ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 677 ช่วงเวลาแห่งความสุข

ตอนที่ 677 ช่วงเวลาแห่งความสุข
สาเหตุที่เย็นนี้กินหม้อไฟเนื้อแพะเพราะก่อนหน้านี้เฉียนเพ่ยอิงเคยเล่าให้ท่านย่าหม่าฟังว่า ตอนอยู่บ้านในเมือง ลู่พั่นมากินหม้อไฟแล้วหลังคาหล่นใส่

ตอนนั้นปิ่นหยกที่อยู่บนหัวแตกกระจาย ปากเขาบอกไม่เป็นไร แต่คิดดูก็รู้ว่าหนักหนาพอสมควร

ยังมีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ

ดังนั้นวันนี้ก็เลยจัดให้

ท่านย่าหม่าคิดว่า พวกเราจะปล่อยให้ลู่พั่นมีเรื่องฝังใจไม่ได้ ล้มจากตรงไหนก็ต้องลุกจากตรงนั้น

ถูกหลังคาหล่นใส่ที่บ้านของนาง งั้นก็ต้องลบความทรงจำอันเลวร้ายนั้นที่บ้านของนางเช่นกัน

คอยดูนะ คราวนี้กินหม้อไฟอีกครั้ง บ้านใหม่ของพวกเราดูดีขนาดนี้ ไม่มีทางมีอะไรหล่นใส่หัวแน่นอน

“คั่วงาเสร็จหรือยัง”

ตรงลานบ้านอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของงา ทั้งยังมีกลิ่นหอมของน้ำซุปเคี่ยวกระดูกเอาไว้เป็นน้ำซุปหม้อไฟ กลิ่นหอมแทบจะโชยไปไกลสองลี้

ตอนนี้ก็มีเด็กฝั่งนู้นเริ่มชี้มา น้ำลายไหลยืด พวกป้าร่างอวบแซ่ไป๋ก็ทำจมูกฟุดฟิด

เถาฮวากับต้ายายกกะละมังงาใบใหญ่เดินนำพลางตอบยาย “คั่วเสร็จแล้ว คั่วหมดแล้ว ยายฉีเฝ้าพวกเราคั่ว คั่วให้ออกเหลืองหน่อยๆ ทั้งหมด กำลังจะเอาไปโม่”

“ใช่ ต้องคั่วให้หมด มีเยอะดีกว่าขาด เหลือเดี๋ยวก็เอาไปทำขนมได้ คลุกหมี่คลุกกับแกล้มได้”

ท่านย่าหม่าพูดจบก็ไปหลังบ้าน

เดินอ้อมพวกผู้ชายที่กำลังผ่าฟืนอยู่ อ้อมพวกสะใภ้ที่กำลังขอดเกล็ดปลาหน้ากะละมังใหญ่ เตะจินเป่าสองที

“ท่านย่า เตะข้าทำไม ข้าไม่ได้เล่น พวกเรากำลังจับปู”

ก็เพราะเจ้าพาพวกน้องๆ จับปูเนี่ยแหละข้าถึงได้เตะเจ้า

ปูพวกนั้นลู่พั่นเอามา และยังมีเหล้าดอกเบญจมาศไหใหญ่อีกหลายไห เอาไว้สำหรับกินฉลองเทศกาลพรุ่งนี้ วันนี้ยังไม่กิน

เจ้าเอามือไปจับ เดี๋ยวปูที่กระโดดเหยงๆ พวกนั้นมันเฉาหมด พรุ่งนี้ยังจะอร่อยอีกเหรอ

ถ้าว่างนักไปช่วยพวกผู้ใหญ่หอบฟืนก็ได้

ท่านย่าหม่าไม่มีเวลาด่าหลานชาย ในบ้านยังมีแขก ให้แขกได้ยินจะไม่ดี อีกเดี๋ยวได้เจอดีแน่ เสี่ยวซ่งจินเป่า

ออกไปจากประตูเล็กหลังบ้าน

ถูกต้อง บ้านหลังนี้ของเก้าสกุลมีด้านหน้าที่ดูใหญ่โตโอ่อ่า หลังบ้านยังมีประตูเล็กอีกหนึ่งบาน เพื่อป้องกันหน้าบ้านถูกปิดกั้นออกไปไหนไม่ได้ พวกเราก็ยังหนีออกทางประตูหลังบ้านได้

อย่าถามว่าทำไมพวกเขามีความคิดแบบนี้ ทำไมต้องเตรียมประตูเล็กไว้ พวกเขาก็วิเคราะห์ความคิดตัวเองไม่ออกเหมือนกัน นับตั้งแต่ลี้ภัยมา เก้าสกุลก็เคยชินกับการมีแผนสำรองกับทุกเรื่อง

พอออกประตูหลังไปก็จะเห็นพวกผู้ชายจำนวนเยอะกว่ากำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น อย่างเช่นพวกซื่อจ้วง กำลังตอกปุงปัง

“เจ้ารอง เป็นอย่างไรบ้าง พรุ่งนี้จะนั่งเรือได้หรือยัง”

ซ่งฝูสี่เช็ดเหงื่อบนหัว “ก็น่าจะได้ ท่านแม่ พวกเราไม่ได้เพิ่งทำ ต่อมานานขนาดนี้แล้ว ข้ารับรองได้ว่าท้องเรือไม่มีปัญหา วางใจได้ ก็แค่หลังคาบนเรือที่งานหนักหน่อย กลัวว่าจะไม่เสร็จ”

หลังจากน้ำทว่ม เก้าสกุลก็พบว่า พวกเขาอาศัยอยู่ริมแม่น้ำ แต่ครอบครัวกลับไม่มีเรือเป็นของตัวเอง แบบนี้มันไม่ได้

ก็ใช่ คนในหมู่บ้านยินดีให้พวกเขายืมเรือหาปลา แต่พวกเขาก็ยังรังเกียจ เรืออะไร แค่เรือไม้กระดานเก่าๆ ที่มีแต่กลิ่นคาวปลา

พวกคนหนุ่มอยู่บ้านกันพอดี ท่านลุงซ่งเลยคิดว่าอย่าปล่อยให้อยู่ว่างๆ อาศัยช่วงที่พวกคนหนุ่มแรงดีอยู่บ้าน อากาศยังไม่หนาว ขึ้นเขาไปแบกท่อนไม้ลงมาก็สะดวก จึงจัดแจงให้ช่วยกันต่อเรือ

จากนั้นซ่งฝูหลิงก็เสนอความคิดเห็นให้ลุงรองมากมาย ทำไม้ทำมือบอก เอาใหญ่หน่อย คลื่นน้ำแรงพอสมควร กลัวเรือจะโคลงเคลงยืนบนนั้นแล้วไม่เท่ห์ เวลานั่งก็จะดูกล้าๆ กลัวๆ ทางที่ดีเอาให้มีหลังคาบนเรือด้วย ฝนตกก็ไม่เป็นไร

ในภาพจินตนาการของซ่งฝูหลิง หลังจากเรือลำนี้ของบ้านเราต่อเสร็จ ทางที่ดีเอาให้เป็นอย่างตำนานนางพญางูขาว

นางสวมชุดผู้ชายยืนอยู่ตรงหัวเรือ ชายหนุ่มท่าทางสง่างามเช่นนี้ ใครเล่าจะมองออกว่านางเป็นชายหรือหญิง ด้านหลังมีพวกสาวงามอย่างพวกพี่เถาฮวา

ทันใดนั้นนางสะบัดพัด ร้องเพลงเสียงสูง ‘ฮาฮ้า ฮาฮ้า ซีหูช่างงดงาม อากาศในเดือนสาม’

ริมฝั่งด้านซ้ายมีพวกเด็กๆ อย่างหมี่โซ่วยืนอยู่ พวกผู้ชมด้านขวาก็เป็นพวกป้าๆ ในหมู่บ้าน

สรุปว่าทั้งหมดเป็นแฟนคลับของนาง ชั่วขณะที่นางคลี่พัดก็จะมีคนตะโกนขึ้นมาว่า ‘กรี๊ด เท่ห์มาก เท่ห์ไม่ไหวแล้ว’

หยุด หยุด!

หยุดแต่เพียงเท่านี้

แต่พวกเราต้องพูดเลยว่า มิน่าซ่งฝูหลิงถึงไปด้วยกันกับย่าได้ ย่าของนางพอได้เปิดหูเปิดตาก็มีจินตนาการแบบเด็กสาวเหมือนกัน

เพราะแบบนี้ท่านย่าหม่ากำลังบอกลูกชายคนรองของนาง

“เร่งมือหน่อย ทางที่ดีเอาให้มีหลังคา

ทำไม่ทันก็ตั้งกระโจมบนเรือสักสองอัน หรืออันเดียวก็ได้

ข้าเคยไปจวนผู้สำเร็จราชการ เรือลำนั้นถ้าโล้นๆ จะดูไม่สวยงาม

เจ้าลองคิดดูนะ ลมพัดมาที ตัวหนาวสั่น อาหารเย็นชืด แบบนั้นไม่ทรมานเหรอ มันไม่ดื่มด่ำ

อย่างน้อยพวกเราต้องมีกระโจม ให้พรุ่งนี้เย็นคุณชายลู่นั่งกินปูดื่มเหล้าดอกเบญจมาศบนเรือได้” ขอให้มีอะไรบังลมหน่อย

ซ่งฝูสี่มองตามหลังแม่ที่เดินจากไป เอามือปาดเหงื่อบนหน้าผากอีกครั้ง

อืม พวกท่านคิดกันง่ายเสียจริง สั่งเก่ง คนเหนื่อยคือคนทำงานอย่างพวกข้า

แค่ชั่วประเดี๋ยวเดียวบนหน้าของเขาก็เลอะรอยเปื้อนดำๆ แล้ว

ท่านย่าหม่าสั่งพวกผู้หญิง

“ข้าจะบอกพวกเจ้าให้ กินหม้อไฟวันนี้งานยังไม่ถือว่าเยอะ พรุ่งนี้ต่างหากถึงจะเรียกว่าเป็นช่วงที่จะได้เห็นความสามารถของพวกเราจริงๆ

ข้าจะสั่งงานพวกเจ้าก่อนตอนที่ข้ายังไม่ได้กินเหล้า

เดี๋ยวข้าจะเรียกชื่อ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้ามารวมตัวกัน

พวกเราจะนึ่งขนมฉงหยาง ขนมกุ้ยฮวา ทอดขนมเกลียว

ส่วนคนที่เหลือทางที่ดีก็ตื่นแต่เช้าเหมือนกัน อย่าให้ข้าต้องพูดมาก ข้าวหนียว ข้าวทอด ฆ่าไก่ฆ่าเป็ด เป็นงานที่เสียเวลาทั้งนั้น พวกเจ้าจะทำช้าทำเร็วยังไงก็ต้องทำ รีบทำให้เสร็จก็ยังขึ้นเขาได้”

ไก่ในเล้าได้ฟัง จะฆ่ามันเหรอ ใจคอไม่ดี

ห่านได้ยินท่านย่าหม่าพูดแบบนี้ก็ชูขน

เป็ดวิ่งมาตรงหน้าท่านย่าหม่าพอดี รีบร้องกระพือปีกบินไปที่สระน้ำ

“ไม่ว่าจะอายุเท่าไหร่ ชายหรือหญิง คืนนี้กลับไปคุยกันก่อนเข้านอน พรุ่งนี้ตื่นเช้าเด็ดดอกเบญจมาศมาทัดหูคนละดอก ต้องทำให้คุณชายลู่มีความสุข สร้างความทรงจำอันยากจะลืมไปอีกนานแสนนานในช่วงสองวันนี้ที่เขาอยู่ที่นี่ และก็ทำให้เขาเห็นความมีชีวิตชีวาของพวกเรา”

อันที่จริงสิ่งที่ท่านย่าหม่าอยากแสดงออกก็คือ

ลู่พั่น เจ้าอย่าดูถูกบ้านข้า พวกเราจะทำให้เจ้ารู้ว่า ความเปลี่ยนแปลงของพวกเราไม่ใช่แค่ได้อยู่บ้านที่กว้างขวาง ไม่ใช่แค่ได้กินอิ่มก็พอใจอีกต่อไป

พวกเราน่ะ ก็เป็นคนที่มีความต้องการมากขึ้นตามชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น ดูได้จากการแต่งแต้มที่มีสีสันของพวกเรา เจ้าก็น่าจะเข้าใจว่าอันที่จริงหลานสาวคนเล็กของข้าก็เหมือนกับเจ้า รู้จักดื่มด่ำ เจ้าลองคิดดู ขนาดชาวสวนอย่างพวกข้ายังขนาดนี้ พั่งยาจะเป็นคนแบบไหน อย่ามองพวกเราเป็นสตรีชาวสวน

อย่างไรเสียก็คือการอวด ก็แค่อยากอวด

ใช้เงินเยอะอย่างนั้นเหรอ ไม่กลัว ท่านย่าหม่าแทบจะอยากควักเงินออกเอง

กลัวอะไร จ่ายเท่าไหร่ก็สู้ต้นใบเงินใบทองของนางไม่ได้

กินข้าว

ลู่พั่นที่อยู่ในห้องรับแขก ในที่สุดก็ได้กินข้าวแล้ว

เมื่อครู่เห็นฝูหลิงกับพวกพี่สาวยกถาดเดินผ่านห้องรับแขกหลายรอบ เขาแทบอยากจะตามไปช่วย

ก็เพราะโลภมาก พอได้เจอก็อยากจะคุยเป็นการส่วนตัว

พอไม่เห็นก็คิดถึง ขอแค่ได้เจอหน้าก็ยังดี

ซ่งฝูเซิงยืนขึ้น ยิ้มพลางพูด “ไป ขึ้นไปกินด้านบน หิวแล้วใช่ไหม”

“พอไหว”

ตรงระเบียงห้องใต้หลังคา พอลู่พั่นขึ้นมาก็รู้สึกสดชื่น

ไกลออกไปเป็นภูเขากว้างใหญ่ ต้นไม้เขียวชอุ่ม บนชั้นสองมีกระถางดอกไม้มากมาย

ยืนใกล้รั้วระเบียงมองลงไปจะเห็นโต๊ะกลมเก้าตัวที่ด้านล่าง บนนี้มีโต๊ะกลมใหญ่หนึ่งตัว รวมเป็นทั้งหมดสิบโต๊ะ สวยงามละลานตา บนโต๊ะแต่ละตัวมีหม้อที่กำลังเดือด ควันร้อนโชยกรุ่น

อาจเพราะอีกเดี๋ยวดื่มเหล้ากินข้าวจะอยู่ยาวจนฟ้ามืด เชิงเทียนสองอันที่อยู่บนนี้ได้ถูกจุดแล้ว ด้านล่างก็มีอ่างไฟกำลังลุกโชน

ซุ่นจื่อยืนข้างลู่พั่นกระซิบพูด “คุณชาย ชีวิตแบบนี้เหมือนอยู่บนสรวงสวรรค์”

บ้านเก้าสกุลเป็นตัวเลือกอันดับหนึ่งในการมาพักผ่อน

แถมที่นี่ยังมีคนที่ท่านชอบ