแม่ทัพติ้งไห่ที่มองเขาท่าวมกลางกลุ่มคนก็แสดงให้เห็นว่าไม่ชอบใจ เขาจะล่วงเกินไม่ได้

หยางหมิงหย่วนเงยหน้าพูดกับซ่งฝูเซิง ไม่ได้เรียกอะไร แค่ขอบคุณตะกร้าเตรียมสอบ เขาทำข้อสอบได้ดีมาก เรื่องที่อยากจะขอโทษคือเขากินทุกอย่างหมดแล้ว

ซ่งฝูเซิงหัวเราะออกมาอีกครั้ง แสดงให้เห็นว่าเขาทำข้อสอบได้ดี ใบหน้ายิ้มแย้มอยู่บ่อยๆ ตบบ่าหยางหมิงหย่วนพลางพูด

“กินหมดก็ถูกแล้ว ถ้าตะกร้าเตรียมสอบที่ข้าให้มันช่วยเจ้าได้ เจ้าก้าวหน้า สอบติด นั่นก็แสดงว่าเป็นบุญของมัน เจ้ายิ่งต้องเก็บมันไว้ให้ดี สอบครั้งหน้าเอามาใช้ต่อ”

หยางหมิงหย่วนมองซ่งฝูเซิงที่เป็นกันเอง โค้งตัวให้ ได้รับสายตาจ้องเขม็งจากซุ่นจื่อ

ซ่งฝูกุ้ยกับซุ่นจื่อยืนอยู่ด้วยกัน ต่างยืนอยู่ด้านหลังซ่งฝูเซิง

เขาสะพายเข่งมองสีหน้าของซุ่นจื่อแล้วมองหยางหมิงหย่วน กะพริบตาปริบๆ

ฝูกุ้ยคิดในใจ เดี๋ยวต้องลองถามดู ถ้าซุ่นจื่อบอกว่าคนคนนี้ไม่ดี เขาย่อมเชื่อซุ่นจื่อ อย่างไรความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ต้องมาก่อน จากนั้นค่อยไป ‘เสี้ยม’ ซ่งฝูเซิง

ตอนลู่พั่นเดินมา หยางหมิงหย่วนก็เดินออกไปพอดี

…

บนรถม้า หวังเจ๋อฟาไม่กล้าแม้แต่จะขยับ

เขาอาศัยใบบุญน้องจื่อเจินได้นั่งรถม้าของจวนผู้สำเร็จราชการ

ไปไหน ไม่รู้ ได้แต่นั่งอึ้ง

“มา พี่เจ๋อฟา ลงรถ” ซ่งฝูเซิงกับลู่พั่นคุยกันที่นอกรถเล็กน้อยแล้วถึงเปิดม่านเรียก

“อ๋า อ่อๆๆ”

เถ้าแก่ร้านอีผิ่นเซวียนยืนต้อนรับอยู่หน้าร้าน “ท่านซ่ง เชิญ เชิญขอรับนายท่านท่านนี้”

“ลูกค้าห้องเทียนจื้อมาแล้ว!” เสี่ยวเอ้อร์ตะโกนเข้าไปด้านใน

ซ่งฝูเซิงเดินนำเข้าไปก่อน ขณะที่กำลังจะขึ้นชั้นบนก็ได้ยินเสียงฝูกุ้ยตะโกน “เอ๊ะๆ เจ้าจะไปไหน”

เท้าชะงักหันไปมองถึงพบว่าฝูกุ้ยเรียกหวังเจ๋อฟา พี่เจ๋อฟาเอาแต่อึ้ง เดินเข้าไปด้านใน ไม่รู้ว่าต้องขึ้นชั้นบน

“มา พี่เจ๋อฟา ตามข้าขึ้นชั้นบน”

ภายในห้องเทียนจื้อ ซ่งฝูเซิงนั่งตำแหน่งหลัก ฟังหวังเจ๋อฟาเล่าความลำบากในช่วงสองปีนี้ด้วยดวงตาแดงก่ำ เทเหล้าให้ ‘อดีตเพื่อนร่วมงาน’ เรื่อยๆ

ซ่งฝูกุ้ย ซื่อจ้วง หนิวจั่งกุ้ย ก็กินอาหารพลางฟังไปด้วย

“มันก็ดีกว่าไปเป็นทหารไม่ใช่เหรอ แถมยังได้มาสอบด้วย”

หวังเจ๋อฟาพยักหน้า “ก็ใช่” โชคดีที่เขาเป็นผู้มีความรู้ แถมยังสอบได้ซิ่วไฉ เขายังดีกว่าคนที่ถูกจัดไปเป็นทหาร ถึงแม้จะไม่เคยเจอคนเหล่านั้น แต่ก็เคยได้ยิน

“น้องจื่อเจิน แล้วเจ้าล่ะ พูดตามตรง ข้าแทบไม่กล้าถามเจ้าแล้ว ตอนนี้พวกเราแตกต่างกันมาก ข้ารู้สึกว่าเจอกันครั้งนี้ ข้ากับเจ้าต่างกันราวฟ้ากับดิน”

ซ่งฝูเซิงส่ายมือ “ท่านก็พูดเกินไป ต่างกันขนาดนั้นที่ไหนกัน พวกเราเป็นซิ่วไฉเหมือนกัน แถมยังเข้าสอบด้วยกันไม่ใช่เหรอ แถมยังเคยขุดหาของกินตามพื้นเหมือนกัน”

หวังเจ๋อฟาพูดไม่ออก รีบยืนรินเหล้าให้ซ่งฝูเซิง

เขาอยากให้ซ่งฝูเซิงดื่มเยอะหน่อย ยิ่งดื่มเยอะก็จะยิ่งพูดความจริง

ซิ่วไฉธรรมดาบ้านใครรู้จักกับคนระดับสูงด้วย

คนขุดพื้นหาของกินบ้านใครกันที่ยังมีบ้านในเมืองที่เขาอยู่ด้วย

คนที่มีบ้านอยู่หลายแห่งไม่เรียกชาวสวน เราเรียกว่าเศรษฐี

เอาเป็นว่าหวังเจ๋อฟาคิดว่า

น้องจื่อเจิน พวกเราไม่เจอกันหลายปี ข้าไม่ได้จะยืมเงิน อย่าคิดว่าข้าโง่ ข้าแค่รู้สึกว่าพวกเราควรพูดสิ่งที่อยู่ในใจ

แบบนี้พอกลับบ้าน หรือวันหน้าบังเอิญเจออดีตคนบ้านเดียวกันที่ไหน ข้าจะได้อวดได้ พอถึงตอนนั้นข้าจะพูดว่า ‘ในกลุ่มลี้ภัยของพวกข้ามีคนได้ดิบได้ดีไปแล้ว เขาชื่อซ่งฝูเซิง’

ซ่งฝูเซิงดื่มเหล้าไปสองจอก วางจอกเหล้าแล้วพูดขึ้น “ตอนแรกสุดพวกเราก็ลำบากมาก เหมือนท่าน เสบียงช่วยเหลือ…”

ในเวลาเดียวกัน

ณ จวนผู้สำเร็จราชการ

ลู่พั่นส่งพี่สาวเสียงเจื้อยแจ้วสองคนกลับไปแล้ว

ด้านหลังฉากกั้น เขากำลังแช่อ่างอาบน้ำ ฟังลูกน้องรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นในเก้าวันนี้

“อืม”

ความหมายก็คือ ‘ออกไปได้’

อีกด้านของฉากกั้น พอลูกน้องถอยออกไปแล้ว พ่อบ้านก็ก้าวเข้ามา เล่าสถานการณ์ในจวนในช่วงหลายวันมานี้

คุณชายไม่อยู่สองเดือนกว่า มีเรื่องต้องรายงานมากมาย

ลู่พั่นลุกจากอ่างอาบน้ำแล้ว ร่างกายมีผ้าห่อตัวนอนคว่ำอยู่บนเตียงหนัง ฟังพ่อบ้านเล่าพลางปล่อยให้บ่าวรับใช้เช็ดตัวเขาจนแห้งแล้วนวดบ่า คอ ขา

อดทนฟังจนจบไม่ไหว อันที่จริงเรื่องบางอย่างได้ยินพี่สาวคนโตเล่าแล้ว

ลู่พั่นดมควันหอมที่ออกมาจากเตากำยาน นอนคว่ำบนเตียงหนัง หลับตาพูดขัดจังหวะ “เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองช่วงนี้”

“ขอรับคุณชาย”

เวลาผ่านไปหนึ่งถ้วยชา ลู่พั่นถึงได้สวมชุดคลุมอาบน้ำเดินออกมา

เขายืนอยู่หน้ากระจกทองแดง มองตัวเองที่ดูองอาจในกระจกแล้วยื่นแขนออกไป

ซุ่นจื่อถึงได้ผายมือออก บ่าวรับใช้ทั้งสี่ที่รับผิดชอบแต่งตัวจึงเข้าไป ชุดคลุมอาบน้ำที่อยู่บนตัวลู่พั่นถูกถอดออก เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างสีคล้ำ เอว ขา

เขาสวมชุดตัวในชุดใหม่สีขาว สวมชุดตัวนอก คาดสายรัดเอว มัดผม สวมมงกุฎ

“เตรียมเสร็จแล้วใช่หรือไม่”

ซุ่นจื่อตอบ “เตรียมตามที่คุณชายสั่งเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ”

มือซ้ายถือปู มือขวาถือเหล้า ลืมไปว่าเทศกาลฉงหยางแล้ว

สอบเสร็จพอดี พรุ่งนี้ก็คือเทศกาลฉงหยาง พอคุณชายกลับจวนก็รีบไล่พี่สาวทั้งสองคนไป บอกให้รีบไป เพราะจะไปฉลองที่บ้านท่านซ่ง

อันที่จริงซุ่นจื่อมีคำพูดที่ไม่รู้ว่าควรพูดหรือไม่ นั่นก็คือ

คุณชาย เวลานี้ควรตามท่านซ่งกลับไปด้วยกัน โดยอ้างเหตุผลอันสวยหรูว่ายังไม่เคยไปเยี่ยมบ้านใหม่ ช่วงสองวันนี้ไม่ยุ่ง แต่อีกสองวันจะยุ่งแล้ว เอาเป็นว่าต่อให้เหตุผลมากขนาดไหน บ่าวก็รู้ว่าคุณชายจงใจจะไปค้าง ไปค้างไม่ดีหรอก ทำไมคุณชายไม่คิดให้ดีๆ นะ

แต่ต่อให้ในใจจะมีคำพูดมากแค่ไหน ซุ่นจื่อก็ได้เตรียมเสื้อผ้าให้ลู่พั่นไปเปลี่ยนไว้หลายชุด

ถึงแม้ใช้เท้าคิดก็ยังเดาได้ว่า ต่อให้ท่านซ่งบอกให้คุณชายค้างตามมารยาท ก็ไม่มีทางให้คุณชายนอนห้องเดียวกับแม่นางฝูหลิง เดี๋ยวนะ ถุย คิดลามกอะไรเนี่ย

ไม่มีทางได้อยู่ห้องเดียวกัน

แต่ถ้าเกิดคุณชายจงใจใส่เสื้อผ้าเดินไปรอบบ้าน ชุดตัวในนี้ (ชุดนอน) ก็ต้องเอาที่ดูดีหน่อย ต้องช่วยขับให้คุณชายดูไม่ธรรมดา เอาให้แม่นางฝูหลิงเห็นแล้วหวั่นไหว เรื่องนี้เขาซุ่นจื่อเข้าใจดี