ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 678 เนื้อเยอะมาก หม้อเดียวไม่พอ

ตอนที่ 678 เนื้อเยอะมาก หม้อเดียวไม่พอ
“นั่ง นั่งเถอะ!”

ท่านลุงซ่งกับซ่งฝูเซิงต่างบอกให้ลู่พั่นนั่งตรงที่นั่งหลัก

ลู่พั่นกลับทำท่าประคองท่านลุงซ่งให้มานั่งตรงที่นั่งหลัก

แค่ทำท่าประคอง มือของลู่พั่นแตะโดนหลังท่านลุงซ่ง ชายชราก็ตื่นเต้นจนตัวสั่น ใบหน้าแดงก่ำ

ท่านแม่ทัพแตะถูกตัวเขา นับเป็นเกียรติที่ยิ่งใหญ่มาก

สุดท้ายลู่พั่นก็นั่งลงด้านขวามือของซ่งฝูเซิง

“หมินหรุ่ย เจ้ารู้จักหมดทุกคนใช่ไหม”

ซ่งฝูเซิงแนะนำทีละคน นั่นลุงใหญ่ของเขา

ก่อนลุงใหญ่มาตั้งใจไปแปรงฟัน เขาคิดว่ากินอาหารหม้อเดียวกันกับแม่ทัพเล็ก อย่าให้อีกฝ่ายรังเกียจได้

ซ่งฝูเซิงชี้ผู้ชายตัวใหญ่สามคน นั่นพี่ใหญ่ พี่รอง และพี่เขยใหญ่ของเขา

เถียนสี่ฟา ซ่งฝูไฉ ซ่งฝูสี่ ต่างก็ตั้งใจไปเปลี่ยนชุด ทำงานเสร็จก็อาบน้ำ จากนั้นถึงได้ขึ้นมาบนนี้

ซ่งฝูเซิงแนะนำอย่างมีชั้นเชิง

หากว่ากันตามเหตุผล ลู่พั่นเรียกเขาว่าอา เช่นนั้นไล่ตั้งแต่เขา ลู่พั่นก็ควรมีคำเรียกพี่ใหญ่ พี่รอง และพี่เขยใหญ่ของเขา รวมถึงลุงใหญ่ของเขาด้วย ในทางทฤษฎีควรเป็นแบบนั้น

แต่ว่าลู่พั่นเป็นใคร

ที่นี่เป็นยุคโบราณ มีการแบ่งชนชั้น ความแตกต่างทางฐานะก็คือช่องว่าง

เรียกเขาว่าอา ก็ถือว่าให้เกียรติมากแล้ว ย่อมไม่มีทางให้เรียกคนอื่นว่าอาหรือลุงด้วย

ซ่งฝูเซิงก็เลยแนะนำโดยใช้คำเรียกจากในมุมตัวเอง

“นั่นเอ้อร์หลัง ลูกชายคนรองของบ้านพี่ใหญ่ข้า เจ้าพอจำต้าหลังได้ใช่ไหม”

ลู่พั่นพยักหน้า จำได้ และยังมีเกาเถี่ยโถว หูจือ จำได้หมด

ก็แค่เอ้อร์หลังคนนี้ดูมีตัวตนน้อยไปหน่อย รู้สึกเหมือนเพิ่งเจอกันครั้งแรก

ซ่งฝูเซิงยิ้มพลางตบบ่าเอ้อร์หลัง “คนนี้พูดน้อยกว่าพี่ใหญ่ของเขา รออีกสองปีให้โตอีกหน่อยก็ต้องคิดแล้วว่าจะให้เขาทำอะไร”

นี่ก็คือการให้สัญญา ทั้งยังพูดต่อหน้าคนอื่น ซ่งฝูไฉเก็บอาการดีใจเอาไว้ กลัวจะขายหน้าต่อหน้าลู่พั่น

ถ้าเป็นยามปกติ เขาคงจะถูมือยิ้มซื่อให้น้องสาม

เอ้อร์หลังขยับเข้าไปยืนข้างซ่งฝูหลิง ใบหน้าแดงก่ำ แม่ทัพลู่มองเขา เขาตื่นเต้น

“จินเป่า ลูกชายบ้านพี่รองข้า”

ทันใดนั้นลู่พั่นได้ถามขึ้น “เขาอายุเท่าไร”

ฟังคำตอบเสร็จ ลู่พั่นก็มองหมี่โซ่วที่เดินผ่านเขาไป ถ้าเจ้าโตเท่าซ่งจินเป่าแล้วสูงได้อย่างนั้นจะดีมาก

จากนั้นคนที่เหลือซ่งฝูเซิงก็ไม่ต้องแนะนำเป็นพิเศษแล้ว

แม่ของเขา เมีย ลูกสาว หมี่โซ่ว ไม่ต้องแนะนำอะไรให้มากอีก

ก็แค่ลู่พั่นอาจไม่ได้คุ้นเคยกับฝูหลิงมากนัก เคยได้ใกล้ชิดกันก็มีแค่ครั้งนั้นที่ไปสอน แต่ก็รู้จักมากกว่าคนส่วนใหญ่ อย่างน้อยก็เคยคุยกัน

คนที่เหลือยิ่งไม่ต้องพูดถึง เคยคุยกับลู่พั่นมาก่อนแล้ว

แบบที่ว่าเจอหน้าก็คุยได้ มีอะไรก็คุยได้

แม้แต่เมียของเขาก็เคยคุยสัพเพเหระกับลู่พั่น มีหลายครั้งที่เขาไม่อยู่บ้าน ต่อมาเขาก็เคยได้ยินจากคำบอกเล่า

นี่ก็มองออกได้ว่า โต๊ะบนระเบียงสำหรับคนในครอบครัว เป็นญาติสายตรง

ซ่งจินเป่าร่วมโต๊ะได้เพราะเป็นหลานชายแท้ๆ ของซ่งฝูเซิง

กลับเป็นเฉียนเพ่ยอิงกับซ่งฝูหลิง หากว่ากันตามธรรมเนียมยุคโบราณ ผู้หญิงต่ำต้อย ควรหลบเข้าไป ควรจะไปนั่งกับเหอซื่อ จูซื่อ ต้ายา เอ้อร์ยาที่ด้านล่าง หมี่โซ่วเป็น ‘ลูกชาย’ ของซ่งฝูเซิง ถ้าอย่างนั้นหมี่โซ่วอยู่ได้ แต่พวกนางสองคนห้ามอยู่

แต่ใครจะกล้าว่าสองคนนี้ต่ำต้อย

อย่าว่าแต่คนในเก้าสกุลมองออกนานแล้วเลย แม้แต่ชาวหมู่บ้านเหรินจยาก็เข้าใจเหตุผลกันหมด ซ่งฝูเซิงยกให้เมียกับลูกสาวเป็นไข่มุกล้ำค่า ใครกล้าว่าพวกนางต่ำต้อย ซ่งฝูเซิงได้เอาเรื่องพวกเขา

อีกอย่าง ท่านย่าหม่าก็ไม่ยอมด้วย

ลู่พั่นมาดูใคร

มาดูพวกคนแก่อย่างข้าเหรอ

คนร่วมโต๊ะในวันนี้ฝีมือท่านย่าหม่าจัดให้ทั้งนั้น

เอาลูกชายคนสามเป็นหลักแล้วไล่เรียงไป ใครมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกับลูกสามก็ขึ้นไปได้ เมื่อเป็นแบบนี้หลานสาวคนเล็กก็สมเหตุสมผล

ไม่อย่างนั้นสภาพอย่างลุงใหญ่ของซ่งฝูเซิง ท่านย่าหม่ายอมให้ฝูกุ้ยที่ช่างพูดช่างเจรจาขึ้นมาดีกว่าจัดที่นั่งให้ลุงใหญ่ นี่ก็เพราะไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

“กิน” ซ่งฝูหลิงคีบเนื้อชิ้นใหญ่ให้เอ้อร์หลัง เอ้อร์หลังนั่งติดกับนาง นางกลัวพี่เอ้อร์หลังเกรงใจไม่กล้าคีบ

หม้อไฟเนื้อแพะต้มจนเนื้อเปื่อย

ซ่งฝูหลิงเอาเนื้อแพะจิ้มน้ำจิ้มงา ว้าว อร่อยจัง น้ำจิ้มงาก็หอม

หลังจากงาบ้านนางเอาไปโม่เสร็จ ตอนตักลงถ้วยยังร้อนอยู่

ลู่พั่นนั่งฝั่งตรงข้ามซ่งฝูหลิง เห็นสีหน้าทุกอย่างของนาง

ทำไมกินอะไรก็ดูอร่อย

“หมินหรุ่ย หิวแล้วใช่ไหม กินสิ”

“อ่อ กิน”

ลู่พั่นยิ้มอย่างมีมารยาทให้เฉียนเพ่ยอิง เลียนแบบซ่งฝูหลิง เอาเนื้อแพะจิ้มน้ำจิ้มงาแล้วส่งเข้าปาก

ย่าหม่ากับเฉียนเพ่ยอิงต่างอ้าปากค้างมองเขา พอเห็นเขากินเข้าไปแล้วก็ถามขึ้นพร้อมกัน “เป็นไงบ้าง”

“อ่อ อืม” ใช้ได้

ซ่งฝูหลิงก้มหน้ากินเนื้อ แอบบ่นในใจ ไม่ต้องเล่นใหญ่กันขนาดนั้นได้ไหม เขาจะบอกว่าไม่อร่อยได้เหรอ

หมี่โซ่วนั่งข้างพี่สาว มือข้างหนึ่งจับตะเกียบ มืออีกข้างจับกระดูก เงยหน้ามองฟ้า

เด็กน้อยคิดในใจว่า ครั้งนี้คงไม่มีไม้กระดานตกลงมาแล้ว จากนั้นก็แทะเนื้อติดกระดูกอย่างเอร็ดอร่อย ยิ้มดวงตาโค้งมน

ตอนแรกสุดไม่มีใครกล้าพูดเรื่องดื่มเหล้า

เพราะซ่งฝูเซิงกับลู่พั่นเพิ่งเสร็จจากการสอบเก้าวัน ดูสภาพปกติดี แต่ทุกคนรู้ว่าในกระโจมสอบกินนอนลำบาก จะต้องเหนื่อยและก็หิวกันมากแน่ อย่าเพิ่งสนเรื่องนั้น คนกันเองทั้งนั้น กินให้อิ่มก่อน

ดังนั้นลู่พั่นจึงคอยชำเลืองมองซ่งฝูหลิงอย่างเนียนๆ มองนางก้มหน้าก้มตากิน

ก้มหน้าก้มตากินจริงๆ

ดูเอาสิ ถ้าตัดเอ้อร์หลังที่ดูจะเกร็งๆ ออกไป อีกด้านของโต๊ะกลมที่มีฝูหลิง หมี่โซ่ว ซ่งจินเป่า สามคนนี้ใช้ตะเกียบไวมาก ปากก็เหมือนหนู

เขารู้สึกเหมือนได้ยินเสียงฝูหลิงกัดหัวไชเท้า เล่นเอาน้ำย่อยของเขาทำงานหนัก

“เอาอะไรบ้าง” เฉียนเพ่ยอิงใช้สายตาถามลู่พั่นที่กำลังจะลุกขึ้นทันที

“ไม่เป็นไร ข้าจะไปตักน้ำจิ้มงา”

“เดี๋ยวตักให้”

“ไม่เป็นไร”

ดูเขา พอเห็นฝูหลิงกิน เพียงเดี๋ยวเดียวก็กินเนื้อแพะไปแล้วจินกว่า จนน้ำจิ้มหมด

ขณะที่ลู่พั่นลุกไปตักน้ำจิ้ม ท่านย่าหม่าก็แอบมองหัวหลานสาวคนเล็ก

ไอ๊หยาสวรรค์ พั่งยาเอ๊ย ก้มหน้าก้มตากินหัวไม่มีเงย เจ้ามองเขาบ้าง เขาไม่หล่อกว่าเนื้อแพะเหรอ

แอบหยิกต้นขาซ่งจินเป่า

กิน เก่งแต่กิน พอมีเนื้อแพะก็คีบอย่างเดียว หยุดตะเกียบบ้าง ใกล้เลี้ยงเจ้าไม่ไหวแล้ว เจ้าหลานไม่ได้เรื่อง

เฮ้อ เจ้าคือว่าที่น้องเมียของแม่ทัพ ไม่เหมือนเลยสักนิดจริงๆ

ซ่งจินเป่าเจ็บจนร้องซี้ด ไม่กล้าส่งเสียง ก่อนมาบ้านอาสาม ท่านย่าเคยเตือนเขาว่า ถ้ากล้าทำขายหน้ากลับไปเจอถลกหนังแน่

ซ่งจินเป่า มากินของดีบ้านอาสามลำบากจริงๆ ต้องเสี่ยงโดนหยิกขาเขียว ช่างเถอะ กินเยอะๆ ชดเชยเอาแล้วกัน

เรื่องดื่มเหล้าเป็นคนที่อยู่ข้างล่างเริ่มก่อน

ข้างล่างดูครึกครื้นยิ่งกว่าข้างบน

ข้อแรกเป็นเพราะมีเก้าโต๊ะ คนเยอะ อีกข้อคือข้างล่างมีซุ่นจื่อ ฝูกุ้ย และพวกหวังจงอวี้อยู่

ซุ่นจื่อไม่กล้าร่วมโต๊ะเดียวกับคุณชาย กลัวกลืนไม่ลง ก็เลยจงใจมาข้างล่าง

พอมาเห็นเก้าโต๊ะที่อยู่ข้างล่างซุ่นจื่อถึงได้พบว่า น้ำแกงเป็นน้ำแกงจริงๆ ไม่เหมือนบนโต๊ะคุณชายที่มีแต่เนื้อ มีแต่แพะ

อีกทั้งหม้อที่อยู่บนโต๊ะด้านล่างไม่ใช่หม้อทองแดงทั้งหมด เป็นแค่หม้อเหล็กธรรมดาที่ยกมาจากบ้าน

ซุ่นจื่อคิดในใจ กลับไปต้องดูหน่อยแล้วว่าในจวนมีหม้อทองแดงที่ไม่ใช้แล้วหรือมีเยอะเกินบ้างไหม หยิบเอามาที่นี่หน่อย

ซ่งฝูกุ้ยกับหวังจงอวี้นั่งกินอย่างเอร็ดอร่อยอยู่ซ้ายขวาของซุ่นจื่อ ในหม้อไม่มีเนื้อแพะแล้วไงล่ะ ต่อให้เป็นแค่กระดูกเคี่ยวน้ำแกงก็อร่อยเหาะแล้ว เอาผักลงไปลวกได้ เดี๋ยวกินเสร็จจะซดน้ำแกงให้หมด

ฝูกุ้ยบอกว่า “มา พวกเรามาดื่มกันหน่อย”

ซุ่นจื่อตอบรับทันที “มา ต้องดื่มสักหน่อย” พวกเรามาสร้างบรรยากาศ