ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 683 เจ้าที่แสนดีที่สุดในโลก

ตอนที่ 683 เจ้าที่แสนดีที่สุดในโลก
เก่อเอ้อร์นิวยกน้ำจิ้มมาวางบนโต๊ะ มองท่าทางระหว่างฝูหลิงกับลู่พั่น

นางหันไปกระซิบกับน้องสะใภ้ “ทำไมพั่งยาของเราถึงยื่นถ้วยน้ำจิ้มให้แม่ทัพลู่ด้วยมือเดียว”

ไม่ควรใช้สองมือยื่นให้เหรอ

เก่อเอ้อร์พูดด้วยความหวังดี

นางไม่ใช่ย่าของพั่งยา แต่ก็เป็นญาติ คนอื่นอาจไม่สะดวกใจจะพูด นางคิดว่าตัวเองพอจะพูดได้บ้าง

และก็รู้ว่าหลานฝูเซิงกับเมียไม่ค่อยอะไรมากกับพั่งยา รายละเอียดเล็กน้อยบางอย่างถ้านางเห็น เตือนได้ก็เตือน บอกน้องสะใภ้ ให้น้องสะใภ้ที่เป็นย่าแท้ๆ ไปบอกเป็นการส่วนตัว

อย่าให้แม่ทัพเล็กคิดว่าเด็กผู้หญิงบ้านเราไม่มีมารยาท

แต่ความหวังดีนี้ ท่านย่าหม่าไม่รับเลยสักนิด

“มือเดียวแล้วทำไม แม่ทัพลู่มาบ้านเราตั้งกี่ครั้งแล้ว ถ้าพวกเรายังทำเหมือนเขาเป็นคนนอกมัวแต่พิธีรีตอง เขาจะไม่เกร็งเหรอ”

“หา?” ให้เหตุผลแบบนี้ก็ได้เหรอ

ได้สิ

ท่านย่าหม่าไม่อยากฟัง หันตัวกลับเข้าบ้าน เอาผ้าหมาดเช็ดผมลวกๆ แล้วล้างมือ

เช้านี้เนื้อตัวมีแต่กลิ่นน้ำมัน

ท่านย่าหม่าล้างมือพลางนึกถึงคำพูดของพี่สะใภ้ใหญ่เมื่อครู่ คิดในใจ

เจ้าจะไปเข้าใจอะไร ทำมาเสนอความคิดเห็น สองคนนั้นอยากจะแสดงต่อกันอย่างไรก็เรื่องของพวกเขา

รู้หรอกว่าเก่อเอ้อร์นิวหวังดี

แต่เราก็ต้องพูดว่า บางครั้งมันก็ได้แค่นั้น ความหวังดีจะทำเสียเรื่องได้ง่ายๆ

ยกตัวอย่างนางเองแล้วกัน อันที่จริงบางครั้งนางก็ควบคุมความคิดที่อยากบ่นหลานสาวคนเล็กไม่ได้

อยากบอกพั่งยาว่า เจ้าฟังย่าหน่อย เป็นฝ่ายเข้าหาเขาหน่อย กระตือรือร้นหน่อย

ถ้าเจ้าพลาดแม่ทัพลู่ไป เจ้าจะไปหาลู่หมินหรุ่ยอีกคนได้ที่ไหนบนโลกนี้

เจ้ามีโชคชะตาที่ดี ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นใจให้เจ้าทั้งนั้น ย่ามองอยู่ข้างๆ ยังร้อนใจ กลัวเจ้าจะไม่รู้จักคว้าโอกาสไว้

แต่ท่านย่าหม่าคิดว่าตัวเองต้องอดทนไว้ อดกลั้นไว้

เพราะนางเป็นใคร นางรู้ตัวเองดี

นางเป็นย่า ถ้าเคยแต่งงานกับแม่ทัพมาก่อน ตอนนี้ไปบอกหลานสาวให้เชื่อฟังนาง แบบนั้นย่อมได้ เพราะนางมีประสบการณ์แต่งงานกับคนสูงศักดิ์ บอกไปก็อาจเป็นเรื่องที่ถูก

แต่นางไม่เคยแต่งกับแม่ทัพใช่ไหมล่ะ ประสบการณ์ของนางก็ แค่ทำอย่างไรผู้ชายบ้านนอกถึงจะถูกใจ

หญิงสูงวัยอย่างนาง แม้แต่คนแบบหมินหรุ่ยนางก็คลุกคลีด้วยน้อย อ่านใจคุณชายตระกูลใหญ่ไม่ออก จะไปเสนอความคิดอะไรได้

หากสั่งสอนหลานสาวคนเล็กให้เป็นเหมือนบ่าวรับใช้ตระกูลลู่ เจอหมินหรุ่ยต้องมีมารยาทนอบน้อม สอนให้เหมือนกับสตรีข้างนอก เดี๋ยวหมินหรุ่ยอาจเปลี่ยนใจได้

ทำพูดไป มีความเป็นไปได้แบบนั้นจริงๆ

สรุปว่าเด็กสองคนนั้นจะทำอย่างไรต่อกัน ไม่ต้องไปยุ่ง พวกเราไม่ยุ่ง อยากทำอะไรก็ทำ

อีกอย่าง ตอนนี้สถานการณ์เป็นไปได้ด้วยดี พวกเราจะร้อนใจทำไม

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้หมินหรุ่ยพอใจในตัวพั่งยามาก

อย่าว่าแต่ส่งน้ำจิ้มให้มือเดียวเลย ถ้านิสัยแย่กว่านี้ ดีไม่ดีตบสองทีก็ยังไม่หนีไปไหน

แน่นอนว่าพั่งยาของเราไม่มีทางตบหน้าหมินหรุ่ย จุดนี้นางกล้ารับประกัน

“ดูสิ เจ้าดูสิ กินเอร็ดอร่อยขนาดนั้น”

“เจ้าดูสิ หมินหรุ่ยกินซาลาเปายังแอบชำเลืองมองพั่งยา”

ท่านย่าหม่าถือผ้าเช็ดหน้าเดินเข้าไปหา “รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง เค็มไหม”

“อืม ใช้ได้” ท่านย่า รีบนั่งลงกิน เหนื่อยมาตั้งแต่เช้าแล้ว

ลู่พั่นลุกขึ้น ดึงเก้าอี้ที่อยู่ข้างๆ มาให้

ท่านย่าหม่าก็นั่งลงอย่างไม่เกรงใจ รับช้อนกับตะเกียบที่ลู่พั่นยื่นให้นาง เล่นเอาซ่งฝูเซิงที่ซดโจ๊กอยู่หันมามองนาง

ทำไมตอนนี้แม่เขาดูสนิทกับลู่พั่นขนาดนี้ เหมือนสนิทยิ่งกว่าเขากับลู่พั่นอีก

“พั่งยาเอ๊ย เจ้ากินซาลาเปาไส้อะไร เอามาให้ย่าชิมบ้าง”

ท่านย่าหม่ารับมาวางตรงกลางระหว่างนางกับลู่พั่นเพื่อบอกว่า เจ้าก็ชิมด้วยสิ ไม่ต้องเอาแต่มอง อันที่จริงมันก็เหมือนของเจ้านั่นแหละ ก็แค่พั่งยากินดูน่าเอร็ดอร่อย

ซดโจ๊กหนึ่งคำ ท่านย่าหม่าพูดกับลู่พั่น

“ในบ้านมีพวกกระดานวาดรูป ไปขอที่น้องพั่งยาเจ้า นางมีครบทุกอย่าง…

…เจ้าเองก็ไม่ต้องตั้งอกตั้งใจมาอยู่เป็นเพื่อนท่านอาของเจ้าหรือพวกเรา อยากวาดรูปก็ไปวาด อยากตกปลาก็ไปตกปลา หรือจะขึ้นเขาอะไรก็ช่าง ต่อให้นอนขี้เกียจก็ไม่มีใครว่า เอาที่สบายใจ…

…อย่างไรเสีย มาบ้านเราก็เพื่อผ่อนคลาย เจ้าน่ะ กว่าจะได้หยุดพักสักครั้งไม่ใช่ง่ายๆ ไม่ง่ายเลย…

…คนอื่นเห็นแค่เจ้าเป็นขุนนางใหญ่โต ไม่ได้เห็นตอนเจ้างานยุ่งทั้งปี…

…ข้าขอพูดอะไรที่อาจดูไม่สมควรหน่อย ดีไม่ดีบ่าวรับใช้ในจวนเจ้าจะกินดีกว่าเจ้าเสียด้วยซ้ำ เจ้ากับซุ่นจื่อต้องตระเวนไปข้างนอกบ่อยๆ เดินทางบ่อยครั้ง บางครั้งยังต้องอดมื้อกินมื้อด้วยซ้ำ”

น้ำเสียงเหมือนผู้อาวุโสที่เอ็นดูเด็ก

ซุ่นจื่อคิดในใจ ท่านยาย ท่านเอาความจริงมาพูดชัดๆ ทำไมรู้สึกเหมือนในจวนเลี้ยงดูคนให้อยู่สุขสบาย แต่คุณชายกับเขากลับต้องอดอยาก ขนาดพวกสาวใช้บ่าวรับใช้ในจวนยังไม่เคยต้องอดมื้อกินมื้อ

ท่านย่าหม่าหันไปถามลู่พั่น

“ส่งจดหมายหาท่านย่าของเจ้าหรือยัง บอกว่าเมืองเฟิ่งเทียนเกิดน้ำท่วม แต่ในบ้านไม่มีอะไรมาก นางจะได้วางใจ”

ลู่พั่นคีบขนมฉงหยางให้ท่านย่าหม่าหนึ่งชิ้นแล้วถึงตอบ “ข้าแจ้งไปแล้ว พี่สาวสองคนของข้าก็มีส่งจดหมายไป ปูที่เอามาก็เพราะท่านย่าให้โรงเตี๊ยมเอามาส่งให้ที่จวน”

“ใช่ ต้องคอยส่งจดหมายไปเรื่อยๆ แต่ข้าคิดว่าทางที่ดีเจ้าเขียนจดหมายด้วยตัวเอง ต่อให้ไม่มีเรื่องอะไรก็คุยเล่นไปก็ได้ ท่านย่าของเจ้าอ่านแล้วก็มีความสุข พวกพี่สาวของเจ้าเขียนจดหมายกับเจ้าเขียนจดหมายมันคนละเรื่องกัน”

“ได้ เช่นนั้นไว้ข้าจะเขียนไปอีกหนึ่งฉบับ”

บนโต๊ะอาหารตัวยาว ทุกคนฟังท่านย่าหม่าคุยอย่างเป็นกันเองกับลู่พั่นก็รู้สึกนับถือ แปลกใจที่แม่ทัพเล็กก็ขานรับทุกคำ ทั้งยังเชื่อฟังท่านย่าหม่า

มือของซ่งฝูหลิงที่กำตะเกียบแน่นได้คลายออก ในที่สุดก็ไม่กินข้าวอย่างเซ็งๆ แล้ว นางหยุดตะเกียบ อาศัยช่วงที่ไม่มีคนสนใจ แอบยิ้มให้ลู่พั่นที่มองย่าของนางอยู่

นางไม่ดื่มด่ำพวกความโรแมนติกหรือความประทับใจเล็กๆ น้อยๆ

อย่างการให้หวีไม้แทนใจที่ ‘กระโตกกระตาก’ แอปเปิ้ลแดง น้ำบ๊วยเมื่อคืน ดอกไม้ป่าเมื่อเช้า

ไม่ใช่ว่าไม่แคร์ แค่ไม่มีทางเก็บมาใส่ใจ

แต่นางให้ความสำคัญกับเรื่องที่ว่า ลู่พั่นเคยรีดตุ่มน้ำที่ใต้เท้าพ่อนาง

นางเก็บเอามาใส่ใจอย่างเรื่องที่วันฝนตกหนัก ลู่พั่นเอามือบังฝนให้แม่ของนาง เตือนแม่นางให้ระวังลื่นล้ม

ภาพตอนที่ลู่พั่นช่วยซ่อมหลังคาบ้านนางท่ามกลางสายฝน นางก็ลืมไม่ลงเหมือนกัน

วันนั้นเขาดุนางสองครั้ง ‘เข้าบ้าน รีบเข้าบ้าน’

ครั้งแรกที่ไม้กระดานหล่น นางยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม อีกครั้งข้างนอกฝนตกหนัก นางกลับยืนมองคนซ่อมบ้าน เขาเลยตะโกนใส่นาง

ชั่วขณะที่นางถูกลู่พั่นดุ ความรู้สึกที่ถูกแคร์ มันช่างหวานละมุน

รวมถึงวันนี้ ย่าของนางที่ไม่ใช่คนมีการศึกษาอะไร เป็นเพียงหญิงสูงวัยบ้านนอก ในสายตาของคนมียศศักดิ์

ทำไมต้องให้ความเคารพ

ไม่ได้เป็นการประกาศต่อหน้าทุกคนว่า เพราะเกี่ยวข้องกับซ่งฝูหลิง พวกท่านก็คือผู้ใหญ่ของข้าเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นข้าก็ต้องลดตัวไปเป็นผู้น้อย

ลดตัวไปเป็นผู้น้อยคืออะไร ในเมื่อดูถูกเหยียดหยามจากใจ เช่นนั้นก็รีบไสหัวไป

แต่ถ้าตั้งใจฟังจริงๆ ถึงจะเรียกว่าให้ความเคารพ หากมองให้ละเอียดลงไป ลู่พั่นเก็บคำพูดของย่านางเอาไปใส่ใจ แบบนี้ถึงเรียกว่าการเอาตัวเองเป็นผู้น้อยอย่างแท้จริง

ซ่งฝูหลิงยืนขึ้น หันตัวเดินออกอย่างมีความสุข ไปหาพวกพี่สาวเพื่อขึ้นเขา

นางก็จะไปเก็บดอกไม้บ้าง เก็บเอามาแอบให้ลู่พั่นสักดอก

ให้รางวัลเจ้า บุคคลที่หาได้ยากในยุคโบราณแห่งนี้