ทะลุมิติทั้งครอบครัว - ตอนที่ 684 ปลอบใจอาลู่

ตอนที่ 684 ปลอบใจอาลู่
ลู่พั่นรับชามน้ำชาที่ซุ่นจื่อยื่นให้ กลั้วปากแล้วบ้วนใส่ถ้วยเปล่า

ซุ่นจื่อวางถ้วยไว้ที่ขอบเตียง แล้วคุกเข่าช่วยดูสายรัดเอวให้ลู่พั่น

“คุณชาย สังเกตเห็นอะไรหรือไม่ เมื่อเช้าแม่นางซ่งแอบยิ้มให้คุณชายด้วย”

“เมื่อไหร่”

“ก็ตอนที่คุณชายคุยกับท่านย่าของนาง”

ตอนนั้นนางยิ้มให้เขาด้วยเหรอ

ทำไมเขาไม่เห็น

“บังอาจ ใครให้เจ้ามองนาง”

ซุ่นจื่องง “เอ๋า”

ลู่พั่นกับซุ่นจื่อออกมาข้างนอก

เฉียนเพ่ยอิงยืนอยู่ในห้องลูกสาว กำลังปัดกวาดเช็ดถูให้ พอได้ยินเสียงจึงมองไปนอกหน้าต่าง

ลู่พั่นเปลี่ยนชุดอีกแล้วเหรอ

คุณชายตระกูลใหญ่ วันหนึ่งเปลี่ยนสามชุด นี่ถ้าในบ้านไม่มีบ่าวรับใช้คงปรนนิบัติไม่ไหว

เอ๊ะ ทำไมรู้สึกว่าชุดของลู่พั่นดูเข้ากันกับชุดของลูกสาวนางเลยล่ะ

ลูกสาวนางใส่ชุดสีแดงพุทรา ลู่พั่นเปลี่ยนไปใส่ชุดสีอิฐ ก็คือสีแดงอิฐแบบในยุคปัจจุบัน แถมยังใส่รองเท้าบู๊ทสีดำเหมือนกันด้วย

เฉียนเพ่ยอิงเช็ดเตียงเสร็จก็ลงมา หยิบถาดที่มีถ้วยเปล่าพลางนึกสงสัย

ทำไมลูกสาวเอาถาดออกมาใช้ ทั้งๆ ที่นางซ่อนไว้ในตู้แล้ว ไม่คิดจะใช้อีก

แถมลูกยังเป็นคนบอกเองว่า ท่านแม่ ถาดไม้มันร้าวแล้ว ใช้ไม่ได้ เกิดวันไหนหักขึ้นมาเดี๋ยวน้ำได้หกลวกมือ

บนเขา

เวลานี้ซ่งฝูหลิง เด็กสาวในมู่บ้าน พวกพี่สาวในครอบครัว เดินขึ้นเขาอย่างสนุกสนานมาได้ครึ่งทางแล้ว

ด้านหลังไม่ไกลออกไปมีพวกเด็กผู้ชายในหมู่บ้านตามมา

ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาต้องตามพวกนางมา เอาเป็นว่าเดินตามมาเรื่อยๆ อยู่ตลอด

สักพักพวกผู้หญิงก็แอบหัวเราะ

ซ่งฝูหลิงก็ยิ้มดูเรื่องสนุกด้วย

เพราะพี่มู่เซิงในหมู่บ้านที่หมั้นหมายกับพี่สาวแซ่กัวอยู่ๆ ก็ปรากฏตัวในดงเด็กสาว ทั้งยังเอาฟืนมาให้หนึ่งกระบุง อ้ำๆ อึ้งๆ เกาหัวพูดกับพี่กัว “ข้าเก็บฟืนให้เจ้าเสร็จแล้ว วันนี้เจ้าเที่ยวให้สนุกนะ”

พี่มู่เซิงพูดจบก็วิ่งไปที่ดงเด็กผู้ชาย ถูกแซวหนัก อยู่ไกลยังได้ยินคนแซวพี่มู่เซิงว่าไม่ได้เรื่อง

พี่กัวหยิบดอกไม้หนึ่งดอกออกมาจากในเข่ง ในนั้นมีดอกไม้วางโดดเด่นอยู่หนึ่งดอก ทำอย่างกับว่ากลัวไม่มีใครเห็น

พี่กัวใจกว้างมาก ใบหน้าแดงก่ำเอาดอกไม้มาติดบนหัว ทั้งยังแอบดุสาวๆ คนอื่น “อย่ามาหัวเราะข้า ทำเป็นหัวเราะไป อีกเดี๋ยวพวกเจ้าก็ต้องได้บ้าง”

ซ่งฝูหลิงเดินขึ้นเขาพร้อมพี่เถาฮวาอยู่ด้านหลัง “พี่ ทำไมพวกพี่ไม่ออกมากินข้าวล่ะ เมื่อเช้าไม่เห็นพวกพี่เลย”

เถาฮวาเก็บเห็ดใส่กระบุง จากนั้นถึงขยับเข้าไปกระซิบบอกฝูหลิง “ก็เพราะมีซุ่นจื่ออยู่ไงล่ะ”

“ซุ่นจื่อเหรอ”

“หึหึ อืม พวกนางก็เลยเขินไม่กล้าออกไป”

“พวกพี่เอ้อร์ยาไม่ออกไปเพราะซุ่นจื่อเหรอ”

เถาฮวาหน้าแดง มองซ่งฝูหลิง ทำสีหน้าประมาณว่า เจ้าต้องยอมรับนะว่าซุ่นจื่อก็รูปงามไม่เบา

ต่อให้พวกพี่สาวของเจ้าไม่ได้มีความคิดแบบนั้นกับซุ่นจื่อทุกคน พวกเราก็รู้ว่าคนระดับนั้นใช่ว่าเราจะอาจเอื้อมได้ แต่มีแขกผู้ชายที่เป็นโสดและรูปงามมาบ้าน พวกเราที่เป็นผู้หญิงต่อให้ไม่คิดอะไรก็ต้องระวังภาพลักษณ์หน่อย

กลัวจะขายหน้าต่อหน้าผู้ชายที่มีฐานะแบบนั้น มันจะน่าอายขนาดไหน

ซ่งฝูหลิงเอามือจับแขนพี่เถาฮวา “เดี๋ยวนะพี่ เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า แน่ใจนะว่าเป็นเพราะซุ่นจื่อ”

เถาฮวาชักแปลกใจ “ถ้าไม่ใช่เพราะซุ่นจื่อจะเป็นเพราะใครล่ะ”

ซ่งฝูหลิงทำตาโตใส่ “ไม่ควรเป็นเพราะแม่ทัพลู่เหรอ แม่ทัพลู่ดูดีกว่าซุ่นจื่อตั้งเยอะ สายตาของพวกพี่มันอะไรกัน”

ซ่งฝูหลิงรู้สึกเคืองใจแทนลู่พั่น

เห็นๆ อยู่ว่าลู่พั่นหล่อกว่า

ไม่มองพระเอก แต่กลับไปมองซุ่นจื่อ ดูถูกกันเหรอแบบนี้

เถาฮวารีบหยุดความคิดของน้องสาว พูดออกมาจากใจ

“พั่งยา พวกเราจะคิดอะไรก็ต้องดูความเป็นไปได้หน่อยด้วย ซุ่นจื่อด้อยกว่าเยอะ ต้องเป็นคนที่ทะเยอทะยานแค่ไหนถึงคิดจะเก็บดวงจันทร์บนฟ้า มันยากยิ่งกว่าสอยดวงจันทร์ลงมาอีกนะ”

มันก็จริง ต้องด้อยกว่าเยอะหน่อย พวกผู้หญิงบ้านเราถึงจะกล้าคิด พอมีความเป็นไปได้

ถ้าต่างกันเยอะแบบลู่พั่นไม่เท่ากับล้อเล่นเหรอ บ้าไปแล้ว

พวกผู้หญิงบ้านเราไม่แม้แต่จะกล้าคิด คิดไปมันก็คือการไม่ให้ความเคารพ

“อีกอย่างนะ แม่ทัพลู่ไม่ถือเป็นรุ่นเดียวกับน้าสามหรอกเหรอ เป็นผู้ใหญ่”

ซ่งฝูหลิง เอาเถอะ เข้าใจความหมายแล้ว

สวัสดีท่านอาลู่

เนื่องจากทั้งสองคนมัวแต่ซุบซิบคุยกัน จึงถูกพี่น้องคนอื่นๆ ทิ้งไว้ อาจมีบางคนถึงยอดเขาแล้วด้วยซ้ำ

เมื่อไปถึงยอดเขา วันนี้น่าจะได้เห็นคนนอกหมู่บ้านจำนวนมากอยู่ที่อีกด้านหนึ่ง

ฉลองเทศกาลใช่ไหมล่ะ แต่ละหมู่บ้านก็เลยขึ้นเขาที่อยู่ละแวกนั้น ที่นี่ให้ความสำคัญกับการขึ้นที่สูงในเทศกาลฉงหยาง มีความเชื่อที่ว่าการขึ้นสูงจะช่วยให้พ้นเคราะห์ กำจัดสิ่งไม่ดี

เดิมทีปีนี้สภาพทิวทัศน์ก็ไม่ดี ทุกคนจึงฝากความหวังไว้ที่บนเขา

อีกทั้งพอจะได้ยินเสียงคนร้องเพลงอยู่บนเขาแล้วด้วย

เนื้อร้องประมาณว่า ดวงจันทร์โผล่พ้นกำแพง ไม่รู้น้องนางจะรีบมา

ซ่งฝูหลิงได้ยินเสียงเพลงแว่วๆ มองหาดอกไม้หาเห็ดอย่างอารมณ์ดี

นางกับพี่เถาฮวาถูกทิ้งไว้ก็ไม่ได้รีบร้อน

เห็ดที่ซ่งฝูหลิงเก็บเรียกว่าเห็ดกลม

เห็ดชนิดนี้จะออกดอกอย่างเต็มที่หลังเดือนกันยายนจนกระทั่งถึงตอนนี้ พอเริ่มมีน้ำค้างแข็งถึงจะหยุด พวกป้าๆ ยายๆ ในหมู่บ้านถึงเรียกมันว่าเห็ดแข็ง

อันที่จริงก็มีน้อยมากแล้ว ไม่ใช่ว่ามันไม่งอก แต่เป็นเพราะปีนี้ผลผลิตเก็บเกี่ยวได้ไม่ดี มันเลยถูกเก็บไปหมดนานแล้ว พวกดอกเล็กๆ ก็ยังถูกเก็บไป

“พี่เถาฮวา ตรงนี้ไม่มีแล้ว ข้ารู้จักอีกที่หนึ่ง ข้าแอบทำสัญลักษณ์ไว้ ลองเดาดูสิว่าที่นั่นมีอะไร”

“อะไรเหรอ”

“ตรงนั้นเคยมีเห็ดหัวลิงด้วย แบบที่ราคาแพงมาก พวกเราลองไปดูกัน” ยังไงเสียก็ว่างอยู่ ไปขึ้นเขาตรงไหนก็เหมือนกัน

เถาฮวาพอได้ยินว่าเป็นของแพงก็นึกถึงตอนนั้นที่เก็บเห็ดในป่ากระรอก นั่นเป็นของแพงมากจริงๆ

มีแขกสูงศักดิ์อยู่ในบ้านพอดี ถ้าเก็บได้จริงก็จะเอากลับไปตุ๋นไก่ให้แขกกิน พวกท่านย่าท่านยายน่าจะดีใจมาก “ไปสิ”

ปรากฏว่า เพิ่งเดินไปได้สักพักเถาฮวาก็เริ่มกลัว

หันกลับไปมองป่า

มองไม่เห็นพวกต้ายาเอ้อร์ยาแล้ว

“เรานี่แสบจริงๆ นะพั่งยา ถ้าท่านยายรู้เข้าได้ว่าเจ้าแน่ เจ้าเคยมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่”

“เมื่อหลายวันก่อน พากพวกจินเป่ามาหาเหอเถา พี่ ไม่ต้องกลัว ข้าเอาหน้าไม้มาด้วย ข้าก็แค่มาดูว่ามีอะไรเหลือให้เก็บไหม ถ้าไม่มีเดี๋ยวพวกเราก็ไปแล้ว”

คำพูดนี้มีข้อมูลอยู่มากทีเดียว นี่ก็แสดงว่าก่อนหน้านี้ซ่งฝูหลิงเคยเก็บเห็ดหัวลิงได้ แต่ทำไมไม่มีในบ้าน ถ้ามีก็คงเอามาต้มโจ๊กให้ลู่พั่นกินไปแล้ว นั่นก็เพราะนางเอาไปไว้ในพื้นที่พิเศษ

นางไม่เอาไว้ข้างนอก งกมาก

แต่ครั้งนี้ซ่งฝูหลิงกลับคิดว่าถ้ายังเก็บได้อีก นางจะใจกว้างเอาออกมาให้ย่าทำอาหารให้ลู่พั่นกิน

สาเหตุที่เห็ดหัวลิงราคาแพง เป็นเพราะมันขึ้นอยู่บนต้นโอ๊ค มีจำนวนน้อย ขึ้นบนที่สูง ต้องปีนขึ้นไปเก็บค่อนข้างอันตราย หรืออาจต้องใช้ไม้ยาวเขี่ยมันลงมา

เวลานี้ซ่งฝูหลิงก็เลยมีไม้กระบองยาวอยู่ในมือ กำลังกระโดดไปมาเพื่อเขี่ยเห็ดหัวลิงที่น่าสงสารพวกนั้น

เถาฮวาเช็ดเหงื่อบนหัว นั่งยอง “พั่งยา เจ้าเหยียบบ่าพี่ขึ้นไป”

เถาฮวาไม่พูดว่า ‘ช่างมันเถอะ’ ทำไมต้องช่าง พอเห็นของกินได้บ้านเราไม่เคยมีการยอมแพ้ ต้องคิดหาทางเก็บมันมาให้ได้

“ไม่ต้อง พี่ ลุกขึ้น”

ซ่งฝูหลิงวนเวียนอยู่รอบต้นไม้ นางไม่เชื่อหรอกว่าจะเอาลงมาไม่ได้

นางทำตัวเหมือนลิง เหยียบลำต้นปีนขึ้นไป

สักพักก็นั่งอยู่บนกิ่งไม้ กอดกระบุง โบกไม้โบกมือให้เถาฮวาด้วยความตื่นเต้นก่อน ดูสิ ข้าขึ้นมาได้แล้ว

ขณะที่กำลังดีใจอยู่นั้นก็พบว่าพี่สาวที่อยู่ด้านล่างมีสีหน้าแปลกไป สองมือปิดปาก ท่าทางเหมือนไม่กล้าส่งเสียง

มือของซ่งฝูหลิงที่โบกอยู่หยุดชะงัก จากประสบการณ์ที่เสี่ยงอันตรายมาหลายครั้ง คงไม่ได้มีสัตว์อะไรอยู่ข้างหลังนางใช่ไหม

เห็นเพียงการกระทำที่ต่อเนื่องกัน

ซ่งฝูหลิงหันไปอย่างเกร็งๆ โยนกระบุงในอ้อมกอดไปด้านหลังในชั่วพริบตา เห็ดกระจายออกประหนึ่งเป็นนางฟ้าโปรยดอกไม้ ล้วงหน้าไม้ออกมาเล็งเหมือนปืนแล้วยิงออกไป

ลู่พั่นกระโดดหลบ หัวใจเต้นเร็ว เกือบถูกฝูหลิงยิงตาย

ตายด้วยมือฝูหลิง ก็ไม่รู้ว่าจะถือว่าตายอย่างมีคุณค่าหรือเปล่า

ซุ่นจื่อก็ตกใจมาก มือยังกำงูตัวเล็กอยู่ งูถูกเขาบีบตายตั้งแต่ตอนที่ตกใจแล้ว

ฝูหลิงที่ขี่อยู่บนต้นไม้ ตะลึงสุดอะไรสุด

เจ้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่

เหลือบมองงูในมือซุ่นจื่อ รีบกระโดดลงจากต้นไม้ไปปลอบลู่พั่นที่ถูกเห็ดหล่นใส่กำลังเอามือทาบอก

ซ่งฝูหลิงรีบปัดเศษหญ้าที่อยู่บนบ่าลูพั่น “อาลู่ ไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

ลู่พั่นเม้มริมฝีปาก โทนเสียงเปลี่ยนไป “เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ”

ฝูหลิงหันไปมองเถาฮวาก่อน “พี่ ดูสิ เขาไม่อยากเป็นผู้อาวุโสของพี่”

จากนั้นถึงหันกลับมาหาลู่พั่น เอามือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋าสะพายข้างพลางเงยหน้ายิ้มกว้าง “ลู่หมินหรุ่ย ข้าให้ดอกไม้”

ดอกไม้เล็กๆ สีม่วงหนึ่งดอกถูกฝูหลิงยื่นให้ตรงหน้าลู่พั่น

เถาฮวาเอามือปิดปาก ทำหน้าตกใจยิ่งกว่าเห็นงู