ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 679 ความรักในวัยรุ่นต่างหากที่จริงใจที่สุด

ตอนที่ 679 ความรักในวัยรุ่นต่างหากที่จริงใจที่สุด
ก่อนอื่นเลยต้องอวยพรให้ลู่พั่นกับซ่งฝูเซิงสอบผ่านทั้งคู่

ทุกคนดื่มต่อเนื่องสามชาม คล้ายกับว่าการดื่มรวดเดียวสามชาม สวรรค์ก็จะได้ยินคำขอของพวกเขา

เกี่ยวกับหัวข้อนี้ ในฐานะที่ซ่งฝูกุ้ยเป็นคนไปส่งผู้เข้าสอบ ยกชามเหล้า ดื่มจนหน้าแดง เล่าให้ทุกคนฟัง พูดมากทีเดียว

“กระโจมนั่นยังสู้กระต๊อบที่พวกเรานอนบนเขาไม่ได้เลย อย่าเห็นว่าที่นั่นเรียกว่าก้งย่วน ข้าจะเล่าให้ฟัง จะได้เปิดหูเปิดตากัน ไม่เชื่อพวกเจ้าถามซื่อจ้วง ถามซุ่นจื่อได้เลย”

ซุ่นจื่อเป็นพยาน “ถูกต้อง เป็นกระโจมที่เล็กมาก ทำกันมาแบบนั้นตลอด ช่วยไม่ได้ ไม่ว่าจะมีฐานะระดับไหน พอเข้าไปอยู่ที่นั่นก็เหมือนกันหมด”

ซ่งฝูกุ้ยพูดต่อจากซุ่นจื่อ

“ฟังเอานะ ใช่แบบที่เล่าไหมล่ะ คนระดับไหนเข้าไปก็ต้องจุดตะเกียงจุดเทียนเอง ตัวสูงแค่ไหนก็ต้องรับสภาพเอา ล้างชามทำกับข้าวลำบากทั้งนั้น หุงข้าวล้างผักยังต้องรีบทำ”

ถ้าไม่เร็วเดี๋ยวได้โดนชนกระเด็น ล้มระเนระนาด ไม้กระดานก็หักได้ แคบขนาดนั้น

“ข้าเดาว่าคืนที่สอง ซิ่วไฉพวกนั้นเหนื่อยมาทั้งวัน จะต้องหลับเป็นตายแน่นอน และที่ยากที่สุดคือ พวกเขาอยู่ในนั้นจะกินจะขี้เยี่ยวก็ต้องขออนุญาต”

เรื่องกินไม่เท่าไหร่ แต่เข้าห้องน้ำยังต้องดูอารมณ์มือปราบ

นี่ถ้ากินของผิดสำแดงแล้วปวดอึ กว่าจะรอมือปราบพยักหน้าอนุญาต ถ้าไปไม่ทันก็ราดตามทาง

ไม่ต้องไปแล้ว ถ่ายมันตรงนั้นแหละ

พวกยายหวัง “ไอ๊หยา ลำบากขนาดนั้นเลยเหรอ นั่นซิ่วไฉทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ” ทำไมยังถูกทำแบบนั้น กว่าจะสอบได้ซิ่วไฉไม่ง่ายเลยนะ

“จึ๊ๆ” เก่อเอ้อร์นิวคีบผักให้หลานชายแล้วถึงพูด “มิน่าคนแก่อย่างหัวหน้าตระกูลเริ่นถึงได้ดูหมดสภาพกลับมา”

โชคดีที่ก่อนหน้านี้พวกเขาบำรุงซ่งฝูเซิงกันอย่างดี ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้มานั่งกินข้าวกับพวกเราแบบนี้ เดิมทีเมื่อก่อนหลานชายของนางก็ผอมมาก อย่างนั้นจะไม่เหนื่อยจนทรุดเลยเหรอ

ท่านลุงซ่งที่อยู่บนระเบียงยิ้มพลางแกล้งด่า “เพ้อเจ้อ ฝูกุ้ย กินข้าว” ขี้เยี่ยวก็พูดออกมาได้

แต่พอหันมาทางด้านซ่งฝูเซิงก็คุยบ้าง

เขาตบเข่าพลางพูด “เวลาแบบนี้คนตัวสูงจะไม่สะดวก ข้าต้องนอนขดตัว ขาก็ขยับมากไม่ได้ ถ้าขยับมากหน่อยผ้าห่มที่อยู่บนตัวหรือเท้าก็จะไปเตะโดนตะเกียงล้ม”

พูดจบก็มองลู่พั่น “เจ้าเป็นไง ตัวสูงกว่าข้าอีก วันแรกข้าเห็นสีหน้าของเจ้าไม่ค่อยดี”

ซ่งฝูหลิงได้ยินลู่พั่นตอบอย่างเป็นกันเอง “อืม วันแรกพักผ่อนไม่ค่อยดีนัก แต่วันต่อๆ มาก็ดีขึ้นมาก นอนขดตัวก็ทรมาน แถมครึ่งคืนหลังเท้ายื่นออกไปก็โดนยุงกัด ทนไม่ค่อยไหว”

กระโจมยาวไม่พอ นอนๆ อยู่เท้าของลู่พั่นก็ยื่นออกไป นิ้วโป้ง นิ้วก้อย รวมถึงฝ่าเท้ามีตุ่มยุงกัด

“ข้าเดินยังต้องลากเท้าเอา”

อุ๊บ จินตนาการภาพออก ซ่งฝูหลิงอาศัยจังหวะที่ทุกคนกำลังถามลู่พั่นแอบเช็ดปาก หัวเราะอยู่คนเดียว เจ้านอนข้างส้วม ยุงก็ต้องเยอะอยู่แล้ว

ลู่พั่นตอบเฉียนเพ่ยอิงพลางมองซ่งฝูหลิง เขาหน้าแดง

อาจเพราะดื่มเหล้ามากไปก็ได้เลยหน้าแดง

ซ่งฝูหลิงกินอิ่มลุกจากโต๊ะ ในที่สุดก็มองลู่พั่น

ลู่พั่นนั่งพิงเก้าอี้ แสร้งทำเป็นเล่นถ้วยเหล้าในมือ หูก็ฟังทุกคนคุยกัน มองส่งซ่งฝูหลิงเดินผ่านเขาไป

ในขณะที่ซ่งฝูหลิงลงบันได การดื่มเหล้ารอบที่สองก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง อีกทั้งยังดูครึกครื้นกว่ารอบแรก

เพราะซุ่นจื่อที่อยู่ด้านล่างเสนอว่า “พี่น้องคนไหนที่เคยไปส่งเสบียง พวกเราลุกขึ้นมาดื่ม”

ฟึ่บๆๆ พวกผู้ชายแต่ละโต๊ะพากันลุกขึ้น

ซุ่นจื่อยกชามเหล้า ชั่วขณะนั้น ทันใดนั้นเขาก็ค้างอยู่ในท่ากำลังจะยกขึ้น

รู้นานแล้วว่าตอนนั้นเก้าสกุลส่งคนไปไม่น้อย แรงงานชายฉกรรจ์ส่วนใหญ่ไปกันหมด

ถ้าเกิดตายหมดก็คงไม่มีครอบครัวที่มานั่งกินหม้อไฟกันอย่างครึกครื้นแบบนี้แล้ว

แต่เวลานี้ พอเห็นคนที่นั่งเหลือเพียงพวกผู้หญิงกับเด็กเล็ก แม้แต่เด็กโตหน่อยก็เหลือนั่งแค่ไม่กี่คน อยู่ๆ ซุ่นจื่อก็รู้สึกพูดไม่ออก ในใจแอบตะลึง คล้ายนึกถึงช่วงเวลานั้นที่คนเหล่านี้ตะโกนว่าพวกเรามาแล้ว

มิน่า

มิน่า คุณชายจึงอาศัยช่วงที่ครอบครัวนี้ขึ้นบ้านใหม่ เตรียมของขวัญให้พวกคนเฒ่าคนแก่ด้วยความตั้งใจ เฉวียนจื่อรายงานให้เขาฟังว่า คุณชายที่ไม่เคยยุ่งเรื่องจุกจิก ได้ถามถึงเนื้อผ้าและลวดลาย ทั้งยังกำชับว่าต้องเตรียมของให้เหมาะสมกับวัยของพวกเขา

คนเหล่านี้ไม่ใช่บ่าวรับใช้ของจวนผู้สำเร็จราชการ ไม่เหมือนเขา

และคนเหล่านี้ก็ไม่ใช่ทหารที่กินเงินเดือนของตระกูลลู่

คิดดูก็รู้ว่าปากคุณชายไม่พูด แต่ในใจให้ความสำคัญกับน้ำใจนี้มาก

นั่นสินะ ในสถานการณ์อย่างตอนนั้น คนแก่เหล่านี้ยอมให้พวกลูกชายออกไปก็ถือเป็นน้ำใจอันยิ่งใหญ่ เพราะพวกเขาต้องหวาดกลัวว่าอีกหน่อยอาจไม่เหลือที่พึ่งอีกแล้ว

“พี่น้องทุกท่าน ครั้งนี้ ซุ่นจื่อขอดื่มให้ทุกท่าน”

“หมด”

“หมด”

ซ่งฝูหลิงเงยหน้ามองชั้นบน

เวลานี้ลู่พั่นยืนอยู่ตรงรั้วระเบียงมองพวกคนในครอบครัวนาง

นางไม่ได้ยินว่าลู่พั่นพูดอะไรกับพ่อนาง แต่รู้สึกได้ว่า ดูเหมือนจะเป็นคำพูดที่ลึกซึ้งกินใจ

ลู่พั่นดื่มเหล้าให้ซ่งฝูเซิง เขาพูดว่า “ได้ยินพ่อบ้านที่เฝ้าสุสานเล่าว่า ท่านอา ท่านเคยไปเยี่ยมคนพวกนั้น ตอนขึ้นปีใหม่ก็เคยไป”

ซ่งฝูเซิงดื่มเหล้าในถ้วยจนหมดแล้วพูดขึ้น “ข้านำขบวน ข้าเป็นคนพาพวกเขาไป งั้นก็ต้องไปเยี่ยมบ่อยๆ” ไม่มีอะไรหรอก

ลำพังแค่น้ำเสียงที่ใช้พูด เขาไม่ได้ทำท่าทางอื่นอีก ลู่พั่นจะไม่ให้ความเคารพเขา ไม่ยกย่องเขาได้อย่างไร

ลู่พั่นไม่นับถือคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย

ไม่เคยนับถือพวกขุนนางหรือคนมีอำนาจที่ประสบการณ์เยอะ มองปัญหาได้อย่างลึกซึ้ง

คนแผนสูงคือคนฉลาด แต่ในสายตาของเขาคือไร้ประโยชน์

และเขาไม่ชื่นชมความมุทะลุเลือดร้อนในวัยหนุ่ม

เขานับถือและชื่นชมคนประเภทเดียว นั่นก็คือ ฉลาดมากพอ แต่เมื่อประสบกับเหตุการณ์ยากลำบากก็ยังมองเห็นน้ำใจของทุกคน ทั้งยังปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างจริงใจ

“ท่านอา ข้าขอดื่มให้อีกครั้ง”

“เพื่ออะไร”

“ไม่เพื่ออะไร”

“เจ้าดื่มให้น้อยหน่อยเถอะ หน้าแดงหมดแล้ว คืนนี้รีบพักผ่อน เรายังมีเวลาอีกเยอะ”

ซ่งฝูเซิงดื่มหมดแบบขอไปที ดื่มไม่ได้แล้ว เขารู้ขีดจำกัดของตัวเองดี ให้ดื่มอีกก็จะวางมาดต่อหน้าลู่พั่นไม่ได้แล้ว

แต่จะว่าไปหมอนี่คอแข็งจริงๆ สุขภาพเยี่ยมมาก

…

ในเวลาเดียวกัน ซ่งฝูหลิงไปสระผมที่บ้านย่า

เมียของฝูกุ้ยยกถังน้ำร้อนเข้ามา

ฝูหลิงรีบพูด “ท่านป้า ท่านยังไม่แข็งแรงเลยนะ ไม่ต้องสนใจข้า ข้าค่อยๆ ทำเองได้”

ท่านย่าหม่าที่อยู่ด้านนอกเข้ามาได้ยินพอดี เจ้ารู้จักทำเองด้วยเหรอ คนอื่นเขาล้างชามกันอยู่ด้านนอก แม้แต่หมี่โซ่วยังช่วยปูที่นอนให้ลู่พั่นอยู่ในห้อง แต่เจ้ากลับมาสระผมอยู่ที่นี่ไม่เสร็จสักที

ซ่งฝูหลิงโผล่หัวที่เปียกอยู่ออกไป ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จแล้ว “ท่านย่าจะทำอะไร”

“อ๋อ ย่าเอากระสอบคลุมต้นใบเงินใบทองไว้ จะแก้ออก”

“ข้ารู้ว่าท่านย่าผูกไว้ ไม่ให้ใครดู แต่นี่กำลังหาอะไรอยู่”

ท่านหม่าทำปากขมุบขมิบ นางยุ่งอยู่ ไม่ว่างนับใบเงินใบทอง แต่นางกลัวว่าจะมีคนมาเด็ดไป ก็เลยเอากระสอบคลุมไว้ แอบเอาเส้นผมมัดไว้ที่สี่มุมของกระสอบ ถ้ามีคนแตะผมก็จะขาด

นี่นางก็เลยดูว่าเส้นผมยังอยู่ดีหรือเปล่า

ซ่งฝูหลิงกุมขมับ “ท่านย่า อย่าบอกนะว่าวันนี้จะนั่งนับใบเงินใบทองทั้งคืน งั้นข้าไม่นอนด้วยแล้ว กลับดีกว่า”

ก็ต้องนับอยู่แล้ว

“หยุดนะ ทำไมทำตัวเย็นชาแบบนั้น”

“ข้าทำเย็นชาเมื่อไร”

“ลู่พั่นส่งสายตาให้เจ้า ขยิบตาแบบนี้” ท่านย่าหม่าทำให้ดู “แต่เจ้ากลับมองที่อื่น”

“ท่านย่าพูดเหลวไหลแล้ว เขาทำแบบนั้นเมื่อไรกัน”

ท่านย่าหม่ายืนอยู่ตรงประตู มองตามหลังหลานสาวคนเล็กวิ่งกระโปรงปลิวกลับบ้าน นางหัวเราะ

ลู่พั่นสวมชุดนอนสีฟ้านั่งอยู่บนเตียง สองมือนวดขมับ ถามหมี่โซ่วที่อยู่ข้างๆ “พี่สาวเจ้าไม่อยากมีสาวใช้เหรอ”

หมี่โซ่วผมสยายถามกลับด้วยความสงสัย “นางก็ไม่ได้ทำงานสักหน่อย”

ลู่พั่นชักไม่พอใจ ทำไมจะไม่ได้ทำ นับตั้งแต่เขามา ฝูหลิงยกถาด เอาน้ำชามาให้ แถมยังกวาดพื้นด้วย

หมี่โซ่วดึงนิ้วด้วยความลังเล “…”

ข้างนอกมีเสียงซ่งฝูหลิงกลับมาพอดี “งั้นเดี๋ยวข้าไปถามให้”

“อย่า” ลู่พั่นจับหมี่โซ่วไว้